Scent of a Woman (1992)

Geen onaardige film met een prima cast. Het 'probleem' dat ik met deze films heb is dat het allemaal zo academisch en uitgemeten is, mijlenver zie je aankomen dat het voor de Oscars is gemaakt, daardoor verliest het wat mij betreft originaliteit en het vermogen om te verrassen. Degelijk en onderhoudend, maar ook voorspelbaar en inwisselbaar met andere typische Oscarkandidaten. 3*.

Uitstekende film over een student die een baantje neemt om een weekend op een blinde ex-luitenant te passen. De relatie die tussen de twee hoofdpersonages ontstaat is wellicht nogal voorspelbaar, maar levert meer dan genoeg mooie momenten op (zoals de inmiddels klassieke tango-scene). Onderhoudend ondanks de flinke lengte. Verreweg de beste rol van Al Pacino, maar het blijft genieten om hem hier aan het werk te zien.

Goede film, maar inderdaad ook duidelijk een Oscarfilm. Nu je kunt moeilijk naast de prestatie van Al Pacino kijken in deze film. De man draagt de film niet, hij IS de film.
Eerlijk gezegd vond ik het een heel onderhoudende zit en je voelt dat Al Pacino lang alleen is geweest en al een lange tijd zijn zegje niet heeft mogen doen. Dat stoort hem duidelijk want de tijd dat hij kolonel-luitenant was ligt al lange tijd achter hem. Hij speelt een klootzak, maar wel eentje die je naarmate de film vordert niet alleen maar gaat respecteren, maar ook appreciëren. Ook de jonge kerel leer je tijdens de film steeds beter kennen. Vanaf het begin bleken ze elkaars tegenpolen te zijn en zoals zo vaak passen die erg goed samen. Ze houden elkaar in het gareel en in deze film beschermen ze elkaars toekomst

Por Una Cabeza is een schitterend tangonummer uit 1935 en Al Pacino steelt de show terwijl hij een knappe deerne Gabrielle Anwar leidt. Het werd ook gebruikt in Schindler's List. Dit nummer blijf ik nog even na-neuriën.

Wat ik wel straf vond is dat ik tijdens de film de dialogen gewoon onderhoudend vond maar eenmaal de film bijna was afgelopen, snakte ik naar meer. Het gebeurt niet zo vaak, na er reeds 2u30 op te hebben zitten, dat je gewoon nog verder wilt kijken. Het einde is uitstekend met nog eens Pacino die een dijk van een speech aflevert. De laatste minuten vind ik eigenlijk een beetje onbevredigend. Ik blijf het zeggen, ik wil meer zien. Toch 4*.

“Whoo-ah.”

Het is raar om te zeggen over een acteur die Tony Montana, Michael Corleone en Sonny heeft gespeeld, maar dit is voor mij Al Pacino's beste rol. Lt. Kolonel Frank Slade, wat een charismatische en geïnspireerde rol van Pacino, die ook een sterke wisselwerking heeft met O'Donnell. Het verhaal van Scent of a Woman is soms iets te sentimenteel en voorspelbaar, maar wat maakt het uit als je Pacino zo ziet acteren.

Frank Slade is een op het eerste gezicht onsympathieke man die door zijn blindheid nog chagrijniger is geworden, maar toch heb je vanaf het begin een zwak voor hem. Vooral de scene waarin ze bij zijn familie op bezoek gaan springt eruit, en komedie en drama gaan hier hand in hand. Zoals de gehele film moeiteloos verschillende genres combineert. Sterke dialogen, prima chemie tussen Pacino en O'Donnell, leuke humor, goed uitgewerkt drama etc. Scent of a Woman doet heel veel goed. Het einde is iets te sentimenteel maar ach, wie zou er niet klappen na zo'n krachtige speech van Pacino. Ik wel in ieder geval.

Een film met twee gezichten.

De eerste scenes met Pacino zijn zwak te noemen. Een pijnlijke uitvergroting. Tot diep in de film is het niveau twijfelachtig.

