Pickup on South Street (1953)

Opnieuw een sterke Fuller. De sfeer wordt al treffend gezet in de eerste scène; prachtige gesneden tussen drie personen. Het verhaal stelt helaas niet bijster veel voor, maar de fotografie, sterke soundtrack en de mooie Peters maken veel goed. Ook deze Fuller smaakt naar meer.

Erg sterke noir met Widmark als zakkenroller. Niet alleen hij is erg goed, maar Jean Peters acteert ook erg goed (en is ook nog eens erg mooi)!

4*

Goede, anti-communistische, film-noir. Alle typische elementen van het genre gecombineerd met Fuller’s handtekening maken de film zeer de moeite waard. Een van de sterkere in het genre o.a. door de rolbezetting, de spetterende dialogen en de regie. 4 sterren.

Pickup on South Street is een film die gemakkelijk te herkennen is als een film noir, maar toch zeer fris afsteekt ten opzichte van andere genregenoten. De filmstijl is namelijk totaal anders dan andere films van het Hollywood uit die tijd. De filmstijl is zo opvallend, dat ik haast zou zeggen dat ik op basis van slechts een film Fullers filmstijl kan herkennen.

Pickup is een genadeloos rauwe film noir. Hij is niet zozeer duisterder of cynischer dan genregenoten, maar de filmstijl geeft het geheel een wat hardere sfeer. Zo zitten er veel extreme close-ups in van zwetende gezichten (het is soms erg intiem gefilms allemaal), lijkt de camera sneller te bewegen en nog meer de vreemde stanpunten op te zoeken. Daarnaast zitten er een aantal handgevechten die veel pijnlijker zijn dan enige vuistgevechten die ik zag in andere films uit die tijd. De klappen die hier vallen lijken echt pijn te doen. De film is ook minstens net zo geweldadig richting vrouwen als mannen, wat ook vaak wel anders in films uit die tijd. Kijk alleen al naar de scène waarin Jean Peters door haar opdrachtgever door het appartement geslagen wordt. Het ziet er erg ruw en pijnlijk uit. Diezelfde man wordt later nog eens pijnlijk vaneen trap afgetrokken. The Big Heat is van binnen gemener, maar deze film is grafisch waarschijnlijk de hardste film noir die ik ken.

Niet alleen de sfeer is ijzersterk ook het verhaal steekt erg leuk in elkaar en is vrij onvoorspelbaar. Dat de communisten gestraft zouden worden zat in de lijn der verwachting, maar wie er verder zouden sterven wist ik nooit te voorspellen, waardoor het altijd spannend bleef en dit een zeldzame film noir was die werkelijk voor een punt-op-de-stoelervaring zorgde. Het hoge tempo draagde daar ook wel aan bij. De film is fel anti-communistisch, maar dat stoorde me niet zo erg als had gekund. Ik vond het wel een grappig tijdsbeeld. Het laat mooi zien hoe diep de paranoïa ten opzichte van commies in die tijd doorgedrongen was. In Frankrijk en Duitsland werden in de vertaling de verwijzingen richting communisten zelfs verwijdert en ging het om drugdealers.

De personages zijn ook ongeloofelijk sterk uitgewerkt. Het is mooi dat de film veel van perspectief wisselt en van alle personages een duistere kant naar boven haalt. Dat past bij de sfeer. Toch worden van de belangrijkste figuren allemaal mensen gemaakt, waardoor je je in iedereen kunt verplaatsen (al blijven de communisten natuurlijk van karakteruitdieping bespaart). Daarnaast creëeren de personages een verrassend levendige wereld waarin een sterk beeld wordt geschetst van mensen die leven aan de onderkant van de samenleving. Widmark is niet mijn favoriete acteur uit klassiek Hollywood, maar doet het hier uitstekend. Jean Peters is zelfs beter als een prostituee (al wordt ze natuurlijk nooit zo genoemd, dankzij de hays code). Een van de beter uitgewerkte vrouwelijke hoofdrollen in film noirs. Richard Kiley imponeert daarnaast als schurk en Murvyn Vye is leuk als cynische politeagent. Toch is het Thelma Ritter in een relatief kleinere rol die de show steelt. Haar sterfscène is zeer ontroerend en haar personage zorgt voor een kloppend dramatisch hart in de film. Terechte Oscarnominatie en ze had het beeldje zeer verdient.

