Limelight (1952)

Dit is denk ik Chaplin's meest onderschatte werk. Hij werkt hier inmiddels met geluid en hij is ook minder op humor gefocust. Deze film is als het ware zijn spirituele testament. Ik denk dat daarom veel mensen afhaken. Persoonlijk vind ik deze film zijn beste, alhoewel Modern times en City lights er heel dicht op zitten. 5/5

Legendarische scenes met Buster Keaton en Chaplin samen in dialoogloos spel op het toneel. Het is vooral erg moeilijk om een andere Chaplin te zien dan normaal. Hij speelt zijn rol zichtbaar vol emotie en kracht. De band tussen Calvero en de vrouw is erg mooi, maar de film is soms nogal langdradig. Toch weet Chaplin (vooral op het einde) mij enorm te ontroeren! Enige film ook waarvoor hij een Oscar won (voor best score). 3.5 sterren

En daar gaat de grootste Hollywoodster ooit...

Meer traan dan lach bij deze pijnlijke, priemende blik in het leven van de clown Chaplin. Hij doceert over het leven, wisselt geluk met ongeluk af en zoekt platonische liefde bij de jonge danseres Bloom. Het is niet moeilijk aanknopingspunten met Chaplins eigen leven te vinden.

De scene samen met Keaton is inderdaad van een andere wereld, zo grappig en goed gespeeld. En ondanks de te lange duur weet het eind ook mij te beroeren.

3,5* dan maar.

Het is een wat sentimentele film met een vervelende rol van Bloom als overdramatische Vivien Leigh-kloon en de film duurt ook wel erg lang.

Gelukkig is Chaplin zo'n grootse artiest dat hij hier weer wat bijzonders van weet te maken.

Nee, maar het was wel een lekker w..f!!! Grappig, ik vond tijdens het kijken van de film dat ze af en toe wel wat weg had van Oona Chaplin (en Geraldine, die als 2 druppels water op haar moeder lijkt!). Blijkt dat Oona af en toe als stand-in heeft gefungeerd!



Buster Keaton en Charles Chaplin in één film. Inderdaad geweldig en memorabel! Het steeds korter wordende been van Chaplin vond ik wel erg grappig, hoor!

Op de extra's van DVD die ik bezit (de Chaplin Collectie, mooie uitgaves! Hier zijn de extra's zeker een meerwaarde!) bespreekt Bernardo Bertolucci de film en wordt helemaal emotioneel bij de eindscène. Hij ziet daar iets wat ik niet had gezien namelijk dat de gestorven Calvero niet wordt afgedekt met zomaar een laken, maar met een filmdoek!

Dit èn Buster Keaton achter Chaplin staand in hetzelfde shot geven deze scène extra lading. Briljant en wéér goed doordacht!

Inderdaad jammer dat veel mensen een verkeerd vooroordeel van Chaplin en zijn films hebben voor en tijdens het bekijken van zijn films en daardoor hem en zijn films alleen beoordelen op 'grappigheid'...

Gave quotes:

Calvero: Time is the best author. It always writes the perfect ending.

Calvero: There's something about working the streets I like. It's the tramp in me I suppose.

Limelight mag misschien geplaagt worden door een soms net iets te histerische Claire Bloom (als ze begint te schreeuwen dat ze weer kan lopen wordt ik bang van haar) en een wat te lange lengte, waarin Chaplin iets teveel speeches houdt over de zin van het leven, maar overall vond ik het toch een ontroerende film. Het was niet Chaplins laatste film (hierna kwamen nog het zeker niet slechte A King in New York en het door mij nog niet geziene A Countess of Hong Kong), maar iedereen zal dit denk ik toch als een zwanenzwang ervaren. En daarmee wint de film veel aan kracht.

Na zijn wat ingetogere rol als Monsieur Verdoux vervalt Chaplin hier weer wat meer in slapstick-achtige gezichtsuitdrukkingen, maar dat paste nog wel bij het karakter. Het is echter toch vooral een dramatische rol en Chaplin weet het drama over de gehele lijn goed uit te voeren.

Het hoogtepunt was voor mij toch wel de act van Keaton en Chaplin samen. Toen ik ze voor het eerst samen zag zitten in de kleedkamer kreeg ik zelfs stiekem kippenvel. Jammer dat Keatons screentime relatief kort was. De act vond ik niet eens zo gigantisch grappig, maar gewoon het idee vond ik al geweldig.

