The Way Back (2010)

Gisteren gezien in de Sneak Preview. De film slaat helaas de plank mis. Sommige scenes zijn mooi, maar de meeste niet. Aan de acteurs ligt het in ieder geval niet. Ed Harris speelt eindelijk een keer weer geen agent of militair maar een gewone Amerikaanse man. Colin Farrell had weer een typetje als rol en zette hem toch heel leuk neer met een geweldig Russisch accent ! Jim Sturgess (de hoofdpersoon) was de hele film degelijk aan het spelen, maar nergens enorm hoogstaand hoor. In de Amerikaanse media wordt al geroepen dat hij een nominatie krijgt, maar dat vind ik zwaar overdreven.

Wat ik raar vond is dat in de trailer men het kamp ziet, het bos, de steppe, de woestijn en de Himalaya. In de film zie je het laatste er maar weinig in terug. Van de 133 min. zitten ze geloof ik maar 5 in de Himalaya. De trailer verklapt eigenlijk dus maar weinig. In de 1e 10 seconden van de film wordt wel het hele verhaal verklapt. het blijken om 3 gevangenen te zijn die de Himalaya succesvol beklimmen. Oftewel er moeten er een paar afvallen De kwaliteit van de film ligt in een paar scenes. Niet in het algemene verhaal en ook niet in de muziek. De beelden zijn mooi wel mooi geschoten. Helaas ook weer niet bijzonder. Er zitten ook enorm veel hollywoodcliché elementen erin. Ik bedoel van die standaard Amerikaanse huilmomenten uit films zoals ze ook in Titanic of The Green Mile zitten. Sommige mensen vinden dat mooi, maar ik wordt er niet goed van. Vooral als ze cliché worden gebracht. Ik hou van mooie films en niet dat. Uiteindelijk wilde ik de film voor een paar mooie scenes zoals de ontsnappingsplannen en het leven in het kamp, het rennende meisje over ijs of Harris die weer opstaat na de actie van Sturgess en een goede Ed Harris toch 3 sterren geven, maar helaas kon ik het niet na het absolute gedrocht van een einde te moeten aanschouwen. Zo mierzoet zie ik ze maar zelden en kon het bijna niet geloven dat ik dat zojuist had gezien

Helaas de film is het gewoon niet. Heb me prima meer dan 2 uur vermaakt, maar dat is dan ook het enige. Qua drama viel het erg tegen. Als je een avontuurlijk drama zoekt kijk dan bijvoorbeeld naar Tirza. Vele malen beter!

Ook gezien bij de voorpremière van National Geographic, De kracht van The Way Back ligt hem in de ogenschijnlijke eenvoud waarmee het de ontmenselijking symboliseert van de vroegere communistische regimes. Het begint als steengoed als we de diverse personages leren kennen en de rol die zij spelen in de gulag. Welke keuzes maken zij om te overleven? Laten ze vertrouwen en barmhartigheid toe boven het overlevingsinstinct van het individu?

Dan volgt de uiteindelijke ontsnapping en worden deze vraagstukken nog indringender als het nu echt een klein groepje mannen is geworden tegenover de magnifieke grootsheid van de natuur. Meer dan ooit wordt dan de mens blootgelegd in al zijn zwaktes en dierlijke instincten. Ik was echt overdonderd door de enorm krachtige scene waarin de overlevenden hongerig en op sterven na dood ontdekken dat een van hen is verscheurd door de wolven. Zij duiken vervolgens zelf op het lichaam en jagen ''de beesten''' weg. .Waarmee ze weer een stuk van hun menselijkheid lijken te verliezen. Er zitten meer van dat soort filmische staaltjes van bekwaamheid in waarmee Peter Weir een extreem invoelbare situatie schetst van ontberingen maar tegelijkertijd ook zijn karakters moreel onder de loep neemt.

Het acteerwerk is in handen van een redelijk onderhoudende Jim Sturgess (als in: hij past goed in zijn rol, maar schittert nergens) en een steengoede Ed Harris die de show meerdere malen wegkaapt van de andere acteurs. Colin Farrel heeft een heerlijke schurkenrol maar een met een zacht kantje, zoals hij ze altijd zo lekker tegenstrijdig neer weet te zetten. Ik ben ook te spreken over de kleine maar intense rol die de piepjonge Saoirse Ronan in het geheel speelt. Wat ik zelf erg kan waarderen is het weinig sentimentele in de rollen. De karakters worden geconfronteerd met de meest verschrikkelijke ervaringen, maar moeten het uiteindelijk als een man dragen en doorzetten.

