Carne Trémula (1997)

Deze Almodóvar bevalt me minder dan de andere films die ik van 'm gezien heb.

Gekunsteld ongeloofwaardig en rommelig verhaal. Het einde van de film is tenenkrommend slecht. Toch verder niet onaardig, dus 2,5*.

Zeker geen slechte film maar ook niet een waarvan ik bijzonder van onder de indruk was. De film begint erg mooi (Madrid, begin jaren 70) maar verzand daarna toch een beetje in een wat rommelig verhaal. De overgangen tussen bepaalde scenes vond ik soms wat onlogisch en inderdaad het einde was een goed voorbeeld van een anti-climax.

1* voor de mooie dame (Elena), 1* voor de mooie muziek en 1* voor de soms toch wel mooie plaatje.

Ik was niet zo onder de indruk. Het was allemaal wel aardig, maar boeide me niet zo erg en zo geweldig inventief vond ik het scenario ook helemaal niet. Begin en einde is natuurlijk schitterend en ook daartussen zitten een paar mooie scenes, maar het is niet het meesterwerk dat ik had verwacht, en eigenlijk zelfs een van de zwakkere Almodovars.

Grappig... ik vond juist het verhaal het zwakste punt van de film. Te veel gezochte toevalligheden [het lot... my ass], behoorlijk voorspelbaar (och jee, naar een boek van Ruth Rendell aldus de aftiteling), en hier en daar overbodig Spaans temperament, dat grappig bedoeld zou moeten zijn, maar niet is.

Almodóvar laat hier gelukkig prachtige mooi-filmerij zien. Want er komen wat pareltjes voorbij die het flauwe verhaaltje smaak en kleur geven zodat je het allemaal meer dan behapt. 3,5* is een terechte score mijnerzijde.

Amusante Almodovar,

De huisjes zijn weer kleurrijk ingericht. Zij het soms iets te gemaakt. En dat staat mij vaak wat tegen. Die gekunsteldheid. Het is zo `n ongelofelijke ver van mijn bed show die niet echt authentiek aandoet. Het ziet er mooi uit, het is amusant. Maar blijft aanvoelen alsof de personages na het stopzetten van een scène gelijk in een andere omgeving stappen. De muziekkeuze is ook veel te gemaakt en te eentonig. Het sluit niet aan bij de spanning die er soms heerst. Net zo min de muziek bij de komische momenten in de film aansluit. Almodovar moet niet elke scène van dezelfde soort muziek voorzien. Minder over een kam scheren dus. En wat meer sfeer creëren door elke scène van de juiste muziek voorzien. Eentonigheid hielp hier niet, doordat er een veelvoud aan emoties en genres voorbij kwamen.

Verder eigenlijk geen redenen tot kritiek. Luchtig drama. Sfeervol is de film zeker bij momenten. Verhaal loopt lekker omdat het leuk is om te volgen dankzij de vaak wat humoristische opzet. De tijdsprongen konden mij niet boeien nog irriteren. En de film ziet er best wel kleurrijk en vrolijk uit. Daarnaast is het acteerwerk oké. Vooral van Victor als onbezonnen jongen die de kneepjes van het vak nog moet worden bijgebracht. 3,5*

Na Volver onlangs te zien had ik nog eens zin in een Almodovar. Ik had er nog 3 thuis liggen ongezien en het werd deze Carne Trémula (de andere 2 zijn trouwens Todo sobre mi Madre en La Mala Educación) Maar na een Volver is dit toch ietwat een teleurstelling. Een film die meer in de lijn ligt van het niveau Kika en La ley del Deseo. Niet slecht, maar soms toch iets te gemakkelijk. Maar de herkenbare stijl van de regisseur is wel aanwezig, dus voor de fans is dit zeker een must. Misschien bij herziening nog beter, al was hij nu niet zo speciaal moet ik zeggen.

Een typische Almodovar. Zo ontzettend kleurrijk, dat het kitscherige eraan weer stijlvol wordt. Het werkt ook goed met het soapie verhaal, waarin de 5 hoofdpersonages tot in het absurde met elkaar verbonden zijn door verhoudingen, intriges, liefde en haat. Iemand als Sirk, waarmee de vergelijkingen weer zo overduidelijk zijn dat je die open deur eigenlijk niet wilt intrappen, zou zich er bijna voor schamen. Almodovar houdt zich niet in en dan is hij op zijn best. Als je zo'n over the top filmstijl hebt en zo overdrijft in het vertellen van een verhaal, heeft dat ook geen enkele zin. vindt het een van zijn betere films, hoewel de meeste van zijn films van een redelijk constant niveau zijn. 4 sterren niveau.

De films van Almodóvar zijn (bijna) altijd de moeite waard, maar deze film is zeker niet z'n beste.

Fraai camerawerk en prima hoofdrollen van Javier Bardem en de verleidelijke Francesca Neri, maar het verhaal over hartstocht, overspel en jaloezie had best wat spannender mogen zijn.

