Pop Skull (2007)

Wat een intense geflipte trip. Een arty experimentele horror die niet bepaald gebaande wegen bewandelt.

Daniel, een pillen slikkend depressief hoopje ongeluk. En zo is de film ook vormgegeven. Zeer beperkte maar goed gebruikte belichting. Waanzinnige stroboscopisch flitsende en overlappende beelden: vooral sterk in het begin aanwezig - je wordt haast letterlijk de film "ingetript". Dit gecombineerd met net zulk hyper geluid.

Maak zo kennis met de in zelfmedelijden ondergedompelde Daniel, die iedere grip op de realiteit begint te verliezen en geteisterd wordt door freaky waanbeelden. Maar bij de aftiteling moet je toch concluderen dat het vooral sfeer was, waarbij horror als middel is gebruikt.

WARNING: This following motion picture contains scenes that may not be suitable for individuals diagnosted with epilepsy. Mja, hoewel ik denk dat deze waarschuwing ook makkelijk op Irrevirsible geplakt had kunnen worden, is het hier zeker geen loze aankondiging.

De film heeft een zeer eigen, trippy stijl, waar ik Gaspar Noé waarschijnlijk het meest in terug zie, maar ook misschien wel Visions of Suffering. Sombere dialogen, hyper geflipte beelden. Qua visuals en sound design deed het me een beetje hier aan denken: YouTube - EVA 1 . Mensen noemen Aranofsky, Tskamoto, allemaal om aan te geven dat deze film gewoon zeer modern en eigen is.

Tsjah, qua verhaal kom je al een heel eind met de plotbeschrijving hierboven. Er zijn wel duidelijke hoofdlijnen.

In het begin tript de film gelijk al erg door met strobe, kleuren en scenes over elkaar. Daarna had ik even het idee dat me heel wat houvast werd geboden door middel van een groot gedeelte verhaal, maar verhaal en trip zijn zo verweven dat je bijna alles als verhaal

zou kunnen opvatten en bijna alles als trip.

Ik zou zeker niet zover willen gaan, dat het verhaal een kapstok is om het audiovisuele aan op te hangen. Het verhaal is trippy, gaat over de messed up psyche van Daniel en daar is deze audiovisuele methode voor nodig.

Naast het visuele, waar ik zo misschien nog wel op terug kom, is vooral ook de soundtrack effectief sfeervol en vaak wat beangstigend zelfs. Een combinatie van drone, ambient, noise, gitaar en allerhande psychedelische geluiden, zorgt op die manier voor een hele drukkende sfeer.

Sfeer is wel HET woord in deze film. Naast alle trippy beelden, lijkt de film redelijk low budget. (of lijkt dat maar zo). Toch is er ook erg veel aandacht besteedt aan belichting, montage en filters.. Dan weer erg donker, dan weer overbelicht, past het precies in de sfeer die de film moet uitstralen.

Echt mijn soort film dus. Trippend, sfeervol, beangstigend, met vooral een opvallend soundtrack. Deze komt opeens wel heel hoog op mijn "nog te kopen" lijstje. Ook zal ik hem in mijn achterhoofd houden als mijn top 10 aan een verbouwing begint.

Top!

Overweldigend.

Het gebeurt niet al te vaak dat ik 5* geef aan een Amerikaanse film, dit is er dan ook eentje om te koesteren. Wingard begint inderdaad met een kleine epilepsy warning, en hoewel dat meestal een klein lachje losweekt was het zeker niet gelogen.

Mix tussen Gallo (personages en setting), Noé (grimmig drama) en Tsukamoto (hyperediting). No-budget film maar audiovisueel erg knap en vooral compromisloos.

Film is eigenlijk een simpel drama, maar zoals meestal is het gewoon de uitwerking die telt.

Mag snel een nieuwe film maken, dit ligt volledig in mijn straatje.

5.0* en een uitgebreide review.

Vond het verder een wat wisselvallige film. Piekt al na een paar minuten met een werkelijk geniale scène, kent ook daarna nog wel indrukwekkende momenten, maar veel kon het me allemaal niet meer schelen. Vond zowel het drama (waar ik overigens geen Noé in zag) als de horror absoluut niet werken. Daniel is gewoon niet zo'n boeiend figuur (laat staan vergelijkbaar met de personages van Gallo) en in te veel scènes wordt er stoom afgeblazen.

Had wat mij betreft nog wat meer pit in mogen zitten.

Alhoewel het verhaal in eerste instantie geen aanleiding geeft om eens lekker onderuit te hangen en jezelf onder te laten dompelen in een bepaalde roes, was ik het standaard verhaal zo vergeten en liet ik mij volledig meeslepen in een wereld, waar de beelden zichzelf maar bleven uitstorten over de kijker. Op visueel vlak ziet de film er weergaloos uit en geeft hij tevens een goede impressie, van een persoon die het allemaal niet meer zo scherp voor ogen ziet, veel waanbeelden die ontiegelijk veel sfeer uitademen. Ik bleef gedurende de helse rit gefascineerd toekijken. Het drama aspect werkte beter dan het hele horror gebeuren, ofschoon de combinatie beeld - geluid vaak al spannend genoeg was. Een audiovisueel wonder! 4,5*

Had gehoopt om net zo positief te zijn als de 4,5 en 5 stemmers, maar hoger dan 4* kan ik jammergenoeg niet gaan.

