menu

Seom (2000)

Alternatieve titels: The Isle |

mijn stem
3,57 (429)
429 stemmen

Zuid-Korea
Drama
90 minuten

geregisseerd door Ki-duk Kim (I)
met Suh Jung, Yoosuk Kim en Sung-hee

Op een eiland hebben twee buitenstaanders zich teruggetrokken. Hee-Jin is een vrouw die overdag vis en voedsel verkoopt en 's nachts haar lichaam aan de vissers die het eiland bezoeken. Hyun-Shik is een suïcidale man die zijn interesse in het leven verloren heeft nadat hij zijn ex-vriendin heeft omgebracht. Als Hee-Jin na een zelfmoordpoging van Hyun-Shik zijn wonden verzorgt, ontstaat er een obsessieve en gewelddadige relatie, die geen inmenging van buitenaf toelaat. Voor hem is het een soort drug die zijn pijn verdooft, voor haar is seksualiteit de enige vorm van communicatie die ze kent.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=yE--7OsA_V4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kos
2,0
kos
Jammer dat een film die zó mooi gemaakt is, me zó ontzettend tegenviel.

Als ik ergens een hekel aan heb zijn het wel regisseurs die denken dat je gevoelens alleen maar duidelijk kan maken door zo extreem mogelijk te zijn. Lijkt wel alsof ze denken dat ze anders niet genoeg aandacht krijgen (ironisch genoeg ook het euvel van de hoofdpersonen).

Een beetje het 'Last Tango in Paris-syndroom'.

Erg jammer, want er zitten een aantal schitterende scenes in.

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Na een paar dagen terug A scene at the Sea weer een film met vrijwel geen dialoog. Hier werkt het in ieder geval een stuk beter. Visueel weer prachtig en , hoewel het decor eenvoudiger en beperkter is, is het te zien dat het van de man van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom is.
Extreem in het tonen van liefde en de neiging tot zelfdestructie om iemand vast te houden. Bijzonder interessant, maar het bleef teveel op een afstandje om echt heel diepe indruk te maken. Bovendien had het in de bios nog stukken beter gewerkt.
Kim Ki-Duk blijft in ieder geval smaken naar meer. En alles wat in de toekomst van hem hier de bios haalt (en hij is vrij produktief) zal ik als het even kan gaan zien

3.5*

avatar van Linn
5,0
Hele mooie film met erg mooie beelden, maar ook ik kan het einde niet zo thuisbrengen.. heeft hij haar nou vermoord of niet pfff..blijf er over nadenken 4*

avatar van Madecineman
3,5
Madecineman (moderator)
Dankzij de MM-meeting in Antwerpen mijn tweede Ki-Duk en een behoorlijk apparte film is dit. Net zoals in Bin-Jip staat een bizarre, bijna onmogelijke liefdesrelatie centraal. Wederom is verbale communicatie niet de sterkste eigenschap van het koppel. Tot zover de overeenkomsten Seom is verder totaal tegenovergesteld aan Bin-Jip. Waar in de laatstgenoemde een mystieke, spirituele, romatische liefdesrelatie ontstaat in een hardvochtige urbane omgeving is hier het landschap liefelijk en sereen maar is de relatie wreed en geweldadig. In Seom zien we de meest banale zaken van mensen; piesen, poepen en hoerenloperij. De hoofdpersonen zijn gefrustreerd, doen zichzelf, elkaar en hun omgeving veel pijn en geweld aan. Toch laat Ki-Duk zien dat ook in deze totaal ontspoorde personen liefde zit. De meest bizarre uiting vond ik hiervan de bloederige vishaakjes in de vorm van een hartje, hoe verzin je zoiets!
Het spreekt voor Ki-Duk dat hij zo een wreede liefde heeft verfilmd maar ik als kijker kan hier toch een stuk minder mee dan met Bin-Jip. Enige inleving in deze gekwelde geesten is welliswaar bijna onmogelijk en dus blijft een apparte, cinematografisch uitstekende maar ook wat lege film over. 3.5*

avatar van Freud
5,0
Een ijzersterke film. Alleen Ki-Duk is in staat om liefelijkheid en extreme gruwel zo mooi te combineren, en dat levert een geweldig fascinerende film op. Fascinerend, maar tegelijk ook afstotend en ontroerend, mooi en walgelijk tegelijk. Onze goede vriend Sigmund zou er verzot op zijn denk ik, mensen die hun innerlijke vertwijfeling en eenzaamheid uiten door extreem masochisme . De film gaat regelmatig ver over de schreef, maar op den duur werkt de extreme bloederigheid even esthetisch als de eeuwige mist boven het water, wat de film nog prikkelender maakt. Mateloos fascinerend, ongelooflijk mooi, zeer ontroerend. Goede film dus .

avatar van jordybeukeboom
4,5
Ik vind dit een juweel van een film.

Ik kan me vaak storen aan het gegeven dat een film veel dingen niet 'uitlegt', dat er veel aan je fantasie wordt overgelaten zeg maar. Want bij deze film kun je je ook veel vragen stellen. Hoe komt dat meisje daar terecht? Waarom zegt ze niks? Heeft ze geen vrienden en familie? Waarom is die jongen zo depressief? Waarom gaat hij in zo'n hutje zitten? Wat doet hij de hele dag?

