A Bronx Tale (1993)

Uit de tijd dat De Niro nog wat ambitie had, als regisseur bijvoorbeeld. Begint verrassend leuk, als een speels sfeerbeeld van New York met een doowopsoundtrack, maar dat niveau duurt helaas niet zo lang. De speelsheid is er snel vanaf en dan volgt er iets wat op een drogere, minder virtuoze versie van een Scorsese gangsterfilm lijkt. Maar dan minder gangster, meer een moralistische opgroeifilm. Soms bijna TV-film-achtig. Niet heel vervelend maar eigenlijk nogal forgettable.

Met de hoofdrolspeler (de oudere Calogero) is het in het echte leven trouwens niet erg goed gegaan. Hij heeft een straf wegens doodslag op een agent uitgezeten.

Prachtige film over een jongen die opgroeit langs de maffia. De film speelt zich af in de Bronx van de jaren '60. Een nostalgische sfeer (mede door de aankleding en fijne soundtrack). Een meeslepend verhaal over goed en kwaad met een aantal aangrijpende momenten. Twee sterke rollen van zowel Robert De Niro als Chazz Palminteri. Tevens het regiedebuut van De Niro.

Deze debuutfilm van De Niro als regisseur was een aangename verrassing. Ik hou niet zo van maffiafilms maar deze zit wat mij betreft tegen de 4* aan. Het onderscheidt zich van andere genrewerken door de hoofdpersoon in twee werelden te houden, enerzijds de maffiawereld die hem intrigeert en waartoe hij zich getrokken voelt, en anderzijds de "gewone mensenwereld" waarin zijn omgeving hem een nuchtere kijk op die wereld geeft. Geen film dus die eenzijdig de maffia verheerlijkt of waarin de hoofdpersoon helemaal opgaat in dat wereldje, maar eentje waar sprake is van balans. Met het acteerwerk, soundtrack, dialogen en sfeer zit het ook wel goed. Eigenlijk is het een soort van feelgood maffiafilm. Richting de 4* dus.

It was great to be Catholic and go to confession. You could start over every week

Ik ben nu al een tijdje bezig om eens wat meer van het oudere werk van Robert de Niro te zien en dan kun je natuurlijk niet voorbij zijn regiedebuut. Het was niet de eerste keer dat ik de acteur in de regiestoel zag plaatsnemen, in 2006 deed hij hetzelfde met The Good Shepherd, maar ik hoopte in ieder geval op een wat betere film dan dat Matt Damon vehikel. Met Chazz Palminteri heb je in ieder geval al een heerlijke genre acteur ter beschikking.

En dat voel je ook in de film aangezien Palminteri werkelijk de film compleet naar zich toe trekt. Interessant wel dat de Niro er niet voor heeft gekozen om zelf de rol van Sonny op zich te nemen. Hij kiest hier voor een wat atypische rol als brave huisvader, maar dat is vooral ook doordat het op èn naast het scherm de grote Palminteri-show is. A Bronx Tale is namelijk gebaseerd op zijn toneelstuk en hij was bovendien ook bij bijna elk aspect van de productie aanwezig. In ieder geval een interessante samenwerking tussen twee grote namen die elkaar genoeg ruimte geven om hun eigen ding te doen. Het plot is misschien over de grote lijn gezien net iets te cliché, zeker de relatie tussen de volwassen Calogero en Jane is soms om te janken, maar de Niro geeft het geheel een eigen stijl. Hier en daar misschien iets teveel gaan lenen bij Martin Scorsese, zeker de soundtrack deed me daar erg aan denken, maar storen doet het niet. Valt wel op dat vooral de eerste helft van het verhaal (met de jonge Calogero) het beste stuk uit de film is.

Vooral omdat er daarin een aantal heerlijke personages passeren met dito namen. Zo'n types als Jojo the Whale, Frankie Coffeecake en Tony Toupee spreken toch tot de verbeelding. Vond de jonge Francis Capra, die in zijn carrière niet meer verder zou geraken dan eens een occasionele bijrol in een televisieserie, wel erg goed trouwens. Toch wel beter dan zijn oudere versie die hier gespeeld wordt door Lillo Brancato, al heeft die dan weer het geluk dat hij best wel wat weg heeft van een jonge de Niro. Het zijn echter natuurlijk de twee grote namen die hier de show stelen. Palminteri heeft een geweldige uitstraling en deelt een aantal leuke scènes om de Niro. Ook tof om één van die andere grote maffia namen nog in een erg klein bijrolletje te zien.

