De Gelukkige Huisvrouw (2010)

Leuke film en weer fantastisch neergezet door o.a. Carice van Houten.

Het verhaal past bij deze tijd natuurlijk. Een wat tragisch verhaal over postnatale depressie, maar desondanks toch humorvol. Sommige scènes lijken me nogal aangedikt, maar dat neem ik maar voor lief. Over het algemeen een goed verhaal.

Muziekkeuze was prima en passend bij de scènes.

Het is zeker geen slechte film, maar behoort ook weer niet tot de toppers.

Begon ontzettend goed met de heftige bevalling en het begin van de psychose (de baby in de doos). Maar ik vond dat ze te snel door dit begin van de film door gingen. Dit had wat langer van mij mogen duren, en de tijd vanaf dat Lea in de inrichting zit, had wat korter mogen duren, want dit viel erg tegen. Dit was nogal soft en dat was jammer. Ze hadden de psychose denk ik wel wat meer kunnen uitdiepen. Daar had ik eigenlijk op gehoopt bij deze film.
Door het goede acteerwerk (niet alleen Carice, maar ook Waldemar!) toch een half puntje erbij en met het heel goede en heftige begin en het aardige vervolg van de film kom ik uit op een *3.

Een beetje een tegenvallende film... Ik had dan wel niet echt bepaald hoge verwachtingen, maar ik had hem toch iets beter ingeschat. Het acteerwerk van Carice en Waldemar is best goed. Maar het verhaal wordt een beetje vreemd op een begeven moment. Lea wordt opeens doodongelukkig met haar zoon en probeert hem om het leven te brengen. Hoe dit in beeld wordt gebracht is niet zo geloofwaardig omdat het nogal onverwacht is (imo). De scenes in het gesticht waren wel leuk (die gast wat de hele tijd Lea wilde knuffelen bracht me toch wel een glimlach op mijn gezicht). En daar werd de situatie dan wel goed in beeld gebracht. Maar als Lea weer naar huis mag en over haar vader begint, komt er een nieuw subplotje wat eigenlijk niet zo interessant is. Naar het einde toe vond ik de film dan ook best langdradig worden. Het einde zelf vond ik ook een beetje onverwacht... Over het algemeen is het geen slechte film, want hij had zeker wel pluspunten. Het is ook best wel leuk om eens gezien te hebben. Maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Matige film waarin een vrouw, na een zware bevalling, in een postnatale depressie belandt. De film begint goed, en heeft een aantal humorvolle teksten. Alleen zakt het geheel langzaam aan wat in en wordt minder boeiend. Carice van Houten zit op het randje van over-acting, maar komt er net mee weg. Net geen 3.0 sterren.

Het grootste probleem is natuurlijk het egocentrische personage (dat Van Rooyen zelf ook is natuurlijk) Een vrouw die een kind neemt, dat zelf eigenlijk niet wil maar het maar doet omdat manlief dat wil. Manlief die er verder geen verantwoording voor wil nemen. Een moeder die irritant is...

De humor is ook geforceerd "vanuit de hoogte" (kijk mij stoer zijn als vrouw grappen).

Niets ten nadele van Van Houten, want die weet toch een aantal momenten "te pakken" wat al een Godswonder mag heten, maar nee.... er is geen enkel hoofdpersonage in dit verhaal die me aanspreekt of waar ik sympathie voor voel. Koude, egoïstische zooi en dan medelijden willen kweken? Ik loop in het dagelijkse leven ook met een boog om dit soort types heen. Brr.....

De Gelukkige Huisvrouw laat zich te makkelijk karakteriseren als tweedelig.

De opening is erg wisselend. De film probeert op momenten schokkend en zwartgallig te zijn, maar is vaak overdreven en slaat dan de plank mis. Stukken als de badkamerscène en de postnatale overstroming zijn dan weer erg mooi weergegeven. Daarna zakt de film heel erg diep weg en krijgt het geheel een véél te hoog OFOTCN-gehalte. Het subplot over de vader (hij heeft nooit van me gehouden) en de stereotype rol van de moeder (ze houdt meer van mijn zus dan van mij) worden langdradig uitgekauwd. Jammer dat het verhaal zich niet focust op het vooraf zo interessante ogende uitgangspunt; de relatie tussen de moeder en het kind. Hier laat de film het echt afweten. Audiovisueel was het noch interessant, noch storend.