Pop Skull is een rasechte sfeerfilm die de kijker door middel van grimmige audiovisuele kunstgrepen probeert mee te zuigen in een totale depressie. Visueel stelt de film zeker niet teleur. De snelle montage, stroboscopische effecten en het mixen van beelden weten samen met het grauwe kleurgebruik op een effectieve en affectieve wijze de neerslachtige gemoedstoestand van het hoofdpersonage te visualiseren. Ook de sfeervolle ambient/noise muziek doet zijn werk goed, hoewel ik persoonlijk wat meer electronica in plaats van gitaren had gehoord.

Qua acteerwerk wist Pop Skull me helaas veel minder te overtuigen, wat denk ik vooral te wijten is aan de karakterisering van de personages als verveelde, aan teen-angst lijdende alto's. Ik vind het een te makkelijke en stereotyperende keuze en vaak vermoeiend om naar te kijken. Wat raar lijkt als je de opgefokte deleriumscènes makkelijk kunt verdragen. Hetzelfde probleem had ik bijvoorbeeld ook bij Last Days van Van Sant. Uiteraard is deze kritiek persoonlijk en ik begrijp dat anderen er geen probleem mee hebben of het graag door de vingers zien. Bij mij deed het echter voldoende afbreuk aan de filmervaring om er een halve ster voor af te trekken.

De genreaanduiding van deze film vind ik trouwens onterecht. Heb de film geen enkel moment ervaren als horror in de traditionele zin van het woord. Enkel sommige snel gemonteerde waanbeelden lijken er betrekking op te hebben, maar juist omdat het psychologische hersenspinsels zijn zou ik het niet als horror bestempelen. Verder geen kritiek op degene die de film heeft toegevoegd hoor. Ik hoop alleen niet dat het een verkeerde groep kijkers aantrekt die achteraf teleurgesteld zullen zijn en Pop Skull afrekenen op een gebrek aan horror. Vaste verwachtingspatronen zijn vaak al snel gevormd bij dit genre.

Indrukwekkend².

Wingard, werkelijk nog nooit van gehoord, maar hij weet (wel!) hoe hij een dergelijk verhaal gedenkwaardig kan maken. Men neemt een geluidsband waar je U tegen zegt, zorgt voor bijpassend camerawerk, een aantal geweldige tripscènes, maar ook een paar visuele pareltjes. Ik ben om ver geblazen in ieder geval, ook een aantal rustige scènes waren schitterend.

Ik wilde eerst 4,5* geven en het even in laten werken. Maar ik kán simpel weg niet anders dan 5* geven.

Home Sick vond ik nu niet bepaald denderend. Maar de extreem hoge score voor deze film heeft me toch nieuwsgierig gemaakt. Bijzonder was het allemaal zeker. Wingard toont ook vooral veel durf met dit experimenteel en sfeervol filmpje.

Vooraf krijg je een waarschuwing dat epilepsie-patiënten beter niet kunnen kijken. De waarschuwing verdwijnt en de rit begint. Dit is een nachtmerriefilm pur sang. Een nachtmerrie is allang geen droom meer over vampiers of draken. Een nachtmerrie is voor mij een verdraaiing van de werkelijkheid, zoals in deze film getoond wordt. Alleen hier gebeurt het af en toe op extreme wijze.

Daniel is een depressief hoopje ongeluk die door de drugs zijn oog op de realiteit verliest. Hij krijgt last van waanbeelden en dat is het perfecte excuus om alle beeldtrucjes uit de kast te halen. Beelden volgen elkaar in razend tempo op. Ook worden ze verdraaid, vervormd, herhaald en door elkaar afgespeeld. Dit gecombineerd met stroboscopische flitsen en een hypnotiserende soundtrack maakte mezelf haast gek. Je moet ook geen moeite doen om de beelden te plaatsen of om het magere verhaaltje te volgen, want dan is het waarschijnlijk minder genieten. Je moet de beelden op je af laten komen en het geheel in je hoofd tot een nachtmerrie vormen. Ik zat met regelmaat met opengesperde ogen en gespannen spieren te kijken naar de distorted pictures. Het deed me af en toe denken aan Requiem for a Dream, alleen is dit wat extremer, maar niet per se beter.

Zo vond ik Hughes het wel goed doen. Depressief praten en verslagen kijken gaat hem in elk geval goed af. Maar verder is hij nogal oppervlakkig, evenals de andere personen. Ook was er soms een overkill aan beelden. Dan was er een tijdje niks wazigs te zien en het leek alsof Wingard dacht om er gewoon een paar random beelden tussen te kwakken om sfeer te scheppen. Een beetje geforceerd soms. Maar later waardeerde ik het meer en meer en nam ik genoegen met het depressieve gevoel dat mij overstroomde na het zien van de film. En dat lijkt me precies de bedoeling.

Exact mijn gedachten, Observator.

Het is erg moeilijk om gedurende een enge film het "intense" gevoel vast te houden, heb ik altijd ervaren. Bij deze film is dat zeer goed gelukt. Ook met de "gefliptheid" zit het goed.

Voor de rest (is al heel vaak gezegd, maar goed) is de montage top, muziek top, en de setting ook goed. De acteerprestaties vond ik nog niet eens zo heel slecht, vond het allemaal realistisch genoeg.

4*

Beetje overroepen.

Geen slechte film, maar nergens bijzonder. Zit zo nu en dan wel een knap shot in, maar over het algemeen is het camerawerk technisch nogal achterstallig. Voelt erg aan als een ambitieus vriendenprojectje wat amper het niveau een gemiddelde afstudeerfilm ontstijgt. De trips zijn een welkome afwisseling tussen de nogal saaie tussenstukjes, daar ligt ook het grootste gedeelte van het effect van de film. Vond ze knap gemaakt en ook erg gevarieerd. Verder ook wel een goeie soundtrack.