Er is een klein minpuntje: dat Peters personage zo plotseling valt voor het personage van Widmark is niet helemaal geloofwaardig, zeker omdat hij haar toch vooral slecht behandelt. Maar doordat de scène waarin dit gebeurt zo bijzonder intiem gefilmd is stoort het nauwelijks.

Een vrij unieke noir dus, die meteen mijn interesse in Fuller enorm vergroot heeft. Met deze film heeft hij in ieder geval een van de beste films uit het genre afgelevert.
4,5*

Verfrissende Film Noir met een prachtige rolbezetting van Richard Widmark, hij zette naar mijn mening nog altijd één van de betere badguys neer in The Street with no Name, een Fox Film Noir klassieker. Ook hier zet hij zijn rol weer schitterend en met veel zelfvertrouwen neer als de pickpocket Skip. Thelma Ritter is voor mij onbekender, ik heb haar alleen weten spelen in Hichcock's Rear Window en ook zei zat goed in haar rol. Ook knap om te zien hoe de personages evolueren doorheen het verhaal, vooral Skip krijgt een menselijker kantje naar het einde toe, maar ook de chemie die tussen Ritter en Widmarck ontstond en de dialogen waren zeer geslaagd. Deze Noir heeft ook alle ingrediënten die nodig zijn voor de perfecte film, prachtige fotografie, mooie schaduweffecten, te veel sigaretten, zeer goed acteerwerk, mooie locaties, ...

4.0 sterren

Fijne film noir dit met een leuk verhaal dat op een vlotte en aangename wijze verteld wordt. Richard Widmark doet het goed als de sluwe zakkenroller, die anders in elkaar blijkt te zitten dan ik aanvankelijk dacht. De sfeer is de film is sterk en af en toe best hard. Fuller slaagt erin het allemaal fijn in beeld te brengen, waarbij vooral de regelmatig terugkerende close-ups mij erg opvielen. Het tempo is daarnaast heel behoorlijk en voordat je het weet is de film alweer afgelopen, mede ook doordat de speelduur niet heel lang is.

3,5*

Prima vertier,

Wederom een fijne film noir. Een mooi onderling steekspel, waarbij de poppetjes rondom elkaar heencirkelen, elkaar behagen en afstootten. De duistere sfeer komt zeker goed over, dankzij aardig zwart - wit gebruik en Fuller `s oog voor zwakkere mensen in de samenleving, die bedenkelijke rollen spelen voor een aalmoes. Thelma Ritter speelt de rol van haar leven en geeft de film een welkome menselijke noot mee, tussen alle rauwe verschrikkingen. Ik vond het einde alleen niet bijster goed, omdat ik het woord rauw op basis daarvan bijna terug zou moeten nemen. Een kleine 3,5*

Zeer prettige Film-Noir is dit. De film is lekker vlot en kent erg veel sfeer. Camerawerk is goed, en verder kent Pickup on South Street weer de vaste Noir dingetjes die Film-Noirs zo leuk maken. Acteerwerk is dan ook van hoog niveau. Richard Widmark en Jean Peters doen het alllebei uitstekend. Jammergenoeg vond ik het verhaal niet heel veel voorstellen. Maar over het algemeen was dit zeker weer een goeie Noir, waarin de tijd vliegt.

3,5*

Geweldig spel van Widmark als vingervlugge zakkenroller die per abuis een waardevol filmrolletje in bezit krijgt. Gelardeerd met een paar intense (knok)scenes, een schitterende fotografie, een stoere femme fatale en de gebruikelijke coole noir-dialogen is dit er ééntje om in te lijsten. De door xav en anderen genoemde scene waarin Candy en Skip op kus-afstand er nog maar eens een vlotte dialoog uitgooien is bijzonder sterk. Curiositeit is verder natuurlijk het duidelijk aanwezige en haast overheersende Koude Oorlogs-denken.

3,5*.

Een communistisch bevlekt plotje dat logischerwijs niet zo verrassend uitpakt, maar de rol van Skip in het geheel is toch wel opvallend. Widmark brengt bovendien de nodige flair met zich mee in verder een, ook al opvallend, op de huid gefilmde, grimmige noir. Fuller is daarbij vrij scheutig met geweld en dat maakt z'n film al met al behoorlijk intens. Ritter is in eerste instantie even wennen, maar bekroont haar rol met een scène die wonderwel aankomt. Iets dat nog eens wordt overtroffen tijdens een ruw onderonsje in de heftige finale. Speciale vermelding voor de blikken waarmee Jean Peters de film opent.

