Sorcerer (1977)

Damn, dat was nog eens een gave avonturenfilm!!! Ik heb eveneens de fullscreen versie bekeken; de beeldkwaliteit viel goed mee.

Het verhaal : vier criminelen stranden in een godvergeten gat in een niet bij naam genoemde bananenrepubliek, waar ze met klussen proberen te overleven. Ze krijgen de kans om wettige burgers te worden, wanneer ze met zijn vieren een voorraad nitroglycerine uit de jungle moeten halen in een onderneming, waar zelfs de Camel Trophy bij verbleekt, en waar de minste inschattingsfout hen allemaal de lucht in kan blazen.

Dat Friedkins film een flop is geweest, was omdat alle aandacht op dat moment naar Star Wars ging. Want Sorcerer mag gezien worden! Waar de eerste helft misschien wat uitgerokken is, en zich vooral verdiept in het hoe ze daar verzeild zijn geraakt, maakt de tweede helft veel goed met klasse avontuur en goed gedoseerde spanning tot het einde.

Had veel meer in gezeten.

En dat ligt hem voornamelijk aan de tegenvallende eerste helft waarin de characters worden geïntroduceerd. Op de introductie van Scheider na zat daar weinig opzienbarends tussen.

Maar vanaf de aanslag op het olie-veld verandert de film van toon. Een ijzersterke thriller is het gevolg. Met een aantal bloedspannende scènes.

Een onterecht 'vergeten' film.

Goed.

Begint wel aardig; je krijgt te zien hoe ze vanuit totaal verschillende achtergronden bij elkaar komen in een smerige en uiterst deprimerende omgeving.

Het tweede deel (met de vrachtwagens dus) vond ik een "tikkeltje" onwaarschijnlijk/ongeloofwaardig (net als bij het origineel overigens).

Wel aardig maar niks bijzonders vond ik...

.

Waardevolle remake, bewerking of hoe je het ook wilt noemen. Genoeg verschillen om op eigen benen te kunnen staan, Friedkins ruwe stijl is meteen aanwezig en de score van Tangerine Dream is, nou ja, apart. De opbouw is zo ongeveer van dezelfde lengte, maar komt compacter over door onder andere de woelige backstories van de toekomstige chauffeurs. Geen onaardige toevoeging.

Zeker de Franse en Amerikaanse snippers zijn van belang. De intensiteit staat nog als een huis, ook met Le Salaire de la Peur in het achterhoofd. De hotspot is een zwetende, uitgewoonde sloppenbende en de reis gaat door een woeste jungle over dichtbegroeide en allesbehalve truckvriendelijke wegen. Wanneer de posterscène zich aandient, is er helemaal geen houden meer aan.

Klein vlekje is wanneer een van de trucks ontploft. Met of zonder kennis van de bronfilm zie je het aankomen. Had iets beter kunnen worden ingekapseld, al zal dat de vaart en dergelijke er uit hebben gehaald. Verder een hachelijk en heftig avontuur dat Friedkin met gebalde vuist, barse blik en ongezouten nuchterheid op je afvuurt. ​En de laatste vijf minuten? Die zijn dit keer wel afdoende.

Goeie film waarin een viertal mannen in twee trucks in Zuid-Amerika dynamiet moet vervoeren. De eerste helft waarin de verschillende personages worden voorgesteld is wat onsamenhangend en hierdoor duurt het even voor je door hebt waar het verhaal naar toe gaat. Dit alles wordt echter goedgemaakt als de barre tocht door de jungle eenmaal begonnen is. Realistisch en rauw in beeld gebracht met genoeg avontuur en spanning.

De enige reden dat ik twijfel om naar de volle mep te gaan is omdat ik de finale niet van hetzelfde niveau vind als de rest. Tot aan het moment dat de film licht surrealistisch wordt is de film geniaal, echt een meesterwerk en zelfs beter dan het origineel, maar ik had graag gezien dat Friedkin zekerder van zijn zaak was geweest en het meer straight had gelaten. Zo hallucinant (om maar eens een Vlaams woord te gebruiken) had het niet hoeven te worden. Zó erg hoefde de hoofdpersoon niet door te draaien. Met een soberdere stijl had de film misschien mijn toplijstje gehaald; zó goed vind ik de rest. Het einde is dus ook zeker niet slecht (de ideeën zijn zelfs prima), maar de rest is gewoon nog beter.

De DCP (de digitale print voor de bios) was iets te veel enhanced, qua scherpte.

Wellicht ga ik in de toekomst toch naar de volle vijf sterren.

De scène die op de poster hierboven is afgebeeld is het spectaculaire hoogtepunt van Sorcerer.

De film bouwt erg langzaam op en neemt de tijd om de karakters te introduceren, maar toch heb ik het gevoel dat je ze nooit echt goed leert kennen; ze zijn er voor mij puur om het verhaal te ondersteunen. De film is Amerikaans, dus Scheider heeft de hoofdrol en zijn personage is uiteraard het meest uitgewerkt. De makers hadden eerst Steve McQueen in gedachten, maar Scheider is erg goed. en past goed bij de rest van de groep. En ik heb het gevoel dat McQueen te overheersend aanwezig zou zijn geweest, dus Scheider was een sterke tweede keus.

