Psycho II (1983)

Veel beter vervolg dan verwacht! Erg complex en toch meer dan aardig verhaal maar waarom pleegt Norman nou uiteindelijk toch zijn enige moord van de film op het laatste? uit verdriet voor Mary of gewoon als "trekje"? iig Perkins acteert erg goed, rest van de cast is ook erg goed alleen zonde van het tv-film achtige uiterlijk van de film (alhoewel het camerawerk erg sterk is!). 3,5 *

Meestal zijn vervolg films een stuk slechter dan het eerste deel maar dit vervolg vond ik eigenlijk best goed. Het verhaal is weer spannend en boeiend en zowel Anthony Perkins en Meg Tilly (zag er ook nog eens lekker uit) deden het prima.

Gewaagd vervolg.

Het houdt niet over, maar toch.. De bedoelingen zijn goed.

Het is natuurlijk ook niet makkelijk om decennia later een vervolg te maken op dè klassieker van Hitchcock. Ookal was het niet de beste van de meester der suspense, waarschijnlijk was het wel zijn bekendste.

Gelukkig doet Perkins weer mee, en ook de mooie Miles is prettig. En verdomd, het verhaal is nog niet eens zo gek. De suspense lijkt een beetje verruilt voor sfeer en romantiek, maar ook dat doet weinig af aan het geheel. Er is zelfs wat gore toegevoegd.

Ondanks dat Perkins, dankzij het script, hier minder goed uit de verf komt dan in deel 1, draagt hij de film. En is hij bij vlagen weer griezelig disturbed, zoals alleen hij dat kan zijn.

Op naar deel 3.

Redelijk.

Zeker 20 jaar geleden dat ik Psycho II zag, en hoewel elke horror in je kinderjaren enger is, is deze film nog steeds sfeervol en bij vlagen spannend. Puik vervolg met respect voor het eerste deel door de rustige beelden. Knap ook dat het verhaal toch nog mysterieus is verder ontwikkeld. Het geweld is trouwens (uiteraard) verhard, zoals het mes door de mond.

Jammer dat de originele soundtrack ontbreekt, maar de matte kleuren zijn wel een verrijking en het acteerwerk is ook een stuk beter. Het gestotter van Perkins is soms wat overdreven, maar hij overtuigt gewoon als de twijfelende en verknipte Bates. Hoe hij ook op het eind voor het huis staat met het sillhouet achter het raam, creepy, en dan vooral die knerpende stem van "z'n moeder"

Ook nu heeft de film een aantal onvergetelijke scenes. Zoals je in deel I al een mooi camerastandpunt boven de overloop had toen ma uit d'r kamer stormde, zo is in deel II de camera van bovenaf gericht op de keuken bij het neermeppen van z'n echte moeder. Best leuk gedaan.

Na driekwart van de film begint het gedoe om de moeder, het gebel en het verkleedpartijtje wel erg vervelend te worden, maar je blijft nieuwsgierig naar het einde. Voor het mooie had het wel iets korter gemogen, en een ander minpunt is dat het verhaal lang niet zo geloofwaardig is als deel I (maar vooruit). Al met al een onderschatte en onbekende film aan de stemmen te zien.

een sterk vervolg op de brilljante hitchcock klasieker.

anthony perkins speeld zijn rol zeer sterk mss nog net iets beter dan in het eerste deel.maar de film opzich miste toch wat van de kracht die hitchcock er zo mooi inplaatste,zoals bvb de echte spanning van begin tot einde.

en zoals bootleneck hier boven al zij jammer dat de originele soundtrack er niet meer bij is, je mist dat wel in bepaalde scene's.

maar al bij al is dit een zeer goed vervolg.

ik ga wel geen moeite doen om deel 3 en 4 te bekijken want die zien er echt niet goed uit en uitgemolken.

het is idd wel vreemd dat er nog weinig op deze film gestemd hebben maar ik weet het ook nog niet zo lang dat er meer dan één bestond.