Maar uiteindelijk gebeurt het toch... de grootmeester gaat onder je huid zitten en de film begint te leven. Een ultieme beloning van een toch wel lange zit. *3,5

Voorspelbaar en met vlagen sentimenteel, maar desondanks toch nog redelijk interessant. Dat heeft vooral te maken met het karakter van Pacino, die behoorlijk weet te intrigeren en te charmeren ondanks dat hij natuurlijk begint als een ruwe pit. Het lijkt me een personage waarbij je je niet snel verveelt ondanks dat hij soms onuitstaanbaar is. Voorspelbaarheid is ook minder belangrijk als de uitwerking maar weet te boeien. In dit geval gaat dat met name op voor de climaxscène die behoorlijk intens was. De tangoscène mocht er overigens ook wel zijn.

Pacino zet de rol over het algemeen sterk neer, maar lijkt op sommige momenten toch een beetje te schmieren. O'Donnell is er behoorlijk bleekjes bij vergeleken, wat eigenlijk ook voor zijn personage geldt. Verder leuk om een erg jonge Hoffman in deze film terug te zien. Hoe onnozel zijn personage ook is, misschien levert hij wel uiteindelijk de beste prestatie.

Visueel verder verre van bijzonder, er wordt geregistreerd, verder niets. Mede daarom blijft de film voor mij op 2,5* hangen.

Scent of a woman is een oerdegelijke film zonder echt hoge toppers te scheren. Het is vooral Al Pacino dit opvalt en de film naar een hoger niveau tilt. Als gepensioneerd hogerangsofficier uit het leger kan hij zijn verleden moeilijk loslaten. Vooral het feit dat hij blind door het leven moet, maakte van hem een nors verbitterd man. Zo erg zelfs dat hij op een bepaald moment zelfs overwoog er een einde aan te maken. Chris O'Donnell speelt de onzekere Charlie en zijn de acteerprestatie is nu niet echt memorabel te noemen, zelfs flets, en steekt af tav Al Pacino. De monologen van Frank Slade zijn geweldig en hij heeft op zijn eigen manier op alles wel een antwoord of mening.

De reis naar New York is fijn om te volgen en bij momenten zelfs erg leuk zoals de fantastische autorit met de Ferrari of de tangoscène.
Het andere plot waarbij hij als getuige van een studentengrap wordt opgeroepen boeide me langs geen kanten en vergat ik ook tijdens de momenten in New York. Het al dan niet klikken wordt te veel aangedikt tot een moreel sentimenteel verhaaltje.

Al bij al graag naar gekeken, maar de film heeft zeker zijn minpunten. Dankzij Al Pacino toch nog een nipte 3,5*. Film is al vaak herkauwd geweest met een man met een handicap die zit opgezadeld met een onbekende bleu.

Het grote probleem van Scent of a Woman is dat ik hem 27 jaar te laat keek. Er zijn sindsdien zo veel films geweest waarin jongelingen noodgedwongen moeten optrekken met norse oudere personages, dat niets aan deze film origineel aanvoelt.

Sterker nog, het personage van Pacino lijkt vooral een parodie op zichzelf. Een oud-kolonel die leger-termen gebruikt voor elk facet in zijn leven en om de drie zinnen de US Army strijdkreet "hoe-waah" bezigt is gewoon niet serieus te nemen.

Het is dan ook een grote verdienste dat ondanks het absurde, schijnbare, overacteren van Pacino, de beste man je op ongeveer tweederde van de film toch nog meetrekt en weet te overtuigen. Hij heeft een paar heerlijke momenten waarop hij helemaal los gaat.

Maar overtuigen is Iets wat zijn tegenspeler, de vergeten Chris O'Donnell, eigenlijk nooit doet. Nou is de rol van naïeve scholier ook niet een rol waarin je een Oscarwaardige prestatie kunt neerzetten, dus dat kun je hem niet echt kwalijk nemen. Misschien komt het ook doordat het personage (kostschool puber met jasje-dasje) ideologisch verder van mij af staat dan spareribs van een imam, maar echt interessant werd hij niet.

Ik kan me voorstellen dat deze film in 1992 origineler was en Pacino minder karikaturaal overkwam. Hij kreeg destijds een Oscar voor deze rol, maar zijn concurrenten van die tijd (zie hier) waren nou ook niet bepaald ijzersterk.

3 sterren

Onderhoudend, zo zou ik deze film omschrijven. Nergens saai, maar ook weer nergens echt goed. Natuurlijk acteert Al Pacino hier heel goed en natuurlijk is zijn bloemrijke karakter interessant. Echter oogt de film zelf nogal gefragmenteerd. Als los zand ploetert deze film een beetje voort en dat maakt de nasmaak een beetje belegen. De potsierlijke scène in de '(school)rechtbank' haalde er uiteindelijk zelfs nog een halfje af, want die was wel erg doorzichtig en gespeeld moralistisch.