4*

Limelight is een bijzonder film die vooral door het historische kruispunt van Chaplin's carrière veel kracht krijgt. De parallellen met Chaplin's eigen leven zijn ongekend.

De film is een ode aan de vaudeville theaters van weleer. Maar het is meer dan alleen nostalgie. Limelight gaat over ouder worden en vooral wat het leven mooi en de moeite waard maakt om geleefd te worden.

Calvero is Chaplin zijn ziel, zijn hart en zijn verstand. Een komiek die alle grootsheid heeft meegemaakt, maar door persoonlijk verval en het uit de mode raken van stijl de weg kwijt is geraakt. Onroerend is dan ook de zelfreflectie van Chaplin.

De ontmoeting van Chaplin en Bloom heffen elkaar op to nieuwe levenslust. ´You know, preaching and moralizing|to you has really affected me. I'm beginning to believe it myself, zoals Calvero op enig moment zegt.

Soms is Chaplin iets te moralistisch en de psychologische analyses een beetje belachelijk, maar omdat het uit het hart van Chaplin zelf komt, is het sentimentele net te pruimen.

Het mooiste van Chaplin films is dat de boodschap niet veranderd. Chaplin blijft in zijn films de menselijke artistieke geest en de liefde voor elkaar als het belangrijkste van alles vinden. Liefde en geborgenheid is de levensadem van allen. Ook voor Calvero tot de dood aan toe.

Chaplin en Keaton in het slotakkoord is trouwens een meesterstuk opzich en de muziek is wederom tijdloos mooi. (bekroond met een oscar in 1972!!!!!' )

Uitstekende film van Charles Chaplin. Nog niet zo goed als The Great Dictator, maar het is natuurlijk ook een ander soort film. De lichte drama vorm spreekt me zeker aan, het is treurig maar toch luchtig. Het script is dan ook geweldig, niet een standaard cliché verhaal, verre van. Zeer onvoorspelbaar in het begin, dat wordt met loop van het verhaal ietsje minder, maar alsnog een zeer boeiende film. De humor die subtiel werd gebruikt was leuk, en zorgde veelal voor een glimlach. De dialogen zijn soms erg sterk, Chaplin heeft er een paar zeer sterke ik neem aan zijn eigen gedachten gebruikt net als in The Great Dictator. Alleen af en toe wordt het wat te langdradig en saai, zoals de act op het eind, ik zelf zag daar de humor amper van in.

Chaplin speelt zijn rol weer heel goed. Het ligt hem wel denk ik, een rol die zeer dicht bij zijn hart ligt. Bloom speelt ook heel goed, jammer dat ze nooit echt groot is geworden (tenminste zover ik weet). De overige cast is ook meer dan uitstekend.

Verder ja een leuke film. Geen meesterwerk, met name omdat het tempo wat te laag lag. Muziek was wel weer klasse.

Natuurlijk een bijzonder treurig eind, wel heel mooi gedaan, stervend terwijl hij naar haar optreden kijkt. Gelukkig geen overbodige begravenis scenes of dergelijks, wat hedendaags wel zou gebeuren. Dus geen onnodig sentiment
4*

Fantastiche film met een droevig einde.

De scene met de voeten die omhoog gaan vond ik echt hilarisch goed.

Prachtig verhaal en zeker iets wat vaak voorkomt.

4,5 ster

Een zeer mooi drama van Chaplin dat van begin tot eind boeit. In tegenstelling tot zijn komedies voelt Limelight nauwelijks verouderd aan en boeit hij 2 uur en een kwartier lang (waar ik bij de klassieke Chaplin films al vaak het idee heb dat ze beter zouden werken als het maar een uurtje zou duren).

De opmerking dat dit Chaplin's meest persoonlijke film is en sterke parallellen met zijn eigen leven vertoond, is zo'n open deur, dat ik hem amper durf te maken. Toch kom je er niet om heen als je iets zinnigs wilt zeggen over Limelight en het is zelfs het meest interessante aan de film. Samen met een andere open deur, de scenes op het eind met Keaton, absoluut het beste aan de film.