3,5*

zeer aangename verrassing deze film. Je denkt constant dat je weet wie het is, maar dan toch weer niet, toch weer wel en uiteindeiljk niet. Zo hoort het nu zie

Acteerprestaties wel van iets minder hoog niveau, en kleur voegt niet veel toe aan het geheel, maar zeker een goed vervolgje op Psycho.

3.5*

'k vond het een goeie sequel. Het verhaal richt zich dit keer meer op het personage Norman. Het eerste uur is het vooral spanningsopbouw/drama, het tweede deel worden er meer moorden gepleegd (maar door wie is een verrassing).

De cast deed het goed (leuk dat de originele cast weer meedoet) en dit keer was de film in kleur.

Echt memorabele scènes zitten er niet in, maar de film bracht toch een interessant verhaal die toch ook de menselijke kant laat zien van Norman. Het einde vond 'k iets minder, maar paste wel bij de film.

Het origineel is natuurlijk beter, maar toch is deze de moeite om te bekijken.

De film had beter gekund als Bates veel eerder in de film de rol had die hij tegen het einde aan speelt. Nu krijgen we niet veel meer dan een schuchtere, wat vreemde kerel te zien anderhalf uur lang.

Het verhaal en complot was wel origineel bedacht, maar zorgde onvoldoende voor spannende thriller en horror momenten.

De cast was wel aardig.

Vreselijk waren de decors.. Zo is de achtergrond van het motel duidelijk een schilderij

Zoals hier eerder geschreven staat: de film wordt het best na het eerste uur en dan vooral in het laatste kwartier. Verder niet veel bijzonders.

2,5 sterren

Nu ik de prequel, Bates Motel, in serie-vorm aan het volgen ben toch maar besloten om deze even te kijken. Dit vervolg heeft vermoedelijk weinig te maken met wat er in de serie behandeld gaat worden, maar een week op de volgende aflevering wachten duurt echt te lang. Twijfelde al of deze het origineel kon evenaren, maar dat is helaas niet gelukt. Toch is het voor een sequel ijzersterk te noemen.

Het is vooral een feest om de originele setting weer terug te zien. Het oude huis is zelfs herbruikt, terwijl het motel gereconstrueerd was. De sfeer is meteen weer voelbaar, zeker wanneer de eerste sporen van Norma boven water drijven. Het is even wennen om Bates ruim twintig jaar ouder te zien, maar een psychopaat acteren kan hij nog steeds. Extra vermelding waard is Vera Miles en vooral de mooie Meg Tilly die erg sympathiek is.

De film kent geen uitschieters wat betreft scenes, maar is wel bijna constant spannend. Doordat Norman en Mary veel in elkaars buurt zijn voel je continue die dreiging. Qua special effects en smerigheid hoef je nog steeds niet veel te verwachten. Sterke soundtrack en een zuur einde, maar precies goed.

Deze film heb ik vele jaren geleden een eerste maal op televisie gezien, een horrorfilm op TV, dus ik was tevreden. Er niet over nagedacht dat dit Psycho II, een sequel was, gewoon horrorfilm dus kijken. Ik vond het een geweldige ervaring! Constante spanning, prachtige shots van het huis van Norman Bates, vele geweldige horrormomenten, een verrassend en bloedstollend einde... Ik denk dat ik hem gezien heb voor het origineel. Ik heb de films altijd als geheel onderscheiden gezien, Psycho II als een op zich staande film en dus niet als vervolgfilm. Ik was blij dat iemand op IMDB die film ook als dusdanig beschouwde. Ik zou het een beetje kunnen vergelijken met From Russia With Love en Licence To Kill, die beide Bondfilms zijn maar buiten de reeks ook staande blijven.

Ik heb het gevoel dat als sommige mensen deze film zouden zien, zonder de titel te weten en dus er niet van op de hoogte zijn dat dit een sequel is, ze hem nog beter zouden waarderen.

Voor mij één van de allerbeste horrorfilms en als je het als vervolg beschouwt, één van de beste sequels,(en die zijn er niet dik veel) zoals Saw II, The Godfather II en The Thing.

Ik heb zowel Psycho als Psycho II met 5 sterren bedacht.