Al Pacino was geweldig! Het duo samen was ook wel interessant en vermakelijk om te zien, omdat ze qua karakters erg van elkaar verschillen. Echter erger ik me weer aan die dramatische Hollywood muziek en Hollywood eindes. Maar toch wel blij dat ik deze film ff heb mee gepakt, voordat die Netflix verlaat.

Mooie film. Juist omdat de twee hoofdrolspelers (Pacino en O'Donnel) zo verschillend zijn. De film was nergens saai, en heeft mij geboeid tot het einde!

Maar even meegepikt voor hij van Netflix verdwijnt. Al kan enige overacting Pacino niet ontzegd worden, hij komt ermee weg, en O'Donnell vond ik heel degelijk, die had hier volgens mij ook zo'n beetje zijn enige goede filmrol te pakken. Scent of a Woman begint wel aardig, al was het vooral leuk een piepjonge Hoffman te zien, en vanaf de eerste ontmoeting tussen Slade en Charlie is het behoorlijk onderhoudend, met de kleine, eenvoudige maar mooi uitgevoerde tango-scène als hoogtepunt.

Helaas zakt het daarna in tot een bedenkelijk niveau. Het gedeelte met de Ferrari was al op het randje en wordt gevolgd door een nogal overdramatische confrontatie omtrent het pistool (al levert dat wel een van de beste quotes van de film op: "I don't know if I want to kill you or adopt you"), maar echt uit de bocht vliegen doet Scent of a Woman tegen het einde, met de ronduit belachelijke schoolbijeenkomst. Een aanfluiting van jewelste en het laatste greintje realisme wordt vakkundig om zeep geholpen ten faveure van zo'n vervelende moraliserende speech die -uiteraard- kan rekenen op een staande ovatie. Heel jammer dat juist het einde me waarschijnlijk het meest bij zal blijven.

Hoo-hah! Of de onaangepaste luimen van een ex-luitenant die met blindheid kampt. Het is voor Lt. Col. Frank Slade (Al Pacino) een hard gelag dat hij niemand meer onder zich heeft, maar zijn dagen moet doorbrengen in het tuinhuis van een nichtje. Alwaar hij arbeidsongeschiktheidsgeld oppot en zijn tijd spendeert met sterke drank en sekslijnen. Totdat middelbare scholier Charlie (Chris O'Donnell) reageert op een advertentie om voor een weekend de blinde oorlogsveteraan te verzorgen. Net wanneer hij tegen een schorsing aanloopt omdat hij getuige is geweest van een strafbaar feit, maar zijn vrienden niet wil verlinken. Anders dan zij heeft hij echter geen bemiddelde familie met connecties. Dit grapje kan hem zijn toegang tot een prestigieuze universiteit kosten terwijl zij ermee wegkomen. Maar zo principieel als jonge Charlie is, zo egocentrisch en cynisch is Lt. Col. Frank Slade. Hij neemt de plooibare jongeman mee op sleeptouw door New York, maar zijn nukkige gedrag wordt steeds zelfdestructiever en gevaarlijker.

Al Pacino sleepte met 'Scent of a Woman' (1992) zijn eerste Oscar binnen. Zo'n veilige en voorspelbare film is het ook wel een een beetje; meer een publieksvriendelijk vehikel rond een steracteur dan iets waar werkelijk veel op het spel staat. En oh zo cliché dat de grote Pacino de rol speelt van een moeilijke man met een visuele handicap. Toch is Lt. Col. Frank Slade zonder meer een innemend personage als de dominante ex-militair met een suïcidale inborst. Nog altijd terend op zijn vermogen om autoriteit af te dwingen bij andere mensen, maar vanuit het triestige besef dat hij niet meer zo serieus genomen wordt als vroeger. En dat juist deze onhebbelijke persoon een mentorfiguur wordt voor een jongeman die zich op eigen kracht omhoog heeft gevochten in een elitebolwerk. De ene underdog ondersteunt de andere in een strijd voor rechtvaardigheid. Cliché is het absoluut, maar 'Scent of a Woman' (1992) komt er goed mee weg omdat het precies de juiste knoppen aanraakt. Een halve punt erbij omdat ik heb genoten van de smaakvolle tangoscéne waarin die gluiperige Slade nog even laat zien dat hij nog altijd verleiding in de heupen heeft.

