Dear John (2010)

Niet echt een goede verfilming van het boek, geeft niet in die mate weer wat de schrijver wou overbrengen.

Aardige film. Ik had er zelf niet zoveel van verwacht, maar het viel me toch wel mee. Het acteerwek van de twee hoofdrolspelers is best goed en de chemie tussen hen is ook wel aardig. Maar niet, zoals ergens beweerd werd, zo goed als in The Notebook. De film blijft verrassend en je krijgt de indruk dat dit niet de 'standaard' romantische film is, die volgens de vaste 'regeltjes' verloopt. Het laatste half uur van de film is dan ook jammer, want dan wordt het een stuk minder. Uiteindelijk krijg je een beetje een afgeraffeld, vlot verteld einde. Een groot pluspunt is de rol van Henry Thomas, hij had het meest interessante personage uit de film en vertolkte deze dan ook op een goede manier. De muziek in de film was ook best aardig. Opzicht is het best een mooie film, maar wel toch nog met enkele clichés. Het is vooral het einde, dat de film een beetje omlaag haalt bij mij. Het had iets uitgebreider gemogen, of desnoods iets anders mogen eindigen. Al met al is het toch nog wel een vermakelijke film.

3*

Dear John is weer een typische tranentrekker van Sparks die wel een magisch sfeertje over de film heen heeft wat in the Last Song en the Notebook ook aanwezig was.

Echter wordt het verhaal te oppervlakkig verteld om echt ontroerend te worden. Ook de chemie tussen Tatum en Seyfried spat niet van het scherm, eigenlijk het belangrijkste element in een romantisch drama waarin het verloop van begin tot eind bekend is.

2,5*

Een romantische tranentrekker. Ik heb erg genoten van deze film. Ik werd ( in tegenstelling tot eerdere reacties) wel ontroerd.

De acteurs zijn goed en het verhaal blijft verrassend.

Ik vond het een hele mooie en soms ook emotionele film! Goed acteerwerk en een mooi, maar niet echt origineel verhaal. Ik vind het zeker wel een aanrader als van deze genre houdt!

Hele mooie film die je een paar keer kan kijken zonder dat het verveelt. Channing tatum goed acteren en vooral in dit genre.

Weet niet goed wat ik er van moet denken. Had veel moeite om het eerste half uur door te komen, om de hele tijd tegen dat "ik kan elk momen in huilen uitbarsten"-poppen gezichtje van Amada Seyfried aan te kijken.

Daarna wordt het zeker een stuk beter, maar ik vind dat het nergens 'echt goed' wordt, ik houd gedurende de hele film veel moeite om me in te leven in de karakters van Tatum en Seyfried, en vind hun acteerprestatie (hier) maar zo-zo. Henry Thomas dan. Díe kan me nou weer niet (nooit) vervelen. Ik werk in mijn werk veel met autisten, en vind dat ie het heel goed neerzet, al wordt nergens echt duidelijk of ie nou wel of niet een autist is in de film, nadat het door Syfried wordt verondersteld vrij vroeg in de film.

2.0. ...voor Henry Thomas...

Nogal melig gebracht en niet zo best geacteerd.

Nochtans een verhaal dat de werkelijkheid haalt : een liefde die aan de oorlog aftakelt.

Aanvankelijk vond ik de camera te ver van de personages staan. Later gaat dat beter en de oorlogsscènes waren best suggestief en sfeervol maar de film laat me toch achter met een gevoel van "het kon toch allemaal wat beter en krachtiger".

Deze op goed geluk meegebracht en hij viel nog goed mee. Een mooi verhaal die toch wel wist te boeien. Ook het acteerwerk was prima en kwam overtuigend over. 'k vond het allemaal niet te romantisch en dus nog goed te doen.

Verder zag de film er prima uit.

'k heb het me zeker niet beklaagd en vond het een prima film.

Ik weet wel wat ik kan verwachten van Nicholas Sparksverfilmingen, maar deze was behoorlijk erg. En dat terwijl de regisseur op zich best wat aardige films gemaakt heeft (What's Eating Gilbert Grape).

Waarschijnlijk was het bronmateriaal zo slecht dat er moeilijk iets goeds van te maken viel. Sparks houdt van drama op drama. Alleen een onmogelijke romance is niet genoeg, daar moetnog een autistenvader (die een beroerte krijgt en sterft), en nog een hele resem aan ander drama bovenop komen.