Beetje jammer wel van de slechte release van DFW. Nu heb ik hier sowieso niet veel geld voor betaald, maar dan nog.. Had soms het idee dat ik naar een VHS rip zat te kijken. Dat neemt echter niet weg dat ik hier best wel van heb genoten. Hier en daar misschien wat te voorspelbaar of niet goed uitgewerkt maar er zit genoeg kwaliteit in om hier toch nog een kleine 4* aan uit te delen

4*

Best een fijne film, dit werk van Robert De Niro. Een sfeervol portret van de Bronx en de verhoudingen tussen hoofdpersoon Calogero en zijn vader en Calogero en Sonny zijn best sterk uitgewerkt. Dat levert met name tussen Calogero en zijn vader enkele sterke scènes op. Ook de raciale spanningen in de wijk zijn best aardig uitgewerkt. Hier en daar zitten er ook wat mindere scènes tussen, maar al met al is de film toch zeker wel de moeite waard.

De Niro en Palminteri stelen de show in dit verder zwak geacteerde verhaal. Vooral de oudere Calogero is zwak. Hij zegt zijn zinnen op en je ziet hem tegelijkertijd bijna denken: ‘nu, wenkbrauwen optrekken. Nu, naar de grond kijken. Nu zus nu zo..’ Het plot draait om de twee strijdende vaderfiguren van Calogero. Dat is ook het meest interessant. Daarom jammer dat er zoveel bij komt (de romance, rassenstrijd) dat niets aan dat plot toevoegt maar slechts het verhaal gaande houdt. De climax van het plot is ook onbevredigend (geen finale confrontatie tussen echte vader en maffiabazen, of desnoods verzoening, maar een van de twee gaat dood. Punt. Probleem weg. ). De start van de film is erg tof met mooie sfeerbeelden, de jonge Calogero en een sterke DeNiro maar de film ontwikkelt zich te matig om een voldoende te scoren.

Maffia/misdaadfilms behoren over het algemeen niet tot films die ik enorm waardeer, maar er zijn gelukkig voldoende titels met genoeg diversiteit waardoor het zeker geen genre is dat ik passeer. Het was nu eens de tijd aan deze klassieker van en met Robert De Niro. We volgen hem als een zorgzame, maar niet al te rijke vader die zijn zoon probeert te beschermen tegen de lokale misdaad. Uiteraard loopt dit anders en trekt zijn zoon er uiteindelijk toch naar toe, met alle gevolgen die daarbij horen. Het is weer eens een ander uitgangspunt. Sowieso had ik verwacht dat De Niro een maffiafiguur zou spelen, maar hij is hier eens de goede kant. De film wordt nooit zo zwartgallig of gewelddadig als de klassiekers in het genre, maar dat boeide me niet zo veel.

Het verhaal is hier gewoon prettig om te volgen en dat is bij dit soort films voor mij wel eens anders geweest. Daarbij zitten er een paar sterke stukken in, zoals met de bikers in het café of met de donkere jongens waar ze een issue mee hebben. Het love story subplotje hadden ze van mij wel weer weg mogen laten. Niet zo goed uitgewerkt en ook weinig relevant. Ik had ook wel meer scènes nog willen zien met De Niro en zijn zoon, die steeds meer uit elkaar groeien. De scène bij de bokswedstrijd vond ik wat dat betreft wel weer sterk, met hoe vader en zoon in het leven staan. Sowieso is de sfeer erg goed, met het Bronx in the 60's sfeertje en de culturele verschillen die daar zijn. Sterk acteerwerk ook van vrijwel de gehele cast, al was de wat oudere Calogero wel een wat bleek personage. Waarom Sonny en hij elkaar nou zo graag mochten vond ik altijd maar wat vaagjes blijven, al was Calogero natuurlijk de jongen die hem niet verlinkte. Wel vind ik de film een beetje z'n glans verliezen in het slotgedeelte en als een nachtkaarsje uit gaan. Ik had een meer pakkender finale verwacht en gehoopt. Maar niettemin een hele boeiende film.

4*

Fijne, vrij luchtige misdaadfilm in het Bronx van de jaren zestig waarbij de driehoeksverhouding tussen Sonny, Calogero en diens vader Lorenzo centraal staat. Calogero kijkt op naar beide vaderfiguren, maar wordt meer aangetrokken door de charismatische maffiabaas Sonny. Lorenzo is een hardwerkende eerlijke man die materieel die weinig te bieden heeft en verliest de greep op zijn zoon.