2*

Ik kon in het begin best genieten van de film. Carice komt erg sterk over en af en toe bewijst ze dat ze toch wel kan acteren. Des te sneller moet ik rollen in films als Black Butterflies vergeten denk ik dan. Het verhaal heeft veel potentie. Helaas wordt dit er maar deels uitgehaald. Tot in het psychiatrische ziekenhuis is het allemaal leuk en aardig en ook in het ziekenhuis weet de humor erg te overtuigen. Misschien niet realistisch, maar als ik wil lachen hoeft dat ook niet. Dan kunnen films als One Flew over the Cuckoo's Nest ook geen goed doen.

Daarna gaat de film onbegrijpelijk van het padje af. Wat volgt is een behoorlijk oninteressant gedeelte waarin Carice op zoek gaat naar vrede in haar bestaan en het verliezen van haar vader. De opbouw in het eerste deel van de film lijkt naar een totaal ander soort climax te willen gaan dan de film uiteindelijk doet. Dit botst zo ontzettend hard met elkaar en dit doet de film echt weinig goeds.

Zodoende eindigt de film in een clichématig drama met 0,0 originaliteit en gaat de film als een nachtkaars uit.

2,5*

De film voelt erg geforceerd aan en dan met name de kant waar de drama zich moet kunnen profileren. Die scenes zijn ook gelijk de zwakste, want voor de rest is de film wel te aardig te verteren.

Het verhaal loopt zelf niet helemaal lekker in elkaar. Het is ook te danken aan de enigszins luchtige vertelling en aan de speelduur dat de film een niet al te zware ''bevalling'' is geworden, want wat heb ik me af en toe verbaasd over routes die de film nam.

De film is eigenlijk in ''3 hoofdstukken'' verdeelt, die hoofdstukken voelen enigszins te veel hak op de tak genomen, omdat nergens écht duidelijk wordt wat nu de bottleneck is van de gebeurtenissen rondom Lea. Ik waardeer de ambitie van de luchtige en hippe vertelling wat de film probeert te maken, maar nu gaat het tenkoste van het verhaal technisch gedeelte. Ik mis nu de punt wat de film wilt maken. Mede door dat de film niet vlekkeloos inelkaar steekt vallen ook de ''drama's'' behoorlijk in de soep.

2,5**

Het eerste deel van de film vond ik het onbegrijpelijk hoe zo'n goede actrice als Carice van Houten in zo'n slechte film kon spelen. Neemt ze nou elke rol aan? Net als Gerard Depardieu. Het leek een slechte film die speciaal voor haar in elkaar gezet was omdat ze toevallig zwanger was. Echter na de geboorte van het kind werd het een hele andere film en bleek de fantastische actrice Carice van Houten wel degelijk helemaal op haar plaats. Het is een hartstikke mooie film, met een aangrijpend verhaal en erg knap geacteerd. En dat slechte begin. Dat hoorde er gewoon bij.

Koffiedik kijken

De gelukkige huisvrouw is niet de hele tijd een prettige film om naar te kijken. Dit komt niet zo zeer door het zwartgallige thema, of het naargeestige gedachten patroon van Lea (Vertolkt door Carice van Houten) maar meer door het trage middenstuk wat zich aandient zodra Lea wordt opgenomen. deze scene's voelen te uitgesponnen aan en liggen er naar mijn idee ook net wat te dik boven op. Ik kan mij indenken dat de makers hiermee de ernst van de zaak proberen te benadrukken en dat het anders wellicht wat minder snel aan zou komen bij de kijker, maar dan nog duurden deze scene's mij veel te lang en misten zij op den duur hun impact op mij.

