Pop Skull (2007)

Film is ondertussen beschikbaar enzo. Even klein beetje lawaai maken, lijkt toch een interessant filmpje.

ik ga em met een kwartiertje kijken,zin innnnn

Wat een intense geflipte trip. Een arty experimentele horror die niet bepaald gebaande wegen bewandelt.

Daniel, een pillen slikkend depressief hoopje ongeluk. En zo is de film ook vormgegeven. Zeer beperkte maar goed gebruikte belichting. Waanzinnige stroboscopisch flitsende en overlappende beelden: vooral sterk in het begin aanwezig - je wordt haast letterlijk de film "ingetript". Dit gecombineerd met net zulk hyper geluid.

Maak zo kennis met de in zelfmedelijden ondergedompelde Daniel, die iedere grip op de realiteit begint te verliezen en geteisterd wordt door freaky waanbeelden. Maar bij de aftiteling moet je toch concluderen dat het vooral sfeer was, waarbij horror als middel is gebruikt.

@ Onderhond: Waar gezien? PM mag.

WARNING: This following motion picture contains scenes that may not be suitable for individuals diagnosted with epilepsy. Mja, hoewel ik denk dat deze waarschuwing ook makkelijk op Irrevirsible geplakt had kunnen worden, is het hier zeker geen loze aankondiging.

De film heeft een zeer eigen, trippy stijl, waar ik Gaspar Noé waarschijnlijk het meest in terug zie, maar ook misschien wel Visions of Suffering. Sombere dialogen, hyper geflipte beelden. Qua visuals en sound design deed het me een beetje hier aan denken: YouTube - EVA 1 . Mensen noemen Aranofsky, Tskamoto, allemaal om aan te geven dat deze film gewoon zeer modern en eigen is.

Tsjah, qua verhaal kom je al een heel eind met de plotbeschrijving hierboven. Er zijn wel duidelijke hoofdlijnen.

In het begin tript de film gelijk al erg door met strobe, kleuren en scenes over elkaar. Daarna had ik even het idee dat me heel wat houvast werd geboden door middel van een groot gedeelte verhaal, maar verhaal en trip zijn zo verweven dat je bijna alles als verhaal

zou kunnen opvatten en bijna alles als trip.

Ik zou zeker niet zover willen gaan, dat het verhaal een kapstok is om het audiovisuele aan op te hangen. Het verhaal is trippy, gaat over de messed up psyche van Daniel en daar is deze audiovisuele methode voor nodig.

Naast het visuele, waar ik zo misschien nog wel op terug kom, is vooral ook de soundtrack effectief sfeervol en vaak wat beangstigend zelfs. Een combinatie van drone, ambient, noise, gitaar en allerhande psychedelische geluiden, zorgt op die manier voor een hele drukkende sfeer.

Sfeer is wel HET woord in deze film. Naast alle trippy beelden, lijkt de film redelijk low budget. (of lijkt dat maar zo). Toch is er ook erg veel aandacht besteedt aan belichting, montage en filters.. Dan weer erg donker, dan weer overbelicht, past het precies in de sfeer die de film moet uitstralen.

Echt mijn soort film dus. Trippend, sfeervol, beangstigend, met vooral een opvallend soundtrack. Deze komt opeens wel heel hoog op mijn "nog te kopen" lijstje. Ook zal ik hem in mijn achterhoofd houden als mijn top 10 aan een verbouwing begint.

Top!

Overweldigend.

Het gebeurt niet al te vaak dat ik 5* geef aan een Amerikaanse film, dit is er dan ook eentje om te koesteren. Wingard begint inderdaad met een kleine epilepsy warning, en hoewel dat meestal een klein lachje losweekt was het zeker niet gelogen.

Mix tussen Gallo (personages en setting), Noé (grimmig drama) en Tsukamoto (hyperediting). No-budget film maar audiovisueel erg knap en vooral compromisloos.

Film is eigenlijk een simpel drama, maar zoals meestal is het gewoon de uitwerking die telt.

Mag snel een nieuwe film maken, dit ligt volledig in mijn straatje.

5.0* en een uitgebreide review.

Gaaf filmpje, maar uiteindelijk geen topper.

Over de editing is al veel gesproken, en ja het tempo zit er dan ook goed in. Probleempje is alleen dat tempo en een goed ritme twee verschillende dingen zijn. Het zo snel mogelijk flitsen tussen meerdere beelden kan goed werken maar in deze film begon het wel heel erg op een geforceerd trucje te lijken. Neem daarbij een aantal dubieuze shotkeuzes, (rode en blauwe beelden, alsof je naar een jaren 60 psychedelische clip zit te kijken) en van mij hoefde het allemaal niet zo.

