Dear John (2010)

Hmm, tegen mijn eigen verwachting in vond ik dit toch een mooie film, lees wel veel negatieve dingen erover en dat verbaast me. Maar dat zijn volgens mij vooral mensen die nogal een plank voor hun kop hebben en per definitie iets slecht vinden, en dan doel ik vooral op Channing Tatum, want hij speelt echt niet zo slecht, sterker nog ik vond goed acteren in deze film. En hetzelfde geldt voor Amanda Seyfried. Het verhaal is mooi en aangrijpend, leuke twist. Niet zo goed als de Notebook. En ook wat depressief dat wel.

4*

Ik ben vorige week samen met mijn vriendin naar de bioscoop gegaan om Dear John te zien. We twijfelden nog over op welk tijdstip we zouden gaan. Uiteindelijk is de film van rond een uur of 8 geworden, zo wat is het dan druk in de bioscoop zeg!!

We zaten op de 3e rij van achteren en de zaal was goed vol.
Voor ons zaten 4 tiener meisjes die heel hard moesten lachen bij romantische scenes, en die niet doorhadden of hij nou dood was of niet. Eén van de meisjes voor ons boerde ook de hele tijd. Dit vond ik vies.

Channing "G.I. Joe" Tatum zette een nette rol neer ook al is hij niet de beste acteur van zijn generatie. Hij maakt dat gelukkig goed met zijn charmante maniertjes. Ik hoop dat hij meer van dit soort films gaat doen, misschien iets minder romantisch, en iets meer rom-com-ig. Maar in ieder geval zou hij vaker van het aktie-pad af moeten wijken, dat past hem wel.

Amanda "Chloe" Seyfried is in mijn optiek wel degelijk één van de meest veelbelovende actrices van haar generatie. En met de juiste film keuzes kan zij een Amy Adams achtige carriere opbouwen. Iets wat abosluut iets is om naar te streven.
Haar rol in deze film is mooi en ingetogen. Je zou een hekel aan haar moeten krijgen omdat ze hem laat zitten terwijl hij midden in een oorlog zit, maar op één of andere manier haat je haar niet en weet ze het voor elkaar te krijgen dat je begrip voor haar beslissing krijgt.

Richard Jenkins als Channings vader zet een hele mooie rol neer. Niets meer, niets minder.

Het verhaal is natuurlijk mier-zoet, dat zijn we gewend van de schrijver, maar het stoorde me absoluut niet. Het lag er zelfs minder dik boven op als ik had verwacht. Al met al dus een prima film.

De tweede bioscoopfilm met Amanda Seyfried die ik dit weekend zie en laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen zij is ook meteen het hoogtepunt van de film.

De chemie tussen haar en Tatum was zeker aanwezig en het eerste uur heeft daarom de meeste charme. Daarna gaat die houten klaas van een Tatum behoorlijk tegenstaan en wordt het allemaal zo zoet dat het glazuur spontaan van mijn tanden sprong maar met Hallstrom aan het roer kon je dat natuurlijk wel verwachten.

Kort samengevat Amanda Seyfried spat weer van het scherm en acteert heel overtuigend.

Tatum is een houten klaas maar kan er net mee door.

Het scenario is letterlijk en figurlijk om te janken en dan verdiend Richard Jenkins nog een speciale vermelding voor de prima rol die hij neerzet als de vader van Tatum.

Degelijke jankfilm

Een Nicholas Sparks verfilming, het blijft altijd een aangename gelegenheid.

Het verhaal is natuurlijk weer typisch Sparks, erg sterk, ontroerend, tragisch en krachtig. Helaas is de casting van Tatum een doodsteek voor de film die de impact van veel sterke momenten volledig de nek om draait. Al doet ie het nog niet zo slecht als we van hem gewend zijn, op sommige momenten staat ie er wel degelijk maar helaas is hij zo constant als een middenmoter. Seyfried is dan wel weer aardig. Al ontbreekt enige chemie tussen deze twee volledig of ik ben misschien te veel verwend in The Notebook.

Toch wel erg genoten, omdat door het verhaal toch die hele Nicholas Sparks magie door de film heen blijft hangen. Het blijft toch een geweldige schrijver, ik zal dit boek binnenkort eens oppakken als ik klaar ben met The Last Song (overigens de volgende Sparks verfilming). Deze film is trouwens de reden dat hij zich bij elke verfilming van zijn boeken als voorwaarde heeft dat hij zich bezighoudt met de screenplay en de casting en dat is alleen maar toe te juichen. Zijn keus voor Cyrus lijkt me ook een goede.