De cinematografie is weergaloos. Door de manier van filmen weet het zowel de immense schoonheid van het landschap op te wekken, als het apocalyptische gevoel dat overal gevaar dreigt. Die combinatie werkt verrassend goed in de bioscoop en het bracht mij in momenten dat ik moest snakken naar adem, om even later juist te kunnen genieten van de meditatieve schoonheid die de karakters met inzichten en positieve ervaringen winnen op hun reis. Het scheelt dan ook dat zelfs gedurende de helse tragedie er plaats is gevonden voor hilarische en goed getimede grappen. Een beetje lucht tijdens het lijden.

Voor mij begint 2011 in ieder geval met een knaller.

Ben het eens met Mr_White.

The Way Back is een uiterst verzorgde film met gigantisch mooie plaatjes en her en der leuke visuele trucjes die Weir uit de hoed tovert. Toch mis je iets, een bepaald gevoel. Dat is namelijk dat de reis te makkelijk aan voelt.
Voorbeeld: Ze willen vis vangen. Ed Harris zijn personage maakt een vishaakje van prikkeldraad. Vervolgens zien we nooit hoe de vissen worden gevangen. Je ziet een soort van koe die in de modder vast zit en die de groep is lekker willen gaan verorberen. We zien helaas niet hoe ze het dier er uit halen. Het allergrootste gemakzucht is natuurlijk de ontsnapping zelf, die zie je helaas ook niet in beeld.

Je mist gewoon een hoop survival elementen die toch behoorlijk belangrijk zijn in zo'n barre toch van 6000 kilometer.

Toch is het eerste anderhalf uur behoorlijk sterk. De gevangenisleven komt rauw en zwaar over. Het eerste en tweede gedeelte van de reis komt behoorlijk zwaar en getrouw over. Het gegeven is leuk dat de mens niet de vijand is van de ontsnapte groep, maar de natuur zelf. Dit levert zware momenten op voor de groep en uiteindelijk ook slachtoffers. Het erg uitgebreide stuk in de woestijn komt behoorlijk claustrofobisch over en je voelt ook letterlijk wat ze meemaken.

Hierna lijkt het inderdaad wel zoals Mr_White zegt dat Weir in tijdnood komt. Het zwaarste gedeelte van de gehele reis, de trip over de Himalaya Gebergte wordt in hippe LOTR achtige geschoten. Dit allemaal binnen 5 minuutjes. Waar in het begin overal de tijd voor werd genomen wordt dit voor het zwaarste gedeelte van de reis niet gedaan.
Dit in combinatie met het gebrek aan echte survival momenten maken de film toch een klein beetje oppervlakkig. Als je the Way Back mag geloven kom je wel van Siberië tot India door gewoon te gaan lopen en een beetje geluk hebben met wat waterbronnen die je tegenkomt.

Toch kijkt de film prettig weg dankzij de eerder genoemde positieve punten en de erg sterke cast. Ijzersterke prestaties en Farrell als Rus is ook erg verrassend. Ook wordt er rustig de tijd genomen om de gedachtengang achter de personages te verkennen.

Helaas door gemakzuchtigheid geen topper, maar misschien dat zoals Mr_White ook alweer zegt, een nieuwe Cut van de film toch iets meer diepgang aan (het laatste gedeelte van) de reis zelf geeft.

3,5*

Ik zal me ook maar voegen bij eerdere recensies.

Wel weer eens fijn een goeie film in de bioscopen te zien, dat heeft wel een maandje of 2 geduurd, misschien dat ik daarom geneigd ben deze film het voordeel van de twijfel te gunnen, maar toch...

De tocht is indrukwekkend, de acteurs zijn erg sterk, de plaatjes fraai. Allemaal goed genoeg voor 3.5*. Maar inderdaad, er had meer ingezeten als de film niet op het ene moment hele sleutelscenes overslaat, maar op een gegeven moment toch langdradig begint te voelen. Kan dan inderdaad ook niet zeggen dat er erg goed is gesneden. Ook had ik zo mijn twijfels bij het Engels als lingua franca in het begin. Met de introductie van het personage van Harris werd dat allemaal wel opgevangen, maar een Pool en een Rus die Engels praten voelt toch niet helemaal logisch, te meer omdat (volgens mij) de ondervragingsscene in het begin nog in het Russisch was. Maargoed dat werd zoals gezegd al vrij snel uit de wereld geholpen, om er verder niet al te veel bij stil te staan.

Maar inderdaad, absoluut de moeite waard. Een verhaal wat het verdiend verteld te worden, en gewoon goed geregisseerd, al moet je ook niet verwachten een meesterwerk te gaan kijken.