Hoewel ik de meeste komedies van hem stiekem toch beter vind, is dit toch ook wel erg de moeite waard. Dit is vooral een kundig gemaakt drama, die bovengemiddeld is omdat Chaplin hem maakte. Dat durf ik toch wel te stellen. Zijn vakmanschap (niet alleen speelde hij natuurlijk weer de hoofdrol, deed hij de regie, produceerde hij de film, schreef hij het scenario, componeerde hij de muziek, maar nu choreografeerde hij zelfs de dansscenes) zorgen ervoor dat de film er erg goed uitziet, de juiste toon wordt gevonden en bijna alle scenes goed werken. Er zijn wel scenes die wat korter hadden gekund en af en toe is de boodschap van Chaplin wel erg voor de hand liggend, maar echt storend is het niet. 130 minuten waren zo voorbij.

Je merkt de hele film dat dit een persoonlijk en emotioneel document is van een man die zijn carriere langzaam aan het afsluiten is. En die carrière valt samen te vatten met de opmerking dat hij de grootste en meest invloedrijke komiek ooit was, voor mij in elk geval, maar ik denk dat veel mensen het met mij eens zijn. Jammer eigenlijk dat dit niet zijn laatste film is. 4 sterren.

Chaplin in een gesproken film en met meer drama dan komedie, ik geef toe dat ik eerst wat schrik had voor deze film. Maar Chaplin blijft een steracteur, dus moest deze gewoon gezien hebben. In de biografieën van Chaplin blijft hij steeds beweren dat het gebaseerd is op het leven van acteur Frank Tierney, maar je kan niet rond de gelijkenissen heen met z'n eigen leven. De talloze verwijzingen tonen meermaals aan dat dit de echte Chaplin is. Misschien heeft Chaplin een deel van z'n carrière wel weerspiegeld op Frank Tierney?

Maar de film zelf nu. Het is wel degelijk een drama met een vleugje humor. Al is de humor onderschikt aan het drama. Wat niet wil zeggen dat die slecht is natuurlijk. Chaplin toont voor de verandering geen komisch figuur zoals The Tramp, Great Dictator Hynkel of de werker van Modern Times. We krijgen deels een andere Chaplin te zien. Hij toont de verbale acteur in zich die ook serieuze rollen aankan. Dat in combinatie trouwens met z'n andere talenten als muzikant, componist, regisseur en schrijver. Dat Limelight dicht bij z'n persoonlijke wereld staat helpt wel om er meer persoonlijkheid in te leggen, maar dat wil niet zeggen dat het vanzelfsprekend wordt. Hij regisseert zichzelf, wat acteurs enkel kunnen als ze kritisch genoeg zijn tegenover zichzelf.

De ode aan z'n vervlogen tijd laat hij meermaals zien als de zwerverclown en vooral de geweldige samenwerking met Buster Keaton. Scènes die mooi verweven zijn in het geheel en de rest van de film nederig ondersteunen.

Limelight is sowieso een hoogtepunt in zijn carrière, al blijven de komische hoogtepunten als Modern Times, Great Dictator, City Lights en The Gold Rush (moet The Kid nog zien) nog veel meer tonen dat dit één van de meest complete figuren ooit was in de geschiedenis van de film.

Toch wel een goede en bijzondere film, al duurt het eerste uur vrij lang.

Dit is heel wat anders dan de komedies van Chaplin. Chaplin lijkt na jaren in de vergetelheid geraakt en maakt een film, die gelinkt is aan zijn eigen leven, dat ziet iedereen. Het begin van de film is niet echt sterk, veel monoloog en Claire Bloom is ook niet werelds beste actrice.

het tweede gedeelte van de film is echter een stuk beter. Dat Chaplin een scene samen doet met Buster Keaton is werkelijk geniaal en hoewel het drama overheerst, is juist die scene bijzonder grappig. Chaplin toont aan veel respect voor Keaton te hebben en het kan haast niet anders, dan dat dit omgekeerd ook het geval was.

Het einde van de film is zelfs nog best ontroerend. Jammer van de eerste helft van de film, maar knap gemaakt en het laat duidelijk zien wat voor een rasechte vakman Chaplin was.