Een mooi drama . Want minder over the top als The Notebook. Verder goed uit te houden en aangenaam verrast door Channing Tatum. Hij speelde goed. Wel een deprimerende film. Ik had gedurende de hele film een naar gevoel. Verder de beste film van dit weekend .

Met moeite naar deze film gegaan, de meiden beslissen: OK, we gaan naar John.

Mooie drama/romantiek, voorspelbaar en gedramatiseerd. Toch aardig vermaakt, en Amanda ziet er beeldschoon uit samen met Channing zijn ze samen een uniek koppel. Ik kon helaas als enige meeleven met John's vader. Geweldige rol! Zeker het kijken waard, maar niet mijn film.

Toch een dikke 6, aldus 3 sterren voor het totaal plaatje. Geen kwade film, maar geen uitschieter voor mij.

Ben met mijn vriendin naar deze film geweest, maar eerlijk gezegd vond ik hem niet zo denderend, terwijl ik over het algemeen goed naar een Nicholas Sparks verhaal kan kijken..
Ik vond persoonlijk dat er teveel aan je traantjes getrokken werd op sommige stukken en het verhaal wordt voorspelbaar als je al eerdere verhalen van Sparks gelezen of gezien hebt, omdat ze allemaal eenzelfde soort twist en climax hebben..
Channing Tatum wist mij goed te bekoren, dus daar niets op aan te merken.
De autistische vader van John wordt wel fantastisch weergeven door Richard Jenkins en zorgt voor iets meer diepgang in het verhaal. De problemen tussen vader en zoon is ook van beide kanten te begrijpen en de ziekenhuisconversatie tussen deze twee is het beste stuk van de film eveneens het meest emotioneel.

Persoonlijk raad ik aan om je zuurverdiende bioscoopgeld uit geven aan een andere film zoals bijvoorbeeld Shutter Island of een 3d ervaring, en deze lekker een keertje bij de videotheek op te pikken voor een avondje klef doen, thuis op de bank

2.5*

Tatum laat hier zien toch wel degelijk te kunnen acteren.

Mooi verhaal met twee sterke rollen van de hoofdpersonen. Richard Jenkins speelt ook erg sterk al had hij geen grote rol. Film leek af te stevenen op een erg mooi en ontroerend einde maar sloeg in de laatste bocht keihard door een hele vreemde switch over de kop en komt daarmee uit op:

3*

Standaard romantisch drama.

Seyfried en Tatum zijn de dragers van de film en de twee jonge acteurs die al enkele jaren boven aan mijn favorietenlijstje prijken doen weinig fout. Tatum kan veel met weinig woorden en Seyfried speelt tot in detail. En dan mag je nog zo'n goede chemie hebben, echt gecharmeerd worden van Savannah en John als koppel ben je na tien minuten al niet meer.

Het is gewoon té voorspelbaar. Hier en daar zitten leuke insteken, interessante wendingen en mooie momenten, maar verder gebeurt er veel te weinig om de speeltijd te rechtvaardigen.

Vervelen is een sterk woord, maar zelfs als liefhebber van het concept (cliche, maar mooi verhaal + twee goede, jonge acteurs) wist Dear John mijn aandacht niet vast te houden.

2,5

'' The saddest people I've ever met in life are the ones who don't care deeply about anything at all. ''

Good job Nicholas Sparks, but not thát good. We weten het allemaal wel uit eigen ervaringen of van die van andere mensen: vakantieliefdes en langeafstandsrelaties werken niet, het loopt vrijwel altijd mis. Uitzonderingen daar gelaten. Dear John is een emotionele film over een combinatie van beide dingen. Het is niet alleen een film over een holidaylove, ook niet over de afstand van de twee.. maar het is ook nog een relatie die uit enkel schriftelijk contact bestaat.

Hoewel ik Amanda een irritante actrice vind met een dito uitstraling (Storende factor #1), had ik toch hoop dat ze in dit soort film beter uit de verf zou komen. Helaas. Niet alleen haar voorkomen vind ik vreselijk, die naam alleen ook al.. Savannah. Sorry hoor, maar ik vind dat een vreselijke kampernaam. Storende factor #2. (Ja, ik val over dat soort dingen.)

Amanda Seyfried en Channing Tatum hebben absoluut geen chemie met elkaar, iets wat voor een film als deze toch echt een must is. In The Notebook spatte de chemie van het scherm, bij deze film moest je echt zoeken naar iets geloofwaardigs in de relatie tussen die twee. Tatum viel gelukkig niet tegen, ookal is zijn monotone en slome stem soms ietwat vervelend.