Visueel zitten er echter wel een paar prachtige shots in de film, die door de editing helaas niet altijd tot hun recht komen. Maar visueel weet de film wel een aantal erg sfeervolle scenes te creeeren.

Ook de soundtrack is geslaagd. Paar opvallende, maar goed werkende keuzes. (Liars - Drum's Not Dead!!!) En bij tijd en wijle zachte ambient en oorverdovende knallen. Bij een rasechte horror zou dat laatste misschien als goedkoop schrikeffect afgedaan kunnen worden, hier werkt het uitstekend.

Verhaal en acteerprestaties zijn verder ondermaats, maar wie daarvoor een film als deze gaat kijken... Al om al gewoon een prima film, waarbij de editing het meest opvallende, maar helaas tot op zekere hoogte ook het meest storende is.

3.5* (Met optie voor een halfje meer.)

Ik ga me ook aansluiten bij de positieve stukjes hier.

Film begint erg sterk, deed me vooral denken aan een trippy mix tussen Gallo (al genoemd) en Container.

Als simpel drama/afdaling werkt de film eigenlijk vrijwel perfect, maar de kleine stukjes horror (met bijkomende montage) vond ik niet allemaal even lekker in de film passen. Zo'n dubbele zoen scene is werkelijk prachtig, maar in plaats van die nog een minuutje aan te houden, wordt er abrupt een harde schreeuw achteraan gemonteerd. Jammer.

Gelukkig zijn dit redelijk kleine momentjes, en is de film verder enorm sfeervol. Niet alleen visueel, maar eigenlijk vooral muzikaal. Prachtige (gitaar-)ambient (die weiland-scene!), soms gruizig en noisy, dan weer erg helder, maar steeds erg mooi en passend. En als op het eind een van de mooiste Liars-nummers invalt ben ik in ieder geval helemaal om.

Ruime 4*, misschien ooit nog een halfje meer.

Vond het verder een wat wisselvallige film. Piekt al na een paar minuten met een werkelijk geniale scène, kent ook daarna nog wel indrukwekkende momenten, maar veel kon het me allemaal niet meer schelen. Vond zowel het drama (waar ik overigens geen Noé in zag) als de horror absoluut niet werken. Daniel is gewoon niet zo'n boeiend figuur (laat staan vergelijkbaar met de personages van Gallo) en in te veel scènes wordt er stoom afgeblazen.

Had wat mij betreft nog wat meer pit in mogen zitten.

Dat clipje maakt me wel reuze benieuwd eigenlijk. Komt dit nog ergens in een bios te draaien?

Ik zou er niet van uit gaan.

Vond ik ook erg tof, maar ik heb Liars toch wel iets hoger zitten dan Xiu Xiu.

Fenomenaal.

Een simpel, maar essentieel dramaverhaaltje wordt hier uitzonderlijk knap uitgewerkt tot een overdonderend audiovisueel drama.

Hallucinante tripscènes zoals bijvoorbeeld na 10 min. zijn inderdaad de epilepsy warning aan het begin van de film waardig.

Een echte vergelijking met andere films vind ik best moeilijk.

Wat genre(s) betreft zijn namen als Gallo, Tsukamoto en Noé hier nog het meest op hun plaats.

Overigens sublieme soundtrack.

Volle 5 *

Op zn kanaal staat ook een shortfilm trilogie. 2 daarvan zijn met het blonde meisje wat ook in de film zit, zonder dat het echt verband houdt met Pop Skull. De ander is een film over slapeloosheid, die ik er niet echt tussen vind passen.

De man houdt er toch rare ideetjes op na. Zeker bij de 2 Laura Panic filmpjes. Hij weet hele mooie, lieve verhalen om te toveren tot iets erg raars en beklemmends.

YouTube - Kanaal van popskull

Alhoewel het verhaal in eerste instantie geen aanleiding geeft om eens lekker onderuit te hangen en jezelf onder te laten dompelen in een bepaalde roes, was ik het standaard verhaal zo vergeten en liet ik mij volledig meeslepen in een wereld, waar de beelden zichzelf maar bleven uitstorten over de kijker. Op visueel vlak ziet de film er weergaloos uit en geeft hij tevens een goede impressie, van een persoon die het allemaal niet meer zo scherp voor ogen ziet, veel waanbeelden die ontiegelijk veel sfeer uitademen. Ik bleef gedurende de helse rit gefascineerd toekijken. Het drama aspect werkte beter dan het hele horror gebeuren, ofschoon de combinatie beeld - geluid vaak al spannend genoeg was. Een audiovisueel wonder! 4,5*

Ik kan me alleen maar aansluiten bij alle bovenstaande positieve verhalen! Deze kan gelijk de top 10 van de 00's in.

Zojuist even de kortfilmpjes op de Pop Skull dvd bekeken, erg leuk dat iemand ook nog even Electric Dragon 80,000 V noemde.

