The Way Back (2010)

Een roadmovie per benenwegen - een tocht van helse vrieskou naar ondraaglijke hitte.

The Way Back is een film, die goede punten scoort met het meeleven van de personages. En dat terwijl alle figuren om een minimale en langzame wijze geïntroduceerd worden. Een film als deze, en welke film niet, valt of staat bij het acteerwerk. Iedereen draagt zijn steentje bij zodat TWB blijft staan. Collin Farrell was ooit een belofte (na Phone Booth), maar heeft deze belofte imo nooit in kunnen lossen. Ook nu weer speelt hij meer een typetje, maar is hij zo nu en dan geloofwaardig genoeg. Ed Harris heeft het juiste stalen gezicht om zijn personage voor zich te winnen. Enkel Saoirse Ronan zorgt voor een onnodig sentimenteel tintje.

Peter Weir laat op een sobere manier zien hoe de ontsnapten de onmogelijke tocht proberen te overleven. Intrigerend om te zien hoe ze continue logisch na moeten denken - ieder foutje kan fataal zijn. De natuur is meedogenloos en hun grootste vijand. Gelukkig zijn er na tegenvallers ook wonderlijke meevallers. Zonder geluk loopt niemand wel.

Een welbekend minpunt is dat iedereen, in elk land, overal en nergens, Engels praat. Zoiets is op een gegeven moment niet meer plausibel uit te leggen.

Ondanks het afraffelgevoel is het einde prachtig.

Ruime 3,5*

Prachtige beelden en de eerste keer dat ik de film keek sprak mij het verhaal erg aan, later de film nogmaals gezien en mijn stem omlaag bijgesteld, de reden hiervoor is het soms wat overdreven uit meten van niet relevante zaken in de film en de langdradigheid.

Aardige film, maar vraag me af hoe lang het allemaal zal blijven hangen. Ondanks goed gemaakt, The Way Back heeft in ieder geval niet erg veel indruk gemaakt. De meeste karakters worden niet echt ingekleurd en blijven wat oppervlakkige personen. Met als gevolg dat er maar een paar boeiend zijn en de rest er wat magertjes uitgewerkt bijloopt. Daarnaast is de verdeling in mijn ogen wat scheef; de eerste momenten van de tocht lijken tot in detail te worden vertoond, maar tegen het einde gaat het in grote stappen. Qua acteren of make-up zat het wel goed wat betreft de pijn van de karakters, maar de vertelwijze werkte niet altijd mee. Verder ziet de film er prima uit, maar ook daarin wordt het allemaal niet echt bovengemiddeld. Ed Harris is zoals altijd erg sterk, de rest van de cast doet het prima. Maar zoals gezegd, ik ben benieuwd of ik morgen deze film nog fatsoenlijk terug kan halen.

3 sterren.

Goeie film waarin een aantal mannen de goelag weten te ontsnappen. En wat volgt is een ongelooflijke voettocht van Siberië naar Tibet. Uiteraard leveren deze 6400 kilometer veel mooie plaatjes op. En het is ook deze tocht van mens tegen de natuur die centraal staat en de personages komen hierdoor op een tweede plaats. Verder goed acteerwerk en een mooi einde.

6400 kilometer. Ga er maar eens aan staan. The Way Back verteld het verhaal van meerdere gevangenen waarbij het verlangen zo groot was dat men het risico aannam om vanuit Siberië 6400 kilometer richting India te lopen. Aan het waarheidsgehalte wordt hevig getwijfeld maar laten wij daar ons niet mee bezig houden.
We volgen de Pool Janusz die in een uitzichtsloze situatie terecht komt. Ten onrechte 20 jaar in een Siberische gulag die niet onder doet aan een nazi werkkamp, besluit hij met een bont gezelschap te ontsnappen.