Een uitstekende Chazz Palminteri die een mooi uitgediept personage speelt als Sonny. Een personage waarvan ik moeilijk kan inschatten of hij een redder is van de wijk of net de pest. Zijn vriendschap met Calogero lijkt alvast oprecht (bezorgd). Ook Robert De Niro doet het uitstekend in een andere rol die we van hem gewend zijn in dit soort films. Lillo Brancato vond ik minder, maar kan makkelijk doorgaan voor De Niro’s zoon. De gelijkenis is treffend.

Verder een mooi uitgebouwd plot waarbij de onzekere en beïnvloedbare Calogero zijn weg probeert te vinden in het leven in de moeilijke buurten van de Bronx. De subplot rond zijn vriendin Jane schetst een mooi beeld van de gespannen relatie van blanken en zwarten. De liefdesrelatie zelf had echter weinig om het lijf. Voor de rest prima film, maar niet zo straf als pakweg Scarface, Casino of Carlito’s way om er maar een paar te noemen.

Een leuke en vlotte misdaadfilm zonder Al Pacino en Liotta. maar De Niro en Pesci (in een bijrol) zijn wel van de partij. Calogero is van jongs af aan al geinteresseerd in het doen en laten van Sonny die hij lijkt te idoliseren. Tot Sonny op klaarlichte dag iemand neerschiet met Calogero als ooggetuige. De politie laat de gangster opstellen op een rij en Calogero moet de dader aanduiden. Dat doet hij niet en Sonny is hem dankbaar. Op die manier wordt Calogero opgenomen als een soort tweede zoon van Sonny, zijn vader is hier fel tegen gekant. Deze driehoeksverhouding drijft een belangrijk deel van de film.

Een ander en momenteel erg actueel thema is racisme. Calogero valt voor een zwart meisje als blanke Italiaan. Zijn zogenaamde vrienden zijn erg racistisch naar zwarten toe. Omgekeerd is er eveneens racisme als je in de zwarte wijk komt naar de blanken toe. Een mooi voorbeeld dat het mes langs twee kanten snijdt.

Ik vond het een goede film die vlot wegkijkt. Het is geen pure maffiafilm maar dat hoeft voor mij niet. Dit is een film over hoe 1 gebeurtenis of moment je leven voorgoed kan veranderen.

A Bronx Tale een zoveelste poging in het misdaad/maffia genre die sowieso al een pré heeft met zijn redelijk normale speelduur. Maar ondanks enkele aardig elementen, schiet de film wat mij betreft, ondanks zijn boodschap, als geheel net te kort.

Aardig sfeertje wordt in eerste instantie neergezet, iets dat erg veel gelijkenissen toont met het Hell's Kitchen uit de gelijknamige roman en tevens verfilmd als Sleepers. De jonge C tussen twee vuren, zijn oprechte en eerlijke vader tegenover de geslaagde en in C's ogen 'wijze' gangster Sonny. Een strijd en fascinatie die pa onmogelijk winnen kan in een wereld waar de hard werkende juist de lachertjes zijn en een brutalerik als Sonny zijn zin krijgt en leeft als een koning. Een wereld die lonkt, een wereld vol fouten en valkuilen...

Het is echter het slepende begin waarin de jonge C gevolgd wordt die al erg veel afbreuk doet aan de film. Als na een uurtje de motorbende aangepakt wordt lijkt de film uit een soort lethargie op te veren waarna er veel meer geweld, domme acties en heel veel haantjes voorbij komen. Een laat maar wel beter passend beeld dan het eerste slepende uur waar weinig gebeurt. Het verhaal spint zich wat minder rond de strijd tussen vader en Sonny maar meer op de zelfontwikkeling van C die het clubje domkoppen steeds minder interessant vind en milder wordt vanwege andere interesses. Het is allemaal aardig maar een beetje te laat allemaal. Daar komt bij dat Brancato wellicht slaagt in het ontluikende lefgozertje neer te zetten maar verder nergens als karakter interessant wordt of empathie oproept.

En daar is waar A Bronx Tale eindigt. Als film die slaagt met een mooi tijdsbeeld en fantastische muziek, maar verder niet heel erg interessant wordt rond Calogero. Bovendien is de te leren boodschap voor hem interessant maar valt die al gedurende halverwege de film. Namelijk dat het zogenaamde respect dat Sonny lijkt de krijgen van zijn discipelen gebaseerd is op angst, iets dat Calgero totaal verkeert ziet. Zoals zijn vader zelf zegt verdient een man die iedere dag vroeg van bed gaat om de kost te verdienen voor zijn gezin pas echt respect. Weinig spanning, weinig glamour...maar het is wel het echte leven, en is het moeilijker rechtschapen te blijven dan de kantjes er af te lopen en dingen op te lossen met geweld. Het is een interessante boodschap, maar die had beter en anders tot stand moeten komen.