Toch is deze titel in zijn geheel bezien zeker geen slechte film. De instorting van Lea en met name hoe ze met bloed, zweet en tranen weer op weet te krabbelen als ze eenmaal weer thuis komt gaat niet zonder zonder slag of stoot, en heeft zo zijn momenten. De relatie die Lea met haar vader heeft is daarnaast behoorlijk aangrijpend, en mensen die met zelfmoord in hun leven te kampen hebben gehad, zullen hier best even van moeten slikken.

Als drama levert de regisseuse een pretty decent job, en kan het einde zeker wel een zekere impact op de kijker hebben. Het middenstuk had echter drastisch mogen worden ingekort en met name ook wel wat boeiender gemogen.

3,0*

Van tevoren had ik al een bepaalde vooringenomenheid ten opzichte van deze film. Ik ben absoluut geen fan van Heleen van Royen en de idiote manieren hoe zij zichzelf steeds in de kijker speelt in de media, waardoor ik al wat angstig was voor taferelen die me aan haar zouden doen denken. Wonder boven wonder beviel de film me eigenlijk best wel. Let wel, er zaten een hoop minpunten aan en ik had halverwege de film ook echt het idee dat ik hem niet per se verder hoefde te zien, maar ik ben toch blij dat ik het wel gedaan heb.

De eerste act is niet per se goed, maar wel intrigerend. Het vult elkaar allemaal erg vluchtig op en mist verdieping, maar trekt wel de aandacht. Het beeld van een paar dat boven alles het perfecte leven moet hebben, alsof het een American dream betreft met carriere, een huis en vanzelfsprekend kinderen. Alsof het laatste je leven compleet zou maken. Meerdere malen merk ik ook in persoonlijke sfeer dat mensen me vreemd aankijken als ik aangeef dat mijn vriendin absoluut geen kinderen wil en dat ik dat prima vind. Ik heb niets tegen kinderen, maar zie niet in waarom je leven pas perfect zou zijn met klein grut en kon me dan ook zodoende gigantisch ergeren aan het personage van Waldemar Torenstra die het steeds maar bleef hebben over 'het kleine mannetje'.

Sowieso was Torenstra een perfect voorbeeld van 'toneelschool Nederlands': een vorm van Nederlands spreken waarbij er geen accent in te horen is en men teksten oprakelt die geen normaal mens uit zijn strot zou krijgen. Nee, dan was Carice een stuk aangenamer en overtuigender, al gaf ze zichzelf bij vlagen over aan een vorm van overacting die me net teveel van het goede was. Dit zorgde ook voor een vervelende tweede act in de kliniek waar ik me voornamelijk zat te ergeren aan de verschrikkelijke overdreven weergave van een zenuwinzinking. En de afwisselende luchtige en serieuze toon. Pas op het einde bij de weergave van de familie werd dit minder vervelend, omdat er eindelijk iets van een plot naar buiten begon te sluipen.

De derde act was best goed te noemen. De onuitstaanbare personages van Torenstra en Lea's moeder zorgden er hier voor dat ik Lea's personage eindelijk sympathiek begon te vinden en bovenal echt begon te begrijpen. De manier hoe haar omgeving met haar psychische problemen omging was zeer realistisch en hartverscheurend tegelijkertijd. Haar relatie met Theo was daarnaast ook erg mooi weergegeven en zorgde voor wat lichtvoetigheid die niet irriteerde, en daarnaast ook nog eens een erg belangrijke functie had.

De film was echter qua opvolging zeer onevenwichtig en was een stuk beter geweest als Lea's personage vanaf het begin al beter ontwikkeld was. De derde act trok een hoop recht, maar had niet zo uit de lucht hoeven vallen om goed te zijn. Sommige scenes zijn echt te verschrikkelijk voor woorden (een dansende Lea in de inrichting), terwijl anderen weer erg goed zijn, zoals de ruzie tussen Lea en haar moeder. Die onevenwichtigheid maakt dat De Gelukkige Huisvrouw geen topfilm is, maar tegelijkertijd veel beter is dan ik had durven denken of hopen. Viel zodoende niets tegen!