Klein bijrolletje van Penélope Cruz.

Beetje een tegenvaller.

Camerawerk is erg mooi, muziek is ook aardig. Verhaaltje is wat minder, zeker tegen het einde wordt het allemaal wel heel.. dwaas ofzo.. op een manier dat menselijke keuzes en overwegingen niet uitgespeld hoeven te worden, maar hier komt het rationele helemaal niet over. Eigenlijk lijkt het allemaal wel alsof ze 'maar wat doen'.

In dat huis in het begin is er niks aan de hand, en de politie staat aan de deur en Victor zet ineens dat wapen tegen het hoofd van Elena? En dan nog zeggen: "ik heb niks gedaan!" Nee maar nu wel...
En dan wordt het aardig opgelost, maar dan springt Sancho ineens boven op Victor. Dat zien de andere twee gebeuren, maar blijkbaar is het dan toch Victor (tenminste, dat lijkt iedereen te geloven) die de trekker overhaalt. Ahja...
En dan is Victor uit de cel, gaat ie vrijwilligerswerk doen bij de school van Elena. Ja tuurlijk, David pissig, maar Elena zegt: 'wat kan ik doen, ik heb geen goede reden hem weg te sturen'... Nee klopt.. of wacht... misschien toch... hij had toch David neergeschoten waardoor hij verlamd was? Ohja! Nee dat kun je niet aanhalen bij de politie oid als je niet wil dat ie je lastig valt bij je eigen stichting.. blijkbaar. Maar dan kun je nog zeggen, Elena wil hem helemaal niet wegsturen (al geloof ik dat niet zo), maar dat David dit zo makkelijk accepteert, gaat nergens over.

Buiten het verder een tikkeltje soapachtige script wel redelijk te doen. Bardem is zoals altijd wel uitstekend, en de rest is ook zeker niet slecht. Maar het script nekt het allemaal aardig, einde is ook te gemakkelijk.

2.5*

Mooie film, mooi gefilmd en mooie muziekscore. Een echte Almodovar. Tragisch liefdesverhaal met diverse relaties die door elkaar heen lopen.

Halverwege vond ik de film een beetje traag worden. Al met al wel een fijne Spaanse film.

Het wil bij mij maar niet opschieten om films van Medem en Almodovar te checken, terwijl ik van beide regisseurs inmiddels al enkele dvd's in huis heb die al jaren op de stapel liggen. In een bui maar eens Live Flesh gekeken en Talk to Her zit nog vaagjes in mijn geheugen. Dit is wel een erg leuke film en ook weer overladen met typische galgenhumor en rare samenlopen, met vele mooie shots van Madrid op de achtergrond.

Ook dit is weer zo'n film waarin iedereen gestoord is. Eerst maken we (na een buitengewone geboorte van hoofdpersoon Victor) kennis met 2 wijkagenten; David, die zodoende opgescheept zit met de pessimistische alcoholistische Sancho, en vervolgens is het weer zo'n verkeerde plaats-verkeerde tijd-moment wanneer zowel de 2 agenten, de inmiddels volwassen Victor en Elena, een heroineverslaafde partygirl waar Victor een oogje op had, tensamen komen, en deze ontmoeting zorgt ervoor dat de levens van de personages pontificaal op de kop komen te staan. Met een heerlijke mindfucking plot als gevolg waarin wraak, overspel, misleiding en plottwists de komende tijd de kijker in de macht weet te houden.

Ziet ernaar uit dat ik gewoonweg weer lekker verder moet gaan met films van Almodovar te ontdekken. Erg leuke en luchtige verrassing, ondanks dat de situaties niet zo luchtig mogen zijn.

4,0*

Eens met mister blonde. De onlogische plotelementen, waar velen blijkbaar over struikelen, zou ik in een serieus drama niet vergeven, noch in een Hollywood-productie. Maar dit is Almodóvar. Hier hoort het bij de sfeer. En het knappe is dat Carne Trémula het serieuze van het drama tegelijkertijd ook staande weet te houden. Narratief vind ik het daarmee een van de evenwichtigste en beste films uit het oeuvre van Almodóvar. Cinematografisch is het dat ook. Vooral de eerste ontmoeting tussen David en Helena is weergaloos (Xavier Dolan-achtig!). De seksscène, met een Rubens-achtig slottafereel, mag er eveneens zijn. Tot slot nog een vermelding voor de muziek, die zeer passend is, op zichzelf beschouwd wellicht overdreven sentimenteel, maar ook dat past perfect in de sfeer. Heerlijke film.

Via marktplaats heb ik de film Hable con ella gekocht. Het was voor mij een aangename verrassing dat er twee dvd's in de hoes zaten. Naast bovenstaande film deze. Ik heb me er prima mee vermaakt. Best een goed verhaal, een fijne Spaanse sfeer, vrij spannend en goed geacteerd. 3,5*

Matig.