Maar als je al die vragen gewoon even niet aan jezelf stelt en gewoon rustig blijft kijken dan blijkt, voor mij tenminste, dat de film als geheel genomen die uitleg niet nodig heeft. Het is namelijk een film die niet om achtergronden draait, het gaat juist om het hier en nu van de betreffende personen. En dat is de kracht van de film: het meisje en de jongen weten echt helemaal niks van elkaar, maar toch is er aantrekkingskracht en liefde.

Verder is de film de hele tijd boeiend, hoewel er op zich weinig gebeurt. Maar de griezelige wijze waarop het meisje als een waterslang door het water sluipt om wraak te nemen op een van haar hoerenlopers: geweldig! Net als dat moment waarop ze door het pisgat stiekem loert naar de vrijende jongen met zijn hoertje. De jongen die met grote ogen opzij kijkt, en het meisje dat langzaam weer het luik laat zakken, waarna het hoertje zegt "wat is er?": fantastische scene!

En wat te denken van de ordinaire hoertjes die op een scootertje komen aantuffen. En de boze pooier die verhaal komt halen. Dit zijn toch types die je niet bij een regisseur zou bedenken als je puur kijkt naar de schoonheid van zijn beelden. Maar juist het echte ervan is zo goed, het contrast ook met de mooie natuur. Dat gouden klokkie wat het meer invalt, waarna die dikke patser door het lint gaat: heerlijk vermaak!

Daarnaast heeft de film wel wat erge gruwelijkheden, zoals de zelfverminkingen en de manier van omgaan met vissen... Maar het past allemaal perfect bij de vreemde hoofdpersonen.

Op een gegeven moment kreeg ik echter wel wat genoeg van al het gruwelijke, namelijk op het moment dat het meisje zich verminkt. Maar het vervolg is weer prachtig symbolisch, de jongen die haar nu helpt. Net als het einde: dat ze met alleen elkaar en het hutje de rivier optrekken. Het laatste shot is wat bevreemdend, maar niet irriterend. Ik bedoel: dit is geen film die van A tot Z te analyseren valt. Het is haast een sprookje, en het einde mag je zelf fantaseren. Ik bedenk zelf maar dat de 2 hun hutje door het gras hebben laten omringen, zodat ze moeilijk vindbaar zijn voor de politie. Ze overleven hun stille leven met het eten van vis en in de natuur te vinden dingen tot de dood hen scheidt

4,5 sterren

avatar van maxcomthrilla
4,0
Madecineman schreef:

en dus blijft een aparte, cinematografisch uitstekende maar ook wat lege film over.


De film lijkt misschien leeg doordat een simpel verhaal op een kleinschalige manier wordt behandeld. Hoe anders gaat Ki - Duk te werk in Bom Yeoreum....., daar maakt hij gebruik van seizoenen als leidraad voor zijn verhaal terwijl het verhaal hier hooguit een paar dagen in beslag neemt. Daardoor volg je als kijker alles wat er gebeurt tussen de 2 hoofdpersonen. Je zit er bovenop en ook de wat banalere scènes worden daardoor niet geschuwd.

Veel voller dan elke film van Brian de Palma die ik tot nu toe heb gezien. In zijn films aanschouw je vaak wat er gebeurt en blijf je na afloop achter met een leeg gevoel. Alsof alles gemaakt is voor de bewuste film. Deze film komt zeer authentiek over. Juist door de alledaagse gebeurtenissen en de prachtige omgeving waar je jezelf in waant. Prachtig toch, die gekleurde huisjes op het water? Daar waar men geen weet heeft van wat er op de rest van de wereld gebeurd.

Net zoals de reeks aan bizarre gebeurtenissen die volgen. Ki - Duk weet bij mij gevoelens los te maken voor zijn hoofdpersonages. De moord op het hoertje vond ik nog niet echt schokkend. Maar toen ik haar scooter zag staan, met daaraan hangend een glimlachende sleutelhangerversiering kreeg ik toch wel een gevoel van medelijden. Immers, zij had het ook niet makkelijk en probeerde ook iets van haar leven te maken . Zulke subtiele verwijzingen in een film weten mij te raken.

Naar het einde toe werd de film wat minder, vooral doordat de omgeving wat uit het oog werd verloren. Een rustieke plaats die in schril contrast stond tussen de absurde relatie. Het eindshot was voor mij ook niet te doen, ik denk dat zij niet vermoord is, al weet je het maar nooit. Mooie Ki - Duk weer. 4*

avatar van FillumGek
4,0
Mijn vierde Ki-Duk en voor de vierde keer geef ik vier sterren.

Typische film weer waar nauwelijks in wordt gesproken maar er wordt weer zo'n goede chemie gecreëerd dat het ook niet nodig is. De locatie was schitterend, die leuke gekleurde huisjes op het water, hele dag een beetje vissen, relaxen...