3.5* dus.

Teleurstellend

Ik vond het ook ongeloofwaardig de humor was wat mij betreft niet passend en/of veel te dik aangezet verder wordt eigenlijk alleen maar de uitputtende kant van de tocht in beeld gebracht,

ik heb geen enkel orgineel survivalskilletje gezien of wat dan ook.

Ook vond ik de rol van saoirse Ronan niks toevoegen en ongeloofwaardig aanvoelen, de tijd die ze daarin gestoken hebben hadden ze beter kunnen gebruiken om de trip door china wat beter in te vullen....

Kortom uit dit mooie verhaal en de prachtige natuur was veel en veel meer te halen erg jammer...

Nogal een tegenvaller.

In het begin was ik bijna verkocht door dat houthakken en de bijbehorende accosoires. Het kamp is redelijk in beeld gebracht.
Plotseling vertrekken ze, vanuit het niets. Natuurlijk kun je voorspellen dat ze ontsnappen maar een beetje spanning kan geen kwaad lijkt me.

Vanaf het moment dat de journey begint vond ik het minder worden. Steeds weer die herhalingen: ze lopen, eentje zakt in, het groepje rust, een verhaaltje van vroeger. Nogal standaard. Dan hadden ze juist met die wolven, het ijs, het hert in het drijfzand, Chinese muur meer moeten doen. Op deze manier voegt dat maar weinig toe.

De heren Voss, Tomasz en Zoran bleven nogal op de achtergrond en zijn niet echt voorgesteld. Ze liepen er maar bij.
Het leek ook niet alsof de mannen het echt koud hadden. Ze hadden meer moeten trillen, rillen, beven en shaken. En een lichtere huidskleur was ook welkom geweest.
Ook in de woestijn vond ik ze er maar normaal bijzitten.

Die hallicunaties van de voordeur en steen op vensterbank deed me ook niet veel.
De zigeuner ( of zigeunerin? ) voelde zich nogal snel thuis, ging vrolijk rond huppelen en met iedereen babbelen. Misschien werd dát haar fataal.

Verassingen waren de doodgevroren Kazik en Valka die omdraaide.

De muziek vond ik niet top, een overduidelijk dramatisch melodietje. Ze hadden er sowieso wat meer fades in mogen zetten tussen de scènes. Het was soms echt Bam - stilte.

Afgeraffeld einde.


Ik had veel liever gezien hoe de vissen werden gevangen of hoe dat hert werd afgemaakt.

Nu blijft het eigenlijk maar 'n saai Amerikaans product die het moet hebben van de mooie landschappen.

Vooral in het begin een 'middle of the road' op waargebeurde feiten gebaseerde film.

Het eerste uur had ik het idee naar weinig bijzonders te kijken. De tocht van de ontsnapten door Siberië kwam geen moment over als een helletocht en daarbovenop zag ik in Colin Farrell een vreselijke miscast. Had een daadwerkelijke Rus genomen en de film had meteen een stuk geloofwaardiger geweest.

Het tweede uur en vanaf het moment dat de groep Rusland uit is begint The Way Back een kalmere vertelstijl te krijgen en krijgen wij meer de tijd om ons te binden aan de personages, die met het verstrijken van de tijd alsmaar geloofwaardiger worden. Vooral Harris zet hier weer een bijzondere sterke rol neer. Wat staat deze man toch elke keer weer garant voor fijn acteerwerk.

Colin Farrell verdwijnt op een gegeven moment gelukkig uit beeld en vanaf hier wordt het pas voelbaar door wat voor hel deze mensen zijn gegaan, op zoek naar vrijheid. Weir besluit in de tweede helft ineens meer cinema op ons af te vuren en dat betaalt zich uit in een stel erg sterke shots van bijvoorbeeld het Mongoolse landschap. The Way Back begint zich gaandeweg meer te onderscheiden van de standaard verfilmingen van dergelijke verhalen en toont ons mensen die werkelijk van vlees en bloed lijken te zijn.

Dit alles is de aanloop op een aangrijpend slotoffensief. Het shot bijna tegen het eind waar de voeten van Junasz door het beeld blijven lopen vond ik zeer sterk. Staat mooi symbool voor het figuurlijk blijven lopen tot het moment dat het Communisme eindelijk is afgeschaft in Polen en Junasz eindelijk terug kan keren naar zijn vrouw, 40 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Prachtig einde dat gelukkig nergens klef wordt.

The Way Back heeft wat tijd nodig om te groeien, maar is uiteindelijk een zeer fijne film geworden.