En ik voelde mee met Norman Bates, die bij zijn reclassering het goede scheen voor te hebben en pas na het gepest van de moeder van Mary en Mary zelf, zijn beheersing lijkt te verliezen en opnieuw moordt, waarbij je de vraag stelt dat, als dit niet was gebeurd, hij nog misschien in de broodjeszaak zou werken... Als horroricoon lijkt Norman Bates "één van de meest menselijke".

Een zeer degelijke sequel! Norman Bates zet zijn rol uitstekend neer. Door dit sterke spel, de muziek en het verhaal is het nog een behoorlijk spannende film. Ook de moorden waren verrassend bloederig en de gore effecten zagen er goed uit. Maar vooral het camerawerk was echt opvallend sterk. Een aanrader voor de liefhebbers van het origineel.

Meer dan aardig vervolg dat de gebeurtenissen uit het origineel moeiteloos naar de jaren '80 brengt. Psycho II weet zeer degelijk spanning op te bouwen en Perkins lijkt nooit weggeweest van zijn rol als Norman Bates. Het laatste shot is om te watertanden, zo sterk.

3,5*

"I don't kill people anymore."

Hoewel ik niet verwachte dat het veel soeps zou zijn kon ik een 80s vervolg op Psycho toch echt niet zomaar aan me voorbij laten gaan. Maar de film was vele malen beter dan had verwacht, hoewel minder iconisch is de film op veel punten even sterk of beter als Alfred Hitchcock's klassieker.

Na 22 jaar lang te zijn opgenomen in een psychiatrische inrichting word Norman Bates genezen verklaard door de rechtbank. Hij is vrij en keert weer terug naar zijn oude huis en motel. De huidige manager van het motel runt het op een manier waar Bates niet van gediend is en hij ontslaat hem. De voormalige motelmanager laat het daar echter niet bij zitten en valt Bates lastig bij zijn nieuwe baan bij een eethuis. Bates raakt bevriend met een jonge vrouwelijke collega die bij hem in gaat wonen. Maar dan gebeuren er weer onverklaarbare dingen...

Het verhaal is niet gebaseerd op Psycho II van Robert Bloch, en dat is maar goed ook. Als je de omslag en flaptekst van dat boek hebt bekeken merk je dat Bloch waarschijnlijk een klap van de molenwiek heeft gehad toen hij het boek schreef. In dat boek verkleed Bates zich namelijk als een Non en gaat naar Hollywood om te voorkomen dat er een film over zijn leven word gemaakt... Ik vond het erg sterk om een keer vanuit de ogen van Bates het hele gebeuren mee te maken. Uiteindelijk komt er ook weer aardig wat spanning in het verhaal. Het einde vond ik ergens misschien een beetje ver gezocht, maar het werkte wel. Heeft Tom Holland toch erg goed geschreven.

Anthony Perkins en Vera Miles keren weer terug in hun rol. Vooral Perkins vond ik erg sterk acteren, zoveel jaar later en hij zit er nog steeds helemaal in. Meg Tilly vond ik het ook zeker niet onaardig doen.

Bernard Herrmann's beroemde soundtrack voor het origineel (die trouwens ook nog een keer is te horen in het begin van deze film, als we de beroemde douche-scène nogmaals mogen aanschouwen) is natuurlijk ijzersterk en iconisch. Maar toch vind ik dat Jerry Goldsmith het hier ook erg goed heeft gedaan. De muziek werkt heel sterk in de emotionele scènes en helpt de drama enorm (bij Anthony Perkins schoten de tranen en de ogen toen hij de muziek voor het eerst hoorde) maar is tegelijk ook erg suspenseful.

We krijgen uiteraard een stuk betere kills als in 1960, vooral op het gebied van gore. Maar toch moet ik zeggen dat het allemaal nog steeds niet bijzonder veel voorstelt, het is namelijk allemaal erg kort en we krijgen het niet goed te zien. De film was wel erg goed geschoten. Er zaten af en toe een hoop knipoogjes naar de oude film in, zo zijn heel veel camerahoeken identiek. Het laatste shot is misschien een van de allermeeste shots die ik ooit op film heb gezien (gelukkig staat het ook op de poster).