Wat opvalt is dat Weir bijna on-Hollywoods van het drama gedeelte afblijft. Er wordt absoluut niet op de emotie ingespeeld, bijvoorbeeld het verblijf in het kamp is zeer kort en wordt vrijwel niet uitgediept. Verwacht hier dus geen stukje Colditz. In dit opzicht doet de titel The Way Back zijn naam erg eer aan. Weir lijkt meer het verhaal van de bizarre voettocht te willen vertellen dan al het drama er omheen. Iets wat dit erg goed liet zien was de dood van de reisgenoten. In plaats van een close-up van een rouwende Janusz zien we de groep weer verder gaan., show must go on.. Er wordt dus weinig ruimte gemaakt voor drama en tragiek.

En toch moet je van steen zijn als deze film geen indruk op je maakt. Weir laat het echter op zo'n manier zien waardoor het niet door je strot wordt geduwd, maar je precies weet wat hij wil bereiken. En dat is toch een mooie prestatie. Dit is ook zeer zeker te danken aan de sterke cast (vooral Harris en Farell zijn overtuigend) waarbij het accent nooit storend wordt, de prachtige muziek en uiteraard de geweldige geografische shots van de landschappen.

De film kan daarom echter nog wel eens overkomen als een film die meer een wandeltocht wil laten zien dan een overlevingstocht, en de disclaimer hoeveel man het gaan overleven draagt ook al niet veel bij aan de spanning. Toch kan ik tot de conclusie komen dat The Way Back helemaal niet overgeromantiseerd hoeft te zijn om een goede indruk achter te laten, want dat is met deze invulling meer dan gelukt.

Aardige film van Peter Weir, die veel emotie in zijn films weet te stoppen, bewijzen onder andere zijn films The Truman Show en Dead Poets Society. Ook hier, hoewel het me niet echt lukte erg mee te voelen in de ellende die deze reizigers mee moesten maken. Zelfs dat leuke meisje deed me niet veel. Twee uur lang kijk je naar een groep uitgeputte mensen die een ongelofelijke prestatie leveren, daarover bestaat geen twijfel. In de woestijn zou ik 's nachts doorlopen en overdag proberen onder een deken of jas door te brengen en mijn energie te sparen, maar ze zullen hun redenen wel gehad hebben het andersom te doen. Een minpuntje vond ik de aanwezigheid van die bekende Amerikaanse filmsterren, waardoor ik het toch altijd lastiger vind "neutraal" naar een film te kijken. Er gebeurt genoeg om niet verveeld te raken, maar erg veel indruk maakt de film ook niet. (de prestatie wel uiteraard)

Het was een erg "leuke" film om te zien.

alles zag er mooi uit (qua decor). colin farrell speelde goed, en had een andere rol als normaal. De beelden en locaties waren erg mooi geschoten. Het was een bijzonder verhaal, en alles oogde realistisch. 3,5*

Een onderhoudende film, blijkbaar waar gebeurd. Ik kan het mij niet echt voorstellen. Ed Harris vond ik iets minder.

Ik had hoge verwachtingen van deze film. Het verhaal interesseerde me zeer, de acteurs mochten er zijn en ontsnappings- en overlevingsverhalen staan me erg aan dus ik ging er eens lekker voor zitten.

Dat het haast één grote teleurstelling zou worden had ik nooit verwacht.

Zo'n beetje alles wat ik hierboven heb neergezet werd keihard neergehaald. De film is gewoonweg erg saai en totaal oninteressant gebracht. Zo'n ontsnapping uit het kamp wordt niet eens aan de kijker voorgeschoteld, maar wel twintig minuten oninteressant gebrauwel van het personage dat door Mark Strong gespeeld werd endie verder niks met de film te maken had.

Ook de moeilijkere scenes worden door de regisseur haast totaal genegeerd. Zo'n tocht over de Himalaya had pas echt kunnen bewijzen hoe moeilijk de tocht wel niet was. Maar nee, één enkel shotje wordt daarvan getoond en daar moeten we het mee doen.

De conversaties tussen de ontsnapten waren ook te saai voor woorden. Zelden werd er wat zinnigs gezegd, en ik heb tijdens het kijken een hekel gekregen aan Jim Sturgess' acteerwerk. Zet z'n rol dramatisch neer. De enige die overeind blijft is Ed Harris, en ook Colin Farell had wel een leuk rolletje.