4*

Het is natuurlijk imponerend dat ze zo'n grote afstand hebben afgelegd en ook onder extreme omgeving omstandigheden maar qua film was het best saai en langdradig en veel gebeurt er eigenlijk niet. Het einde was overigens best een domper want ze laten niet zien in de aftiteling wat met de overlevenden is gebeurt, je ziet alleen de hoofdrol speler terugkeren bij zijn vrouw. De acteurs deden het best aardig maar echte meeleven met ze kon ik niet.

Er bestaat een soortgelijke film als deze namelijk "So Weit die Füße Tragen", maar die is gewoon stukken beter en ook boeiender.

Voor mij geen instant-classic zoals iemand hierboven wist te melden, maar zeker goed filmpje. Het verhaal begon sterk en aangrijpend maar voelde naar gelang de film vorderde wel een beetje langdradig aan. Naast het geslenter door de woestijn gebeurd er niets écht interessants dat je weet te pakken. De dood van het meisje is veruit de meest aangrijpende gebeurtenis, mede door de sobere manier waarop het in beeld is gebracht. Het einde vond ik écht niet nodig en niets toevoegen aan de film..
Voorts een echte pluim voor de prachtige cinematografie, heel mooi geschoten allemaal en sommige landschappen worden verbluffend mooi in beeld gebracht!

Een lange terugweg, te voet. Eerlijk is eerlijk, dit soort materie vind ik al snel heel boeiend. Geef mij één of meerdere personages die met te weinig water door een woestijn wandelen en ik ben al snel geboeit. De details van overleven boeit mij heel erg, dus iedere druppel water die gevonden wordt en iedere slang die wordt gegrild hebben mijn aandacht. The Way Back is een goede film in dit type, zelfs al is het geen meesterwerk. Soms wordt er net iets te snel over dingen heengegaan, zoals de ontsnapping uit de gevangenis. Zou er in de montage veel gefilmd materiaal op de tafel zijn blijven liggen? Ook vond ik het jammer dat de mooie beelden van het natuurgeweld vooral als tussendoortje gebruikt werden. De verhaalmomenten waren conventioneler geschoten. Iets meer overlap tussen beiden had het menselijke deel van de film nog beter kunnen laten werken. Gelukkig is het menselijke deel a de film in handen van bekwame acteurs. Zo maakt Sturgess een simpele, maar overtuigende held en bewijst Harris weer over een grote screen presence te bezitten. Farrell speelt misschien iets te komisch, maar aan de andere kant werkte dat voor mij ook wel. Saoirse Ronan vond ik eigenlijk iets minder toevoegen, maar de onbekende acteurs die de rest van het team spelen waren prima. Weir houdt het allemaal vrij naturel en vermijd sentiment dat elk moment boven dreigt te drijven. Dat houdt de film ten alle tijden geloofwaardig en boeiend. Een mooie reis om te volgen, al denk ik dat iemand als Weir hier toch meer uit had kunnen halen.

3,5*

Erg leuk. Ik vind het boeiend om te zien hoe mensen overleven. Vooral de beelden zijn erg mooi en voegen veel toe aan de sfeer in de film. Ook vond ik Ed Harris geweldig. Hij was geknipt voor deze rol.

De Russisch accenten vond ik echt mega irritant. Laat de Engels-tallige acteurs dan geen Russisch praten i.p.v. niet verstaanbaar Russisch, met als dieptepunt het Russisch liedje bij het kampvuur. Ook vond ik de acteurs niet erg mager uit zien. Je verwacht dat mensen met zo weinig voedsel en water, er toch een stuk magerder uit zien. Zie The Machinist met Christian Bale.

Desondanks, heb ik erg genoten van deze survival-film.

Film die te weinig aandacht krijgt, had wat mij betreft ook wel wat meer Oscarnominaties mogen hebben i.p.v. slechts 1. Het is een heel indrukwekkend verhaal en grijpt je van begin tot het eind. Het is echt heel mooi geschoten, en heeft natuurlijk als voordeel de geweldige locaties. Ondanks dat er niet heel veel spanning in zit heb ik me geen moment verveeld. De personages waren dan ook wel fijn om te zien, al weet ik niet of dat in het echt ook zo was. Casting was gewoon goed. Ed Harris is altijd een held en nu ook weer en Colin Farrel blijft me de laatste tijd continue verbazen. Al was Jim Sturgess verreweg het best. Muziek was mooi, maar had iets meer aanwezig mogen zijn. Maar in ieder geval is dit zeker een aanrader, dus gaat dat zien!

4.5*

Het verhaal lijkt een beetje op So Weit die Füße Tragen (2001) en So Weit die Füße Tragen (1959) met geweldige natuur opnames .