Maar snap toch niet waar al die gigantisch positieve reacties zo ineens vandaan komen. Er zitten toch zeker een aantal haken en ogen aan, behoorlijk matig geacteerd ook.

3*

Best wel gaaf filmpje eigenlijk. Mooi om te zien hoe regisseur Wingard met beperkte middelen zo'n resultaat neer weet te zetten. Knap gedaan. Goed camerawerk en wat visuele hoogstandjes gecombineerd met prima muziek.

Echt geweldig vond ik het dan weer niet. Vond het niet altijd even boeiend en het hoofdpersonage was ook allesbehalve interessant. Wat dan wel weer interessant was, was de montage (lekker hyper, soms ook weer wat té veel van het goede), het sfeertje en een paar heerlijk mysterieuze (schrik)scénes. Vond het acteerwerk, vooral van de twee mannen, wel ver onder de maat.

Aparte soundtrack. Een paar mooi bijpassende nummers, maar ook beangstigende muziekjes die een aantal scénes goed wisten te ondersteunen. Ja, prima filmpje, met een aantal mooie scénes. Dikke voldoende voor nu.

Mooi in elkaar gezette beelden die versnellen, over elkaar gelegd en de hele rataplan. Soms wat nuchtere momenten, en die zijn ook lekker surreëel zoals tijdens het vissen, en een paar freaky momenten wanneer de hand voor het scherm verschijnt met de lage klanken erbij. De rustige sound zorgt sowieso voor een rare gewaarwording in combinatie met het visuele geweld, maar soms had het tempo wel iets hoger mogen zijn zoals bij de aftiteling.

Daniel vind ik nog best redelijk geacteerd. Het geforceerde trilstemmetje in het begin is echt bagger, maar z'n mimiek (of gebrek daaraan) spreekt boekdelen. De depressie is loud and clear.

Ik miste trouwens wel verhaal- of karakterontwikkeling om het echt disturbing te laten zijn. Het is duidelijk dat de insteek vooral audiovisueel is, maar alleen (gevisualiseerde) angstaanvallen vind ik niet genoeg om dramatisch/angstwekkend uit te pakken, terwijl het die potentie wel had.

Met Pop Skull toont Wingard een ambitieus, experimenteel regisseur te zijn, maar van zijn talent ben ik toch nog niet overtuigd.

Soundtrack in zijn geheel waanzinnig knap. Visueel is het echter vrij matig. Film barst werkelijk uit zijn voegen van de filtertjes, bewegingen en 'extreme' camerastandpunten. Soms geslaagd, vaak een misser. De hypermontage is dan weer zeer aardig. Deed mij beetje denken aan Nicolas Provost of Martin Arnold.

Probleem is echter dat het verhaaltje de audiovisuele ervaring in de weg staat, en omgekeerd. Echte inleving met het verhaal is nooit mogelijk doordat je als kijker bij momenten echt werd weggeblazen door de montage en de kijkervaring, die op zijn beurt dan weer te vaak werd onderbroken door het narratief en de aanhoudende klaagzang van Daniel.

In zijn geheel vooral een teleurstelling. Jammer. Vooral de absurde, gitzwarte humor uit Home Sick was voor mij een grote afwezige.

3*

Pretentieuze troep. Veel velle kleuren en een flitsende montage; en ik moet bekennen, de openingtitels kregen me te pakken. Echter vijf minuten later was de film me al weer kwijt. Ëén hele depressieve kop, maak er voldoende shots van, knip ze vlot en je hebt Pop Skull. Nou mag ik matig acteerwerk in horror nogal eens door de vingers zien; met dusdanige pretenties als Wingard werkt het als een doorn in het oog. Ben hier niet kapot van.

Lijpe film. Behoorlijk artsy, en ik snap de term pretentieus ook wel... Maar zelf vond ik het allemaal behoorlijk goed uitpakken. De film kijkt weg als een drugswaas waarin niet duidelijk is wie wat waar. De visuals zijn erg lekker in combinatie met de soundtrack.

Het acteerwerk was ok: we hebben het hier over een gast die de hele film vd kaart rondloopt, dus erg veel diepgang zit er niet in, maar het doet wel wat het moet doen dus je kan er moeilijk over klagen.

Een beetje op de gok gekocht na het lezen van alle reacties hier. Ik moet zeggen, dat was een goede koop!

Een ervaring.

Want bij Pop Skull kijk je niet alleen...je ervaart het. Een zeldzaam intensief werkje met een hoog hallucinant gehalte, dromerig tot en met. Visueel wat mij betreft zelfs het hoogst haalbare! Soundtrack is erg psychedelisch en angstaanjagend tegelijk.

Opvallend is dat Pop Skull op een bepaalde manier gewoon doodeng is, zoals eerder genoemd; angstaanjagend. Een fenomeen wat mij betreft, het gebeurt me namelijk niet meer zo vaak. Het abnormale gevoel voor timing zorgen voor intense (geflipte) situaties, montage hierbij is een waar genot.

Het geheel sleept zich dromerig voort en alles sluit fantastisch op elkaar aan, dé ultieme trip die op véél verschillende aspecten imponeert zonder een enkele fout te maken.

Pop skull

Machtig filmpje. Er wordt ontzettend veel met filters en effecten gespeeld en bijna altijd is het wel goed uitgewerkt.

Een aantal prachtige beelden worden er op je scherm getoverd.