Zo nu en dan vind ik het ontspannend om een ouderwetse film-noir op te zetten en Pickup on South Street was daar zeker geschikt voor.
De film wordt grotendeels gedragen door Widmark, die zijn personage niet alleen overtuigend neerzet maar ook een stuk diepgang weet mee te geven.
Jean Peters was een echte babe die toch onschuldiger bleek te zijn dan ik eerst verwacht had.
Het verhaaltje was vrij simpel maar de uitwerking was netjes.

Best een leuke noir, voor mij persoonlijk niet 1 van de aller beste maar boeiend en vermakelijk genoeg.
3,5*

Deze vet aangezette patriottische spionagefilm speelt tijdens het McCarthy-tijdperk, toen het openbare leven in de Verenigde staten gedomineerd werd door angst voor het communisme. Of dat zulke onlogische consequenties had als deze film wil laten geloven, weet ik niet. Maar het levert —kijkend met de ogen van nu — in zijn ontknoping een merkwaardig misdaadverhaal op, dat ik slechts matig kan waarderen. Daarbij speelt ook een rol, dat ik geen fan ben van de vaak cynische Richard Widmark. Glamour girl Jean Peters ziet er natuurlijk appetijtelijk uit, maar van haar acteertalent ben ik niet onder de indruk. Alle lof overigens voor Thelma Ritter, maar dat kun je geen verrassing noemen.

Alle ingrediënten van een film noir zitten er in en bovendien kan men genieten van de vele, perfect uitgevoerde close-ups van pientere Richard Widmark, verleidelijke Jean Peters en zelfs van de wet vertegenwoordigende Murvyn Vye. Het was nochtans Thelma Ritter die met een Oscarnominatie ging lopen, dank een paar expressieve scènes.

Achter het verhaal - af en toe flirtend met de logika - schuilt de Amerikaanse angst voor het communisme, alsdan de Amerikaanse samenleving en politiek beheersend.

Hoe dan ook, zondermeer een goede film in zijn genre.

Uitstekende film waarin een zakkenroller in handen komt van een film die de staatsveiligheid in gevaar kan brengen. Een goed verhaal dat verder ook prima in elkaar zit en dat tegen het einde steeds spannender wordt. Behoorlijk gewelddadig voor die tijd. Richard Widmark doet het goed, maar zoals gebruikelijk steelt Thelma Ritter de scenes (vooral tijdens haar sterfscene weet ze te ontroeren). Een kleine 4.0 sterren.

Misdaadnoir waarin drie partijen jacht maken op een MacGuffin in de vorm van een mysterieuze microfilm. De film heeft een duidelijk politieke ondertoon en plaatst de 'Reds' doorlopend in een kwaad daglicht. Naarmate het verhaal vordert neemt de agressie van de 'commies' zodanig toe dat de kijker bijna wordt verplicht om zich aan de zijde van Skip te scharen. Nochtans was Joey veruit het meest interessante personage, maar hij wordt uiteindelijk herleid naar een schraal en inhoudsloos plot device. Het is doodjammer dat er werd besloten om hem niet verder uit te diepen, want zijn scènes staken er met kop en schouders boven uit. De scène met de 'dumbwaiter' was het hoogtepunt en een mooi gebruik van suspense en brutaliteit. De motieven van de vrouw waren naar goede gewoonte ondoorgrondelijk. Haar plotse loyaliteit tegenover Skip kan ik niet begrijpen en ook zij voelt slechts aan als een medium om de politieke boodschap te versterken. Regie was goed, dialogen waren scherp en doordrongen met beeldspraak, enkele bijrollen zoals Moe waren zeer sterk en de korte speelduur was eveneens een goede keuze. Het einde was daarentegen enorm onnozel. Skip kon Joey niet vermoorden, aangezien de Hays Code het verbood. Hierdoor belandt Joey in de gevangenis en leeft Skip nog lang en gelukkig.

Deze film begint nog wel best aardig, maar ik begon mijn interesse al snel wat te verliezen. Wat de film voor mij geheel de nek om draait is de volstrekt ongeloofwaardige romance. Die komt echt totaal niet over. Uiteindelijk een nogal dun en niet al te boeiend plot en een wat teleurstellende film.