Visueel oogde het gelukkig wel erg verzorgd. Niet zozeer erg mooi, maar het valt toch duidelijk op dat Almodóvar er wel de nodige aandacht aan besteed heeft, dan kan ik best appreciëren. Jammer genoeg is dat ook meteen het hoogtepunt van de film.

Het verhaaltje is vooral erg geconstrueerd. Een paar twistjes, iedereen die iedereen kent en elkaar steeds weer tegen het lijf loopt. Het wist me gewoon erg weinig te boeien. Ook het drama dat uit het plot voorvloeit weet amper te beklijven, mede door wat matige acteerprestaties.

En zo zat ik redelijk gelaten te kijken naar deze film. Ofwel had er nog wat extra pit ingemogen, zodat het ook het plotje leuker was, ofwel had Almodóvar nog meer op sfeer moeten inzetten, zodat je toch niet gewoon naar een aardig vormgegeven verhaaltje zit te kijken. 't Is ook zeker geen erg slechte film, maar erg warm werd ik er niet van.

2.0*

Ben het zowat eens met Onderhond. Vrij matige Almodovar, heb al betere films van hem gezien. Qua plotlijn zeer clichématig script waarbij de vijf hoofdpersonages met elkaar verweven zijn in een tijdspanne van 20 jaar. Alles past als een geconstrueerde puzzel te smoothy in elkaar. De film is te gemaakt en was te soapachtig.

Daarnaast wel prima camerawerk zoals onder meer de liefdesscènes. Het is de cinematografie die de film naar een hoger niveau tilt. De sfeersetting van een Madrileense buitenwijk werd ook prima neergezet. Ook aan de acteerprestaties is niets af te dingen. Een Almodovar dus met twee gezichten. Eentje die snel vergeten zal zijn, vrees ik.

De beste Almodovar die ik 15 jaar ofzo zag. Toegegeven, ik zag er de afgelopen 15 jaar ook niet zoveel. Midden jaren '00 zag ik er veel op een rij, met het tamelijk vervelende Volver had ik het helemaal met 'm gehad. Pas geleden begon ik weer met zijn films. Ik zag Matador en La Ley del Deseo, allebei nogal net niet en bij die laatste verklaarde ik dat Almodovars drama moet werken of hij flink over de top moet gaan. En prompt zie ik een film waarbij er wel het een en ander op het drama valt af te dingen en die ook niet over de top gaat, maar die wel volkomen werkt voor me. Sterker nog. Dit is een van zijn beste films die ik zag.

Allereerst oogt de film beter dan ooit. Het drama is aan de oppervlakte een verhaal vol twistjes en een toevalligheidje te veel, maar daaronder schuilt een behoorlijk boeiende en zeker niet oppervlakkige film die vooral over schuld gaat en die meerdere keren zeer overtuigend de sympathie weet te verleggen en qua verteltrant slim en knap leent van melodrama's uit het studiotijdperk. Almodovar stopt er genoeg beetjes kitsch in om zichzelf te blijven. Ben nogal verrast. Het blijkt dat ik niet uitgekeken was op Almodovar, hij blijkt gewoon wisselvalliger dan ik dacht en zag de verkeerde films. Nu weer eens tegen een echt goede aangelopen.

Bijzonder. Ik was helemaal niet van plan om deze film te gaan bekijken, maar had hem per ongeluk aangeklikt in de Penélope Cruz Collectie van CineMember. Om hem uit mijn nog te voltooien titels te krijgen moest ik hem eerst helemaal gezien hebben. Dus, vooruit.

Maar daar kreeg ik geen spijt van. Cruz had maar een bijrolletje, grappig genoeg. Echter, het ging me helemaal niet om haar. En ik lees hier dat sommigen het verhaal eigenlijk helemaal niet boeiend vonden. Dat kan ik ze eigenlijk ook niet kwalijk nemen. De gebeurtenissen die grote impact hebben op de levens van de personages passen bijvoorbeeld ook heel goed in een soapserie. Maar de regie en ook het talent van de cast zorgt dat dit niveau met groot gemak ontstegen wordt. Zeker dankzij dat laatste wordt medeleven tonen met daders, slachtoffers en alles wat daar tussenin zit heel goed mogelijk.

Wat wel fijn is aan Carne Trémula is dat een kant kiezen zo lastig wordt. Er is geen goed of slecht. Voel je je verbonden met één persoon, dan is er op hem of haar ook genoeg aan te merken. En laat je je intern kritisch over een ander uit, dan kun je hem of haar toch ergens wel weer begrijpen. Dus de individuele gebeurtenissen zijn wel wat zwak te noemen. Maar ze komen schitterend uit de verf vanwege de manieren waarop de paden van de karakters elkaar kruisen.

Nogmaals, het was niet mijn bedoeling om deze te gaan zien. Een vage speling van het lot, dus. En eentje waarvoor ik erg dankbaar ben.