Een prima film met een enkele opmerking bv ik persoonlijk had meer opnames willen zien van het kamp voordat ze gingen ontsnappen (dan maar een uur langer) om zo een nog beter beeld te krijgen van de mannen die samen op weg gingen, verder vond ik de film te kort om alles goed uitgewerkt te zien des ondanks een dikke wel verdiende zeven dus 3.5*

Meeslepende, onsentimentele film die de mens reduceert tot een wezen dat slechts nog in één ding geïnteresseerd is: overleven. De barre tocht van de hoofdpersonen is haast voelbaar in beeld gebracht. Regisseur Weir's gebruikelijke aandacht voor detail komt hem ook hier weer goed van pas- alles voelt zeer levensecht en overtuigend aan. Het verhaal is minimaal, net als de uitwerking van de karakters, maar toch leef je als kijker intens met de hoofdpersonen mee. Het ontbreken van sentiment is één van de grootste pluspunten van de film, naast natuurlijk het majestueuze camerawerk en de prachtige, slechts sporadisch gebruikte muziek. De laatste momenten voelen enigzins overbodig en gekunsteld aan, maar verder is dit een indrukwekkende kijkervaring.

Wat een verhaal zeg. Ik ben toch wel onder de indruk. Zowel de historische als geografische schaal waarop het zich afspeelt wekt indruk. Van de mensonterende omstandigheden van de goelag ontsnappen een groep gevangenen naar de vrijheid. Maar die ligt ver.... heel ver... zoals de Grote Smurf zou zeggen.

Weir weet die afstand over te brengen. Hij neemt zijn tijd om de overlevingstocht te tonen. Het overleven in de Siberische kou, of het creperen van dorst in de Gobi woestijn. Dat levert enkele sterke scènes op zoals wanneer ze met zijn vieren water opzuigen uit een vies plasje modder of de tragische Irena . Het lijkt in deze film onmogelijk te vatten tot hoever een mens bereid is om te gaan om in vrijheid te leven.

Naast de mooie outdoors vond ik ook het verhaal van die mensen boeiend om te volgen omdat ze elk een verhaal en een drama met zich meedragen die hen heeft aangezet om hun leven te riskeren. Wat mij betreft een heel mooie film!

Schitterende plaatjes allereerst.

Het lukt alleen niet om het echt te laten aanvoelen en mee te leven, de karakters en hun onderlinge relaties blijven wat oppervlakkig. Bekende Hollywood acteurs nemen werkt ook niet echt bevorderend om het realistisch te laten lijken. Al doen ze het op zich niet slecht.

Zie ook Van Diemen's Land, die een kippeeindje afleggen vergeleken met de 6.400 km van deze club, alleen voelt dit een stuk zwaarder aan.

de meest ondergewardeerde film van 2010 zowel hier als tijdens de oscar uitreiking dit jaar.

Deze film had alleen de nominatie voor beste make-up, maar had veel meer mogen/kunnen krijgen zoals beste cinomatografie of montage/geluid.

jammer dat deze film zo in de schaduw is blijven staan, want The Way Back heeft zoveel goeie punten: het acteer werk is perfect door zowel bekende als minder bekende gezichten. Het decor van het Goelag kamp is perfect en zweervol in beeld gebracht. En natuurlijk de prachtige natuuropnames van de verschillende landen waar ze doorheen liepen.

Het probleem van deze film is alleen dat het voor een vrij select groepje kijkers is bestemd, zoals ik. ik ben al een tijdje een peter weir fan en heb dan ook veel films van hem (Dead Poets Society, The Truman Show, Master and Commander en natuurlijk The Way Back) ze zijn allemaal even goed en eigenlijk ook allemaal ondergewardeerd tijdens de oscar uitreikingen van al deze titels. toch vind ik The Way Back er bovenuit springen door de prachtige acteerprestatie's en ook de muziek is bijpassend gecomponeerd. en het einde is ook mooi bedacht en sluit de film goed af, maar daar vertel ik maar niks over.

en trouwens: op IMdb scoort Titanic (1997) (11 oscars) even hoog als The Way Back (1 oscar nominatie)

***** dikke sterren voor The Way Back

Best een indrukwekkend film.

Het begint allemaal in een kamp/goelag, waar het de kijker een goed indruk geeft van hoe het daaraan toe ging. Van moord tot handelen in eten. Hoe ze daar aan het werk worden gezet in mijnen en bossen. Al dit soorten praktijken komen goed en duidelijk op beeld. Na het verzamelen van eten, route bespreken, organiseren van een team, wachten op de juiste periode en wekenlange planningen, volgt natuurlijk het ontsnappen.