3,5*

It's the tramp in me I suppose

Ik heb lange tijd geleden (en dan bedoel ik echt een jaar of 3-4 geleden) me eens aan het werk van Charlie Chaplin gewaagd. Begonnen met een box met daarin een hoop shorts en 2 features (Tillie's Punctured Romance en The Kid) en niet lang daarna nog eens 2 films, deze Limelight en City Lights. Die twee laatste films kocht ik eigenlijk puur en alleen om de editie (2-Disc editions van M2K met een hele hoop extra's) en omdat ze bijzonder weinig kostten want de Delhaize wist precies niet hoeveel je normaal voor deze edities betaalt. Soit, de features en City Lights heb ik de loop der jaren gezien maar ik kwam tot de conclusie dat Chaplin toch niet echt iets voor mij is waardoor Limelight in de ooit-wel-eens-zien hoek terecht kwam.

Hoewel mijn score voor de Chaplin films hier op MovieMeter nogal redelijk hoog liggen, vind ik die vandaag de dag niet meer terecht. Toen ik aan het oeuvre van de welbekende Tramp begon, had ik nog werkelijk niets anders gezien van komieken uit deze periode. Van Buster Keaton had ik nog nooit gehoord, van de Marx Brothers had ik maar één film ofzo gezien en ook Abbott & Costello waren me geheel onbekend. Toen ik dus aan mijn eerste films van Chaplin begon, vond ik het redelijk en gaf het een hogere score vanwege de tijdsgeest maar eens ik kennis had gemaakt met onder andere de geniale Buster Keaton viel me op hoe gedateerd het werk van Chaplin was en hoe het overduidelijk wel moest. En het was natuurlijk compleet onterecht dat Chaplin wel herinnerd werd terwijl de andere grote (en in mijn opzicht betere komieken) compleet vergeten werden. Hierdoor kreeg ik eerlijk gezegd een kleine hekel aan de man en had ik bijzonder weinig zin om Limelight te zien maar toen het me een tijd geleden ten ore kwam dat Buster Keaton hierin meespeelde begon het toch te kriebelen. Nu de rol van Keaton is verwaarloosbaar maar het geeft eerlijk gezegd toch kippenvel wanneer je hem samen met Chaplin op het scherm ziet staan. Zeker het einde waar Calvero sterft en dat je Keaton achter hem zit staan is een shot van ware klasse. Keaton's personage is vooral de moeite als je bekend bent met zijn historie waarin hij als silent comedian een paar legendarische films/shorts heeft gemaakt en met de intrede van de geluidsfilm schijnbaar compleet ten onder is gegaan. Erg sterke keuze van Chaplin om voor Keaton te kiezen. Voor mij is dit trouwens de beste rol van Chaplin. De manier waarop hij Calvero neerzet met zoveel gevoel voor humor en tristesse is fantastisch om naar te kijken. Als Claire Bloom nog maar een greintje van het talent van Chaplin in deze film had overgeërfd, dan had ze een betere rol gehad want hier is ze gewoon bijna angstaanjagend slecht. Het moment waarop ze kan lopen is echt om schrik van te krijgen.

Ik heb daarjuist proberen uit te leggen waarom ik niet bijzonder veel aan Chaplin vind maar ik moet eerlijk toegeven dat hij me hier erg aangenaam weet te verrassen. Het verhaal van Calvero en Thereza die elkaar redden van de ondergang is aandoenlijk en de film concentreert zich meer op drama dan op humor. Een goede keuze want op gebied van humor is Chaplin blijkbaar nog altijd mijn meug niet. Neem nu een scène zoals het muzikale samenspel tussen Chaplin en Keaton. Normaal gezien een moment waarbij menig filmliefhebber spontaan bij begint te kwijlen maar de opbouw is tergend traag en de finale mist compleet zijn doel. Vlak hierna krijg je dan de dood van Calvero en die is gewoon vele malen beter in beeld gebracht. Ook het vlooiennummer bijvoorbeeld vond ik niet zo bijzonder veel aan.

Persoonlijk vind ik dit het beste wat Chaplin heeft gemaakt. Het drama is overheersend maar erg sterk, Chaplin heeft hier een dijk van een rol en de toevoeging van Buster Keaton geeft de film net dat beetje extra maar dat geraakt het jammer genoeg weer kwijt vanwege de lange speelduur (de film is niet altijd even boeiend) en de rol van de erg mooie maar slechte Claire Bloom. Wel een spuuglelijke poster trouwens maar ook dat is niet ongewoon bij het oeuvre van Chaplin.