Bij Cinema Egzotik hoorde ik dat er ook een cut bestaat waarin de introducties door de jungle-actie heen waren geknipt, en daar had ik wel wat in gezien, hoewel dat de flow wel zou hebben beïnvloed. Gelukkig kent het eerste uur ook een paar goede spectaculaire scènes, want anders was mijn aandacht waarschijnlijk aardig verslapt. Maar als we uiteindelijk in de jungle belanden voel je echt de hitte en na de gewelddadige uitbarstingen hun uitzichtloze situatie, dus was hun keus om de gevaarlijk expeditie te ondernemen volledig te begrijpen.

Na een uur wordt het pas echt interessant met een paar ijzersterke scènes in de jungle, waar de trucks zich moeten begeven op levensgevaarlijk terrein. De scène op de gammele brug in de stromende regen, is zoals ik al zei één van de spannendste ooit op film vastgelegd. Ook de scène waarin een boom uit de weg moet worden geruimd is spannend maar tegelijkertijd grappig op een duistere manier. Verder is er geen poespas met overdreven sentiment; de film focust zich echt op de situatie op een bijna documentaire-achtige manier. En als er dan wat dieper op één van de personages in wordt gegaan gaat hij er gelijk genadeloos aan in een spectaculaire explosie die ik werkelijk niet aan zag komen.

Het verhaal wordt op het laatst een beetje vaag met de al vaak aangehaalde trip-scène, maar op zichzelf vond ik dat moment wel vet. Het paste alleen niet echt in de serieusheid van de rest van de film. De score van Tangerine Dream is erg memorabel en zit al een tijdje in mijn kop. Ik moet maar eens wat van de mannen gaan beluisteren, want hun soundtrack voor the Keep vond ik ook al zo goed. en ze weten goed sfeer te scheppen.

Al met al vond ik Sorcerer helemaal geen onaardige film, en verdient Friedkin's film zeker een breder publiek. Ik ben blij dat ik naar Night of the Truckers geweest ben

Het origineel 'Le Salaire de la Peur' van Clouzot jaren terug al gezien. Het werd eindelijk eens tijd om deze 'Sorcerer' van Friedkin op te zetten. Zo goed als de eerstgenoemde is deze remake niet wat mij betreft, maar dit spannende avontuur is me verder prima bevallen. Vond de opbouw wat traag, het begin wordt veel te lang uitgerekt, maar eenmaal onderweg krijgen we allemaal mooie dingen te zien.

De prachtige beelden van de jungle en een aantal zeer spannende scenes, met het oversteken van de brug - zie poster - als hoogtepunt. Klasse scene. De personages deden me niet zoveel en het verhaal(tje) zelf vond ik niet zo bijzonder, maar Friedkin zorgt gelukkig regelmatig voor een avontuurlijk en spannend geheel. Veel mooi geschoten plaatjes - de blu-ray versie die ik zag was regelmatig een lust voor het oog.

Het duurt even voor de film echt op gang komt, voor de introductie van de karakters wordt ruim de tijd genomen. Dit bijna uitstellen van het 'echte' verhaal geeft op een of andere manier extra lading hieraan. Als de film eenmaal op stoom is levert dat spektaculaire scenes op waarbij je wel kunt zien dat de productie niet makkelijk was. Scheider heeft weinig flair maar speelt een uitstekende hoofdrol (ondanks dat hij zoveelste keuze was).

Sorcerer, mijn tweede William Friedkin film. Nog nooit The Exorcist gekeken, paar keer aan willen beginnen maar dan dacht ik, nah duurt te lang. Dat schrikt me wat af aan een horrorfilm en zeker eentje die uit de jaren '70 komt. Bovendien vind ik exorcismes niet zo geweldig interessant meer.

Een avonturenfilm spreekt me altijd wel aan. Het origineel heb ik niet gezien maar staat in de top 250. Deze heeft bijzonder weinig stemmen ook. De introductie voelt wat lang aan met een beetje backgroundstory van vooral Dominguez (Schneider) en de Fransman Serrano (Cremer). Geen idee of de introductie dus echt nodig is want je zou dit volgens mij perfect kunnen kijken vanaf een minuut of 45-50 ver. Vanaf dan beginnen de voorbereidingen op de tocht en vooral de tocht is indrukwekkend. Nooit eerder zoiets gezien wat altijd wel fijn is. Knap acteerwerk ook. Verhaaltechnisch kon het beter maar de tweede helft van de film is top.