Ook maakte ik onbewust té vaak de koppeling naar The Notebook, viel me later op. Het begin is vrijwel hetzelfde, alleen anders neergezet. 'Even indruk maken op het meisje.' De een kiest een reuzenrad, de ander maakt een sprong in het diepe. En zo ging het telkens verder. Niet vervelend, maar je gaat de film dan toch koppelen aan iets anders in plaats dat je hem als ''uniek'' iets probeert te ervaren.

Moet wel even benoemen dat er prachtige shots te zien zijn, bijvoorbeeld op momenten dat hij uitgezonden in. Mooi, duidelijk en aangrijpende scènes in combinatie met bijbehorende muziek maakt 't tot een mooi totaalplaatje. Dat het verhaal hier en daar voorspelbaar is kunnen we dan wel accepteren, vooral omdat er ook genoeg verrassingen in zitten.

Schaamteloze tranentrekker, die in de vakkundige handen van regisseur Hallstrom gelukkig alsnog resulteert in iets moois. Hij weet als geen ander binnen het genre de juiste snaar te raken. De twee hoofdrolspelers doen het redelijk en de film kabbelt prettig voort, met hier en daar een verrassend element om de voorspelbaarheid van het verhaaltje tegen te gaan. Wat de film echter redt is de prachtige rol van Richard Jenkins als de autistische vader van hoofdrolspeler Tatum. De relatie tussen deze twee is prachtig uitgewerkt en uiteindelijk zeer aangrijpend. De rest van de film neem ik dan maar op de koop toe.

ik ga het toch maar bij 3* houden.film viel me gewoon een beetje tegen en was af en toe een beetje saai maar wist dat dan weer op andere momenten goed te maken.de laatste 15 sec had voor mij toch anders gemogen.

Had me in het begin absoluut niet verdiept in Dear John. Dacht weer dat het zo'n uberflauwe liefdesfilm werd. Tot je erachter komt dat dit van de schrijver van de uitstekende Notebook is en uiteindelijk dit ook meer is dan alleen maar bloemetjes en bijtjes. En inderdaad, Dear John is een heel aangrijpende film die je ook echt kan vergelijken met The Notebook. Het thema romantiek word hier ook prachtig en emotioneel neergezet, en gelukkig niet zoetsappig, melig en tenenkrommend. Want er is zoveel meer. De hele liefdesrelatie tussen John en Savannah is natuurlijk geen een gelukkige lange meuk, want er komen ook veel meer andere dingen in het spel. Bv dat John ook nog in het leger zit en een obsessieve vader heeft. En op een een of andere manier word zo'n relatie in de film best wel spannend weergeven. Vooral met die brieven want je weet maar nooit wat voor slecht nieuws en geheimen er allemaal boven tafel komen. Die scenes in het leger waren ook indrukwekkend en de tijdslijn (2001) is ook niet overbodig. Bij die scene waarbij Savannah die brief leest en om der heen allemaal in paniek rakende, wanhopige, huilende mensen om der heen rennen, weet je al binnen 1 seconde wat er aan de hand is. De WTC natuurlijk.

Ook tegen het einde word het erg ontroerend waneer Savannah in al die tijd dat John in dienst zat een ander heeft, die uiteindelijk kanker heeft, en die ziekte van John's vader.

Verder opnieuw een hele kleurrijke, sfeervolle, aangrijpende liefdesfilm. Dit soort romantiek is wel te waarderen. Zolang het maar niet uberflauw is. Het einde vond ik daarintegen wel een beetje te Happy.

Maar voor de rest is deze film prima in orde.

4,0*

Een poging,

Dear John, ik snap dat mensen deze film erg kunnen waarderen. Wat in mijn geval niet zo was.

Als je in het begin Channing Tatum al surfend met een afgetraind lijf het water ziet uitkomen dan zit het bij de meeste meiden wel goed. Dit begin was echter voor mij een drama. Met van de standaard camera-shots over de boulevard en Beach.

De film probeert de standaard cliché's een beetje te ontwijken wat deels lukt. Het verhaal is opzich nog wel aardig en de uitwerking ook. Maar toch de 2 hoofdrolspelers gaven de nekslag. Mijn eerste echte film met Tatum als Leading Actor(al heb ik step-up wel half gezien). Hij doet het nog wel redelijk en ging gelukkig niet compleet de mist in. Maar overtuigend werd het nergens. Dit geld eigenlijk ook voor Amanda Seyfried. Ik weet niet zo goed wat van haar te vinden. Niet super knap maar ook niet lelijk. Het enigste grote pluspunt van de film was wel Richard Jenkins. Geweldig acteur en moet daarom The Visitor snel maar eens bekijken. Hij zet de waarschijnlijk 'Autistische' vader zeer goed neer.

