Conte de Printemps (1990)

Mijn eerste film van Rohmer en ik kan niet zeggen dat ik er helemaal weg van ben. Elke emotie moet tot vervelens toe geanalyseerd en uitgesproken worden. Het is alsof de karakters bij elkaar op de bank kruipen en er een soort psychoanalyse op los laten om zichzelf en elkaar te leren begrijpen. Wel fascinerend is dat er continu een spanning is tussen Jeanne en Natasha, omdat steeds niet helemaal duidelijk wordt hoe zij zich tot elkaar verhouden. Is het gewoon een vriendschap? Is hier een lesbische relatie uit aan het ontstaan? Dat komt ook omdat het contrast tussen de wereldwijze schoonheid en de jeugdige spring in het veld mij ergens deed denken aan Persona van Ingmar Bergman.

Helaas blijft die seksuele spanning hier uit en blijkt het aan het eind allemaal netjes opgelost te zijn. Ze vinden zichzelf terug en ze kunnen weer verder met hun leven. Misschien oneerlijk om een zwoele en sensuele film als referentie te nemen en dan te concluderen dat deze film niet aan mijn verwachtingen voldeed. Toch bleef ik met het gevoel zitten dat er een heleboel mogelijke scenario´s worden aangeboord die intrigerender, spannender en minder gezapig zouden zijn geweest. Een gemiste kans.

Misschien niet Rohmer's beste "conte", met de vele dialogen en discussies, enerzijds over filosofische onderwerpen, anderzijds vol pietluttigheden en tierlantijtjes, maar het acteerwerk van de twee jonge vriendinnen is zo verbluffend, dat ge u toch laat meevoeren in de ganse frivole opzet, uiteindelijk licht als de lente, wat toch de bedoeling was.

Aldus voldoende appreciatie voor Rohmer's film, waarin ook de muziek heerlijk inpaste.

Goed, maar ergens wat stijf en braaf. Dat is dan wel weer opmerkelijk, voor een film die zo de diepte in gaat met mensen die elkaar nauwelijks kennen. Oftewel, dat je tegen vreemden terughoudender ben is wel te begrijpen, maar als je toch al zo de diepte in gaat lijkt het me ook dat je niet bang bent voor harde meningsverschillen, provocatie en escalatie, Dit gaat de film op veel momenten toch uit de weg. Als het dan toch komt, stelt het eigenlijk ook niet veel voor. Het doorlopende verhaal over de ketting was erg goed.

Maar misschien hoorde het ook bij het milieu van die mensen: vreselijke klassieke muziek, duffe boeken en kleding die eerder uit de jaren "vul maar in, oud en stoffig" lijkt te komen. Stoffig zooitje, ik heb er niets mee. Des te knapper dat de film wel gewoon boeiend is. Rest nog, dat voor een film die thematisch zo hangt aan lente, er daar betrekkelijk weinig mee wordt gedaan, behalve wat mooie plaatjes. Ik was sowieso het hele ritme van plaats en tijd kwijt (mede door soms slordige montage)? De bedoeling, gok ik?

In het eerste deel van zijn Vier Seizoenen zijn de typische stijlkenmerken van Éric Rohmer aanwezig. De psychologische drijfveren van de personages worden geleidelijk aan duidelijk via de dialogen. Natasha, de tienerdochter die de werkelijkheid wil manipuleren, krijgt het deksel op de neus. Jeanne bekijkt de zaken meer passief en afstandelijk. Een grappige scène is wanneer Igor haar driemaal toestemming vraagt, maar eigenlijk te bescheiden is met z'n wensen.

Soms dreigt het wat te statisch te worden, maar visueel is het mooi verzorgd. Bloemmotieven zijn aanwezig op kleren en meubels, in potten en tuinen. Blauw en wit zijn de dominate kleuren, een paar keer aangevuld met rood om de Franse vlag te vormen. De muziek van Schumann past er uitstekend bij: geduldig opgebouwd, met veel sonoriteit en diepgang. Je ziet dat Florence Darel echt piano speelt.

Mijn tiende Rohmer intussen, de laatste van het seizoenskwartet. Duidelijk ook de minste. Wellicht ervoer ik hier de idee wat de doorsnee kijker ervaart bij al zijn andere films. Hier werd ik amper tot niet gegrepen door het verhaal, door de personages. Doelloos en flets.

De zomer en de herfst schieten er wat uit. De winter is eveneens degelijk. Dit was een foute bal wat mij betreft. Ik kreeg geen kriebels in de buik, iets wat je toch mag verwachten van de lente. Wat bloemetjes op tafel en wat schilderijen aan de muur gaan daar weinig aan veranderen. Het ding is ook dat de dialogen - geen onbelangrijk item bij Rohmer - weinig aanslaan en gewoon over niets gaan.

Helemaal eens

Binnengezogen in een tijdscapsule van een 1989. De kleding, de entourage. Het is weer uitstekend verzorgd door Monsieur Rohmer. Ditmaal in Parijs.

Ik blijf het verbluffend vinden, de pracht cast, de verhalen, de filosofie (dat in Frankrijk een verplicht schoolvak is) (nota bene in het Jacques Brel Lyceum).

Minpuntje ligt bij het ietwat magere script maar soit dat is bij Rohmer altijd wat subjectief. 4*