Ooit een stukje van de inrukwekkende hangbrug-scene op televisie gezien bij het programma Simonskoop (ja, ik word oud), waarna de film heel wat jaren onvindbaar was. Deze opgepoetste bluray-versie is het lange wachten echter meer dan waard geweest. De film ziet er fantastisch uit na ruim 40 jaar en heeft ook inhoudelijk nog steeds heel wat moois te bieden. De ijzingwekkende hangbrug-scene is duidelijk het hoogtepunt van de film, maar ook de rest van Sorcerer is spannend en meeslepend. Hier en daar wat knullige scenes, vooral in het begin van de film, en bepaalde dialogen komen slecht uit de geluidsmix naar voren, maar waar hebben we het over. Sorcerer verdient herwaardering.

eerst en vooral een stukje voorgeschiedenis : dankzij succes van the french connection en the exorcist kon Friedkin een ambiteus project realiseren. Friedkin voelde zich God, trok naar de jungle van de Domenicaanse Republiek en ging een waanzinnig gevecht aan met de natuurelementen. Helft van de crew was buiten strijd wegens malaria of voedselvergiftiging en er waren interne conflicten doordat Friedkin (hij werd niet voor niets Hurricane Billy genoemd op de set) een explosief karakter had. Maar uit de as van die chaos rees een epische film (daarna deden Coppola en Herzog het ook met respectievelijk Apocalyps now en Fitzcarraldo) die scenes bevat die zowel geniaal als krankzinnig zijn. Die bezwerende spook taferelen op de brug, in de jungle, in de regen. Die docu set ups zoals wanneer ze de doden komen terug brengen in een dorpje na de ontploffing. Die close ups van krakende bruggen, uitrafelende touwen, wielen die net niet van de smalle weg denderen ... wat een spanning. Dan heb je nog die doem die over het verhaal hangt. Die ijzingwekkende blauwe gloed in de beelden wanneer Schneider bijna gek komt en dan richting brandende oliebron (hel ?) strompelt. Wat een kijkervaring ! De score van Tangerine dream (spaarzaam gebruikt trouwens) is perfect als soundtrack van die rit naar het noodlot. Natuurlijk is de film niet perfect, de grillige shoot laat zeker zijn sporen na want over wat gaat dit nu, wat had Friedkin willen zeggen met die film ? Niet duidelijk maar op de flap van de 40 th anniversary Blu Ray uitgave staat te lezen : it is not about their survival but what the men becoming after the adventure. Wel, ik zie een beetje menselijkheid net voor hun noodlot maar echt uitgewerkt vind ik het niet. Desalniettemin wil ik afsluiten als volgt : wat een film !

Omdat ik The wages of fear erg op prijs kan stellen kon deze remake van William Friedkin in die zin niet op het too see lijstje missen en vanmiddag op YouTube er maar even door heen gedraaid, en het is zonder meer een opvallende prent.

Natuurlijk zijn er vergelijkingen en uiteraard parallellen met de film van Clouzot, maar de film slechts daarop te beoordelen schiet tekort. Niet alleen zit er bijna vijfentwintig jaar tussen de film, in die tijd is de cinema en de kijk er op ook verandert en scoort Sorcerer opvallend goed op andere vlakken. Ook deze film kent een vrij lange aanloop en zijn er vier karakters van behoorlijk divers pluimage. Waar '53 vooral opvalt in een uur lang verveling met weinig diepgang, bouwt Friedkin tenminste nog een aardige verhaal met achtergrond waarom de vier mannen op een dergelijke plek terecht zijn gekomen. De ellende, armoede en troosteloosheid spat van het scherm af daar eenmaal in Zuid-Amerika. Het daarop volgende en meest grote verschil is toch wel dat de film uit '53 voornamelijk draait om de wisselwerking tussen de personages, de gesprekken en spanning in de cabine, en vrij wel meteen, het moeilijke gedrag van Jo. Hoewel de bezetting in Friedkin's film hetzelfde is komt het gekibbel amper in die zin voor, op een momentje na tussen de mannen van de ene truck en Scheider die één keer ingrijpt op zijn metgezel. Friedkin trekt echter een geheel andere kaart, en niet zonder succes, namelijk: suspense. De film draait veel meer om spanning,sfeer en intensiteit. En zoals gezegd slaagt de film bijzonder op dat vlak.

De sfeer die het wel waard is nog een keer te noemen, balanceert vooral dat laatste uur op sublieme wijze tussen nagelbijtende spanning en soms zelf griezelig, zoals de laatste momenten van Scheider achter het stuur die zich bijna nachtmerrie-achtig voltrekken. De muziek is bijzonder met veel aparte invloeden en soms op het griezelige af. En verder valt een bepaalde intensiteit op, zoals de arrestatie in het begin en wanneer de gewonden en verkoolde lijken arriveren. De cameraman lijkt bijna in de mensenmassa te staan en van het geheel gaat een dreigende en sinistere sfeer uit, adembenemend. Zo ziet de oliebrand er zelf ook goed uit en is de scene dat ze aan de vrachtauto's sleutelen een hele aardige vondst, niet alleen stijgt langzaam de bezetenheid maar ook de spanning. Het gesleutel lijkt dan ook synoniem te staan voor een barometer die constant stijgt tot het daadwerkelijke vertrek. Als laatste te noemen zijn natuurlijk de nagelbijtende scenes eerst op de wankele houten brug en daarna de waanzin op de touwbrug, geniaal, ijzingwekkend, prachtig en overtuigend gemaakt.