Snap dus volkomen waarom mensen deze film kunnen waarderen. Ik heb me wel vermaakt, maar overtuigend word het nergens.

2.5*

Best dat jij hem niet leuk vindt, maar als de film voor mensen die de liefde nog moeten ontdekken, behoor jij daar ook bij! Gezien de spelfouten die je maakt...

Dit had een hele mooie film kunnen worden, a la The Notebook. Echter, dat is het niet geworden. De brieven zijn niet diep genoeg, de personages worden te weinig uitgewerkt, om over de breakup-brief maar te zwijgen...

Ook is het eind erg slap. Gemiste kans!

Een film om niet al te lang bij stil te staan.

Saai, voorspelbaar, cliché.

Als matige Bouquet-reeks aflevering, vermoed ik..

Mooie man + mooie meid, maar zonder chemie, en zonder diepgang, oppervlakkige personages die in hun brieven niks interessants te melden hebben.

Zelfs de oorlogsscenes zijn slaapverwekkend.

Met doorspoelen de eindstreep gehaald.

Zwaar matig.

Tatum en Seyfried had ik sowieso al niet hoge verwachtingen van, bleek achteraf zeer terecht want ze kunnen maar moeilijk je aandacht vasthouden, geen verrassing waar ik stiekem op hoopte. Het über zoete plot is natuurlijk voorspelbaar tot en met, het is dan ook aan o.a de chemie om dat op te vangen, wanneer dat ontbreekt valt er nog maar weinig te behalen.

Het is zelfs zo oninteressant dat ik nog het meeste kon met de relatie tussen John en z'n vader, wat niet veel meer is dan een zijplot. Naast het feit dat het inhoudelijk voldoet aan alle tienermeisjesverwachtingen, is het in tegenstelling tot écht goede romantische flicks gewoon heel flauw ingevuld.

Seyfried heeft het hoofd van een buitenaardse vis en Tatum maakt nogmaals duidelijk dat hij een saaie zak is, haast vermoeiend om aan te horen. Hoewel ze beide hun momenten wel pakken, is het over het algemeen behoorlijk in evenwicht met de inhoud..pijnlijk dus.

Dead John pakt zoals de meeste films binnen dit genre de bekende formule maar weet daarmee helemaal niets te doen. Pover drama, povere romance.

Grootse tegenvaller.

Dit had echt beter gekunt en gemoeten. Ik las de synopsis en dacht, dit lijkt me wel wat, maar wat een leuke filmavond had moeten zijn draaide uit op een ware deceptie.

Het verhaal is uitgerekt, langdradig en zonder inhoud. Cliché na cliché krijgen we te zien. Oppervlakkig, saai en onaangrijpend. Vooral het bagger acteerwerk is waar ik me aan stoorde. Er was precies 0,0 chemie te vinden tussen Tatum en Seyfried. En als klap op de vuurpijl is daar het einde. Voorspelbaar en nietszeggend.

1,5*

Ik hou normaal gesproken echt van dit soort films, en het duurt even voor ik zo'n film zou afkraken maarja.. Van de week voor het eerst The Notebook gezien, en die vond ik fantastisch. Amanda Seyfried is een actrice waar ik meteen verliefd op werd toen ik haar in de musical Mamma Mia zag. Dus ik dacht: combi verhaal van auteur Notebook, en de geweldig mooie Seyfried.. kan niet misgaan! Wel dus..

Precies wat jij vermelde in je bericht, absoluut geen chemie tussen Tatum en Seyfried, en door het matige acteerwerk kwamen dramatische scenes (ondanks dat ik echt wel in de stemming was voor een drama) totaal niet over op mij. Toen hoopte ik eigenlijk dat het eind nog iets in petto had, en hoppa, daar was de aftiteling al voordat ik er erg in had.

Erg jammer.. een film die ik niet nog een keer zou kijken.

Tja, voor mij had het het toch allemaal net niet. Ik vond de sfeer en het kleurgebruik in de film wel heel goed overkomen. Het was allemaal heel helder met toch een romantisch waasje. Maar qua chemie vond ik het nou niet echt denderend. Ik had er totaal geen gevoel bij, bij deze twee mensen. Het verhaal wordt ook zo oppervlakkig vertoond. Er wordt nergens iets uitgediept. Het enige wat er voor gezorgd heeft dat ik deze film niet helemaal een onvoldoende wil geven is vanwege het verhaallijn met zijn vader. Dat vond ik wel heel sterk overkomen. Vooral de scène op de gang van het ziekenhuis vond ik erg sterk en daar kreeg ik wel even een brok in mijn keel van. Maar de rest van de film vind ik behoorlijk standaard.