Al met al dus toch echt een vervolg dat je gezien moet hebben. (Horror)vervolgen zijn vaak puur exploitatie van een geslaagd concept en in dit geval ook gewoon van de enorme status van het origineel, maar ik vind toch dat de filmmakers hier zijn geslaagd in het brengen van Psycho naar de 80s.

Goeie film waarin een man, die zijn moeder heeft vermoord, na 22 jaar opsluiting vrij komt. Dit late vervolg haalt het natuurlijk niet bij de originele Hitchcock-klassieker, maar qua verhaal sluit het mooi aan. Een aantal goed opgebouwde scenes en tegen het einde een paar redelijk spannende momenten. Anthony Perkins blijft goed gecast als Norman Bates. Uiteraard ook leuk om het hotel en het huis in kleur te zien.

Degelijk.

Geen Hitchcock fan, dus ook geen Psycho fan. Allerhande films van en docus over de "grootmeester" ten spijt. Ik vind Hitchcock doorgaans veel te obvious, te uitleggerig en te functioneel als regisseur. In dat opzicht van ik dit tweede deel een stuk leuker.

Het is grappig dat de enige serieuze twist die deze film kon hebben ook werkelijkheid wordt. Bates die op het einde gewoon weer de goeie ouwe is, weer een gestoorde moordenaar. Via een hoop omwegen, dat wel, en met nog een hoop stoorzenders in het verhaal, maar van de de verwachte eindtwist (ie hij was toch niet gek, het was het Mary/Lily) gelukkig geen sprake hier. Na een uurtje film wordt daar kundig komaf mee gemaakt, waardoor het tweede deel plots een stuk interessanter is.

Verder krijgt je een typisch 80s werkje voorgeschoteld. De sfeer is nog wel oké, acteerwerk af en toe op het randje. Visueel ook wat karig, al is het interieur van het huis wel sfeervol en wordt er ook kundig gebruik van gemaakt. Het is zeker geen wereldcinema, maar het is net voldoende om de spanning in het verhaaltje levend te houden.

Leuk voor een keertje, kon er meer mee dan met het origineel. Al was dat ook weer geen enorme verrassing.

2.5*

Matig. De film kijkt redelijk weg maar wordt nergens duister, luguber, spannend of ook maar iets dat het kijken waard wordt; het kabbelt allemaal wat voort in een gezapig tempo. Het ligt niet aan Perkins die best mooi een gekwelde man speelt, maar al met al is het geheel wel wat houterig geacteerd. Visueel op momenten aardig, maar in de regel is het ook weinig bijzonder. Geinig eens gezien te hebben maar meer ook niet. 2,5*.

De laatste 30+ minuten maken bijzonder veel goed want het eerste uur is tergend langzaam, braaf en simpelweg niet al te interessant. Het tempo schiet echter plotseling omhoog en dat laatste gedeelte van de film is sterk. Perkins komt ook beter tot zijn recht wanneer hij de zieke kant van zijn personage meer op de voorgrond mag laten treden.

2 sterren voor het eerste dikke uur, 4 sterren voor het laatste gedeelte van de film.

No, Mother. I won't do that. You can't make me kill her

Een vervolg maken op een gelauwerde film, het is toch altijd risky business. In de meer dan 20 jaar die tussen deze sequel en de originele Psycho zit was de eerste film uitgegroeid tot een ware klassieker en hoewel in 1982 schrijver Robert Bloch (die ook het boek schreef waarop Hitchcock zijn film baseerde) een vervolg maakte op het verhaal, besloot Hollywood het op een andere manier aan te pakken. Dat voorspelde niet veel goeds maar ze deden wel 1 ding alvast goed: ze wisten Anthony Perkins en Vera Miles opnieuw te strikken.