The scorcerer, wat mij betreft een film die niet te vergelijken is met The wages of fear. Een film die vooral een homerun in het laatste beklemmende deel slaat met goed acteren, een niet aflatend spanning en buitengewoon veel sfeer. Ik zeg, erg goede film. Wages of fear had ik in eerst instantie beloont met een vierenhalf vanwege jeugdsentiment, maar omdat ik beide films gelijkwaardig in die zin vind zijn ze beide prima beoordeelt met een dikke vier.

Goh, wist helemaal niet dat dit een remake was (althans op dezelfde roman gebaseerd). Le salaire de la peur zag ik een goede tien jaar geleden en heb ik denk ik te laag gewaardeerd als ik daar nu weer wat beelden van zie. En blijkbaar had ik die ook al eerder op mijn te herzien-lijstje gezet. Maar doordat ik dit niet wist vond ik de aanloop (die ik nu niet als aanloop ervoer) juist ook heel intrigerend. Heerlijke broeierige doem, met indrukwekkende cinematografie. En het einde is geweldig. Alleen de hallucinatie-scène werkte niet echt nee.

"Read about this place in a travel brochure?"

Uit interesse heb ik deze film opgezet, omdat deze titel vaak voorbij komt op lijstjes met ondergewaardeerde films.

Je wordt geïntroduceerd met vier criminelen die verscheidene dingen op hun kerfstok hebben. Omdat ze gezocht worden voor hun misdaden besluiten ze te vluchten naar een niet nader genoemde bananenrepubliek. Uit geldnood nemen ze een klus aan waarbij ze nitroglycerine moeten vervoeren door de jungle. De minste of geringste fout kan hun dood betekenen.

De aanloop naar het hele gebeuren is nogal twijfelachtig, gezien het ene personage meer achtergrond meekrijgt dan de andere. Hierdoor blijft de onderlinge dynamiek vaag; op een gegeven moment dacht ik zelfs dat Nilo was ingehuurd om te infiltreren in het dorpje. Qua verhaal en karakters is het eigenlijk weinig opzienbarend te noemen.

In het tweede uur slaagt William Friedkin er gelukkig wel in om een heerlijke avonturenfilm te presenteren die voorzien is van de nodige spannende sequenties. Alleen al hoe de twee trucks zich een weg moeten banen door de jungle wordt prachtig in beeld gebracht. Het hoogtepunt is uiteraard de scène in de stromende regen op de gammele hangbrug. En dan te bedenken dat dit gedaan is zonder enige vorm van CGI of green screen.

Al met al is 'Sorcerer' een vermakelijke avonturenfilm die bij vlagen indrukwekkend is.

Dikke 3,0 sterren.

Aparte film met een vreemde titel, maar zeker de moeite waard door de zeer fraaie beelden en de spannende tweede helft. De eerste neemt een veel te lange aanloop voor de introductie van al degenen die uiteindelijk een heel gevaarlijke klus moeten klaren, met de nodige doodsverachting. Maar je leert de karakters wel enigszins kennen wat zeker een meerwaarde heeft. Net als de solide cast. De spaarzaam gebruikte synth deuntjes van Tangerine Dream zijn goed maar passen net niet genoeg. Een film met een dergelijk simpel verhaaltje zou tegenwoordig 1,5 uur duren. Maar verveeld heb ik me nergens.

Kende alleen het origineel "Le Salaire de la Peur" (1953)" van Clouzot. Wel erg lang geleden dat ik die gezien heb. Welk dus het beste is valt daarom moeilijk voor mij te zeggen. Die van Clouzot vond ik in ieder geval geweldig gezien de waardering (4,5*) die ik er voor gegeven heb. Ook deze remake was zeer genietbaar. Zeker die scène op de brug en eigenlijk alles wat zich in de jungle afspeelde. Met het eerste drie kwartier waarin uit de doeken gedaan werd waarom de vier mannen in dit avontuur beland raakten had ik wat meer moeite. Heb ik wel de goede film opgezet vroeg ik me eerst af. Dat geheel oogde voor mij meer als een doorsnee gangster/actie film. Niet dus. Mijn geduld werd dus weer eens op de proef gesteld.

4,0*

Sorcerer laat de existentiële reis zien van vier mannen op weg naar hun ondergang. Voordat de reis begint besteedt regisseur William Friedkin ruimschoots de tijd aan de introductie van de personages. Hij brengt daarnaast de personages in een positie waarin een uitweg hopeloos lijkt. Helden kent de film niet.

De vier hoofdpersonages worden in vier korte episoden geïntroduceerd. Vier mannen met een twijfelachtige verleden. Vier mannen die noodgedwongen hun land moeten ontvluchten en zich in een afgrijselijk oord in het oerwoud ophouden. Een soort vagevuur dat als een terechte straf voor hun criminele gedrag beschouwd kan worden. Ze zijn gevlucht voor de consequenties van hun daden en vrij van vervolging, maar hun vrijheid heeft een prijs. Ze leven in een oord waar de hitte ondraaglijk is, de straten smerig zijn, tropische ziektes welig tieren, armoede hun metgezel is en de plaatselijke politie corrupt en vijandig is. Hun toevluchtsoord is zonder perspectief en lijkt tevens hun eindstation.