Verder is de film gewoon slappe hap wat veel te lang doorbreit op de oninteressantste dingen en waarbij de regisseur gemakzuchtig omging met moeilijke situaties zoals de Himalayatocht.

Voor de mooie beelden en redelijke muziek nog een draaglijke score, maar ik heb het idee dat ik te gul stem..

Het uitgangspunt van The Way Back is met afstand het sterkste punt van de film. Het waargebeurde verhaal over een groepje gevangenen dat tijdens de Tweede Wereldoorlog ontsnapt uit een kamp in Siberië en vervolgens te voet vlucht naar India, dik 6000 kilometer verderop, klinkt indrukwekkend en is dat ook. De uitwerking is helaas minder.

Het grootste probleem is de speelduur van de film. De helletocht is zo lang dat een speelduur van iets meer dan twee uur niet voldoende is om dit epische verhaal te vertellen. Daardoor is The Way Back een fragmentarische film geworden die nooit echt beklijft of je raakt. Dat ligt niet aan de acteurs die hun werk prima doen, maar enkel aan het feit dat The Way Back nu eenmaal beter had gewerkt als mini-serie.

Ik was wel benieuwd naar The Way Back. Peter Weir maakte twee films die ik hoog heb zitten: The Truman Show en Dead Poets Society. En ik moet zeggen, ik vond dit niet slecht, maar ik had hem wel beter verwacht. Met het acteerwerk zit het wel goed. Jim Sturgess ken ik alleen van Cloud Atlas, maar ook hier deed hij het best goed. Ook de rest van de cast waaronder Ed Harris deed het prima. De rol van Colin Farrell had wat groter gemogen. Is er eigenlijk nog verteld hoe het met hem is afgelopen, of heb ik dat stuk gemist? De film heeft een prima verhaal, maar zoals al voor mij wordt verteld had er meer uit gehaald kunnen worden. Het had wat 'ruwer' gemogen, niet omdat ik de personages graag zie lijden, maar misschien was het dan wel wat meer bij me binnengekomen, want dat was nu niet echt het geval. Ik zag al aankomen dat niet iedereen het einde van de film ging redden, maar de dood van sommige personages werd wel erg snel in beeld gebracht. En dan het einde... Nogal afgeraffeld. Wat mij betreft is het minpunt van de film eigenlijk dat het soms te snel en soms te langzaam gaat, en dat er over het algemeen wat te min spanning is. Desalniettemin bevat de film sterk acteerwerk, muziek die aansluit bij de gebeurtenissen en verveelt hij eigenlijk geen moment.

3*

Matig.

The Way Back heeft alles wat een epische film had kunnen zijn, maar mist iets. Mens tegen natuur (en zichzelf) is ideaal om iets moois van te maken, maar kapt er niet in.

Echte overlevingsperikelen zoals het vangen van dieren etc. worden amper belicht, waardoor de geloofwaardigheid van de wel moeilijke momenten serieus op de proef gesteld wordt.

En ook de keuze om in het begin al te verklappen hoeveel man het gaat halen is geen al te beste.

De cast doet het meestal goed, al is Colin Farrell een serieuze miscast. Ook Jim Sturgess vind ik tien keer niks. Ed Harris, Saoirse Ronan en de onbekenden halen het acteerwerk naar een aanvaardbaar niveau.

Peter Weir heeft amper tijd gespendeerd aan de tijd in het gevangenkamp. Dat is op zich een goede keuze aangezien dat gedeelte weinig laat zien. Anderzijds duurt de weg terug nogal lang en valt het soms in herhaling, iets wat beholpen had kunnen worden mits fundamentele dingen wat meer aandacht gekregen hadden.

De ontsnappingstocht is visueel gezien uiteraard wel mooi: Weir benut de natuur en dat levert afwisselende taferelen op. Ook het slot waarin voeten blijven wandelen terwijl er een geschiedenisles over het scherm rolt is leuk gevonden.