En een aantal schrik momenten die echt door merg en been gaan.

Ik schrok me echt de pleuris en daarna was ik meteen weer aan het scherm gekluisterd.

De beelden zijn top, maar de sounddesign bij deze film is misschien nog wel noemenswaardiger, echt geweldige angstaanjagende geluiden zitter er in deze film.

Wat ik wel heel jammer vind is het acteerwerk van de hoofdpersoon.

Ja ok, hij speelt heel goed een depressieve kerel, maar dat is dan ook het enigste wat hij doet heel de film. Ik heb het gevoel als de angst van zijn gezicht af te lezen is, dat de film veel enger is. Eigenlijk stelde de droge kop van de hoofdpersoon mij telkens gerust, als hij weer wat illusies en dergelijke ziet. Dat hij aan het trippen is, is ook totaal niet van zijn gezicht af te lezen.

Zeker een goede film waarbij je op het puntje van je sofa gaat zitten, maar niet de absolute topper die ik had verwacht.

Beeld en geluid zijn op sommige momenten wel geniaal te noemen.

Maar ik verwacht in de toekomst een soortgelijke film, die het beter gaat doen.

4

Aardig vormexperiment. Het jammere is dat er nooit een echt ijzersterke scène tussen zit. Er klopte bij elke scène wel iets niet. De ene keer was het de (bij vlagen afgrijselijke kut-)muziek, een andere keer was het de irritant onderbelichting en weer een andere keer waren het de personages die mij niet konden boeien. Dat is toch jammer, want hier had een mooi werkstuk van gemaakt kunnen worden. Dit betekent echter niet dat genoemde voorbeelden nergens goed waren. In tegendeel, bij elke scène was dan ook weer een deel dat juist wél ijzersterk was. Heel zonde dus. Ondanks de relatief korte speelduur had ik het toch wel gehad op het einde. Het was niet zo bijster interessant meer en de cameratrucjes waren wel uitgewerkt. En die epilepsieverwekkende trucjes mogen van mij achterwege blijven.

Geliquideerd.

hijgerig en bedonderd, van het adrenaline dat vol met zweet troosteloos op mijn netvlies brandt, kotsmisselijk in mijn hoofd van het brakende geflits dat abrupt van de kanker een kortsluiting maakt. Dof, blind en doof, dwaal ik door mijn graf. Gestorven in de strijd, in de strijd met epilepsie.

Pop Skull kerft zijn charme in de pasgeboren beroerte van menig epilepsie patiënt, flitsend geruis en ruisend geflits bonken op het vermoeide netvlies dat na 5 minuten Pop Skull al zijn ouderdom vertoont. Ingespannen dolen we door het personage Daniel & co, gekluisterd aan de buis rot hij weg van zijn pijnstillers en klote leven.

Pop Skull is niet wat je noemt een horrorfilm ala dinsdag, het is een visuele horrorterm, gegriffeld in de steen dat het horrorgenre teweegbrengt.

Een uiterst interessante film met een veelbelovend begin, een aantal ijzersterke scenes maar niet over de gehele lengte wist te verbluffen.

Na het lezen van alle lovende woorden hier waren mijn verwachtingen tot ongekende hoogtes gestegen, en na de eerst 10 minuten bleek niets minder waar te zijn. Het veelvuldig gebruik van filters, stroboscopische effecten en close-ups ondersteunt door een onheilspellende muziek laten je in een andere wereld belanden. Alles lijkt te kloppen totdat het personages Daniel mij niet echt meer wist te boeien. Hughes had het karakter wel wat intenser en meer op het randje mogen neerzetten in plaats van het duffe. Het is maar goed dat het magistrale gebruik van de effecten zijn geestestoestand weergeeft en laat zien dat hij aan het trippen is aangezien dat van hem maar moeilijk is af te lezen.

Dit neemt niet weg dat het een intense filmervaring is met beklemmende beelden, een naargeestige soundtrack en niet te vergeten erg goeie schrikeffecten.

Erg goed maar niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had.

3,5* voor nu.

Sterke flim met een klein budget gemaakt; dat zie ik altijd graag. Wingard lijkt helaas nog iets te veel zoekende. Ik ben het met Goto eens dat de timing niet altijd top is. Daarbij leek het nog iets te veel een vingeroefening; dan zie ik toch liever iets als Small Gods (2007) . Een tweede reden waarom de film niet helemaal werkt, is de nogal onsympathieke hoofdrolspelers, waarbij Daniel best wel naar de kapper had mogen gaan. Het zorgt ervoor dat je je emotioneel moeilijk in kan leven. Wat dan overblijft is een indrukwekkende visuele trip, maar mee een waarbij Wingard zijn visitekaartje afgeeft, zonder al hier bij deze film direct toe te slaan.

Veel potentieel, goede film, kon echter nog beter.

Deze wilde ik al lange tijd zien, maar ik kon geen subs vinden (ook geen Engelse) en dat vind ik meestal wel prettig. Toch maar opgezet gisteren, en ik kon het prima volgen, dus me druk gemaakt om niets.

Ik blijk dus al tijden een bijzondere filmpje op de plank te hebben liggen, waarin wel erg veel aandacht is besteed aan de vormgeving. Nu kan men wat mij betreft hier niet ver genoeg in gaan, dus ik heb behoorlijk gebiologeerd zitten kijken. Prachtig, de stroboscoopeffecten, die doen denken aan Enter the Void, de hyperediting die bij tijd en wijle voorbijkomt, en de prachtig gekadreerde shots als het wat rustiger is, waarbij er vaak ook voor een passend kleurenfilter is gekozen.