Af en toe wat geweldadige scenes, met als hoogtepunt de vishaakjes, pijnlijk. En mijn complimenten aan Suh Jung, zelden zie ik iemand zo vuil kijken

Het einde vatte ik niet helemaal, waarom lag ze opeens in die boot? Al met al weer een erg mooie film, tijd voor de volgende Ki-Duk.

avatar van JJ_D
2,0
'The Isle' fascinerend? Het eerste half uur van de film wel, ja. De verstilling, de "onmogelijke" liefde die beide partners nu eens wel, dan weer niet in vervulling zien gaan, de mooie plaatjes, ... Kim Ki-Duk lijkt hier terug op het niveau van 'Bin-Jip' bezig te zijn, en de film stevent af op een droevig en innig portret van 2 tragische individuen.

Waarom is het dat dan toch niet geworden? Omdat Ki-Duk wéér op de proppen komt met zijn typische vraagstukken rond goed en kwaad, die gewoonweg niet interessant zijn. Is zij schuldig? Ethisch gezien een eenvoudig te beantwoorden vraag, zeker gezien haar ziekelijk neiging om de minder vriendelijke klanten (zomaar) te pijnigen (cfr. ook 'The Coast Guard'). En wat moeten we met de ongezonde dosis zelfmutilatie die 'Seom' binnensluipt? De vergelijking met 'La Pianiste' gaat uiteraard te ver, maar ook is Ki-Duk niet schaars met beelden, waar hij anders zo subtiel is.

De plotse ommezwaai in karakter en personages komt onverwacht, en breekt met het gevoel van 'The Isle' als "liefdesportret". Nee, voor mij was de pret er plots helemaal af.
2,25*

avatar van Goldenskull
5,0
Na de half mislukte kennismaking met Ki-duk (Bom.. Bom) en vervolgens mijn persoonlijke #8 (Bin-Jip), nu de 3e van de beste man gezien. En hij stelde niet teleur.

Weinig woorden, rust, prachtige beelden, (bij vlagen) geweldige muziek en boeiende ontwikkelingen tussen de hoofdpersonen hielden mij de gehele speelduur in zijn greep

Ik kan alleen dat laatste shot maar niet echt plaatsen (vond juist dat weg varen er vlak voor zo'n mooi eind ), nipte 4.5* en de rest van Ki-duk zal waarschijnlijk snel volgen.

avatar van Spetie
4,0
Mijn tweede Ki-duk Kim na Bom Yeoreum ......... en deze beviel mij toch een stukje beter. Wat mij vooral kon bekoren aan deze film, zijn de af en toe ongelooflijke mooie shots. Schitterend hoe de allemaal verschillend gekleurde huisjes op het water allemaal in beeld worden gebracht. Het leven van beide hoofdrolspelers wordt gekenmerkt door eenzaamheid en bij elkaar vinden ze in feite troost en ook passie en verlangen. Er wordt weinig gepraat, maar de gebruikte non-verbale communicatiemiddelen in de film waren voor mij meer dan voldoende. Ook de rustige mystieke muziek werkte voor mij heerlijk bedwelmend. Wel jammer vond ik de af en toe erg harde scènes met de vissen en de kikker, die op harde wijze van het leven beroofd worden. De film is verder goed te begrijpen, al is de eindscène, voor mij eigenlijk niet te bevatten. Ik snap niet echt waar daar nu mee bedoeld werd?
Verder ben ik na deze film wel nieuwsgieriger geworden naar Bin-Jip, die ik nu dan ook spoedig wil zien.

4,0*

avatar van DVD-T
4,0
Mijn vierde Ki-duk Kim na het ietwat mindere Hwal weet hij mij na Bi-jip en Bom....Bom opnieuw helemaal te pakken en me mee te slepen in het verhaal.

Seom is een prachtige vertelling over 2 mensen die door iets in hun leven getekend zijn, bij die man is dat zeker maar ook die vrouw heeft iets in haar ogen dat ze iets naars heeft meegemaakt.Dit getuigd van erg sterk acteerwerk.Blikken zeggen meer dan woorden zeggen ze wel eens en in the Isle is dat ook zo.De acteurs hebben weinig woorden nodig om iets op de kijker over te brengen en iets in hun los te maken.Nu zijn we dat wel gewend van de regisseur, maar hier vond ik het toch iets specialers hebben.Het raakte mij wat meer en zo kon ik ook helemaal meeleven met de karakters.De interactie tussen beide is erg mooi in beeld gebracht.

Niet alleen blikken zeggen meer dan woorden, maar ook beelden.Ki-duk Kim schoteld ons opnieuw een prachtige locatie voor die hij later in Bom...Bom nog eens over doet maar dan op een andere manier.Een prachtig groot meer omringd door een bebost gebergte.Dit levert een aantal zeer mooie shots op.Vooral de scènes met de dikke mistbanken vond ik erg mooi.

Seom is niet alleen mooi maar tevens heel schokkend.Ik heb echt een aantal keer m'n hoofd moeten wegdraaien omdat ik het dierenleed niet kon aanzien, maar toch werd ik door iets gegrepen en bleef ik met een half oog kijken.Ook de de vishaakjes scène op het einde had ik moeite mee.Maar als je hierdoor heen prikt en door de psychopatische neigingen en het geweldadige blijft er vooral een prachtig liefdes verhaal over, die mij zeker heeft geraakt.De muziek in de film vind ik niet altijd even mooi, er zaten af en toe wel wat mooie composities tussen maar voor de rest riep het bij mij niet echt wat op en vond ik het niet echt passen in de film.Het einde kwam ik niet echt uit, maar vond ik daarnaast ook ontzettend sterk.