De film is strak gestructureerd. Na de episodische introductie volgt een even lange sfeertekening van het vagevuur. Daarna glijdt de film zijn tweede helft binnen die aan een gevaarlijke tocht door het oerwoud is gewijd. Een levensgevaarlijke tocht over hobbelige paden in twee vrachtwagens gevuld met nitroglycerine. Een tocht vol ontberingen die het viertal een hoog geldbedrag en uitzicht op vrijheid in de beschaafde wereld oplevert. Als ze het overleven, natuurlijk.

Dat tweede deel kun je weer opdelen in vier indrukwekkende episoden, waarvan een oversteek met de vrachtwagen over een gammele brug in de helse stortregen op mij de meeste indruk maakte.

Het gewicht van het noodlot hangt over de film. De weg die de vier protagonisten gaan, lijkt voorbestemd en de acties die ze ondernemen om het noodlottige pad dat ze volgen te manipuleren, lijken steeds hopelozer te worden. De hoofdprijs lijkt verder en verder weg te glippen. De lege en wanhopige blikken van de vier zeggen veel.

De inspanningen en de wilskracht waarmee de mannen elke uitdaging op hun pad aangaan, zou in een andere film op dramatische wijze gevierd worden met nieuwe inzichten en een krachtige stoot levenslust gevuld met nieuwe hoop en energie. Als je echter met een vrachtwagen vol explosieven in de stromende regen een halfvergane hangbrug moet passeren en je leven sowieso elk moment op het spel staat, dan werkt dat anders. Elke hoop op perspectief wordt meedogenloos de bodem in geslagen door het opdoemen van steeds weer een nieuw obstakel. Elke bocht in de onvoorspelbare weg betekent een nieuwe uitdaging, waarop een nieuwe uitputtingsslag volgt. Het houdt niet op.

De treurigheid, de somberheid en de valse hoop waarmee de film is doordrongen komt vooral in één scène goed tot uiting. In die scène durven twee protagonisten die eventjes door een vleug optimisme worden geraakt, hardop te dromen over een blije toekomst. Er lijkt zelfs iets van een vriendschap te ontstaan. Maar ja, dat ellendige noodlot hè. Dat speelt weer op en laat zien dat geluk niet is weggelegd voor sommige mensen. Immense opoffering en afschuwelijk lijden zijn soms niet genoeg om het wrede lot van gedachten te doen veranderen. Een heuglijk moment dat tot een afwending van het noodlot lijkt te leiden, wordt immer weer onderbroken door een klapband, een explosie, een hangbrug of een ander obstakel dat alle hoop genadeloos de nek omdraait.

Dood en leven liggen dicht bij elkaar en zijn ontstellend banale entiteiten. Op de invulling van het leven heb je geen invloed. En de dood? Ach, die lijkt niet zo erg meer als je uitgeput bent.

Friedkin maakt met Sorcerer een drukkende film. Een spannende avonturenfilm gedrenkt in somberheid, uitzichtloosheid en bedrieglijk toekomstperspectief. Prachtige film.

Het is al behoorlijk wat jaren geleden dat ik Le Salaire de la Peur heb gezien. De hoofdlijnen van het plot van die film ken ik nog wel, maar veel staat mij er verder niet meer van bij. Ik kon dus redelijk onbevangen deze remake bekijken. En Sorcerer is zeker een behoorlijke film. Met name het tweede uur is de moeite waard. In het eerste uur probeert men de hoofdpersonages wat achtergronden mee te geven. Dat lukt overigens maar tot op beperkte hoogte. Maar goed, je krijgt wel een beeld van de diverse personages. De film moet het echter vooral hebben van de (bij vlagen zenuwslopende) reis door de jungle. Prima beelden, de film heeft de tand des tijds goed doorstaan. Het acteerwerk is gedegen en de cast bevat enkele bekende gezichten als Roy Scheider en Bruno Cremer. Zeker een kijkbeurt waard.

Ik ook, met name het feit dat de originele film ook een politieke actieve laag heeft en de onverslaanbare spanningsopbouw zijn echt fijner. Maar de ze is ook sterk. Opvallend dat het grootste verschil is wat er voor de rit gebeurt. Deze film gooit je in het diepe met weinig uitleg en je ziet gewoon waarom mensen zijn waar ze zijn. Het maakt ze echt boeven en dat is ook anders dan het origineel en werkt wellicht wat minder goed voor me. Deze film drijft gelukkig ook weer flink op sfeer en voelt zeldzaam accuraat in zijn jaren '70 setting (Nicaragua lijkt het hier) in een dictatuur en de stinkende Amerikaanse rol in latijns amerika in die tijd. Opvallende herwaardering wel. Heeft een tijdje te boek gestaan als een mislukte Friedkin en was geen hit. Pas in deze eeuw dreef deze film weer boven en kreeg hij meer aandacht.