Ook de soundtrack was over het algemeen vrij sterk. De gezongen nummers hadden voor mij niet gehoeven, maar stoorden ook niet, maar vooral de ambiënt muziek was erg prettig, zeker als men er ook in slaagt vrij subtiel Schuberts Ave Maria erin te verwerken. Enige kanttekening: hoewel de geluidseffecten vaak bijzonder sfeerverhogend werkten, werden ze soms ook gebruikt om goedkope horrorschrikeffecten op te bewerkstelligen. Vond ik een beetje clichématig overkomen, en deed wat mij betreft enige afbreuk aan de film.

Naast het matige acteerwerk van de hoofdpersoon is dit toch een reden om niet de volle vijf sterren uit te delen, maar uit 4,5* spreekt volgens mij nog steeds flink wat waardering.

Mislukt experiment. Grootste probleem met Pop Skull is dat ik het niet kan zien als film, eerder video art. Wingard probeert er wel een filmische draai aan te geven maar faalt daar wel in. Veel gespeel met filtertjes - waar ik een groot fan van ben - maar als het visueel dan überlelijk is heeft het ook weinig nut. En stroboseffecten, als ik ergens een hekel aan heb.


Soundtrack, sounddesign en de hyper-editting waren overigens wel dik in orde. De kern van de film is toch wel een voelbare nachtmerrie vorm te geven die resulteert in psychisch ongemak. Al weet Wingard de premise van dat concept ook geen waardig vervolg te geven. Het werkt overigens voor het eerste half uur wel prima, tot Morgan's uitval maar daarna is het vrijwel erg downhill. Zelfs met een ijzersterke soundtrack, zeer solide sounddesign en de uitstekende montage beklijft het nergens.


Spijtig, maar een experiment dat me niet goed valt. Werk wat prima in het oeuvre van een grandieux past maar niets filmisch aan. Ik denk dat Wingard's a Horrible Way to Die veel beter gaat vallen.

Lijkt gelukkig weinig op pretentieuze crap à la La Vie Nouvelle.

Vermoedelijk dat de liefhebbers van deze film zich helemaal kunnen vereenzelvigen met het type loser emo-kid dat een man moet voorstellen. Dat zo'n gozer überhaupt zo'n knappe vriendin heeft gehad, maakt het script erg onwaarschijnlijk. Aan de andere kant: als ie z'n kop een keer had geschoren en niet de hele tijd als een oud wijf had lopen janken, was z'n vrouwtje misschien niet bij 'm weggegaan. Om over die rare afwezige ouders maar te zwijgen.

Verder is de film als drugsnachtmerrie wel geslaagd. Deed me ergens ook denken aan een Requiem for a Dream, beetje hetzelfde vervreemdende effect. Voor dat experimentele gedoe was ik gewaarschuwd deze keer, al zal het nooit mijn ding worden. Krijg maar hoofdpijn van die goedkope stroboscoop effecten. Toch was al dat experimentele gedoe hier enigszins functioneel om het angst effect te versterken. Verhaaltje was overigens makkelijk te volgen, al zal het de fans van Pop Skull daar toch niet om gaan.

Dankzij het horroraspect een kleine voldoende. 3***

Wat begint als een prachtig vormexperiment bloedt langzaam dood. We starten niet meteen met een trip, maar die komt toch al snel en maakt veel indruk. Er wordt zo al snel een misselijke, smerige sfeer neergezet die volstrekt uniek is. Die stroboscoopeffecten hoeven van mij niet (doet mij te veel pijn aan de ogen, waardoor ik op een gegeven moment niet meer naar het scherm kijk), maar worden gelukkig maar kort gebruikt. Daarna heeft de film nog maar weinig te bieden, afgezien van enkele soortgelijke trips en een sterke soundtrack die in zijn eentje het mogelijk maakt de film nog uit te zitten.

Ik vond het nogal een amateuristische aangelegenheid vaak. Het is natuurlijk low-budget, maar dat is geen excuus, want dit leek toch vooral het werk van een groepje dat wel de ambitie heeft om iets aparts te maken, maar niet het talent. De problemen liggen niet bij het budget. In plaats daarvan was het vooral de enorme sufheid van een groot deel van de film. De dramatische ontwikkelingen zijn gewoon niet echt bijzonder en worden voorzien van slappe dialogen en slechte acteurs (die hoofdrolspeler kan echt niet). Buiten de trips om vond ik het ook erg lelijk geschoten over het algemeen. Later komen er wat meer horrorelementen in het spel, maar in plaats van dat die de sfeer terug brengen in het geheel komt het hier alleen nog maar idioter over. Ik kwam makkelijk in de film, maar na toen minuten was ik er helemaal uit en hoe harder Wingard probeerde er nog iets van te maken, hoe saaier het leek te worden.

Dan resten nog hypertrips en de soundtrack, die me nog op twee sterren brengen.

Al heel lang Popskull willen zien, maar de dvd-distributeurs zijn kennelijk weer eens behoorlijk gierig, en ik baal ervan (zeker nadat ik hem heb mogen aanschouwen) dat deze behoorlijk pakkende film nergens meer te krijgen is. Maargoed, hopen dat dat in de toekomst nog mag gebeuren.