Na deze film ben ik nog benieuwder geworden naar ander werk van Ki-duk Kim, het smaakt zeker naar meer.

4*

avatar van Baggerman
3,0
AHWA schreef:
De locatie is zoals vanouds prachtig, maar de hoofdpersonen - en dan vooral de man - deden me niet veel en brachten niet veel in me teweeg.


Ja, dat was ook mijn probleem met deze film. Sowieso heb ik nooit veel met geflipten en dat zijn beiden toch wel in vergelijk met de gemiddelde mens.

Toch verveelt de film geen moment en heeft een heerlijk rustig ritme. Maar na één kijkbeurt weet ik nog niet precies wat ik ervan moet denken. (Zeker na het laatste, mooie, shot: `hûh?`)

avatar van ®Tc
4,0
Typische Ki-Duk film.

Ki-Duk weet als geen ander chemie tussen personages neer te zetten. In Seom komt de rust het sterke script enkel maar ten goede. Zoals gewoonlijk in zijn films is er knap camerawerk te vinden en een score die zowel rustgevend als aanstekelijk werkt.

****

avatar van Leland Palmer
2,5
Mooi geschoten en de locatie met de gekleurde, drijvende huisjes op het water is echt prachtig, maar... ik kon hier niet zoveel mee. Had toch wat meer verwacht.

De film kent best een paar erg fraaie scénes, maar slaat ook een paar keer finaal de plank mis. Zo vond ik dat vishaak gedoe maar onnozel. De eerste keer met de man in z'n keel, maar wat die vrouw flikt slaat al helemaal nergens op. Vind ik. Trouwens best nog wel hilarisch hoe die man haar na dat moment ''verzorgd'' met dat waaiertje.

Hier had veel meer uitgehaald kunnen worden, al is dat natuurlijk een kwestie van smaak. Mooie sfeer en prachtige beelden, maar een weinig boeiend verhaal(tje).

3,5
Wel een mooie film. Zitten zeker erg mooie scenes, vooral tegen het eind. Vond zelf de momenten in het riet het mooist. Misschien ben ik wat verziekt door Haneke (moest aan La Pianiste denken), von Trier (Anti Christ) of Passolini (Salo), maar vond de heftige scenes wel meevallen. Tuurlijk zitten er veel ongemakkelijk scenes in, maar ik zag niets waarvan mijn maag om draaide.Wel is het zo dat de mensen die Cannibal Holocaust een 0,5 vanwege dierenleed hebben gegeven en deze film een hoge(re) beoordeling, zich eens goed achter de oren moeten krabben.

Kim Ki Duk is een goede filmmaker, maar ik vind zijn thema's en symboliek ook wel wat makkelijk. Zijn beeldtaal is erg krachtig, hoewel 3 van de 4 films die ik van hem zag een vergelijkbare setting hadden. Zijn metaforen liggen er wat te dik bovenop. Zodoende twijfel ik een klein beetje tussen 3,5 en 4 sterren.

avatar van Montorsi
3,0
Het begon hoopgevend maar zwakte halverwege flink af vond ik. Verstilde emoties en non-verbale communicatie liggen me wel, maar op de een of andere manier werkte het hier lang niet zo goed als in Bin-Jip. Beetje gezapig zelfs en het deed me vooral niets op emotioneel vlak.

Af en toe zitten er wel aardige scenes in, maar met zo'n sterke fase als tussen 15 en 45 minuten had ik wel op iets beters gerekend. Visueel vond ik het ook slechts bij vlagen mooi, en de muziek zelfs tamelijk teleurstellend. Moest soms denken aan muziek die zonder een slideshow van een vakantiepark of iets dergelijks zetten.

Jammer genoeg niet meer dan aardig, maar had meer ingezeten. 3*

avatar van chevy93
2,5
Eind vorig jaar zag ik Bin-Jip. Een film die me deels kon grijpen, maar waarvan ik toch niet overtuigd was. Vanwege mijn honger om elke film in de top 250 te zien, zag ik een aantal weken geleden Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom. Dat was een instant 5,0* en dat was een tijd geleden. Vanaf toen wist ik dat Ki-Duk Kim een regisseur was om in de gaten te houden. Dat werd dus Seom. Een film die net zoals Bin-Jip en Bom...Bom vol zit met prachtige shots en een boel mysterieuze scènes. Daarentegen vond ik deze eentonig worden en de personages waren niet echt interessant genoeg om lekker te kijken. Vaak heb ik op de teller gekeken en was ook vaak afgeleid. Het probleem met dit soort minimalistische films is dat alles moet kloppen, want als er één ding niet klopt, hou je weinig over.
Seom was helaas zo'n geval waarbij er iets niet klopt. De muziek was top, de visuals waren mooi, maar het script kon me niet boeien. Dan is de film bij voorbaat al mislukt. Een sterk einde bracht ook geen verandering in het feit dat ik ruim een uur niet echt op m'n gemak zat.