3.5*

Dit is een late speelfilm van Charlie Chaplin, waarin hij een oude aan lager wal geraakte komediant speelt die kennismaakt met een jonge danseres. Deze danseres heeft ook de nodige problemen, maar Charlie weet haar weer op te peppen en zij hem. Ze wil zelfs met hem trouwen, maar dat vindt de edelmoedige Charlie geen goed idee, en hij verlaat hun gezamenlijke appartement en raadt haar aan te trouwen met een jonge pianist. Ondanks Charlie’s afwijzingen blijft zij echter volharden in haar wens om met hem te trouwen.

Dit vond ik het interessantste aspect aan de film. Ze voelt ook wel wat voor de pianist maar lijkt een totale devotie te voelen voor Charlie, die haar opving na haar zelfmoordpoging. Er zitten wel wat mooie teksten over het leven en de liefde in de film, maar het is vaak ook erg melodramatisch qua plotwendingen en acteerwerk. Aan het eind van de film is nog een gedenkwaardig optreden van Charlie samen met Buster Keaton te zien in hun enige gezamenlijke filmverschijning ooit.

Erg mooie en ontroerende Chaplin film over twee kwetsbare zielsverwanten die elkaar treffen.

Chaplin is fenomenaal als komediant wiens succesdagen al lang voorbij zijn, die bijna vergeefs poogt te overleven in de keiharde showbusinesswereld.

Met prachtige on-stage optredens van Chaplin. Je ziet in zijn dromen nog de artiest die hij was, maar zelfs de optredens van Chaplin als komediant op zijn retour zijn mooi om te zien.

Vooral ook gaat de film in eerste instantie over Chaplin die zich ontfermt over de balletdanseres.

Hij weet haar op mooie wijze op te beuren, met een aantal prachtige, soms filosofische teksten.

Het optreden van Buster Keaton met Charles Chaplin is fenomenaal en ontzettend knap uitgevoerd, vooral ook meesterlijk qua timing.

Het slot ontroert en imponeert.

Limelight is één van Chaplins latere werken en heeft een en al melancholie en nostalgie. Het is een ontroerend gebeuren, omdat Chaplin een en al vergane glorie is als clown. En dan neemt ie ook nog eens de zorg op van een jonge balletdanseres die net komt kijken in de showwereld. Meestal trek ik dat sentimentele van hem niet, maar hier vond ik het zowaar redelijk oke. Tegen het eind is er nog een bijzondere act van Chaplin samen met... Buster Keaton. Hoe geniaal is dat!

Aardige Chaplin, maar wel van een totaal andere stijl dan de stille films waar hij om bekend staat. Deze film is veel serieuzer van opzet en voelt een beetje autobiografisch aan, niet te vergelijken met zijn eerdere werk. Zijn grijze haren en zijn wat gelaten blik op de poster spreken boekdelen, drama en melancholiek overheersen.

Het voelt een beetje aan als het sluiten van het tijdperk, die van de stille films, waarin hij carrière maakte. Het is ook een soort van eerbetoon aan die tijd, met zijn geweldige uitspraak "It's the tramp in me I suppose" en met zijn samenspel met Buster Keaton.

Ik was ingesteld op zijn komische vroege films, en dat is duidelijk de verkeerde insteek bij het kijken naar deze film. Nu ik weet wat ik kan verwachten moet ik deze toch ooit gaan herzien. Nu hou ik het op 3,5* voor deze mooie, bijzondere maar ook atypische (afscheids)film van Chaplin.

Een dramatisch meesterwerk van de meester zelf. Bij zijn afscheid liet Charles Chaplin andermaal zien hoe veelzijdig hij wel niet was. Niet alleen als regisseur en scenarioschrijver, maar ook als drama-acteur. En daarnaast als componist, want de door Chaplin gecomponeerde muziek is werkelijk prachtig; het melodieuze centrale thema zelfs fenomenaal.

Ook het optreden van Claire Bloom, die toentertijd nog aan het begin van haar carrière stond, mag geroemd worden. Net als de kostelijke scène van Chaplin met zijn vroegere “concurrent” Buster Keaton. Leuk bovendien dat er ook nog een klein rolletje weggelegd was voor de aloude slapstickacteur “Snub” Pollard als een van de straatmuzikanten.

Een tijdloze film, die men naar mijn bescheiden mening tegenwoordig niet meer zou kunnen maken. Een waardig afscheid van een fantastische carrière.