Adam Wingard, die ik echter alleen nog maar ken van zijn korte filmpjes bij de VHS omnibussen, zet hier eigenlijk gewoon één ding neer: 86 minuten aan een menselijke kwelling nadat er iets onherroepelijks is gebeurd. Iedereen kent dat gevoel wel; het gevoel alsof de zon nooit meer voor je zal schijnen en de wereld er heel anders voor je uit ziet dan dat je gewend was. Het is net alsof je op een andere planeet rondloopt en alles om je heen voelt pikdonker en als een nachtmerrie waarbij je bang bent dat je er nooit meer uit zal komen. Uit eigen (diverse) ervaringen is de hele film gewoon erg herkenbaar voor me en je kan het voor jezelf alleen maar enger en weirder maken zoals je het zelf wilt. Zo heb ik bijvoorbeeld, bij een soortgelijke situatie als Daniel (noem me raar), me inene weer eens verdiept in weirde en enge videoclips, die vroeger, toen ik een jaar of 11-12 was en nog wel eens MTV keek, indruk op me hebben gemaakt (met als gevolg dat ik er nachten wakker van lag), waarbij ik ook op datzelfte ogenblik Chris Cunningham heb leren kennen. En je raad het al, je zit al met al je sores in je kop, maar de clips die dan nog in je achterhoofd rondslingeren maken je wereld alleen maar duisterder en duisterder, en ga je elke donkere straat, tunnel, situatie of voorbijganger ermee associeren en word je naast dat je verdrietig en hopeloos bent ook gewoon erg bang, en ben je blij als je weer op een veilige plek bent. Wat kan je het noemen? Sensatie? Genoegdoening? Of gewoon spelen met de situatie waarin je verkeerd? En de montage, kleurenfilters en pikdonkere shots in deze film is precies de wereld hoe ik dat herken. Alleen is de situatie in deze film nog wel even een paar graadjes erger.

Het eerste wat al opvalt bij Pop Skull is de kleureneffect en de pikzwarte shots die alles behalve hoopvol zijn en je al meteen meezuigt in een herkenbare wereld (zoals ik hierboven beschreef) Daar weet ik een ding over te zeggen: dat is uiterst indrukwekkend, en meeslepend gedaan en alles lijk je zowat mee te kunnen voelen. Daniel is een jongen die helemaal verrot is na de breuk van een relatie, en is helemaal het boekie zoek en daardoor ook een ongeleid projectiel geworden voor zijn omgeving. Alleen zijn beste vriend Jeff is bereid om zijn best te doen om Daniel uit de shit te helpen en er van alles aan te doen om hem op te beuren, wat helaas maar weinig succes heeft. Daniel is zo in een diep dal gezakt en het lijkt erop dat er overduidelijk geen redden meer aan is, en ondertussen zit Jeff's vriendin ook nog met allemaal zaken. De manier hoe de depressie van Daniel word vertoond is gewoon zo diep schrijnend, waarbij je gewoon hem een hand zou willen toerijken. Hij heeft waarschijnlijk wel zijn ex-vriendin als enig hoop gezien, want het lijkt me sowieso al niet het standaard figuur die een "geweldig" leven lijdt. De enige redmiddel die hij ziet is door pilletjes te gaan slikken, om zo zijn verdriet te verdoven en zijn hoofd leeg te maken. Zijn hoofd leegmaken ok, maar der komen daar wel hele andere, nog onaangename dingen daarvoor in de plaats. Daniel begint nu geesten en visioenen waar te nemen en raakt regelmatig in een zware hallucinatie, dat hem op zijn beurt weer op verkeerde ideëen wekt. De manier hoe dat in Pop Skull is gedaan is gewoon dood en dood eng, en de schrikeffecten zijn ook perfect getimed. Je kan Pop Skull wat de hallucinaties betreft echt wel beschouwen als een behoorlijk goede psychologische horrorfilm, maar de hele psychologische situatie van Daniel liegt er ook zeker niet om en Wingard weet dat ook op de meest pijnlijkste manier neer te zetten wat ook herkenbaar is (als je tenminste een beetje gevoel hebt) Vooral die flashbacks tussen Daniel en zijn ex-vriendin die hier nog wel zo teder en hartverwarmend weergeven worden, is eigenlijk gewoon niks anders dan pijn omdat die herinneringen nooit meer overgedaan kunnen worden. Wingard weet hier de kijker op alle gevoelige plekken te raken. Ook die scene's waarbij Daniel zo eventjes afleiding lijkt te vinden bij Jeff's vriendin, en dan ook vooral dat stukje dat hij zijn ex in haar ziet zijn erg sterk.

De film is niet alleen maar een depressieve meuk. De pikzwarte sfeer, de waanbeelden en de misselijkmakende filters en de trippy soundtracks en dat nog in combibatie met de waanbeelden, maken dit daarnaast ook tot een doodenge film, die ook steeds enger word. Laat ik het sterker vertellen: Dit is gewoon een van de engste films die ik in mijn leven heb gezien, en dat nog gemengt met een verhaal over depressie, dat voor een dubbele stoot zorgt. Eerst was je leventje nog zo mooi en leken al je dromen waar te worden, en nu lig je al een uitgeleefd wrak een een donkere goot van ellende, en maak je je het alleen nog maar erger door drugs te gebruiken. En voor wie dacht dat Pop Skull bij een film over een gebroken relatie blijft, heeft het mis. Het word gewoon allemaal nog enger, gekker en zieker, en dat is nog te zacht uitgedrukt. Wat er gebeurd zeg ik niet, maar ik kan je met verzekeren dat ik denk nog nooit zo bang ben geworden van een einde (met name de laatste seconden) als in deze film. Om over de after credit-scene maar te zwijgen...