Hopelijk is de volgende, Hwal, beter.

avatar van Black Math
4,0
Ruim een jaar geleden al eens gezien, en toen vond ik dit ook al een bijzonder filmpje. Van wat ik tot nu toe van Kim Ki-duk heb gezien is dit met afstand zijn lompste film. Het is goed dat ik geen vegetariër ben, gezien het aantal dieren dat in deze film om zeep geholpen worden. Vissen, kikkers, vogels, je hoeft eigenlijk niet eens vegetariër te zijn om dat verschrikkelijk te vinden. Past an sich wel bij wat er met de mensen gebeurd. Moord, vishaakjes die in diverse lichaamsopeningen gestopt worden, mensen die letterlijk opgehengeld worden, etc. En alles gebeurt dan ook nog eens op een rücksichtsloze manier. Een vent die de seks even onderbreekt om een vis op te halen, het houtje dat in de mond van de mannelijke hoofdpersoon wordt gestopt om de haakjes eruit te vissen, en dat er gewoon in blijft zitten tijdens het seks hebben en het omkleden daarna.

Het is op z'n minst apart te noemen. En dan is er ook ineens ruimte voor poëzie in de vorm van momenten waarin de personages tot elkaar komen, als bijvoorbeeld een van staaldraad gemaakte schommel wordt gegeven aan de vrouw, of als hij de vishaakjes uit haar vagina verwijderd en het laatste haakje zo op een ander haakje gelegd wordt dat er een hartje gevormd wordt. En zeker het einde, hoe onbegrijpelijk, is bijzonder poëtisch.

Ook visueel is er weer verbetering, af en toe prachtige beelden, vooral als de waterdampen boven het meer hangen. Ook in de soundtrack is er verbetering, van meligheid erin is nu toch echt geen sprake meer. Het maakt deze film tot Ki-duks eerste echt goede film. Nog steeds ruimte voor verbetering, maar desondanks is deze herziening dusdanig bevredigend dat ik er een halfje bij doe. 4*.

avatar van maxo922
2,5
Tegenvaller!

Vooral vond ik het moeilijk om in de film te komen. Pakweg de eerste 20 minuten zijn stroef en voelen amateuristisch aan(camerawerk, overdreven acteerwerk van de bijrollen). Naarmate het verhaal ontwikkelt wordt het verhaal kalmer en mooier. De liefde tussen de twee is krachtig weergegeven, maar weet zeker niet in elke scene te overtuigen. Sommige scenes, vooral in het midden van de film, zijn weinig boeiend en vervelen zelfs een beetje.

De laatste 40 minuten zijn een stuk beter en zijn veel overtuigender. De spanning en de wanhoop zijn erg goed neergezet. Visueel is de film (zoals boven gezegd) in het begin erg matig, maar naarmate het verhaal mooier wordt worden de beelden dat ook. Soms is het kleurgebruik erg knap en sommige shots zijn bijna perfect!

Totaal dus oké, maar ik had er veel en veel meer van verwacht. Mijn verwachtingen waren een heel dromerige film, met zweverige shots, maar helaas. In plaats daarvan kreeg ik een strakke, realistische en soms harde film te zien. Ieder zijn smaak.

* 2,5

avatar van BBarbie
3,0
Andermaal een opmerkelijke, wel erg rauwe film van Ki-duk Kim. Hoewel het verhaal mij eigenlijk helemaal niet aansprak (te sadistisch naar mijn smaak), heb ik toch geboeid zitten kijken naar de zonderlinge acties van de merkwaardige hoofdpersonages.

Net als in de andere films van Kim wordt er ook nu weinig gesproken. Het hoofdpersonage heeft zelfs niet één regel dialoog, maar Jung Suh compenseert dat meer dan voldoende door haar lichaamstaal en mimiek.

Hoewel fascinerend toch een stuk minder dan Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) of Bin-Jip (2004). En... zo te zien is er in Zuid-Korea volop werk aan de winkel voor Animal Cops.

avatar van The One Ring
1,0
Seom is de eerste keer dat ik me ernstig zorgen gemaakt heb over de regisseur die hem gemaakt heeft. Oké, dat is niet helemaal waar, want ik maak me altijd zorgen om Lars von Trier, maar het is al ernstig genoeg dat ik Ki-Duk moet vergelijken met Von Trier. Toen de film eenmaal afgelopen was vroeg ik me af of Ki-Duk werkelijk zo bedoelde als ik vermoedde. Op dvd dvd stond een extra met een interview met Ki-Duk en daarin bevestigde hij helaas wat ik al vreesde. Hij zei dat hij niets zo mooi vond als vernietigingsdrang gemixt met psychosomatische romantiek. Het meest positieve dat ik over deze film te zeggen heb is dat deze visie duidelijk naar voren komt in het eindresultaat. Gelukkig wordt ik er niet van.