De cirkel is rond. In 2012 had ik weliswaar 11 jaar een IMDb account, volgde ieder film vak dat ik kon vinden op de Letteren faculteit, en deed met veel enthousiasme mee aan iedere filmquiz, maar ik was hier in geen velden of wegen te bekennen. Via via leerde ik Cwk kennen, en die vond het een schande dat ik Clouzots Le Salaire de la Peur (1953) nog niet had gezien. Ik werd uitgenodigd voor een hapje, drankje en het rechtzetten van die onverteerbare lacune in mijn opvoeding. En voor we gingen kijken liet hij even MM zien, een site die ik eigenlijk altijd links had laten liggen. Ben ik dankbaar voor, want ik heb er een hoop lol uitgehaald in de bijna tien jaar dat we inmiddels verder zijn. Hij is niet zo actief meer, maar ik des te meer. Hoe dan ook hoog tijd dat ik de Engelstalige remake van Friedkin een keer zag, aangezien mijn MM avontuur met de Franse versie van dit verhaal begon.

Wat de film betreft, Wages of Fear duurde best even om op gang te komen. Ik herinner me goed dat ik dacht: ‘moest ik dit nou zo nodig zien? Het enige dat hier nagelbijtend aan is, is mijn afwachting…’. Maar toen begon het, en oioi wat werd dat geduld beloond. Friedkins Sorcerer tapt uit datzelfde vaatje, het begint wat gefragmenteerd. Nergens saai, maar het voelt wel wat richtingloos. Zodra de twee duo’s echter in hun vrachtwagens stappen om het zwetende dynamiet door de jungle te transporteren, zijn die staven niet het enige dat zweet. Phew, wat een spanning.

Mooi gerestaureerd, mooi gefilmd, goed gemonteerd, fijne Tangerine Dream score, en prima rollen van Scheider en Cremer.

De scenes in de regen op die touwbrug zijn filmgeschiedenis. Oh la la.

4*

Hier is de cirkel ook rond met mijn laatste top250-film. De remake dus van Le salaire de la peur uit 1953. Opmerkelijk dat beide films in de top250 staan. Zowel hier als in de oorspronkelijke versie duurt het wel even vooraleer het op gang komt. De beste stukken zijn nu eenmaal de vrachtwagenscènes. Te mager voor een goede film? Niet bepaald. Toch niet wanneer scènes er zo bovenuit springen dat ze haast legendarisch zijn. De spanning is echt te snijden.

Friedkin doet eigenlijk weinig mis en behoudt de ijzersterke elementen van de film uit 1953. Vraag die natuurlijk gesteld kan worden, hier en bij elke remake, is vaak welke meerwaarde dit biedt. Eerste gedeelte vond ik minder interessant, vanaf de jungle gaat het alleen maar crescendo.

De horrorklassieker "The Exorcist (1973)" is één van de weinige films die ik van regisseur William Friedkin heb gezien, die vorige week overleed op 87-jarige leeftijd. Daarom wilde ik een andere film van hem zien en al snel kwam ik uit op deze Avontuur / Thriller film welke een hoog gemiddelde heeft op MovieMeter als ook op IMDb. Maar ondanks wat spectaculaire scènes in het tweede gedeelte van de film, pakte de film me nergens en vond ik het ook nergens echt spannend. Ik vond het vooral saai en langdradig en zeker het eerste uur van de film had men makkelijk kunnen inkorten tot circa 30 minuten en dan had ik waarschijnlijk de film beter gevonden.

In dit verhaal draait het om vier gezochte criminelen, te weten Nilo (Francisco Rabal), Kassem (Amidou), Victor Manzon (Bruno Cremer) en Jackie Scanlon (Roy Scheider), houden zich armoedig schuil in een afgelegen dorp in Ecuador en gebruiken daar andere namen en valse papieren, waardoor ze het land niet meer uitkomen. Wanneer een oliebron in brand is gevlogen en alleen geblust kan worden met gevaarlijke explosieven die enkele honderden kilometers verderop liggen opgeslagen in de jungle, is men op zoek naar chauffeurs om de gevaarlijke explosieven te transporteren. De vier criminelen krijgen hierdoor de kans om geld te verdienen en een nieuw paspoort te krijgen, door met twee oude vrachtwagens met een lading instabiel nitroglycerine (oftewel dynamiet) door kilometers jungle naar de brand te rijden, waarbij er onderweg verschillende gevaren loeren.

De opening van de film vond ik veel te lang duren en in het eerste kwartier wordt er ook geen Engels gesproken. Sterker nog, in de eerste zeven minuten wordt er helemaal niet gesproken. In dat eerste kwartier worden namelijk drie van de vier criminelen geïntroduceerd en dat doet men op de locatie van het land. Zo wordt Nilo als eerste geïntroduceerd in Veracruz te Mexico, waar hij een man liquideert, daarna maken we kennis met Kassem in Jerusalem waar hij samen met anderen een bomaanslag pleegt en daarna maken we kennis met Victor Manzon in Parijs, waar er ook voor het eerst gesproken wordt (in het Frans), die beschuldigd wordt van fraude en die op de vlucht slaat en zijn vrouw Blanche (Anne-Marie Deschodt) gewoon achterlaat.

Na circa 17 minuten bevinden we ons in New Jersey en horen we voor het het eerst Engels en maken we kennis met Jackie Scanlon, die samen met drie anderen mannen een kerk overvallen en daarbij een priester doodschieten. Als ze daarna met de auto op de vlucht slaan, waarbij Jackie de bestuurder is, botsen ze vanwege ruzie in de auto op een vrachtwagen en komen daarbij de andere drie mannen om het leven. Terwijl Jackie op de vlucht slaat, zweert een zekere Carlo Ricci (Cosmo Allegretti) wraak op hem, vanwege het doden van de priester (Jackie was overigens niet degene die op de priester schoot).