Pop Skull is gewoon een feit waarbij ik met mijn neus op ben gedrukt. Ik kan me echt op dit moment geen andere film bedenken waarbij de hopeloosheid zo intens en uiterst word uitgebeeld als hier, en waarbij de diepste gevoelens en associaties hier recht voor zijn raap worden neergezet. Alles klopt gewoon en gaat met de emotie's mee. Lane Hughes zet hier ook de personage Daniel keurig neer, en je zou je haast afvragen of hij zelf, op het moment dat Pop Skull gefilmd werd, niet gewoon in een zware depressie verkeerde.

Loodzware, sterke, meezuigende en vooral dood en dood enge film. Die je, als je geen doorgewinterde horrorkijker bent of iemand die zelf in een crisis zit, maar beter links kan laten liggen.

Meteen de volle mep voor deze cult-klassieker die al de herkenbare gevoelens even onder de scan haalt.

5,0*

Uit de hand gelopen experiment van een filmmaker die zijn eigen kunnen verkent (en misschien ook wel overschat). Het schijnt vooral een soort oefening geweest te zijn voor Wingard die zichzelf wilde bekwamen in montage, belichting en de basics van het filmen (cadrages etc.). Het resultaat is een style over substance prent waarbij epilepsielijders vooraf gewaarschuwd worden voor de flitsende beelden. Mij deed het teveel aan videoclips uit de jaren '90 denken en behalve de intensiteit waarmee alles getoond wordt, kan je het bezwaarlijk vernieuwend noemen. Bovendien werkt die intensiteit en het gebrek aan dosering daarvan verlammend. Dat het een verlengstuk is van de psychologische toestand van het hoofdpersonage zal best, maar het drijfzand van zelfmedelijden waarin hij gaandeweg verdrinkt is zelfs als kapstok te schraal voor de audiovisuele poespas.

Van een gebrek aan talent wil ik Wingard niet beschuldigen, want er zitten behoorlijk wat intrigerende en bevreemdende scènes in Pop Skull (Lynch lijkt een inspiratiebron) en ook de muziek sluit mooi aan bij het getoonde. The Other Side of Mt. Heat Attack, eerder gebruikt in Deadgirl, tijdens de slotscène blijft adembenemend mooi.

Toch overheerst bij mij de gedachte dat Pop Skull als geheel tekortschiet. Doe mij dan maar Toad Road.

Laat ik beginnen met het verhaal dat is heel simpel, maar ook ontzettend doeltreffend. De jonge Daniel en zijn vriendin hebben hun relatie te beëindigt, en Daniel is er ondersteboven van. De man probeert zijn verdriet met drank weg te spoelen. Ondertussen slikt hij ook massa’s pillen om zijn innerlijke pijn te verdoven. Daniel leeft in een constante roes. Daar komt dan nog bij dat Daniel steeds meer aan het hallucineren raakt. Hij ziet vreemde dingen in zijn huis en denkt dat het er spookt. Toch is het geen makkelijke film omdat droom en werkelijkheid steeds door elkaar heen lopen. Ook personage Daniel is niet uitgesproken sympathiek, echter toch leef je met hem mee. Maar wat deze film zo bijzonder maakt is het visuele, het kleurgebruik en de strakke montage zijn namelijk erg gelikt. En dat dit junkie-drama dan ook maar voor een appel en een ei is gemaakt is dan nog opmerkelijker. De film ziet er namelijk erg professioneel uit. Qua gevoel leek het net alsof een experimentele noise-rockband één hele lange videoclip had opgenomen. Wat dan ook eens wordt onderstreept door de meeslepende soundtrack en met de aftitelingssong The Other Side of Mt. Heart Attack van de band Liars. Een unieke intrigerende no-budget film die je dwingt om je aandacht erbij te houden. Regisseur Adam Wingard heeft met ‘Pop Skull’ een psychedelische en zeer onconventionele horrorfilm gemaakt, die zeker anders dan anders is!

Neen, dit is 'm dus niet. Het mag allemaal wel knap gemaakt zijn maar het probleem is dat ik mij totaal niet kan inleven met die loser Daniel die omdat het uit was met zijn vriendin zich begaf op het pad van het overmatig slikken van pillen. Tjonge, je moest die kop van hem eens zien, wat een negatieve uitstraling. Ik zou zeggen; scheer die baard eens af en ga naar de kapper. Mooiste moment vond ik toen die zeker niet onaantrekkelijke blonde dame hem de deur wees met de overbekende kreet "Fuck Off"!. Film kende ook wel mooie momenten, zoals die scène waarbij de blonde dame, Daniël en een vriend van hem aan het vissen waren. Voor de rest; de visuele effecten waren best wel mooi - dat moet gezegd worden - maar ik zie het e.e.a. toch liever gebeuren in een wat meer opgewekt verhaal. Ikzelf zit te goed in mijn vel om mij te vergapen aan mensen die met hun ziel onder de arm lopen van "Och kijk eens hoe zielig ik ben". Neen, toch maar snel vergeten dit filmpje van Adam Wingard die voor mij met You're Next (2011) tot nu toe zijn enige goede film gemaakt heeft. Death Note en The Guest staan trouwens nog op mijn to-see list.

2,0*

Mwa.

Ik had nog wel enige hoop voor deze Pop Skull. Vooral omdat ik Gaspar Noe in een goed boekje heb staan. Onder enkele MovieMeter gebruikers erg geliefd, en daarom maakte me dat nog wel nieuwsgierig. Het was wel eventjes zoeken, maar uiteindelijk heb ik gewoon de volledige film op YouTube gevonden.