De kortfilmpjes zelf zijn trouwens wat minder. Met de editing zit het wel weer snor. (En rap) De filmpjes zelf zijn toch duidelijk van een wat mindere kwaliteit.

Deze film blijft trouwens steken op een 3.5. Zitten een paar geniale scenes en (vooral) shots in, maar als geheel weet het me nog steeds niet 100% te pakken.

Had gehoopt om net zo positief te zijn als de 4,5 en 5 stemmers, maar hoger dan 4* kan ik jammergenoeg niet gaan.

Pop Skull is een rasechte sfeerfilm die de kijker door middel van grimmige audiovisuele kunstgrepen probeert mee te zuigen in een totale depressie. Visueel stelt de film zeker niet teleur. De snelle montage, stroboscopische effecten en het mixen van beelden weten samen met het grauwe kleurgebruik op een effectieve en affectieve wijze de neerslachtige gemoedstoestand van het hoofdpersonage te visualiseren. Ook de sfeervolle ambient/noise muziek doet zijn werk goed, hoewel ik persoonlijk wat meer electronica in plaats van gitaren had gehoord.

Qua acteerwerk wist Pop Skull me helaas veel minder te overtuigen, wat denk ik vooral te wijten is aan de karakterisering van de personages als verveelde, aan teen-angst lijdende alto's. Ik vind het een te makkelijke en stereotyperende keuze en vaak vermoeiend om naar te kijken. Wat raar lijkt als je de opgefokte deleriumscènes makkelijk kunt verdragen. Hetzelfde probleem had ik bijvoorbeeld ook bij Last Days van Van Sant. Uiteraard is deze kritiek persoonlijk en ik begrijp dat anderen er geen probleem mee hebben of het graag door de vingers zien. Bij mij deed het echter voldoende afbreuk aan de filmervaring om er een halve ster voor af te trekken.

De genreaanduiding van deze film vind ik trouwens onterecht. Heb de film geen enkel moment ervaren als horror in de traditionele zin van het woord. Enkel sommige snel gemonteerde waanbeelden lijken er betrekking op te hebben, maar juist omdat het psychologische hersenspinsels zijn zou ik het niet als horror bestempelen. Verder geen kritiek op degene die de film heeft toegevoegd hoor. Ik hoop alleen niet dat het een verkeerde groep kijkers aantrekt die achteraf teleurgesteld zullen zijn en Pop Skull afrekenen op een gebrek aan horror. Vaste verwachtingspatronen zijn vaak al snel gevormd bij dit genre.

Een ervaring. Dat is toch het minste dat je van 'Pop skull' kunt zeggen.

Horror? Niet in de traditionele zin, maar 'creepy' is het absoluut. Maar er steekt net zoveel tragedie in, zo lang je overtuigd blijft van Daniel's verdriet en verwarring. Het begint in ieder geval overdonderend en veelbelovend. Helaas zijn er dan toch wat momenten die voor mij wat te lang uitgesponnen zijn en een 'meer van hetzelfde gevoel' oproepen, maar na zo'n drie kwartier zet de trip echt goed in en werd ik volledig opgeslokt door Daniel's beleving, de schitterende beelden en de prachtige soundtrack. Het einde is erg zwartgallig maar het werkt wel.

De vergelijking met Noé en Gallo kan ik me zeker in vinden, maar ook David Lynch ('Inland empire') kwam bij me op, qua sfeer en verhaal. Maar 'Pop skull' heeft zulke vergelijkingen eigenlijk niet nodig, het is, net als die pillen van Daniel waarschijnlijk, een verslavende trip.

Ik zie nu al naar een nieuwe kijkbeurt uit, maar voor nu 4,5*.

Indrukwekkend².

Wingard, werkelijk nog nooit van gehoord, maar hij weet (wel!) hoe hij een dergelijk verhaal gedenkwaardig kan maken. Men neemt een geluidsband waar je U tegen zegt, zorgt voor bijpassend camerawerk, een aantal geweldige tripscènes, maar ook een paar visuele pareltjes. Ik ben om ver geblazen in ieder geval, ook een aantal rustige scènes waren schitterend.

Ik wilde eerst 4,5* geven en het even in laten werken. Maar ik kán simpel weg niet anders dan 5* geven.

#1 in de tip250!

Ik wil het toch niet onvermeld laten, want zodra de film 'in de verkeerde handen' gaat vallen, zal het gemiddelde snel dalen. Voor verkeerde handen, lees de twee IMDB comments die een één-beoordeling geven. Verwacht hier geen slasher oid.

Probeer hem te vinden maar lukt niet echt, iemand een tip?