"The saddest thing in life is wasted talent.”

Maffiafilms zijn toch wel een stiekeme guilty pleasure van mij. Voor namelijk de films over de Italiaanse maffia in Amerika interesseren me heel erg. Deze film stond al een lange tijd in mijn kijklijst te wachten, en lag ook al een tijdje op de plank omdat ik hem al binnen had gehaald. Gisteren toch maar besloten deze film toch te kijken, en ik had eigenlijk niet héél veel verwachtingen voor deze film, het valt me nu ook pas op dat deze film een hele goede score heeft op deze site. En ik moet eerlijk zeggen dat ik een hele vermakelijke filmavond heb gehad, hoewel het zeker niet in de buurt van de toppers komt, vind ik dat De Niro best een leuke prent neer heeft gezet.

Een goede zet was dat De Niro zichzelf gewoon op de achtergrond heeft geplaatst. De jaren negentig kent natuurlijk kent natuurlijk enkele waanzinnige films met hem in de hoofdrol, waar ik wel kan waarderen dat hij toch de wat “onbekendere” hier de hoofdrollen geeft, en vooral als vader functie de film zowel regisseert als acteert. De meester hemzelf weet natuurlijk hoe het koude kunstje werkt, en dat is eigenlijk wel erg goed te merken. De acteurs zijn allemaal goed en leuk gecast, het verhaal is best vermakelijk en heel erg politiek correct, destijds misschien nog wel meer nodig dan nu. Alleen het verhaal is wel behoorlijk zoetsappig, écht veel gebeurt er niet en het liefdesverhaal vond ik nou ook niet héél interessant.

Chazz Palminteri als Sonny vond ik echt heel tof. Hele leuke rol maar, het had in mijn ogen misschien iets harder gemogen, met vlagen. Lillo Brancato als Calogero vond ik heel tof. Ik herkende hem ook ergens van mij hij heeft dus ook in ‘The Sopranos’ gespeeld, dus daar moet ik hem wel van herkennen. Voor de rest een vrij onbekende cast, die allemaal ook een beetje nietszeggend deze film voortzetten. Vele bijrollen, niks bijzonders.

Dus ja, ik heb met deze film echt een hele leuke filmavond gehad. Ik merkte dat het verhaal me behoorlijk aangreep, en de film daardoor ook vlot verliep. Toch mis ik (zoals ik al zei) soms wat meer pit of actievollere scenes. Toch deed het einde veel en de actiescènes die erin zaten weten de film behoorlijk te redden maar, het mocht een tandje meer. Toch wederom een vermakelijk regiewerk van De Niro, en zeker een film die ik in de toekomst weer eens ga opzetten.

Straffe film van Robert De Niro. Dat hij geweldig kan acteren wist ik al, maar dat hij kon regisseren wist ik niet. Ik wist überhaupt niet dat hij ooit een film had geregisseerd, maar bij deze weet ik dat ook weer.

Op zich is het een standaard maffia verhaal over een kind dat opgroeit midden in het milieu en wanneer hij ouder wordt zijn keuze moet maken tussen de goede of de slechte kant, maar het wordt hier wel op een erg sterke manier uitgewerkt. Meteen wordt er een erg sfeervol beeld geschetst van de Italiaanse wijk in de Bronx. Het speelt zich voor het grootste deel allemaal af rond hetzelfde blok rond de bar en het huis van Calogero, maar meer is er ook niet nodig om hier een sfeervolle prent van te maken.

Maffia films vallen of staan voor mij vaak met de uitwerking van de personages en in deze Bronx Tale is dat misschien wel het sterkste punt van de film. Calogero is gewoon een erg interessant karakter die voortdurend een tweestrijd moet voeren tussen het slechte (Sonny, zijn vrienden) en het goede (zijn vader). Het levert enkele mooie momenten op tussen Calogero en zijn vader te midden van de verschillende harde scènes die we zien voorbijkomen. Ik snap wel dat de relatie tussen hem en Jane voor velen een doorn in het oog is, maar het zorgt voor extra diepgang in zijn karakter wat ik wel kan appreciëren.

Verder valt ook het sterke acteerwerk op. Francis Capra verdient een pluim als de jonge Calogero en ook Lillo Brancato als de jongvolwassen Calogero wist me zeker te bekoren. Toch is het vooral Chazz Palminteri die hier indruk weet te maken als Sonny. Hij is hier dan ook perfect gecast om met zijn karaktersmoel gestalte te geven aan de maffiabaas Sonny. De Niro speelt dan voor de afwisseling eens de brave huisvader in een maffia film en ook dat pakt prima uit.

4*