Het begon al slecht. Het is jaren geleden dat ik voor het laatst een Ki-Duk zag, maar ik herkende zijn stijl al meteen, maar helaas wel vooral zijn zwakste kant. Het probleem dat ik vaak met zijn werk heb, zelfs met zijn goede, is dat hij nogal onrealistische personages maakt. Ze zijn eigenlijk altijd op een manier contactgestoord, maar wel altijd op een manier die gekunsteld overkomt, vol met vreemde quirks en vage trauma's. Hij maakt geen films over echte mensen; niemand gedraagt zich zoals een personage in een Ki-Dukfilm. Dat maakt op zich niets uit; de karakters in een project van Wes Anderson zijn ook gestileerd en in de betere films weet Ki-Duk ook wel de personages in een context te plaatsen waarin het werkt. Maar als dit niet lukt zit je vooral naar een stel personages te kijken die zich vreemd gedragen en vooral niet communiceren, omdat de regisseur niet wil dat ze communiceren. Het lijkt in ieder geval verrekt weinig met psychologie te maken te hebben. Dat gevoel bekroop me al snel bij Seom, dat het weer zoiets zou worden en helaas bleek dat ook het geval te zijn.

Dat is echter nog wel het minste probleem. Ki-Duk besloot zijn personages niet alleen niet te laten communiceren door dialogen, gezichtsuitdrukkingen of gebaren, maar dacht ook nog eens een betere manier om communicatie weer te geven gevonden te hebben, namelijk communicatie via wreedheden. Sommige mensen hebben beweerd dat Ki-Duk hier de pijn van relaties goed weet te vangen (waarbij ik even aanneem dat ze dit metaforisch bedoelen en dat ze zelf niet letterlijk zulke relaties hebben gehad), maar wat mij betreft overdrijft hij gewoon te veel. Na een vrij korte tijd zitten de man en de vrouw eindelijk samen naast elkaar an de rand van het drijvende huisje. Wat gebeurt er dan? De man begint meteen de vrouw op brute wijze te verkrachten, natuurlijk. Zij slaat hem van haar af, maar uiteraard keert ze snel weer naar hem terug, want wat is er nou heerlijker dan een vent die je seksueel belaagd zodra je ook maar een beetje affectie vertoond. Dit is overigens een patroon in de film: alle mannen zijn alleen geïnteresseerd in vrouwen voor de seks en laten dit zonder uitzondering op een lompe manier zien. De vrouwen vinden het allemaal wel best. Niet meteen misschien, maar ze komen altijd terug voor meer vernedering. Bad Guy van Ki-Duk is geloof ik de enige film die ik ooit misogynie heb genoemd, omdat die precies hetzelfde doet met zijn quasi-romantische beeld van gedwongen prostitutie. Seom maakt duidelijk dat Ki-Duk niet zozeer misogyn is, maar dat hij gewoon lijkt te denken dat alle mensen wreed zijn.

Dat is op zich geen unieke visie en goed uitgevoerd kan ik een cynisch wereldbeeld in een film wel waarderen. Maar Ki-Duk is niet cynisch en daar wringt de schoen. Hij is een romanticus, maar dan wel een romanticus die vind dat er niets zo mooi is dan mensen die hun liefde tonen door wrede handelingen. Dus al snel wordt Seom een aaneenschakeling van zelfverminkingen, dierenmishandelingen, psychologische wreedheden en moorden. Ki-Duk keurt deze handelingen misschien niet direct goed, maar ze zijn wel essentieel onderdeel van zijn romantische visie, zoals gotische romances vaak ook de dood als een belangrijk onderdeel van een liefdesverhaal maken; alleen is Ki-Duk veel extremer. Ik heb in principe niets tegen de handelingen die je hier ziet op zichzelf, in films in ieder geval. Er is een plaats waar vrouwenmishandeling en verschillende taferelen met vishaakjes een onmisbaar onderdeel van een film vormen, maar het is voor mij niet deze context. Waarom? Dat is gewoon simpel: er is niets in mij dat dit ontroerend vind, laat staan romantisch. Het is gewoon een botsing tussen mijn visie en die van de regisseur op een manier die niet te verenigen valt. Het enige wat ik voelde tijdens het kijken was walging en vooral woede. Dit is ook de eerste keer dat ik me echt gestoord heb aan dierenmishandeling in een film. Vanwege artistieke doeleinden wil ik veel accepteren, maar ik had gewoon erg veel moeite met een scène waarin een man de zijkanten van een vis afsnijdt en hem vervolgens weer het water inlaat. Dat is geen gemisumleerde scène, maar gewoon puur sadisme. Dat de man meteen na deze wrede daad seks wil hebben is eigenlijk een goede samenvatting van de film.

Zoals ik het zie wil Ki-Duk niet dat we de personages als goede mensen zien, maar wel dat we enig sympathie voor ze moeten hebben, medelijden zelfs misschien. Maar de film die hij er omheen bouwde en de karakters zelf zijn zo plat, zo onecht dat het voor geen meter werkt. Alles kwam geschreven op me over, niets voelt natuurlijk aan. Gek is dan ook dat Ki-Duk er alsnog een aantal meer gewoon romantische scènes instopt (niet veel natuurlijk), zoals die waarin de twee hoofdpersonen het riet in varen en die waarin hun twee kwasten elkaar ontmoeten. Waarschijnlijk zitten deze scènes erin om ze toch wat menselijker te maken. Het zijn beide mooie scènes die verspilt zijn aan de verkeerde film. Net als de prachtige locatie en het idee om drijvende huisjes als setting te gebruiken, overigens. Deze elementen houden me van de laagste score af, al had ik ze graag in een andere film gezien.

