Mia Aioniotita kai Mia Mera (1998)

Een man aan het eind van zijn leven komt tot acceptatie van zichzelf en zijn lot.

Angelopoulis is een heel bijzondere regisseur weet ik na twee films van hem gezien te hebben (eerder al Ullysses Gaze). Beide films hebben overeenkomsten. Ze spelen zich beide af een een winterachtig decor. Ze gaan beide over een innerlijke zoektocht. Ze zijn beiden erg filosofisch, poetisch en spiritueel. Angelopoulis gelooft ook heilig in kunst. Hier is het poezie, het zijn woorden die kunnen verlichten, misschien wel kunnen redden. Beide films bevatten ook prachtige muziek. Eternity and a day heeft een iets duidelijker plot en is iets toegankelijker.

Naast de scenes die gimli f noemde wil ik ook de gehele scene in de bus noemen. De uitwisseling van blikken tussen de jongen en Alexander. Het voor het laatst waarnemen door naar buiten te kijken. De passagiers die instappen.

Nog specialer was voor mij de heftige en emotionele eindscene. Het lijkt alsof Alexander in het licht van de dood komt tot acceptatie van zichzelf en zijn lot. Alle ballast schudt hij af. Hij danst en communiceert het weg. Mooie en troostrijke gedachte dat je zelfs op zon'n laat moment nog over alles heen kunt stappen.

Wat bestaan er toch mooie films.

Ruim 4.5*

Prachtige film om te verdrinken in prachtige beelden. Probleem van de film is echter het gesmijt met zo veel symboliek dat het vermoeiend (of geforceerd zoals The Eye het noemde) werkt.

De film zit boordevol sterke (surrealistische) scenes: de kinderhandel, de adembenemende grens-scene, de busrit (incl het in slaap gesukkelde socialisme), de rouwscene omtrent een van de straatkinderen, en de mooie en passende slotscene.

De cameravoering, muziek en de blikken van Bruno Ganz maken het geheel af. Benieuwd naar meer werk van deze Griekse 'godheid'. 4*

Na 'O Thiasos' was ik eigenlijk een beetje Angelopoulos-moe, maar vanwege de aanwezigheid van Bruno Ganz toch deze maar weer eens geprobeerd.

Hier kan ik gelukkig weer veel meer mee. Wat een mooie film! Angelopoulos maakt het de kijker qua plot weer niet makkelijk, maar deze film kijkt toch lekker weg. De muzikale omlijsting vond ik fenomenaal. Erg mooi en blijft ook hangen.

Wat jammer toch dat eigenlijk (naar mijn smaak) de mooiste films van Angelopoulos niet of dramatisch slecht zijn te verkrijgen!

Wat me (tot nu toe) ook opvalt over Angelopoulos' films: ze spelen zich altijd af in een winters (Grieken)land. Ik moet altijd mijn kachel een tandje hoger zetten bij het kijken van 's mans films! Zit hij 's-zomers lekker aan het strand of zo?

Dit was geloof ik de eerste (hoe zal ik het noemen) 'Europese' film die ik zag (in de zin van geen 'blockbuster-type' en niet Belgisch).

Ik was 16 en speelde al een paar jaar het 'Theme' van de soundtrack ervan op de piano. Ik was eens ergens op die partituur uitgekomen, en toen ik besefte hoe mooi die 2 pagina's muziek waren, besloot ik de titel ervan eens te google'en.

Tot dan toe beperkte mijn film-ervaring zich tot de gemiddelde nieuwe komedie die uitkwam, af en toe een Belgische film en hier en daar eens eerder toevallig een (soort van) klassieker die ik zonder er verder bij na te denken op tv zag.

Toen ik deze film zag was ik overdonderd. Eigenlijk vreemd als ik eraan terugdenk. Ik had niks met poëzie, ik was nog verre van een filmliefhebber, en niet zo lang daarvoor zou ik zo'n film waarschijnlijk gewoon saai hebben gevonden.

Maar die film bracht zoveel nieuws, en ik vond hem prachtig. De scene die mij als het mooist bijblijft is de bus-scène, al weet ik weer niet waarom.

Het is dus ondertussen al 5 jaar dat ik hem gezien heb, en eerlijk gezegd ben ik een beetje "bang" voor hem opnieuw te kijken, omdat ik een twijfel of ik hem nu wel weer zo goed zou vinden (al heb ik dat wel vaker gedacht, en voorlopig + gelukkig was dat nooit het geval).

Wie een sfeer van filosofie en 'poëzie' (bestaat daar nu echt geen mooier woord voor) en de perfecte combinatie daarvan wil ervaren, moet deze film kijken.

Het beeld van Alexandre en zijn hond langs de kade is een van de puurste en mooiste die ik al ooit zag.

Een film met de nodige symboliek en poëzie, maar ik zie helaas vooral de miserie. De film is niet echt een leuke rit en het helpt niet dat de film meer dan 2 uur duurt. Af en toe wel een mooi shot, maar over het algemeen vrij grijs. dat past wel bij de film, maar mooi is het niet. De film lijkt wel verouderd. Bruno Ganz wordt hier helemaal gedubd, dat komt een film zeker niet goed. En de voice over is vrij irritant gedaan. Helemaal mijn ding niet dit.

Vanavond het genoegen gehad om deze film in de bioscoop op groot scherm te zien tijdens het retrospectief in Gent. Ik denk dat het 15 jaar geleden is dat ik de film zag, en e.e.a. was aan opfrissing toe. Ik heb weer genoten, al werd voor mij wel duidelijk dat deze film misschien net wat te gekunsteld en geforceerd is om zich met Angelopoulos' beste werk te kunnen meten. Desalniettemin, de metafoor van de dichter die woorden koopt van de dorpsgenoten omdat hij als banneling zijn moedertaal is vergeten, blijft voor mij één van de meest gedenkwaardige vondsten in de geschiedenis van de cinema.

Mijn eerste Angelopoulos denk ik als ik me niet vergis. Mja, het lijkt wel de Griekse Fellini of Antonioni. Abstract en zwaar, weinig toegankelijk. Angelopoulos neemt je mee op een soort van lokale roadtrip tussen de levenden en de doden. Erg spiritueel en poëtisch allemaal.

Het kleurgebruik is typisch Grieks. De kleuren wit en blauw zijn oververtegenwoordigd en omvatten de nationale trots van Griekenland. Ook het cameragebruik is sterk, sierlijk, gracieus zelfs.

Prima rol van Ganz die als Alexandros zijn laatste dag slijt in het bijzijn van een Albanese straatjongen. Een aantal mooie scènes hier en daar, de rouwstoet, de zwerm straatkinderen die ijverig auto's kuisen, de busscène. Metaforisch bij momenten en ik was er niet altijd even goed bij. Ik zie wel potentieel in deze film en Angelopoulos, maar ben toch minder wild dat de meeste anderen hier.