Goeie film waarin een oude komediant een jonge vrouw redt, die zichzelf van het leven probeert te beroven. De relatie die ontstaat tussen die twee is mooi uitgewerkt, zowel hun liefde voor elkaar als het feit dat de jonge generatie het overneemt van de oude. Melodramatisch, maar Charles Chaplin komt er mee weg hier. Wel had de film met gemak wat korter gekund, zo zitten er te veel toneelstukjes in de film (maar de scene met Charles Chaplin en Buster Keaton op het eind wil je natuurlijk niet missen).

Vier decennia lang had Charlie Chaplin de wereld vermaakt met zijn clowneske typetje en zijn doldwaze stunts. Als dank zou hij z'n gastland uit gezet worden door een stel humorloze communistenjagers. Hij antwoordde door z'n masker af te zetten en een zwaarmoedig drama te maken over een komiek die het contact met z'n publiek kwijt is geraakt. Hoewel in Hollywood opgenomen speelt het zich af in de Londense buurt waarin Chaplin opgroeide en kennismaakte met vaudeville, music hall en commedia dell'arte.

Wanneer de grijsaard Calvero voor een optreden z'n donkere valse snor opplakt, ziet hij er bizar uit. De voormalige ster is afgeleefd en afgeschreven. Wanneer ze hem nog eens boeken, doen ze dat uit medelijden en huren ze een claque in om voor hem te applaudisseren. Toch zal hij het publiek een laatste keer aan het lachen brengen. Nog eenmaal ging het doek weer open.

Chaplins jarenlange ervaring met pantomime is te zien wanneer hij een stuk fruit eet, wanneer hij zijn vlooiensketch opvoert, maar ook wanneer hij tijdens een filosofische uiteenzetting een roos en een rots uitbeeldt. Hiermee probeert hij uit te leggen dat in elk voorwerp en in elk levend wezen een drang schuilt om te leven. Verbale humor zit er ook in wanneer hij z'n hospita versiert om haar die achterstallige huur te doen vergeten. De oude clown wil een deel van zichzelf zien voortleven in de jonge danseres. Haar gevoelens voor hem zijn louter platonisch, ook al probeert ze dat te ontkennen. Zwaardere onderwerpen worden aangehaald of gesuggereerd in de mate dat de censuur dat toeliet: zelfmoord, abortus en prostitutie. Het is een nostalgische ode aan het vergane tijdperk van de oude komedie.

Wie alleen vertrouwd was met Charly als vagebond uit de 20 en 30-er jaren, kijkt wel verbaasd naar deze "Limelight", maar hoe men het ook apprecieert, iedereen had destijds de muziek van de film op een 78-toeren plaat in zijn collectie. Ook ik. Het orkest was Frank Chacksfield en de plaat kostte precies 54 frank.

Chaplin doet hier in "Limelight" wat hij voorheen altijd gedaan heeft : inspelen op het gemoed, inzonderheid van de kleine man en ook diens sympathie winnen door in te gaan tegen overheid en wet als die het hart negeren.

De film is melo en déjà vu en Chaplin zoekt wel aanknooppunten met zijn eigen leven en, al hoeft hij persoonlijk niet te klagen, toegegeven dat de eindscènes niemand kunnen onberoerd laten.

Charles Chaplin was een genie in zijn vak.

Fraaie Chaplin en menselijk vooral. Zeker het eerste uur in die kamer is de film sterk en had eigenlijk wel volledig daar mogen afspelen. Mooie rol van Chaplin en slim gebruik van flash-backs/dromen om zo een stukje komedie en muziek in te voegen. Hoewel ingetogen en mooi geacteerd is toch te merken dat Chaplin het liefst gewoon vermaakt. Al met al duurt de film wel net iets te lang, met weliswaar een afgerond einde maar ook sleept de film steeds meer richting het einde met wat minder interessante zijplotjes. 3,5*.