Al met al is het probleem dus vooral dat dit gewoon mijn type film niet is. Ik kan onmogelijk beweren dat Ki-Duk geen eigen visie heeft en dat hij die niet consistent uitwerkt. Het is gewoon zo dat het een visie is die ik niet kan delen al zou ik het willen. Het staat te ver van me af en ik vind het te nep.
1*

avatar van Insignificance
3,0
Surrealistische cocktail van pijn, seksualiteit, ziekelijke wreedheden en iets dat voor liefde c.q. relaties moet doorgaan via twee door het leven getekende personen. Bevreemdend, maar niet érg intrigerend. Daarvoor is het al met al te buitensporig en net iets te wispelturig van aard. Wat het ene moment een mythisch platform lijkt, is het andere moment een aards oord waar de politie binnenvalt. Al is dat niet de hoofdschuldige voor een mindere beleving.

Het is vooral de aaneenschakeling van talloze, ronduit akelige scènes, die het enigszins de das om doet. Met name het dierenleed is niet van de lucht, Wanneer dergelijk gedreun meer aandacht op zich vestigt dan het geheel, de film sjouwt toch heel wat thematiek met zich mee, schiet het z'n doel een beetje voorbij. Het wordt een kunstje in plaats van een middel. De slotscène, alhoewel fascinerend, voelt dan ook aan als mosterd na de maaltijd.

avatar van Ferdydurke
4,5
And my love for you is like a sinking ship
And my heart is on that ship out in mid ocean


Aldus zongen de Canadese zusjes McGarrigle, midden jaren zeventig, met hun engelachtige vocalen, op hun fenomenale debuut-LP. Die zinnen uit het nummer Heart Like A Wheel kwamen bij me op na het zien van het briljante eindspel van deze film, waarmee het voorafgaande in een nieuw perspectief wordt gezet, en waarmee Kim Ki-Duk bovendien Seom, wat mij betreft, stevig plaatst tussen Tarkovskij's Soljaris en Von Triers Antichrist.

In mijn ogen twee films van de buitencategorie, en dat geldt ook voor Seom. En van die laatste kun je dan ook nog zeggen dat de personages een stuk korter van stof zijn (of helemaal zonder 'stof'), alleen maar primair reagerend in een verhaal als een rauwe oerkreet, maar ook een verhaal dat tegelijkertijd zo gestileerd is, bol staand van mogelijke metaforen.

Kim Ki-Duk slaagt er in, met eenvoudige middelen, onder de oppervlakte van het hooggestemde ideaal van de liefde te duiken, en daar, als in een zinnelijke droom, de brute realiteit van eenzaamheid, seksuele honger en (zelf)destructie te tonen. Prachtig, die dobberende visserhutjes, als eilanden, met de mens als obsessieve visser (of zelf als eiland), die, behalve vissen, voornamelijk zichzelf aan de haak slaat.

Bijna niemand kan zwemmen in deze film, behalve dan die vrouw, die kan het zelfs heel goed. Maar wat is dat voor een vrouw? Is dat een mens, een hersenschim, of wat? Uit welke diepte komt zij vandaan?

Wat zongen de zusjes ook alweer?

And it's only love, and it's only love
That can wreck a human being and turn him inside out
That can wreck a human being and turn him inside out

avatar van sinterklaas
4,0
In 2009 me nog massaal verdiept in Kim Ki-Duk films, en het was net ook weer erg bewonderend om even terug te bladeren in de recensies alvorens ik er hier eentje ging plaatsen. Daarna is het echter een beetje verwaterd. Totdat ik de controversiële verhalen over Duk's nieuwste film Moebius heb gehoord en dat dat kwa converse erg in de buurt kwam van The Isle. Nouja, daar wakkerde mijn interesse weer, want controversiële films zijn bij mij altijd welkom.

De stijl van Kim Ki-duk en de mooie plaatjes waarbij ook meer aandacht wordt besteed aan de natuur heb ik nog goed onthouden en dat valt ook meteen weer op in deze film. Dit keer van het begin tot het eind op het water, in een soort huttendorp voor vissers, waar elke visser zo zijn drijvende hut heeft. Een van de vissers is de obsessieve suïcidale man Hyun-Shik, die dagelijks zo zijn voedsel (en nachtelijk plezier) krijgt van prostituee/dienstmeisje Hee-Jin. Er ontstaat al snel een band tussen de twee wanneer Hee achter Shik's verleden komt en erdoor gefascineerd raakt, of kan je het echter wel medelijden noemen? Het loopt in ieder geval zoals het loopt: er begint een destructieve relatie tussen twee gebroken mensen, en uiteraard weet je hoe dat gaat lopen en hoe onderhuids en ziekelijk dat gaat verlopen.

Want ook The Isle is weer flink onderhuids en subtiel, Wat psychologie betreft gaat het helemaal los terwijl er niet al te veel bloot gegeven hoeft te worden, en wat voor conclusie je er zelf uit moet trekken is ook nog maar de vraag. Het lijkt er ook op alsof je pas later beseft waar je naar gekeken hebt en vooral enkele ontiegelijk pijnlijke momenten, lees: zelfmoord willen plegen door een visdraad met een vishaakje in te slikken (nu weet ik ook waar Saw zijn inspiraties vandaan heeft gehaald), of datzelfde geval gaan doen in je vagina, en dan ook nog met een pincet al die stukjes haak eruit peuteren of die ene vis die aan beide kanten al bewerkt was en teruggegooid was ook niet prettig om aan te zien.