We zijn dan inmiddels 25 minuten verder in het verhaal, als we ons opeens in Ecuador (althans ik ga er vanuit dat het Ecuador was, omdat daar namelijk gefilmd is geworden) bevinden waar de vier criminelen zich schuil houden en sommigen werken ook daar, waaronder op een Amerikaanse olieboring die na circa 40 minuten ontploft en in brand vliegt en gedoofd dient te worden met een lading instabiel nitroglycerine. Waarom de lading nitroglycerine instabiel is krijgen we ook te weten en dat heeft vooral te maken met slecht onderhoud. De lading nitroglycerine ligt enkele honderden kilometers verderop opgeslagen in de jungle en kan vanwege de instabiliteit niet vervoerd worden met een helikopter en dient daarom vervoert te worden met twee oude vrachtwagens, waarvoor men opzoek is naar geschikte chauffeurs. Die worden dan beloond met tienduizend dollar de man en krijgen een nieuw paspoort en dat laatste is belangrijk voor de criminelen om uit Ecuador te komen.

Uiteraard worden de vier criminelen uiteindelijk gekozen voor de job (eentje moet daarvoor wel iemand anders vermoorden) en worden de twee oude vrachtwagens gerepareerd en wordt de gevaarlijke lading instabiel nitroglycerine geladen. Jackie en Nilo rijden samen in een vrachtwagen en Victor en Kassem rijden samen in de andere vrachtwagen, waarbij Jackie en Victor de chauffeurs zijn en Nilo en Kassem de navigators. We bevinden ons dan in de 65e minuut (eigenlijk was ik toen al klaar met de film), als men eindelijk vertrekt met de gevaarlijke lading en de film eindelijk ook wat vermakelijk wordt, want hetgeen wat ervoor wordt getoond is vooral saai en langdradig.

Onderweg krijgt men daarbij te maken met gevaarlijke bergpaden, de lokale bevolking, gevaarlijke bouwvallige houten bruggen, de jungle, bomen die op de weg liggen, het weer (regen) en guerrillastrijders. Vooral de scène (na circa 75 minuten) waarin beide vrachtwagens vol explosief materiaal in de stromende regen over een wiebelende houten hangbrug (zie ook de filmposter) moeten rijden, met daaronder een woest kolkende rivier, is uiterst memorabel en duurt ook circa 10 minuten. Als men dat obstakel heeft overwonnen, stuit men gelijk op het volgende obstakel, namelijk een enorme boom die op de weg is gevallen. Die boom wordt uiteindelijk op creatieve wijze met een doos nitroglycerine opgeblazen, waardoor men weer kan verder rijden.

Dat waren gelijk ook de twee beste scènes in de film die ook nog enigszins spannend zijn (met name natuurlijk die met de wiebelende houten hangbrug. De laatste 20 minuten van het verhaal zijn helaas weer wat flauw en daarbij ontploft ook één van de vrachtwagens, namelijk die met Victor en Kassem, i.v.m. een klapband op een bergweg die daarna in het ravijn stort en explodeert. De andere vrachtwagen wordt daarna vrij snel overvallen door drie guerrillastrijders, waarbij er een (schiet)gevecht ontstaat en waarbij de guerrillastrijders alle drie omkomen en Nilo zwaar gewond raakt. Nilo sterft uiteindelijk in de vrachtwagen en Jackie komt daarna in een steenvallei vast te zitten en gaat dan te voet verder met een doos nitroglycerine.

Hij komt dan uiteindelijk na circa 112 minuten in het donker aan bij de brandende oliebron, waarna we ons opeens in de volgende dag bevinden. Hoe de brandende oliebron wordt gedoofd met de nitroglycerine, wordt dus niet getoond. We zien dan nog hoe Jackie in een bar een nieuw paspoort krijgt, een cheque ontvangt van tienduizend dollar, een afscheidsbrief ontvangt geschreven door Victor (bedoeld voor de vrouw van Victor) en danst met een lokale vrouw (die Victor geluk heeft gewenst voordat ze vertrokken), te weten Agrippa (Rosario Almontes). Daarna zie we een taxi aankomen waaruit Carlo Ricci en nog een ander man uitstapt en die dan de bar binnenlopen, waarna we een schot te horen krijgen. Oftewel Jackie wordt doodgeschoten uit wraak! Daarna is de film ook gelukkig na circa 120 minuten afgelopen.