Ook hoe de film halverwege ineens switcht naar de oorlogsperikelen van John en Savannah uit beeld verdwijnt terwijl ze blijkbaar verloofd raakt met een andere kerel is allemaal wat zwak (ik dacht eerlijk gezegd dat we de film vanuit haar ogen zagen, of dan toch op zijn minst vanuit die van allebei). Als hij dan thuiskomt, ze met die vage buurman blijkt te hebben (die OOK nog kanker heeft) was de film me echt kwijt.

Die ontknoping met het verkopen van die coincollection van zijn dooie pa om haar nieuwe kanker-hubby te redden spande echt de kroon, zelden zo'n belachelijk einde meegemaakt. Die Sparks is echt niet helemaal 100.

Channing Tatum is een boerenlul die soms wel aardig acteert, maar vaker niet. Amanda Seyfried is een fijne verschijning, maar weet dit verder ook niet te redden.

1,5*, en dit huidige gemiddelde is belachelijk!

Weer zo'n film waarbij mij verwachtingen vooraf veel te hoog liggen, ook de reden dat ik de film lange tijd bewust niet heb gekeken. Het gebeurt mij vaker bij dit soort films dat ze bij lange na niet aan mijn verwachtingen voldoen. Vandaag toch maar eens een kans gegeven, maar had niet zoveel gemist als ik hem gewoonweg nooit had gezien.

Het begin van de film is erg sterk, met name wanneer je ziet hoe de band tussen de twee wordt opgebouwd. Dit geeft hoop voor de rest van de film, maar vanaf het moment dat hij weer wordt uitgezonden, is die pret eigenlijk ook voorbij. Daarna gaat het snel bergafwaarts en weet het nergens meer op (hoog) niveau te komen. De film raakte mij eigenlijk ook nergens, op het moment in het ziekenhuis met zijn vader na. Tussentijds zijn er nog allemaal kleine verhaallijnen die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Ik begrijp bijvoorbeeld niet zo goed waarom autisme in deze film is betrokken, nergens wordt het echt een belangrijk punt in de film. Het voelt voor mij alsof dit er maar aan toe is gevoegd om het geheel zo dramatisch mogelijk te maken en dat komt absoluut niet ten goede in deze film. Het zijn allemaal kleine factoren die onbelangrijk zijn, maar op de één of andere manier toch een plek hebben gekregen in deze film.

Het einde wil ik eigenlijk al helemaal geen woorden aan vuil maken, ik heb nog even een stukje teruggespoeld of ik nou wat gemist had of dat dit einde wel heel abrupt was. Dat laatste is het geval, het is zo'n abrupt einde, dat het eigenlijk totaal niet (juist) is afgesloten. Een einde kan voor mij een film verpesten of juist een stuk beter maken. In dit geval was de film al grotendeels verpest, dus hoopte nog op een ijzersterk einde die de rest enigszins goed kon maken.

Het enige dat echt goed en constant is in Dear John is Seyfried. Zij kwam op ieder moment zeer overtuigend over. De rest van de cast doet het overigens ook prima, maar Seyfried steekt er met kop en schouders bovenuit. Alleen voor de acteerprestaties kan ik echter geen voldoende geven, ik hou het daardoor, en het sterke begin van de film, op 2*.

“Two weeks together, that's all it took, two weeks for me to fall in love with you.”

Richard Jenkins zorgt er bijna in zijn eentje voor dat Dear John het aanzien meer dan waard blijft. Films en boeken van Sparks kun je uittekenen, en Dear John heeft ook weer alle bekende elementen. Het grootste probleem is alleen dat Tatum en Seyfried niet helemaal goed uit de verf komen, en van chemie tussen beide is geen sprake. De plotontwikkelingen zijn zelfs voor een Sparks film wat vergezocht, en het wordt op een gegeven moment zelfs lachwekkend (iets met trouwen omdat iemand kanker heeft en het verkopen van munten). Tatum en Seyfried zijn afzonderlijk van elkaar wel goed, en Jenkins maakt alles waarin hij zit beter.

Soldaat Johnny Tyree [Channing Tatum] heeft tijdelijk verlof wanneer hij op het strand Savannah Curtis [Amanda Seyfried] leert kennen. Een romance bloeit op, maar Johnny en Savannah kampen beiden met littekens uit het verleden. Verfilming van het gelijknamige boek van Nicholas Sparks (‘The Notebook’, ‘Night In Rodanthe’) waarmee Tatum bewees meer te zijn dan een knappe kop. Seyfrieds rol is minder goed uitgewerkt, maar Tatum en Seyfried hebben een goede chemie. Vooral de laatste scènes met Tatum en Richard Jenkins (als zijn gemankeerde vader) zijn ontroerend.