In de VS was Limelight (1952) geen succes en werd er zelfs geboycot omdat Chaplin werd verdacht van communistische sympathieën, maar in Europa en Japan was de film wel een groot succes en dat is zeer begrijpelijk want het is weer een hele fijne, bijna geniale film. Juist deze film bevat overigens geen politieke elementen maar is nog sterker dan z’n andere films autobiografisch waarin ook het verlies van succes een belangrijk thema vormt: waar hij in The Circus (1928) zijn succes speelt, speelt hij hier een comediant (Calvero) die geen enkel succes meer heeft (het publiek loopt bij z’n shows weg) en die zwaar drinkt, melancholisch terugkijkt op zijn vroegere succesen en filosofeert over het leven. De film is dan ook serieus, zoals ook Calvero zelf in de film zegt “I'm through clowning. Life isn't a gag anymore. I can't see the joke. From now on, I'm a retired humorist.” Evengoed zit er doorlopend humor in de film die nog altijd heel goed is (en wellicht zelfs beter dan in z’n meest succesvolle films zoals Modern Times): net als Calvero heeft hij nog steeds genoeg “ideas” maar is hij het publiek ontgroeid dan wel is het publiek hem ontgroeid (‘As a man gets on in years he wants to live deeply. A feeling of sad dignity comes upon him, and that's fatal for a comic. It affected my work. I lost contact with the audience, couldn't warm up to them.”). In ieder geval moet hij plaats maken voor de nieuwe generatie artiesten (en minnaars), die overigens hun eigen problemen hebben en vanwege hun gebrek aan levenservaring misschien nog wel meer met het leven worstelen. Bovenal is de humor en ernst bij Chaplin altijd in wezen identiek: hij is een meester om het drama van het menselijk leven – onze angsten en dromen, onze hulpeloosheid en schaamte, onze klunzigheid en leedvermaak – te tonen en in deze film vult hij dat nog aan met tal van levenswijsheden over hoe door te gaan met leven, ondanks tegenslagen.

Zoals gebruikelijk in Chaplins films schuilen achter de lichtvoetigheid grote thema’s en levensvragen en deze film is er rijk mee gevuld. De film gaat over niets minder dan de zin van het leven (met de mooie uitspraak “What do you want meaning for? Life is a desire, not a meaning. Desire is the theme of all life!”), over waarheid (“In the few years I have left, I must have truth. Truth. That's all I have left. Truth.”), over plankenkoorts die ook voor het leven zelf geldt (“Life can be wonderful if you're not afraid of it”), de film is een ode aan de liefde en het leven (“But there's something just as inevitable as death, and that's life”), over falen (“Not that I care for success, but I don't want another failure”) en sterven en weer opstaan, maar de film gaat ook over het afscheid nemen van het toneel en van het leven. Het is een lange film maar verveelt nergens want de kwaliteit is constant hoog waarbij – zoals bij alle goede films van Chaplin – de film zowel grappig als ontroerend, zowel lichtvoetig als diepzinnig is en je rijker de bioscoop verlaat dan je erin ging.

Gebaseerd op een idee van Orson Welles en eerst door Chaplin zelf uitgewerkt tot een novelle. Voor het eerst begon Chaplin zijn opnames met een volledig afgerond script. Zijn verbittering over de manier waarop de VS hem in de laatste vijf jaren had behandeld komt nadrukkelijk naar voren. Chaplins kinderen verschijnen in kleine rolletjes, Snub Polard en Loyal Underwood (met wie Chaplin in de jaren ’10 samenwerkte) en niet te vergeten zijn grootste rivaal Buster Keaton hebben prominente rollen in deze nostalgische terugblik op de periode waarin Chaplin doorbrak als Music Hall comedian. Hij speelt de rol van Calvero, ooit een grote ster maar nu verguisd omdat zijn materiaal niet meer in de smaak valt. Nadat hij ballerina Terry Ambrose [Claire Bloom] redt van zelfmoord ontstaat er een vriendschap. Door Terry te helpen haar zelfvertrouwen te herwinnen groeit ook zijn eigen zelfbeeld. Is er nog kans voor een laatste triomftocht voor de ster van weleer? Chaplin gebruikte zowel zijn echtgenote Oona als zijn moeder als inspiratiebron voor dit zeer persoonlijke, maar daardoor juist niet geheel overtuigende melodrama. De muziek is uitmuntend en won 20 jaar later (toen de film voor het eerst in Los Angels te zien was) alsnog een Oscar®.

Het is mijn eerste Chaplin vanaf de jaren 50. Dus hoogtijd was het om deze hoog genoteerde Limelight te bekijken. Het was even wennen om Chaplin in deze rol te zien, maar hij deed het zeker niet slechts langs de zijde van de erg mooie Claire Blooms. Ze deed me denken aan de minstens even knappe Liv Tyler. Een film gemaakt in een periode waarbij de hoogdagen van Chaplin achter hem lagen, dit in overeenstemming met zijn personage Calvero.