2,5

Vooral vanwege de beelden van de natuur een mooie film.

Over het verhaal zijn voldoende twijfels om het niet al te serieus te nemen. Toch is het meeslepend genoeg om een mooie film van te kunnen maken, of het nou echt gebeurd is of niet. Waar een puntje van kritiek mogelijk is is in hoe er wordt omgegaan met het afvallen van de leden van de groep - de eerste wordt nog wel vrij uitgebreid belicht, maar daarna gaan ze als witjes en moet je goed opletten wie er nu nog over is.

Mooie rollen, dat zeker wel. Ed Harris voorop, als de Amerikaan in het groepje. Hoe kan het ook anders. Maar toch zet hij dat erg netjes neer. En Saoirse Ronan, als de ietwat gezochte vrouw in het toch wat fictionele script doet haar rol eer aan, maakt daar een geloofwaardig persoon van. En de wat minder bekende acteurs - tenminste, bij ons - doen hun werk ook erg goed.

Toch is de hoofdrol voor de natuur. Wellicht dat precies dit stuk van de aarde, tussen Siberie en Tibet, een van de weinig overgebleven plaatsen op aarde is die nog ietwat naturel, onbedwongen door de mens en zijn dieselmotor overblijft. Jammer dat we maar heel weinig beelden te zien krijgen van de oversteek van de Himalaya - dat had de film echt afgemaakt. Maarja, dat is een stuk lastiger dan een stukje woestijn.

Deze film had alles in zich om een lang en meeslepend verhaal te zijn...; de ontsnapping en de vlucht an sich, het overleven, de prachtige beelden... maar het lukte me niet om er in mee te gaan.

Alleen Harris (de Amerikaanse gevangene) kon zich met uitstekend onderkoeld acteerwerk fantastisch staande houden, maar hij stond daarin wel alleen; andere acteurs compenseerde dat met hinderlijke over-acting.

De overgangen waren soms gewoonweg oerdom; wil je je als kijker - inlevend in de materie - je eens lekker schrap wilde gaan zetten voor een giga zandstorm; ze renden voor hun leven om te schuilen; een enorm muur van raasgeluid achtervolgde hen...ze doken net op tijd weg...en toen... gebeurde er niets; ja alleen een volgende scene; geen zandkorrel in hun haar...

Er moest voor de kijker een leuke meid in geschreven worden. Totaal nutteloos en geforceerd.

Superhinderlijk was het door elkaar heen gesneden materiaal in de 'ijzige kou' in de goelag. Dan komt er weer een fragment waarin de acteurs zich werkelijk in de vrieskou lijken te bevinden (ademdampen zijn te zien)..., maar daarna is aan weinig nog te zien dat men verkleumd is; geen ademdamp, geen aangepaste houding en verstarde grimas... ; daarna moest de kijker het doen met matig en compenserend acteerwerk en wat witte plastic korreltjes op een jas.

Niet te spreken van de getrimde baardjes of de nauwelijks aanwezige baard- en haargroei gedurende de hele barre tocht.

Zeker een compliment voor de grimeur... en nogmaals voor acteur Ed Harris als Mr. Smith

Kortom; de film was - onnodig! - onevenwichtig en slordig

Ik kom niet verder dan een 2,5 *

(maar dan alleen omdat ik me aldoor Nova Zembla voor de geest haal)

Mij wisten ze met deze film niet te overtuigen. Een stel Amerikaanse acteurs die een fout Russisch accent nabootsen. De personages wisten gewoon geen sympathie op te wekken, terwijl dit wel de bedoeling was. Mede hierdoor komen sommige dingen niet goed over, zoals de dood van een van de personages. Meestal vind ik dit soort films wel interessant, maar deze deed het hem niet.