Al Pacino speelt Frank Slade, een voormalige luitenant-kolonel die zijn carrière en zijn gezichtsvermogen verloor door een dom ongeluk. Frank woont in New Hampshire met tolerante familieleden en is verbitterd en boos geworden op de wereld, zozeer zelfs dat hij van plan is eruit te stappen na een 'laatste hoera' in New York City. En daar komt Charlie Simms (Chris O'Donnell) een student van 'Baird College' die $300 probeert te verdienen om op de rusteloze Frank te passen tijdens het Thanksgiving-weekend. Oorspronkelijk onwetend van Franks plannen, wordt Charlie onbewust medeplichtig aan wat Frank in gedachten heeft, maar ze hebben allebei nog geen idee hoe het leven dat het weekend bepaalt, zal eindigen.

Over het algemeen overleeft 'Scent Of A Woman' zijn duidelijke karakter vanwege Pacino's Oscar-winnende optreden. De film zelf is boeiend en leuk om te bekijken, misschien een iets te lang. Pacino als Slade wordt ondergedompeld in onwaarschijnlijke decorstukken, rijdt in een Ferrari, danst de tango met de tengere Donna (Gabrielle Anwar) en overbluft verkeersagenten met zorgeloze overgave. Maar dat is het enthousiasme en de overtuiging die Pacino in de rol legt, het maakt nauwelijks uit of het onwaarschijnlijk is, omdat we te veel plezier met hem hebben. Gesteund door O'Donnell, die helaas na deze film niet naar een beter acteerniveau zou gaan, slaagt Pacino erin de tekortkomingen in het stuk te compenseren.....

Van echt drama is in 'Scent Of A Woman' geen sprake. Een paar strakke momenten zoals een familiediner en het punt van Franks reis terzijde, is het een vrij eenvoudig en veilig geschreven scenario met een prima einde!

Het is een einde dat voor mij perfect in het verhaal past, in feite was het voor mij duidelijk dat het die kant op zou gaan. Dit is niet alleen Frank's reis, dit is ook die van Charlie, het einde brengt alles samen wat betreft twee tegenpolen die elkaar in het midden ontmoeten op een verschillend, maar cruciaal punt in hun leven. Verdorie!, ik sloeg op mijn borst en schreeuw 'Hoo-Hah'! bij iedere keer dat we deze film hebben gezien en dat is de impact en het resultaat, dat regisseur Martin Brest en zijn team door de film heen brengen.

Soms kan veilig en eenvoudig echt plezierig zijn, vooral wanneer het ondersteund wordt door een zekere zachtaardige Italiaans-Amerikaanse acteur uit de Bronx.

Een 8!

Perfecte film om op een zondagnamiddag in een staat van existentiële verwarring te kijken. Tien jaar geleden plaatste ik hier eens een laatdunkend berichtje over de film, waar ik mij nu echt niet meer kan achterscharen. Nochtans besef ik dat de film wel zoetsappig, clichématig, oscar bait.. genoemd kan worden. Maar toch ben ik er oprecht door ontroerd. Hoe kan het dat ik met de jaren der wijsheid minder kritisch wordt voor de manipulaties van Hollywood? Dit is niet hoe ik mij het volwassen leven had voorgesteld.

Ik was de premisse van de film eigenlijk al helemaal vergeten, maar de manische city trip naar New York is zeker eentje waar men deel van zou willen uitmaken. Het personage van Pacino laat ook absoluut geen ademruimte voor rationele vragen of redelijkheid, hij raast werkelijk maar door, zodat elke mogelijke weerstand verdwijnt als sneeuw voor de zon. Wat een goede keuze bovendien om voor zijn wederpartij een absolute nul als Chris O'Connell te casten. Met een goede acteur was de losgeslagen magie van Pacino sowieso teniet gedaan. Maar met een melkmuiltje, everyman, beta male als O'Connell hebben we een ideaal slachtoffer voor de overrompelende levensvisie van Kolonel Frank Slate. Ook wij als kijkers gaan geheel voor de bijl. Met dezelfde dociliteit als O'Connell, kunnen we enkel maar dromen om ooit zo'n goede mentor als Pacino te hebben, die ons uit deze verlammende impasse zou trekken. De apotheose in de zittingszaal is dan ook bijna van een religieuze schoonheid, hoe de nurkse Pacino als het ware neerdaalt uit de hemel om de koers van de geschiedenis te wijzen. We kunnen alleen maar juichen. Ik snap met de beste wil van de wereld niet hoe ik in 2012 kon beweren dat die prep school scènes geschrapt hadden moeten worden?! Ofschoon de film echt wel een tikje te lang is, zijn deze scènes echt het neusje van de zalm! Ze dragen bij aan de gezelligheid van deze ondubbelzinnig goedhartige prent en zo'n herfstige campus geeft natuurlijk goed op 35mm.