Dan wordt het een soort van Defiance / Into the Wild-achtig film. Hoe groot is je wil om te overleven? Geef je je uiterste om het te halen? Dat zijn allemaal vragen die je dan kunt stellen. Tijdens hun tocht komen ze op verschillende plekken; winterse omgevingen, droge woestijnen en andere beboste gebieden. Ook krijgen ze het met allerlei gevaren te maken die de natuur hen heeft aan te bieden; zandstorm, winterstorm en hevige buien. Het groepje bestaat uit personages die met weinig moeite goed kunnen reizen, want er zijn een aantal bij die zo ongeveer alles weten om te overleven. Harris vond ik toch meer overkomen als een 'zwijgzame' ervaren leider dan Sturgess. Je hebt altijd een luie persoon die over alles en nog wat grapjes maakt en natuurlijk Farrell als de agressieve-criminele personage.

Het zat er al aan te komen dat meer dan de helft zouden afvallen. Om te beginnen met de zwakkelingen van het groepje. In dit geval is het iemand die niet al te best kan zien en zo zich doodvriest omdat die verdwaalt. Wel lekker snugger, iemand die niet al te best kan zien zulke werk laten doen... Tijdens hun reis, komen ze mensen tegen waaronder een jonge dame die met hun meegaat. Wel sneu toen ze stierf, maar ze heeft wel mooie, heldere ogen. Maar voor de rest komen ze geen gevaarlijk volk tegen of andere militairen, om het nog net even spannend te maken. Ik had alleen niet verwacht dat Farrell afscheid van het groepje nam bij de grens en zo zijn eigen weg ging vervolgen. Ik had meer gedacht dat die tot het uiterst met hun mee zou gaan.

De muziek die verschillende scènes ondersteunt was niet erg geweldig. Toen ze in Mongolië aankwamen kwam er wel een goed nummer aan bod, maar voor de rest zaten er geen opvallend prachtige nummers bij.

Het is wel jammer dat ze erg veel tijd in bepaalde gebieden hebben gestoken. Zoals meer tijd in de woestijn, dan de Himalaya's (waarschijnlijk het zwaarste onderdeel). Dat werd binnen 4 - 6 minuten snel gefilmd en bewerkt, zonder enig uitbreiding in. Ook kon er af en toe aan de tempo wat worden gedaan, er komen bepaalde dingen en gebeurtenissen in voor waar ze de ene keer meer en ander keer minder tijd aan moesten besteden. Hun 'reisje' begint na 30 minuten, dus het is een film met een vrij lange zit.

Toch nog interessant om te zien hoe en wat er allemaal gebeurde tijdens zo'n ontsnapping naar vrijheid. Hoe ze het overleven, wat de risico's zijn, wie er slachtoffer van werd en hoe. Een schitterend en meeslepend film met prachtige landschappen en decors en natuurlijk een keiharde strijd tussen mens en de natuur.

Mwa, typisch een gevalletje van een boek veel te snel door een film heen werken.

Ze proberen het allemaal wel goed, maar het hele epische, grootse en indrukwekkende van de reis gaat toch een beetje aan je voorbij.

Je zit vooral te letten op veel ondefinieerbare accenten en te denken of ze geen pijn aan de voeten hebben en waarom er zo weinig saaie dingen gebeuren in al die jaren.

Niet heel erg verheffend. Je kunt beter de rauwe geschiedenis van dit verhaal nalezen en er zelf een beetje over wegdromen.

Een mooi geschoten survivalverhaal dat jammer genoeg te langdradig en ongeïnspireerd is uitgewerkt om echt aangrijpend te zijn.

Het feit dat het voor mij niet aangrijpend was komt vooral door de vlakke personages en hoe ze als groep met elkaar omgingen. Door het gebrek aan diepgang (en vooral ook het voortdurend Amerikaans praten) kon ik me moeilijk inleven. De dialogen komen vaak wat gemaakt over en zijn net iets te dik aangezet om geloofwaardig te zijn. De rollen zijn matig vertolkt en eigenlijk alleen Sturgess overtuigde met z'n eindeloos lijkende wil om te overleven. Farrell was een vreemde eend in de bijt en Harris leek op de automatische piloot te spelen.

Opvallend vond ik dat ze als groep zo (te) goed met elkaar op konden schieten zonder dat er enig onderlinge strijd plaatsvond. Het klinkt raar maar het leek allemaal net iets te gemakkelijk te gaan dan dat het (zeer waarschijnlijk) in werkelijkheid is gegaan. Ik ken het echte verhaal niet dus daar ik ook helemaal naast zitten.