Ik vond deze film heel indrukwekkend,en ook heel mooi vooral de Natuur en die bergen

heel mooi.

het is ook waar gebeurt verhaal ik vind het echt knap hoe ze het vol hebben gehouden

zo lange tocht,niet alles heeft het gehaald maar dan nog.

echt een hele mooie film en goede Acteurs dus vandaar die Mooie 4,5 echt verdient

Ik vind dit soort survivalfilms altijd wel de moeite waard om te zien. De dynamiek van een groep, individualisme versus groepsgevoel, de overlevingsdrang en de mooie landschappen zorgen voor voldoende spanning. Het einde werd wat afgeraffeld want ik dacht dat ze nog helemaal over de Himalaya heen moesten klimmen maar ineens waren ze in India beland tussen de theeplantages. Al met al toch een fijne film om te kijken op een druilerige zondagmiddag.

Mooie film over een lange ontsnappingstocht van verschillende gevangen uit een Siberisch kamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik gok dat de accenten nergens op sloegen, maar ik ben geen specialist in oost-Europese talen, dus het stoorde me niet zo erg.

Continu vroeg ik mezelf hoe lang ik het volgehouden zou hebben (ik gok dat ik Siberie nog niet ontsnapt zou hebben).

Ik was een beetje teleurgesteld toen ik op internet las dat het gebaseerd was op een boek van een schrijver die claimde dat het echt gebeurd was en dat die claim door historici onderuitgehaald is. Da’s vast ook de reden dat we geen biografie van elk persoon over het scherm kwam rollen voor de aftiteling, waar ik eigenlijk nog op zat te wachten.

‘Deze film wordt gesponserd door Dieet Pro, zo lekker kan 79 kilocalorieen zijn’. Het verbaasde me elke reclameblok weer.

Erg sterk drama.

Met als een Van de plus punten de prachtige beelden.

Kreeg Wel dorst van.

De wat lange speelduur vond ik wel gepast.gezien het verhaal.

Goede 3,5.

Als de film ongeveer een 45 minuten korter was geweest en dat inkorten had gekund in de scenes waarin alleen maar het geworstel in woestijn of in besneeuwde landschappen was te zien, dan was het een redelijke film geweest, nu is de film ondermaats. In het begin is er te weinig aandacht voor het leven in het kamp en wordt de indruk gewekt dat ze binnen een paar weken de voorbereidingen van de tocht rond hadden. Daarnaast zitten er een aantal ongeloofwaardigheden in de film, ze moeten grotendeels leven van wat de natuur hen geeft, ik had graag gezien hoe ze daar oplossingen in aanbrachten, hoe vingen ze dan vis of zetten ze vallen, slechts 1 keer is te zien dat ze echt jacht maken en buit opeten. Ze stelen ook een prooi van een roedel wolven, niemand schijnt gemerkt te hebben dat ze vlak bij hen een prooi hebben gepakt, alleen als de wolven gaan vreten dan wordt dat bemerkt en dan eten ze het vlees van het de prooi rauw terwijl ze een kampvuur hebben.
Dan het acteren, wat valt Farrel hier door de mand, hij gaat zwaar over de top met zijn rol, nergens is hij geloofwaardig eerder lachwekkend. Harris speelt op routine, maar is tenminste wel acceptabel. De rest van de cast speelt naar behoren maar niet uitzonderlijk.
Blijft over als pluspunt de werkelijk schitterende natuuropnames, dat en de muziek maken nog dat ik de film twee sterren geef.

“Kindness. That will kill you here.”

Slijtageslag. De film had best wat korter gekund en de barre tocht van de personages is niet altijd even interessant, maar het acteerwerk en de cinematografie vergoeden veel. En het is natuurlijk ook gewoon een indrukwekkend verhaal, mooi naar het witte doek vertaald door regisseur Weir.

Harris, Farrell, Sturgess en Strong zijn allemaal erg sterk en je ziet ze voor je ogen aftakelen. Prachtrol ook voor Ronan, en wanneer zij haar opwachting maakt verandert ook de groepsdynamiek. Iets wat de film goed doet, en vooral het samenspel tussen oude knar Harris en Ronan is interessant om naar te kijken. Het einde is bekend en de beelden van wat er na de Tweede Wereldoorlog nog allemaal voor narigheid is gebeurd maakt indruk.