Dat is misschien nog wel de voornaamste reden dat de film mij bij herziening zo goed bevalt. Ondertussen heb ik tien jaar extra de teloorgang van Hollywood blockbusters moeten gadeslaan. Vergelijk bijvoorbeeld hoe visueel afstotelijk een thematisch vergelijkbare film als Green Book wel niet is naast Scent of a Woman. Dat blijft me immers het meest bij van de film, een warme kleurepracht, diepe texturen van rood en zwart, als ware het een doek van Rothko.

Haalt bij lange niet t niveau van t origineel..Profumo di Donna.

Na 33 jaar toch maar eens opgezet. Stond al een tijd op de watchlist, maar ben er dan eindelijk mee begonnen. Heerlijke film, met een voortreffelijke (norse) Al Pacino. Wat een acteur is / was dat! Die steelt op alle vlakken de show, hoewel we de jonge O'Donnel ook niet uit moeten vlakken. Knap staaltje acteren van de twee hoofdrollen.

Na deze film zijn er nog verscheidene vergelijkbare films uitgekomen, waarbij een fysiek beperkte persoon uit onverwachte hoek hulp krijgt van een mens uit de midden of lage klasse; Intouchables (2011), Me Before You (2016)... Ik merk dat ik qua beoordeling wel een zwak heb voor dit soort films.

Goede film, topacteurs en prachtige, ondersteunende muziek. Aanradertje!

The Holdovers met het gevoel van Meet Joe Black.

Leonardo DiCaprio, die ook in de running was om de rol van idealistische schooljongen te spelen, had het potentieel om de kolonel als wingman te hebben vast beter benut.

- ik was geëmotioneerd tijdens de tango

- ik vond de climax op school flauwtjes

- ik ben benieuwd naar het origineel uit 1974 dat ik op dvd heb liggen en maar zo'n 100 minuten duurt

"The day we stop lookin', Charlie, is the day we die."

Prachtige film die ik jarenlang in de doofpot heb gestopt. En waarom weet ik eigenlijk helemaal niet zeker, het enige wat ik zo gauw kan verzinnen is het feit dat de film 156 minuten duurt en niet echt meer dan het drama genre op zich gespeld krijgt. Maar nu ik mezelf al wat langer bezig houdt met films en ook wat dieper ben gedoken in het drama genre weten dit soort films mij ook echt wel meer te raken.

Prachtig spelende Pacino, waar ik overigens in het begin wel even aan moest wennen, maar Pacino in de jaren negentig is misschien wel het beste ooit. Maar in deze film is het ook voornamelijk zijn tegenspeler Chris O'Donnell die waanzinnig leuk speelt.

Het verhaal is allemaal niet zo heel spannend, maar wel erg pakkend. Er zaten wel eens wat kleine dingetjes in waarvan ik mezelf afvroeg of het wel persé nodig was dat, dat er in zat. En dat was meer het feit dat het inderdaad soms leek alsof Frank helemaal niet blind was. Maar als nog door het prachtige spel, het droevige en ingrijpend verhaal over zelfmoord en een prachtig maatschappelijke boodschap is dit wel echt een fantastische zit die mij vanaf het begin tot einde wist te imponeren.

Oerdegelijke film, deze Scent of a Woman, maar misschien toch wat te voorspelbaar om een echte topper te zijn. De opbouw en de ontwikkeling van de relatie tussen Charlie en Frank wordt wat mij betreft te clichématig uitgewerkt. In het begin loopt alles erg stroef en is er geen vertrouwen tussen de blinde ex-kolonel en de student, maar gaandeweg groeien ze toch naar elkaar toe met als hoogtepunt dat Frank het opneemt voor Charlie tijdens de zitting op de school.