Groot pluspunt zijn de prachtig geschoten locaties, variërend van uiteraard Siberië, China en India. Het is duidelijk te zien dat daar veel aandacht is geschonken. Een echte score ontbreekt helaas om de shots nog wat krachtiger te maken waardoor het toch niet meer dan aardig is.

Matige film waarin, ondanks de speelduur, te weinig gebeurd en je nergens echt pakt terwijl het verhaal maanden bestrijkt.

3*

Dat klopt. De karakters van de hoofdpersonen bleven allemaal vrij oppervlakkig. Er is vooral aandacht voor de ontberingen onderweg en dat vond ik onvoldoende om er een echt spannende film van te maken, te meer omdat je bij de inleiding al weet hoe het afloopt. Ik had hier eigenlijk meer van verwacht.

Degelijke film (gebaseerd op een waargebeurd verhaal) die toch aanvoelt als een mislukte kans...

Het 1e deel van de film, dat bestaat uit de kampscenes en het Siberië gebeuren, komen niet echt goed over en missen de benodigde impact om je als kijker direct in het verhaal te betrekken.

Dit komt mede doordat het verhaal een beetje van de hak op de tak springt, de personages niet interessant genoeg zijn en/of vertolkt worden door de cast en de zware omstandigheden waarin de ontsnapten in werkelijkheid zullen hebben verkeerd, niet als dusdanig zwaar overkomen.

Het gehele 1e deel had ik het gevoel dat het ze nogal vrij makkelijk afging, van de ontsnapping tot het bereiken van het grote meer. Een holle kijkervaring dus...

Vervolgens bereiken ze de Gobiwoestijn en vanaf dat moment begint het niveau omhoog te klimmen. De acteerprestaties worden beter, er wordt meer tijd besteed aan de personages, het wordt allemaal wat meeslepender en daardoor ga je als kijker zowaar nieuwsgierig worden naar het einde. Halen ze hun einddoel en zo ja, wie gaan de finish dan halen en wie haken er af?

Vanaf het moment dat ze de woestijn pogen te doorkruisen kreeg ik ook pas echt de indruk dat het een helse, zware tocht was, in tegenstelling tot het 1e deel van de film. Je krijgt vanaf dat moment pas echt de indruk dat het voor de betrokkenen een lijdensweg moet zijn geweest.

Ook de passende filmmuziek in het 2e deel (die ik ook in het 1e deel heb gemist), zorgde ervoor dat het als geheel wat meeslepender werd.

Eigenlijk presteert de gehele cast een beetje op de automatische piloot en is vooral het gemis van een echt overtuigende, dragende acteur goed te voelen.

De landschappen zijn wel prachtig om te zien en geven je als kijker een ruimtelijk gevoel.

Over het geheel gezien zit ik toch met een soort 'verdomme' gevoel. De ware personen die deze tocht destijds hebben ondernomen, worden niet echt eer aan gedaan.

Om dat te bereiken is deze film met zijn tijdsduur toch te kort en had men gerust wat meer tijd mogen nemen om de personages en de diverse fases van hun vlucht meer aandacht te geven.

Toppertje in de dop en wel een kijkbeurt waard, maar de dop is helaas niet goed te pellen...

3,0*

Redelijke film. De film moet het helaas meer van de mooie omgeving hebben, dan van het verhaal en acteerwerk. De scenes in het kamp waren niet geweldig, de ontsnapping zelf komt niet in beeld en vervolgens gebeurt er vrij weinig wanneer ze eenmaal zijn ontsnapt. Dat maakt de film helaas bij vlagen langdradig.
De personages worden helaas niet echt uitgediept, dat komt de film niet ten goede. Enkele personages maken uit het niets deel uit van de ontsnapping en worden echt nauwelijks geintroduceerd. Hierdoor krijg je niet echt een band met de groep. Het einde van de tocht, over de Himalaya's, werd snel afgeraffeld. De slotscene was daarentegen wel aardig.

Goede film, heel bijzonder verhaal. Ongelofelijk eigelijk dat dat echt gebeurt is. Prima acteerwerk en hele mooie beelden. Een aanrader!

The Way Back heeft een prachtig verhaal, maar helaas ook een wat tegenvallende uitwerking. Zo vind ik het al enorm dom dat er vooraf meteen gemeld wordt dat de film gaat over 3 mannen die een barre reis overleven. Fijn, weten we dat ook meteen weer. Weg spanning of de hoofdrolspelers het allemaal redden. Gelukkig is het eerste gedeelte in het kamp in Siberië erg sterk. Wel jammer dat de ontspanning niet erg duidelijk wordt getoond. Het hoeft geen Prison Break niveau te zijn, maar dit ging wel erg snel.