Ik vond een mooi drama/romantische film....

Prachtig verhaal...

Acteur Channing Tatum speelt zeer goed...

Uitstekend camerawerk..

Ik zou nog een keertje kijken...

Zeker aanrader...

Tenenkrommend.

Waarom deze romcom het eerste uur van de kijker nog het voordeel van de twijfel verdient, is begrijpelijk. Het verhaal kent genoeg variatie en hoop is gevestigd. Het laatste half uur wordt dan toch de verplichte dosis zoetigheid toegediend. Op tenenkrommende wijze uiteraard. Met als enige doel, zo plat mogelijk de kijker emoties te ontlokken.

Doorsnee.

Sentimentele draak van een film waarbij zowat elk personage emoties los kan maken bij de kijker, vandaar ook dat ze in deze kleffe hap zitten.

De krullenbol (Ms Seyfried) speelt aardig en tja die weet zo nu en dan een snaar te raken. Voor het overige wordt het ene cliché na het andere opgestapeld. Verschillende milieus, de soldaat type ruwe bolster blanke pit wel een tikje jaloers, de autist met het hartje van goud et cetera et cetera. En dan de teksten pffff vermoeiend.

Anderhalf sterretje met name voor de krullenbol.

Beetje een triestig midden,maar een toch wel Happy End.Zeer goed met Channing Tatum die normaal acteert in films zoals:Fighting,G.I. Joe...Maar niet beter dan The Notebook.

Gekeken vanwege Amanda Seyfried wat ik een mooie vrouw vindt. Al met al vond ik het best een aardig romantisch drama met goede rollen van Channing Tatum en natuurlijk ook Amanda Seyfried (alleen al vanwege haar schoonheid). De bijrol van Henry Thomas als ietwat autistische vader was ook gewoon goed.

Ik vond hem erg teleurstellend. Het begin was chliche, halverwege de film vond ik hem wel leuk en zelfs spannend maar ik vond dat het verhaal een rare wending nam en bleef met een onbevredigd gevoel achter. Het verhaal klopt naar mijn idee niet!

Slappe hap van zouteloze dialogen, voorspelbare dooddoeners, aangezette vertedering en meer van zulks spul - als een flauwe hamburger bij een fastfoodketen.

Het begin is echt zó geforceerd, alsof de makers dachten: 'de kijker weet toch wat er gaat gebeuren, dus laten we het maar zo gesmeerd mogelijk neerzetten.' Met uitspraken als: 'Ik wil je vader ontmoeten. Vanavond nog!' En: 'Hij praat anders nooit met mensen, maar met jou wel.' (over het contact van het autistische jongetje en John).

Channing Tatum is duidelijk niet gecast vanwege z'n acteergave, al doet hij het later in de film wat beter. Amanda Seyfried vind ik ook totaal niet bij hem passen, alsof ze zijn kleine zusje is. Dodelijk voor films als deze. De chemistry tussen de twee is dus gewoon in de scheikundelokalen blijven hangen.

Gelukkig wordt de film een tikkeltje beter als de legermomenten komen, maar de scènes blijven een zure optocht van schaamtevolle standaard.

Als ik toch een pluspunt moet noemen is het de redelijk ingetogen rol die Richard Jenkins neerzet. Daar is weinig klefs mee gedaan, gelukkig. Best een mooi moment als John de brief aan zijn vader voorleest in het ziekenhuis, ook al is het - alweer - enorm aangezet.

Zwaar onvoldoende. Ik begrijp niet dat je nog met zoiets aan kunt komen, eerlijk gezegd. 2*

"The Notebook" is vele malen beter!

Het eerste deel van "Dear John" is niet onaardig, maar naar het einde toe zakt de film weg. De chemie tussen Seyfried en Tatum is ver te zoeken. Richard Jenkins is wel goed en daarom is het jammer dat de verhaallijn over autisme zo matig uitgewerkt is.

Redelijk liefdesdrama over een stel dat verliefd wordt, en waarbij de mannelijke helft al snel wordt uitgezonden naar het buitenland. Absoluut een tranentrekker en hier en daar ook behoorlijk voorspelbaar. En zoals gebruikelijk bij een verhaal van Nicolas Sparks, gaat er ook hier weer iemand dood, maar deze keer is het niet één van de geliefden. Het tempo is traag, maar aangenaam.