Van de cast was alleen Roy Scheider voor mij een bekende en hij blijft voor mij ook altijd mister "Jaws", wat tevens zijn beste rol ooit was in een film. Ik vond hem in deze film vanwege zijn baardje overigens wat lijken op sportverslaggever Jan Joost van Gangelen. Roy Scheider deed het opzicht verdienstelijk, maar blinkt niet echt uit (de rol was ook eigenlijk bedoeld voor Steve McQueen, maar die wilde niet reizen naar Zuid-Amerika omdat hij pas getrouwd was met zijn nieuwe vrouw Ali Mcgraw) en hetzelfde geldt voor de overige cast. Eigenlijk blinkt niets uit in deze film en ook krijg je geen band met de cast en vrouwen komen ook nauwelijks aan bod. Tijdens de opening zien we eventjes Anne-Marie Deschodt op bed liggen (helaas niet naakt) die de vrouw van Victor speelt en hem een horloge geeft als cadeau voor hun 10-jarig huwelijk (een paar minuten later zien we haar nog een keer tijdens een etentje) en in Ecuador zien we nog Rosario Almontes als de lokale bewoner Agrippa.

Al met al kan ik me goed voorstellen dat deze remake van "Le Salaire de la Peur (1953)" door William Friedkin destijds in 1977 flopte (opende ook in dezelfde week als het "kleine" bestempelde "Star Wars" en ook de titel van de film was een beetje verwarrend voor de fans, die een meer fantasie-achtige film verwachtte i.p.v. deze gruizige en zweterige thriller), ondanks fraaie filmtechnische hoogstandjes en enkele spectaculaire scènes. Deze film pakt gewoon niet echt en is vooral saai en langdradig (zeker het eerste uur) en over de geloofwaardigheid kunnen we het beter niet hebben. "Sorcerer" wordt tegenwoordig beschouwd als een waar verloren gewaand filmisch meesterwerk, maar ik deel die mening helaas niet en ik ben deze film waarschijnlijk ook weer snel vergeten.

The Sorcerer is an evil wizard

Friedkin's versie van het verhaal van Georges Arnaud, en waar ik bij de versie van 1953 zei dat die geen remake nodig had is er wellicht inderdaad iets te zeggen voor de lezing van Friedkin zelf, die het geen remake wilde noemen. En inderdaad zijn er nogal wat verschillen met de versie van 1953. Hoewel, ook van die film wordt vaak genoemd dat de introductie wat lang is, en in dit geval moet me ook wel van het hart dat de vier vignettes van de aanloop wat onevenwichtig aanvoelen - ik had het wellicht interessanter gevonden als het daarop volgende deel in het dorp wat langer was geweest.

Het verhaal blijft in de basis wel overeind - het gaat over een uit de hand gelopen oliebron en instabiele explosieven, en een moeizame reis over zeer slechte wegen. Maar deze versie is wel veel zweteriger, veel grimmiger en veel rauwer dan de 1953 - waarin de chauffeurs toch een groot deel van de tijd met netjes gestreken broeken met vouw rondliepen. Daarvan in deze film geen sprake, en de inkleuring gaat daarmee in pas - de kwaadaardige tovenaar van de titel heeft een gepast angstaanjagende grille, de chauffeurs krijgen een veel bredere introductie, en de rit is zo mogelijk nog onmogelijker - uitmondend in de welhaast onovertrefbare scenes op de brug. Filmgeschiedenis, na zowat 50 jaar nog niet overtroffen, en een schoolvoorbeeld van het verschil tussen de nauwelijks in economische termen bestuurde filmindustrie van de jaren-70 en de commerciele aanpak van nu. En ook voor Friedkin geldt dat wel, want ondanks dat ik nog lang niet al zijn films gezien heb geloof ik dat hij nooit meer in de verte in de buurt kwam van de genialiteit van Sorcerer. Het loon van de angst betaalt zich kennelijk ook daarin uit.

Een ander aspect waarin deze film uitblinkt is de soundtrack, of wellicht beter de soundscapes van Tangerine Dream - aan de ene kant nogal een exponent van de jaren-70 en -80, aan de andere kant ook volstrekt tijdloos. En dan niet in de zin van de top-2000 of zoiets afgezaagds; sterker, de soundtrack-cd vind ik nauwelijks aan te horen. Maar in de film klopt het allemaal gewoon perfect.

Over Georges Arnaud (pseudonym van Henri Girard) is op de Franse wikipedia nogal een lang en gedetailleerd stuk leesvoer te vinden - niet alleen heeft hij zelf een ruim tiental boeken geschreven, er zijn ook boeken over hem geschreven. Nogal een kleurrijk figuur. Je zou je afvragen hoeveel van dit verhaal precies autobiografisch is.

Opnieuw bekeken nu op deze fraaie 4k transfer. Uiteraard wat donkerder dan op een normale blu ray maar ook hier prima beeld al vond ik het begin wat minder. Geluid is gedateerd, muziek ook maar goed heb 'm maar op 2.0 gezet.

De film begint wat rommelig met een dik uur proloog van 4 criminelen die uiteindelijk toevlucht zochten in zuid Amerika. Natuurlijk komen ze samen tegen wil en dank puur voor de money. Het tweede deel in het jungle is het meeste spektakel te zien. Het kan allemaal niet en zelfs Jaws lijkt geloofwaardiger dan deze tocht. Toch heb ik me weer prima vermaakt met wel een half puntje minder nu. Het geheel zit mooi verpakt met 3 discs en een fraai klein boekje.

Film 3,5

Beeld 4K 4,0

Geluid 4,0