Ijzersterke beginscène. De camera zoomt in op twee ongure types en Jean Peters in een overvolle metrowagon. Als kijker denk je dat de mannen kwade bedoelingen hebben. En dan duikt schijnbaar uit het niets Richard Widmark op en besef je op het verkeerde been te zijn gezet, louter door wat ‘simpel’ camerawerk. Een omkering van waarden - wat ook wel typisch is voor noir - dat de ongure types plichtsbewuste flikken zijn. Even later blijkt het hulpeloze slachtoffer Jean Peters betrokken in een onfris zaakje met duister figuur Richard Kiley. Alweer een omkering van waarden. En zo gaat het in deze film nog een tijdje door tot het einde. Richard Widmark is nu eens een alledaagse maar bekwame zakkenroller om dan weer over te hellen naar de patriot die de USA beschermt tegen de commies. In deze noir wordt de onderwereld niet gevormd door de gemiddelde crimineel maar door de ideologische vijand. Het rode gevaar loert om de hoek en aast op de plannen voor een A-bom. Scherper kan het niet. En het moet gezegd. Richard Kiley - als belangrijkste commie in dit verhaal - wordt afgeschilderd als een laffe, gewelddadige en onstabiele pervert. Hij slaat Jean Peters in mekaar op een manier die niet van de poes is. Met dank natuurlijk aan Sam Fuller om dit zo in beeld te zetten. Maar ik heb het zelden gezien dat een vrouw zo in mekaar wordt geslagen: daarvoor moet je wel een verderfelijke communist zijn. En is het nu ook niet ironisch dat de communisten (‘eigendom is diefstal’) het uiteindelijk moeten afleggen tegen de alledaagse pickpocket Widmark? Je voelt aan alle kanten de gretigheid waarmee de commies in een slecht daglicht moeten worden gesteld - ze zijn niet te betrappen op menselijke trekken. De stijl van Fuller leent zich daar uitstekend toe. Zijn close ups van de verwrongen commies laten geen spatje sympathie toe bij de kijker.
Behalve het bij momenten drammerig karakter van de film is het gelukkig wel genieten van bepaalde acteerprestaties - vooral Jean Peters had geen makkelijke rol - en dan toch in de eerste plaats de visuals van Fuller en co. Het is voor mij pas de tweede Fuller maar ik ben wel onder de indruk van de man.

De volgende Fuller is de tweede van drie herzieningen. En een van meestgeprezen films. Ik doe ook hier een halfje bij en het is aan het einde te "danken" danken dat ik er niet nog meer bij doe. Wederom erg genoten van Ritter. Maar ook de opbouw van het eerste uur van het verhaal en de enscenering van het geheel Mijn liefde voor Hollywood in de jaren 40 en 50 en film noir in het bijzonder is in die dertien jaar na ik hem voor de tweede keer zie enorm toegenomen

De openingsscene is briljant, maar mijn favoriete scene is de confrontatie tussen John en Ritters Moe waarin ze aangeeft moe te zijn en haar naderende dood accepteert is pure perfectie op vele niveaus.

Hierna een film die bekend staat als minor Fuller. Heb nog negen films te gaan. Acht voor het eerst en een herziening. Op chronologische volgorde, En ik moet nu echt eens films speciaal voor Ritter gaan kijken.

Over het algemeen ben ik niet de grootste liefhebber van het genre film noir, maar Fuller heeft hier wel een degelijke film afgeleverd.

Bij film noir heb ik vaak het gevoel dat het plot de hele film onderuit haalt door het zo ingewikkeld mogelijk te maken, maar daar is hier geen sprake van. Door de microfilm als een Macguffin te laten fungeren, is er nu meer ruimte om andere zaken aan bod te laten komen, zoals het rauwe karakter van de film met een aantal sterke knokscènes. ook de hele anti-communistische toon van de film kon ik wel smaken, omdat de commies steeds gewelddadiger worden en uiteindelijke het onderspit moeten delven in de strijd rond de microfilm.

Jean Peters en Richard Widmarck weten beide zeker en vast te overtuigen, maar hun romance die plotseling vanuit het niets ontstaat, is erg ongeloofwaardig en haalt de rest van de film een beetje onderuit.

3*