Ondanks de lange speelduur heb ik me nauwelijks verveeld en amper naar de klok gekeken. Dat komt vooral door het uitstekende acteerwerk van Pacino die zowat iedere scène naar een extra niveau tilt. Prima film, maar te weinig verrassend om er een echte topper in te zien.

3.5*

Al Pacino speelt een blinde veteraan met melodramatische gewoontes in dit oversentimenteel drama.

Scent of a Woman is een film waarvan duidelijk te merken valt dat het gemaakt is voor het Oscar-seizoen. Opzwepende muziek, dramatische speeches en een motiverend einde, zij het met een boodschap die nogal slecht overkomt - je moet worden gestraft voor een fout die je maakte, tenzij je een veelbelovende, witte student bent. Dit hebben we langs ook nog gezien in het Belgische nieuws...

Lekker Amerikaans, dus. Misschien ben ik wat te cynisch waardoor zo'n dingen me veel te hard opvallen. Het is wel allemaal vakkundig gemaakt met een warme sfeer, mooie dialogen en een degelijke soundtrack. Al Pacino acteert naar moderne standaarden nogal te uitbundig maar zoiets is nodig als je een slungel als Chris O'Donnell als tegenspeler hebt.

3,5*

Vrijdagavond aan de slag met deze Scent of a woman die uiteraard maar al te bekend is qua titel en cast. Even meende ik dat er nog een link was met het nummer van Zucchero maar dat nummer heet toch echt anders maar dat terzijde. Eerlijk gezegd verwachte ik wel iets van deze film die kon rekenen op verschillende Oscars dus kom maar op.

Men neme student Charlie die opzoek is naar een baantje tijdens bepaalde feestdagen en komt zodoende bij de familie Rossi over de vloer die een oppasser voor de blinde en nurkse oom, en oud-militair, Frank zoeken. En laten we het zo zeggen dat de eerste ontmoeting tussen Charlie en Frank niet bepaald lekker gaat, zo ook niet voor de kijker als het mij vraagt want Frank is allesbehalve plessant te blazen en te overdrijven. Goed, dit is natuurlijk nodig voor de karakter ontwikkeling en band die moet ontstaan voor de twee. Toch is het allemaal verre van bijzonder of vlot in het begin met de nodige besognes op de universiteit op de koop toe en de familie Rossi die weinig scrupules heeft om Charlie alsnog met Frank op te zadelen. Wel leuk overigens de behoorlijk jonge Philip Seymour Hoffman die meteen iets toevoegt wanneer hij in beeld is.

Het duurt daarna gelukkig niet lang tot blijkt dat Frank nogal wat plannen heeft en in het vliegtuig de nodige leuke wijsheden en uitspraken heeft. Alsnog blijft het een rare kwast met nare trekjes. Het vervolg waar blinde Frank toch maar al te goed toont veel mensenkennis en fingerspitzengefühl te hebben is toch oké te noemen waarop de bom valt met de afsluiting van zijn plannen. En met die wetenschap krijgt de film toch een beetje een ander smoel, toch valt daar ook weer veel aan op te merken want hoe egoïstisch van Frank waar Charlie onherroepelijk in de problemen gaat komen en verwijten gaat krijgen. Want hoe moet hij dat in Godsnaam aan de familie uitleggen? Samen met dit ben ik regelmatig heel erg zoekende in de film en slaat de film in fases heel erg dood voor me waar deze ook nog eens, nog een minpunt wat dat betreft, veel te lang duurt.

De eindfase met het verhoor op de school is dan wel weer interessant en toont een kostelijke en heerlijke preek tegen het schoolhoofd. In die zin is het een film over een relatie die twee kanten opwerkt en herstel de film zich met die afsluiting enigszins. Toch kon het me onvoldoende bekoren, duurt de film veel te lang, is O'Donnel flets en nietszeggend als altijd, is het héél véél bla bla, waar de overacting van Pacino met zijn kenmerkende woedeuitbarstingen en zijn 'hoohs' en 'haahs' na een uur al vervelend beingt te worden. De prima soundtrack van Newman ten spijt, plus de iconische titel en een aantal kenmerkende scènes was dit toch een vieze tegenvaller. Daarom wat mij betreft geen voldoende.