Daarna begint dan de lange reis en helaas zakt de film dan steeds verder weg. Eentonigheid overheerst, ondanks de soms prachtige beelden van de natuur. Het gaat de mannen vaak wel erg gemakkelijk af en soms is het raden hoe iets gelukt is, want je ziet het niet gebeuren. De film kent ook wat schoonheidsfoutjes waardoor het allemaal minder realistisch overkomt. Ook zit er weinig diepgang in de karakters, wat ervoor gezorgd heeft dat ik niet erg mee kon leven. Uiteindelijk is de film zelfs een kleine voldoende waard. Jammer, er had veel meer in kunnen zitten.

3*

Regisseur Peter Weir levert met The Way Back opnieuw een goede film af. Het verhaal over de barre tocht naar vrij gebied van een groepje gevangenen die ontsnapt zijn uit een Sovjet-gevangenis wordt gedragen door een prima cast, waarin oude rot Ed Harris veruit het beste is. Colin Farrell speelt een erg leuke rol waarmee hij voor de nodige humor zorgt en ook op het acteerwerk van Jim Sturgess, Dragos Bucur en Saoirse Ronan valt weinig aan te merken. De verschillende typen landschappen worden prachtig in beeld gebracht.

Toch mist de film een aantal zaken om zichzelf een topper te mogen noemen. Op emotioneel gebied is het niet aangrijpend genoeg en het is jammer dat de ontsnapping uit het kamp niet in beeld wordt gebracht. Verder is het niet erg slim om in een vroeg stadium al te laten weten dat uiteindelijk een aantal personen het zullen overleven, hierdoor is de spanning grotendeels weg. Ook gaat het soms allemaal wel erg makkelijk, want de reizigers worden geen enkele keer aangevallen door wilde dieren en ook de premiejagers waarvoor door de bewaking van het kamp werd gewaarschuwd zijn in geen velden of wegen te bekennen. Op het eind zien we in een mooie scène wat er met één van de overlevenden gebeurt, maar hoe het met de rest afloopt blijft een raadsel.

Al met al een goede film die door een aantal gemiste kansen helaas geen topper is wat mij betreft. The Way Back is echter zeker de moeite waard.

De film is indrukwekkend en gewoon goed .. maar toch mistte er iets voor mij, een tikkeltje zout misschien? Daarmee bedoel ik dat de verschillende karakters van de groep gevangenen wel goed worden neergezet maar de film duikt niet in het diepe en wordt geen ervaring zoals Black Swan, of de emoties weergeeft als Biutiful dat wel konden.

Vooral het eerste deel van de film is erg boeiend, van het leven in het werkkamp tot de tocht door de siberische kou. Maar zo rond de tijd dat de gevangenen mongolie bereiken wordt de film toch ook een beetje een standaard overlevingsfilm, en is de pit er een beetje uit, maar misschien komt dat ook doordat ik regelmatig de survival guy op discovery channel gekeken heb die het zelfde laat zien (alleen niet voor het echie).

Een goede avontuur/drama film...

Het is zeer goed verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekend acteur Colin Farrell en Ed Harris spelen zeer goed...

Het is prachtig natuurbeeld...

Mooi HD kwaliteit...

Het is wel moeite waard...

Ik heb genoten van de film, al kon ik het gedeelte waarin de gevangenen in de goelag zaten, de personen moeilijk uit elkaar halen. Wat ik hier meer heb gelezen, er had wel wat meer spanning in gemogen. Ik denk echter dat de zwaarte van siberia wordt onderschat en het overleven in de woestijn wordt overschat. als iemand een link heeft naar het waargebeurde verhaal, ben ik zeer geinteresseerd. Overigens leveren de diverse omgevingen prachtige beelden op.

Het werk van Peter Weir kan ik altijd wel waarderen. Ik heb de man nog maar zelden kunnen betrappen op een slechte film en ook deze is zeker de moeite waard. De natuurbeelden waren prachtig. Het scenario en de uitwerking daarvan is alles behalve kitcherig. Het acteerwerk komt realistisch en innemend over. En de schitterende eindscene maakt deze film helemaal af.

Weir presteert het opnieuw om de kijker te raken op een mooie en integere manier en ook hier slaagt hij daar weer in. The Way Back is zeker niet zijn sterkste film maar behoort wel tot zijn betere werk. En een speciale pluim voor Ed Harris die onder het oog van Weir wederom erg goed speelt.

Goed