Wingard is een regisseur die me wist te verrassen met You're Next , maar vervolgens was hij die status weer kwijt na het zien van zijn luie omnibus-bijdrages. Met deze Pop Skull brengt hij er weinig verandering in, maar ik zie hem nu wel in een nieuw licht. Iemand die diverse dingen uitprobeerd.

Met deze Pop Skull leek het even de goede richting uit te gaan. Er is duidelijk zeer weinig budget, maar Wingard bedekt dit met heel veel (goedkope) stijltjes. Het zijn geen indrukwekkende stijltjes echter, gewoon stijltjes die je met een simpel programma kan toepassen.

Maar het trippy gedeelte maakt meer indruk. De epilepsy-waarschuwing in de eerste minuut is volledig terecht. Het zorgt voor enkele sfeervolle momenten, opvallend indrukwekkend voor een no-budget film. Wingard probeert veel verschillende dingen tijdens het trippen van de hoofdpersoon. Een veel schiet raak.

Maar de film zelf is redelijk saai. De hoofdpersoon kan best acteren, maar doet voor de rest niet veel meer dan langzaam praten waardoor de film nog vermoeiender is om uit te zitten. De film liet dan ook de volgende vraag opborrelen: hoe in godsnaam dacht Wingard dat het een goed idee was om dit tot 86 minuten te rekken. Dit kan in een half uurtje gedaan worden. Dat kost gewoon 1 of 2 trip scenes minder.

Maar visueel ziet het er soms knap uit. Er wordt veel geprobeerd en dat komt de film ten goede. Er hangt een mysterieus sfeertje door de film heen die het gelukkig ergens nog interessant houdt. Soms is het een beetje irritant. (Het 4x herhalen van Hughes die langs een hoekje kijkt).

Maar het is een bijzonder resultaat, en Wingard wil in ieder geval zichzelf kunnen bewijzen. Ik ben wel erg benieuwd waar Wingard tot toe in staat kan zijn als hij zoiets als Pop Skull kan herhalen maar met een groter budget. Misschien krijgen we dan weer een soort Enter the Void .

Het is in ieder geval een bijzonder filmpje. Bij vlagen doodeng, en een dreigende soundtrack. Maar een verhaal dat te lang gerekt is en te weinig weet te vertellen om dit tot 86 minuten te maken. Bovendien zijn enkele stijltjes ook onnodig. Hou het alleen bij de trippy-scenes aub. De gehele film trippy maken kan soms werken, maar hier niet helemaal. Dan begint het verhaal zelf niet meer te boeien en op een gegeven moment het trip-gedeelte ook niet meer.

P.S. ik heb nog nooit een pil gebruikt, dus ik kan ook niet beoordelen of deze film accuraat is op het gebied van drugsgebruik.

Lang uitgestelde MM-klassieker eindelijk eens kunnen bekijken. Was het de verkrijgbaarheid die mij lange tijd parten speelde, blijkt ie inmiddels gewoon integraal op Youtube te staan.

Pop Skull is duidelijk een low-budget project met de allure van een afstudeerproject: simpele premisse, weinig verhaal, weinig memorabel acteerwerk en goedkope effecten. In de verkeerde handen was dit een filmpje geworden om snel te vergeten, maar op een een of andere manier werken de elementen perfect samen, vindt de film een cadans temidden van alle overdaad en is het geheel werkelijk gedrenkt in een constant onheilspellende sfeer.

Daniels depressie, zijn gefragmenteerde herinneringen aan verloren liefde en constant vertroebelende pillenverslaving vormen opgeteld de elementen voor een afspiegeling van angsten en waanbeelden die steeds opdringeriger de overhand neemt, tot het slechts aftellen is tot de genadeklap uitgedeeld wordt, want al vrij snel slinkt de verwachting dat hier een happy end om de hoek komt kijken.

Sinds Pi niet zo’n verontrustend en indrukwekkend debuut gezien denk ik. 4,5*

Adam Wingard's debuut Pop Skull is een film die ongeveer even lang op mijn watchlist staat als ik op MovieMeter zit, en ook al meerdere challenges op de kijkstapel heeft gelegen. Na You're Next en The Guest had ik wel verwacht dat een 3,5* waardering in de kaarten lag, maar dit bleek niet het geval. Ik kon er niet inkomen, en filmtechnisch viel er ook niet veel te genieten. Wellicht dat ik niet in de stemming was de veelbelovendheid hiervan op waarde te schatten, maar ik kon hier niet bijster veel mee, en het acteerwerk en de cinematografie stonden me eerlijk gezegd een beetje tegen.

2,5*

Moeilijk te plaatsen voor me. Ik zal me de film voornamelijk herinneren door de veelvuldige flashy beelden. Ik heb dan wel geen epilepsie, maar de pinkende beelden kwamen toch binnen, letterlijk zelfs bijna. Het is al bij al makkelijk te creëren en het draagt bij tot deze low budgetfilm. Het is deze trippy stijl die me zal bijblijven aan de film.

Voorts vond ik het allemaal toch niet zo geweldig. Ik heb nooit echt in de film gezeten ondanks de fijne soundtrack ook. Hier en daar een prima scène (het vissen bvb), maar ik kon me nauwelijks inleven in de personages. Meer nog, ik ergerde me er zelfs aan. De nachtmerrie van die gozer sijpelde binnen tot in de huiskamer. Geen goed teken alvast. Jammer, misschien het verkeerde moment gekozen om deze te zien, wie zal het zeggen ...