Boeit en verveelt nooit en dat is toch een hele prestatie om deze avontuurlijke en intrigerende tocht niet te laten vervlakken.

Ook heel mooie natuurzichten en terecht lauweren voor de make-up wat ook de overigens uitstekende acteurs wel verdienen.

Prachtige avontuurlijk drama van Peter Weir. Was even inkomen maar ik werd er langzaam ingezogen. Adembenemende beelden, mooie muziek, goede acteurs, diepgaande gesprekken met een vleugje psychologie en opvallende, sterke visagie. Ondanks de visagie is het niet allemaal even realistisch en het eindigde me te abrupt (het tempo ging de laatste tien minuten opeens omhoog en stond in contrast met de rustig voortkabbelende tocht).Witness (1985) blijft mijn favoriete film van Weir, maar deze doet nauwelijks onder en de beste man ga ik steeds meer waarderen. Ik houd me vast aan de traditie die de gebruikers hieronder hebben ingezet en geef 4 .

In 1956 liet de voormalige Poolse luitenant Slavomir Rawicz zijn relaas over een ongelofelijke voettocht tijdens de Tweede Wereldoorlog opschrijven door Ronald Downing. Deze film vertelt het verhaal van een groepje krijgsgevangenen dat uit hun Siberische concentratiekamp weet te ontsnappen en begon aan een barre voettocht naar India die niet iedereen zou overleven. Prachtige locaties en een sterke cast kan niet verhullen dat deze bewerking nogal formulematig en sentimenteel is. Dat gaat uiteraard ten koste van de authenticiteit, maar ook van je vermogen om de aandacht erbij te halen.

Geen eenvoudige film lijkt me om te verfilmen omdat de vlucht van 6400 km zo lang en divers is dat je dit niet in een film kan proppen van 2 uur. En alles wat deze tijdsduur overstijgt zal ervaren worden als langdradig. Weir, nochtans een ervaren regisseur, had hier ook duidelijk moeite mee. Hij diende keuzes te maken en dat leidt soms tot verknipte of onvolledige scènes. Zo is het plan om te ontsnappen of de letterlijke ontsnapping zelf niet in beeld. Ook van het Himalaya-gedeelte is weinig in beeld. Het komt niet altijd goed over die plotse overgangen.

Verder wel prima gedaan. Ed Harris heeft een karakterkop en past wel in dergelijke setting. Farrell vond ik maar een eigenaardig figuur. Van Ronan was ik verbaasd dat ze hier ook aan meedeed, maar zoals steeds zie ik haar graag spelen. De weidse landschappen en het gure weer werden prima in beeld gebracht. Wat een reis ook met vele wisselingen van koude naar hitte, van dorst naar muggenplagen. Als het niet waar gebeurd was, je zou het als onmogelijk achten. Een mens in nood kan veel blijkbaar.

Ik blijf echter piekeren hoe ze in godsnaam dat Bajkalmeer gevonden hebben. Het zuiden vinden en volgen, daar ben ik nog mee. Je kan dan wel 500 km zuidwaarts stappen, dat wil nog niet zeggen dat je recht op dat meer loopt. Voor hetzelfde geld zit je een paar graden of km ernaast. Het is niet dat het meer dwars je route doorsnijdt zoals de grens/transsiberische spoorlijn ...

Een doodsteek aan het communisme en alles wat er mee verbonden is. De beperkende overtuigingen met het absolute geloof in 1 leider die uiteindelijk voor meer doden zorgde dan de hele WO2. Doorheen de historie, Stalin, Mao, Pol Pot en nog meer van die idioten (Poetin vs Navalny), zorgden voor systematische uitmoorden van tegenstanders. Deze film is als een bevrijdende wandeltocht in de uitgestrekte landschappen doorheen meerdere landen, waarbij hun eigen gedachtengoed in de aansluiting op hun veroordeling goed wordt weggezet door iedere acteur. De mens kan een daadwerkelijk verschil maken.. all you need is to take the first step....