En dat is toch al een groot pluspunt aan deze film. Het is interessant om te zien hoe er met dezelfde personages toch een andere film van gemaakt kan worden. Het lukt regisseur Richard Franklin om een zekere diepgang aan Bates mee te geven die je in de vorige film een beetje mist (daar is het gewoon een kwestie van "Norman Bates is gek en vermoordt mensen" terwijl je hier toch lange tijd blijft twijfelen of hij nu effectief de moordenaar is of niet) en hij vermijdt zelfs de gebruikelijke vallen die je bij dit soort films kunt verwachten. Verder veel knipogen naar de originele film (in zowel plot met onder andere de naam Mary Samuels, dezelfde naam die Marion indertijd gebruikte om in Bates Motel in te checken, alsook in stijl met een aantal Hitchcock shots) en het was even met een bang hartje afwachten wat Franklin ineens ging doen met de twist dat Norman geadopteerd was. Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd, het kost de film zelfs een halfje als ik eerlijk ben, maar die scène waar Bates Mrs Spool de kop inslaat en terug in zijn vertrouwde schizofrenie vervalt gaf wel kippenvel.

Het is in ieder geval dus een goede zet dat Perkins terugkeert als de ondertussen beruchte Norman Bates. Hij is ouder geworden, zo'n tijdssprong van 23 jaar doet wel wat met een mens, maar hij is het personage nog niet verleerd. Ook de toevoeging van Vera Miles kan op een applausje rekenen maar het is vooral toch ook die wisselwerking met Meg Tilly die deze sequel zijn eigen smoel geeft. Naar het schijnt konden Perkins en Tilly niet goed met elkaar overweg (Tilly, die blijkbaar de impact van de originele film niet begreep, had commentaar op het feit dat alle aandacht naar Perkins ging waarop die geschoffeerd was en niet veel meer van Tilly moest weten) maar daar is gelukkig op het scherm niets van te merken. Visueel ook wel leuk trouwens. Het is niet zo'n suspensefilm als het origineel maar de opening met die iconische douchescène en de update naar kleur zet meteen de toon.

Ik krijg in ieder geval wel zin in het derde deel. Dat wordt geregisseerd door niemand minder dan Perkins zelf en hoewel ik het vermoeden heb dat met dit tweede deel wel alles is gezegd rond Norman Bates, wil ik het nog wel aanzien wat Perkins (en voor het 4e deel komt Stephen King regular Mick Garris zelfs in de regiestoel) met de reeks doet. Deze Psycho II is in ieder geval een leuke verrassing. Geen kopie van het origineel maar een film die zijn best doet om iets toe te voegen aan zijn voorganger en ondertussen ook op eigen benen probeert te staan. Iets wat verrassend genoeg lukt.

3.5*

“I don't kill people anymore.”

Niet slecht. Meestal pakken dit soort sequels dramatisch uit, maar Psycho II is sfeervol en zeer vermakelijk. Dat komt vooral doordat het verhaal rond Norman Bates goed wordt voortgezet, en Perkins is weer geweldig in de rol. Het is ook interessant om de omgeving rond het Bates Motel nu in kleur te zien, en het doet niets af aan de nog steeds ijzingwekkende sfeer. Acteurs als Miles, Tilly en Loggia doen het ook goed, en de grote kracht van de film is dat je bijna sympathie krijgt voor Norman. Tot aan de laatste scene...

Mijn inziens de beste sequel aller tijden en niet alleen omdat het een vervolg betreft op één van de meest geroemde en invloedrijke films aller tijden (Psycho staat op nummer 14 in de Top 100 van The American Film Institute). Hitchcock zou zelf waarschijnlijk genoten van deze meer expliciete, maar vaak net zo suspensevolle horrorthriller. Het ijzersterke scenario zou tot niets hebben geleid zonder aanwezigheid van Anthony Perkins, die zonder enige problemen opnieuw in de huid kruipt van serie-moordenaar Norman Bates, die 22 jaar na zijn veroordeling genezen wordt verklaard en de kans krijgt iets van zijn oude leven op te pakken, ondanks fel protest van Lila Loomi [Vera Miles], de zus van Marion Crane en weduwe van Sam Loomis uit het origineel.