Boudisque

Er staat regio 1, maar ik zal de dvd-hoes nog even checken, het zou ook best eens regio 0 kunnen zijn, maar dat weet ik dan morgen pas.

Verstuurt Boudisque ook internationaal (dus ook naar België) of uitsluitend in Nederland?

Daar weet ik helaas geen antwoord op, moet je ze even mailen.

Adam Wingard maakte in hetzelfde jaar 2007 de slasher ( maar mispak je niet aan dit label ) Home Sick. Als je op MM bij Home Sick gaat kijken zal je zien dat ik een review voor de film geschreven heb die simpelweg niet goed is : all over the place en misschien wel wat overdreven in zijn bewierroking. Feit is dat de review wel onderstreepte wat mijn reactie was na het zien van de film. De film was uitermate weird en geflipt en over the top bloederig en dat dit kwam van de hand van een bijzonder jonge regisseur met een erg beperkt budget, wist mij volledig te overdonderen.

Nu herontdekte ik ( door de goede reviews hier ) Pop Skull. En wow...ook deze wist mij volledig te overdonderen en durf ik zelfs nog een stuk beter dan Home Sick te . Diezelfde gevoelens na Wingard zijn andere film beleefde ik hier weer opnieuw, alleen op een andere manier.

Waar Home Sick smerig en tegelijk creepy en grappig op een weirde manier was, is Pop Skull een mentale breakdown met bakken en bakken sfeer. Het acteerwerk is sterk, maar de echte ster van de film is toch regisseur Wingard. Hij weet perfect hoe hij de film vorm moet geven ( trippy, manisch en gewoon indrukwekkend ) en hoe hij een sfeer weet toe te kennen (ook al zichtbaar in Home Sick, nog beter hier geholpen door een mooie soundtrack en sterk geschoten beelden ).

Na het zien van zijn tweede film bevestigd Wingard zijn uitzonderlijke talent : fantastische films ( allebei op een andere manier) maken met een bijzonder klein budget die zeker zullen uitgroeien tot cultklassiekertjes. Wingard loopt over van het talent ( al is wat hij doet niet voor iedereen ) en is naar mijn mening een echte topper in wording !

Cool, nog niet van gehoord, direct bestelt.

Oké thanks!

Ben nou zelf ook wel erg benieuwd naar deze film. Lekker een underground-film die weinige kennen en het heeft wel zijn charme als dat zo blijft.

Ik zal de titel in mijn achterhoofd houden. Trailer is wel aardig, lijkt me wel freaky op een rare manier. Donnie Darko + drugs gone wrong ofzo.

Home Sick vond ik nu niet bepaald denderend. Maar de extreem hoge score voor deze film heeft me toch nieuwsgierig gemaakt. Bijzonder was het allemaal zeker. Wingard toont ook vooral veel durf met dit experimenteel en sfeervol filmpje.

Vooraf krijg je een waarschuwing dat epilepsie-patiënten beter niet kunnen kijken. De waarschuwing verdwijnt en de rit begint. Dit is een nachtmerriefilm pur sang. Een nachtmerrie is allang geen droom meer over vampiers of draken. Een nachtmerrie is voor mij een verdraaiing van de werkelijkheid, zoals in deze film getoond wordt. Alleen hier gebeurt het af en toe op extreme wijze.

Daniel is een depressief hoopje ongeluk die door de drugs zijn oog op de realiteit verliest. Hij krijgt last van waanbeelden en dat is het perfecte excuus om alle beeldtrucjes uit de kast te halen. Beelden volgen elkaar in razend tempo op. Ook worden ze verdraaid, vervormd, herhaald en door elkaar afgespeeld. Dit gecombineerd met stroboscopische flitsen en een hypnotiserende soundtrack maakte mezelf haast gek. Je moet ook geen moeite doen om de beelden te plaatsen of om het magere verhaaltje te volgen, want dan is het waarschijnlijk minder genieten. Je moet de beelden op je af laten komen en het geheel in je hoofd tot een nachtmerrie vormen. Ik zat met regelmaat met opengesperde ogen en gespannen spieren te kijken naar de distorted pictures. Het deed me af en toe denken aan Requiem for a Dream, alleen is dit wat extremer, maar niet per se beter.

Zo vond ik Hughes het wel goed doen. Depressief praten en verslagen kijken gaat hem in elk geval goed af. Maar verder is hij nogal oppervlakkig, evenals de andere personen. Ook was er soms een overkill aan beelden. Dan was er een tijdje niks wazigs te zien en het leek alsof Wingard dacht om er gewoon een paar random beelden tussen te kwakken om sfeer te scheppen. Een beetje geforceerd soms. Maar later waardeerde ik het meer en meer en nam ik genoegen met het depressieve gevoel dat mij overstroomde na het zien van de film. En dat lijkt me precies de bedoeling.