De vriendschap tussen beiden is innig en interessant. Ik genoot van hun conversaties en hun aanwezigheid. Gelukkig maar, want heel veel scènes spelen zich af in het appartement van Calvero. De luchtere stukken werden geïntroduceerd via flashbacks uit het meer roemrijke verleden van Calvero. Het bracht een mooie afwisseling tussen drama en komedie.

Maar het is ook een film die de zwaardere thema's niet schuwt zoals zelfmoord of prostitutie. Knap einde ook met die act met Keaton waarbij de balans tussen lach en traan wederom gevonden wordt.

In Limelight wordt het theater bejubeld. Het theater waar de kunst het leven imiteert en het leven de kunst. De film speelt zich voor een groot deel op het toneel of rondom het toneel af. En als de film dat eens niet doet en zich terugtrekt in het bescheiden appartement van Calvero de clown (Charles Chaplin) dan wordt er door de personages nog steeds voornamelijk over het theater gepraat. Het theater dat hun leven is en hen in leven houdt.

De film is geregisseerd en geschreven door Chaplin en vertelt het verhaal van de verlopen clown Calvero. Een clown die eens succesvol was en bewonderd werd maar nu niet meer. Chaplin baseert het verhaal op eigen ervaringen ten tijde van zijn jeugd in Londen waar de film ook is gesitueerd. In het personage Calvero stopte Chaplin herinneringen aan zijn vader. Limelight is een persoonlijke film. Een film die bijna niets gemeen heeft met de vroegere films van de komiek. Althans wat de slapstick betreft die behalve in een aantal acts van Calvero geen deel uitmaakt van de persoonlijkheid van het personage Calvero. Wel herkenbaar uit de stomme filmperiode is het grote gevoel voor waardigheid dat net als bij het personage The Tramp in het personage Calvero onuitroeibaar aanwezig is. Zelfs op de momenten dat hij bijna niet dieper kan zinken verlaat dat gevoel hem niet.

Calvero ontfermt zich over de 19-jarige Claire Bloom die de balletdanseres Terry speelt. Ze wordt de protegee van de gevallen clown. De film vertelt vervolgens een klassiek verhaal. Een verhaal over de opkomst van de een en de ondergang van de ander. Een spannend drama. Een aangrijpend treurspel. Een klassiek theaterstuk. Een tragikomedie waarin de dialoog een belangrijke component is. Chaplin die zijn grootste successen in het stomme filmtijdperk boekte en die zich met de overgang naar de geluidsfilm lange tijd niet kon verzoenen, lijkt zich daar in Limelight bij te hebben neergelegd getuige de spraakzaamheid van Calvero die zijn gevoelens veelal verstopt achter zijn woorden. Dat feit maakt tevens dat het personage altijd wat op afstand blijft en in emotionele zin wat moeilijker is te lezen dan een personage als Terry dat ruimschoots blijkt geeft over emoties te bezitten.

De dialogen in de film behelzen wijsheid, hebben vaak een aan het theater gerelateerde teneur, klinken nogal gezwollen maar hebben meestal een humoristische ondertoon. Soms ook is een tekst gewoon linea recta geestig. Zo merkt Calvero ergens op: “There's something about working the streets I like. It's the tramp in me I suppose”. Geef toe, da’s toch geestig.

In de film wordt het verhaal vaak verlaten om expliciete aandacht te geven aan de kunst. Niet meer dan logisch in een film waarin het theater wordt bejubeld. Er is ruimte om Terry gade te slaan bij het dansen en er zijn wat acts van de clown Calvero te zien. In goede en in slechte doen. En als het met de theaterkunsten even niet voor de wind gaat, heeft de clown altijd zijn waardigheid nog. “All the world's a stage. And this one is the most legitimate“, zegt Calvero als hij zich op straat en op het dieptepunt van zijn carrière bevindt en dat heel waardig als een gelukkig moment beschouwt.

Limelight is een film vol melancholie, mooie dialoog en subtiele humor. Iets te lang en niet elke scène sprankelt, waardoor de aandacht af en toe wegglijdt. Over het algemeen met tevredenheid gekeken naar dit tragikomische portret van een clown.