Ook het einde was lekker bizar, waarbij je zou denken dat het een droom is.

Goed dat ik me weer een beetje in Ki-Duk ben gaan verdiepen en dit heeft me weer de aanleiding gegeven om weer wat films van hem te gaan bekijken/bestellen. Dit was in ieder geval weer een sterk filmpje van Ki-Duk over een verknipte relatie, waar inmiddels ook al een heleboel films van zijn gemaakt.

4,0*

avatar van Illmaticly Ill
4,0
Erg intrigerende film deze Seom. Mooie beelden, bizarre maar interessante gebeurtenissen - veel ligt open voor eigen interpretatie, zet je zeker aan tot denken, heb me geen seconde verveeld. Met name de eindscène gaf me zo'n heerlijk klote-gevoel van ''verdomme wat zou dit nou uitbeelden'' maar dan op een positieve manier (niet zoals ik dat bij Antichrist had bijvoorbeeld). 2e film van deze regisseur na eerder deze week zijn Spring, Summer, Autumn, Winter... and Spring te hebben gezien. Meerdere films bekijken van deze man komende tijd, ik ben erg onder de indruk!

avatar van gauke
1,5
Een bizar en macaber verhaal over een vreemde gepassioneerde liefdesrelatie (of liefde-haat) waarbij je over een sterke maag moest bezitten. De handelingen leken enkel bedoeld voor de symboliek (en niet om te begrijpen), zodat de primaire emoties bij mij pseudo-oprecht overkwamen. Zoals te doen gebruikelijk bij deze producties waren de dialogen spaarzaam. De gekozen locaties waren prachtig en stonden in schril contrast met de onevenwichtigheid van de karakters.

avatar van Film Pegasus
5,0
Film Pegasus (moderator)
Film Pegasus schreef:
Ik dacht even dat dit m'n eerste Ki-duk zou worden onder de 4*. M'n 6e film alweer. Ik moest er even in komen, maar Ki-duk blijft een meester in het scheppen van sfeer met vooral het gebruik van muziek, beeld en weinig dialoog. Ook de al dan niet symbolisch bedoelde details maken het geheel wel. Denk aan de haakjes en de vissen. Wel één van z'n hardere films, en daarom naar mijn smaak ook niet echt een topper zoals Bin-jip of Hwal bv. Maar zeker een film veel potentie die misschien na een herziening nog beter kan worden. In elk geval toch een goeie film.


Tijd om te herzien. Ik zag onlangs Pieta van Ki-duk en daar zit veel meer dialoog in dan we van de regisseur gewoon zijn. Het valt dan nog eens zo hard op hoe goed hij is in sfeer zetten door weinig dialoog te gebruiken. Beelden spreken zoveel meer voor zich. Seom is een film vol symboliek, al zoek ik daar bij het filmkijken gewoonlijk niet veel achter. Het zegt wat het zegt, los van wat de regisseur er mee bedoelt.

Seom is boeiend en vooral mooi.Die beelden van de eilanden op het water is gewoon prachtig. Elke scène komt tot haar recht door de eenvoud waarmee het opgebouwd is. Enkel het einde kan ik niet veel mee, maar verder wel een zeer sterke film.

avatar van james_cameron
3,5
Intrigerend werkje van de zuid-koreaanse regisseur Ki-Duk Kim, even poëtisch als gruwelijk. De beelden zijn bijna hypnotiserend, de plot mysterieus en ongrijpbaar. Geen film waarin alles voor de kijker wordt uitgekauwd; deze moet zelf iets zien te maken van de langzaam voortkabbelende gebeurtenissen. Wanneer je erin meegaat heeft de film echter heel wat te bieden. Het geheel wordt in stijl afgesloten met een prachtig surrealistisch eindshot.

avatar van Woland
4,0
Seom is inderdaad een prachtig geschoten filmpje, waarin in een langzaam, kabbelend tempo en met heel weinig dialoog de relatie zien tussen voornamelijk twee mensen, met wellicht nog een derde die een vrij relevante rol speelt. En niet zo'n gezonde relatie; hoewel er duidelijk een affiniteit is tussen de suicidale man en de ook niet bijster geestelijk stabiele vrouw, uit die zich voornamelijk door geweld, sadisme, en dat gaat behoorlijk ver. We zien prachtige beelden van het drijvende dorpje waar alles zich afspeelt, en delen van de film zijn bijna meditatief van aard, maar vervolgens klappen er zo af en toe brute stukken narigheid tussendoor waar Marquis de Sade bijkans nog een beetje pips om de neus van zou worden. Inderdaad de beruchte dierenmishandeling (het zijn voornamelijk een hoop vissen en een kikker die de sjaak zijn), maar we zien ook een hoop menselijke narigheid - moorden, verkrachtingen, mishandelingen, zelfmoordpogingen en zelfmutilatie op nogal pijnlijke wijze, het kan niet op. Maar voornamelijk is het toch een bijzonder fraai, sfeervol filmpje geworden, met inderdaad ook een nogal apart en surrealistisch einde.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:34 uur

geplaatst: vandaag om 23:34 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.