Bates keert terug naar Bates Motel en krijgt een baantje in de keuken van een wegrestaurant waar hij bevriend raakt met Mary Samuels [Meg Tilly], aan wie hij tijdelijk onderdak verleent omdat haar relatie is stukgelopen. Briefjes en telefoontjes van 'moeder', alsmede haar verschijning voor het raam in Normans huis, duiden op een complot bedoeld om Norman opnieuw tot waanzin te drijven.

De suspense komt aanvankelijk voort uit de vraag wat het effect is op de (begrijpelijkerwijs) nerveuze, onzekere Norman. Het prachtige spel van Perkins - iets wat hij niet kon vasthouden in deel 3 - houdt je op het puntje van je stoel. Halverwege maakt scenarist Tom Holland ons duidelijk hoe de vork in de steel zit en ontstaat er extra suspense, wat leidt tot een ware nagelbijter van een finale, gevolgd door de veelbesproken epiloog. Tilly is eveneens uitstekend en Dennis Franz maakt indruk in zijn belangrijke bijrol als de man van Bates Motel een 'succes' heeft weten te maken. Regisseur Richard Franklin vult de film bovendien met vermakelijke visuele verwijzingen naar het origineel, die echter nooit afleiden van het uitstekende plot. Deze fan van Hitchcock en Psycho had zich geen beter vervolg kunnen wensen.

Sequels op horrorfilms uit de jaren 80 zijn alles behalve bijzonder, maar het klinkt toch altijd een beetje als heiligschennis als er een vervolg komt op een grote klassieker. Zo moet het ook geklonken hebben toen men begin jaren 80 een vervolg ging maken op Psycho van Alfred Hitchcock. Maar geestig genoeg is Psycho II juist het schoolvoorbeeld van een fantastische sequel. De film van regisseur Richard Franklin en scenarist Tom Holland zet het verhaal sterk voort, maar voelt zelden als een simpele herhalingsoefening. De film kent veel callbacks, een paar terugkerende acteurs - waaronder een wederom fenomenale Anthony Perkins als Norman - en heeft in zijn details ook een paar sterke knipogen naar de eerste film. Daarentegen is de film echt zijn eigen ding; een fascinerende karakterstudie, waarbij je als kijker nog alle kanten op kunt betreft het personage van Bates. Iedereen heeft het nog steeds over Psycho, maar meer mensen zouden het moeten hebben over Pyscho II.

4 sterren.

Prima vervolgdeel op de iconische horrorklassieker, waarin regisseur Richard Franklin en scenarist Tom Holland duidelijk profijt hadden van het boekmateriaal. Het inhoudelijke verhaal is dan ook vooral waar de film zijn voornaamste kwaliteit uit kan persen, aangezien het een lekker mysterieus geheel oplevert dat geregeld verrassend uit de hoek komt. Het feit dat we alles dit keer vanuit het perspectief van Anthony Perkins (een sterke acteerprestatie) zien levert ook een verfrissende inslag op, maar na een uur wordt het niettemin duidelijk dat de spanning volledig afwezig blijft. Zonder sfeerzetting of griezelige insteken verzandt de film uiteindelijk in een ietwat teruggetrokken geheel dat weinig emotie bij de kijker weet op te wekken, wat niet verbloemt wordt door het matige acteerwerk van de bijpersonages. Het feit dat ik de hele tijd mee aan het denken was met het verhaal levert natuurlijk pluspunten op, maar uiteindelijk zal het mijn netvlies snel weer verlaten en dat is binnen dit soort thrillers nooit een goed teken.

Deze inmiddels classic film het vervolg op de wereld beroemde thriller film, opnieuw gezien.

En ook deze film, blijft een hele goede en spannende film.

Met weer een uitmuntend acterende Anthony Perkins als Norman Bates.

En na 22 jaren kwam uiteindelijk dit vervolg, waar later nog een aantal vervolg films na kwamen.

Deze film pakt het verhaal dan ook op, van de oude classic.

Ook deze film, blijft een sterke kwaliteits film.

Waarbij je op het puntje van je stoel zit.

Met een fantastische cast en mooie film muziek.

Weer van genoten.