Pop Skull (2007)

Exact mijn gedachten, Observator.

Het is erg moeilijk om gedurende een enge film het "intense" gevoel vast te houden, heb ik altijd ervaren. Bij deze film is dat zeer goed gelukt. Ook met de "gefliptheid" zit het goed.

Voor de rest (is al heel vaak gezegd, maar goed) is de montage top, muziek top, en de setting ook goed. De acteerprestaties vond ik nog niet eens zo heel slecht, vond het allemaal realistisch genoeg.

4*

Waar hebben de meesten hier hem gezien? Ik kan hem nergens pindakazen. Als hij nergens op internet te zien is, zal ik hem binnenkort maar bestellen bij cdwow.

Hij is gewoon te pindakazen hoor...heb hem al een tijdje op pc staan maar moet hem nog steeds bekijken. Lijkt me een unieke kijk ervaring.

Echt waar? Zou je me kunnen vertellen waar, please?

Je hebt Pm....

Ik wil hier niet de heilige uithangen maar naast films kijken, verzamel ik ze ook. Dus hoe graag ik deze film ook wil zien, ik ga 'm niet pindakazen.

Is hij ergens verkrijgbaar? Of moet ik echt naar de importzaken of online bestellen?

Een paar berichten terug even lezen, Roel, wordt dus waarschijnlijk wel online bestellen. Voorlopig.

Beetje overroepen.

Geen slechte film, maar nergens bijzonder. Zit zo nu en dan wel een knap shot in, maar over het algemeen is het camerawerk technisch nogal achterstallig. Voelt erg aan als een ambitieus vriendenprojectje wat amper het niveau een gemiddelde afstudeerfilm ontstijgt. De trips zijn een welkome afwisseling tussen de nogal saaie tussenstukjes, daar ligt ook het grootste gedeelte van het effect van de film. Vond ze knap gemaakt en ook erg gevarieerd. Verder ook wel een goeie soundtrack.

Maar snap toch niet waar al die gigantisch positieve reacties zo ineens vandaan komen. Er zitten toch zeker een aantal haken en ogen aan, behoorlijk matig geacteerd ook.

3*

Mee eens. Ik denk dat iedereen zich blind loopt te staren op de epilepsie-waarschuwing en het 'underground-gehalte' van deze film. Zal hem maar eens herzien...

We staren ons in ieder geval niet blind op technische blabla. Zeker bijzonder in de zin van uniek, anders hoor ik graag welke films ik nog op m'n verlanglijstje mag plaatsen.

Waarmee je suggereert dat een lager cijfer blindstaren op een

mindere technische kant betekent? Bovendien betekent iets wat ik niet ken (uniek) nog niet dat ik het heel bijzonder hoef te vinden. Zo'n psychische nachtmerrie is nou ook weer niet iets wat nog nooit gedaan is, de visuele uitwerking wel, maar dat vond ik verder niet meer dan knap, zeker niet briljant.

Ik denk dat de 'tegenstanders' vooral wat meer diepgang en/of ontwikkelingen in het verhaal missen(?). Het is een vrij simpel recht toe recht aan verhaaltje dat het(naast de toegegeven veel aandacht inpikkende trip-scenes) moet hebben van de prachtige onheilspellende en beklemmende sfeertekeningen en juist een tergend langzame opbouw naar de climax. Diepere filosofiën komen er naar mijn idee verder niet aan te pas, mocht men dat al verwachten. Daniel is een jongeman met een enorm liefdesverdriet, geplaagd door een drietal geesten en hun moorddadige geschiedenis, die zijn toevlucht zoekt in de pillen en uiteindelijk in helemaal uit de bocht vliegt. That's it, uitstekend geacteerd ook, want hoeveel expressie verwacht je van iemand die zo onder de pillen zit?

Absoluut een zeer geslaagd afstudeerproject( ), maar ik wil best geloven dat het niet voor iedereen weg gelegd is... Moet ook kunnen.

Vond het verhaal soms saai uitgewerkt, stoorde me verder niet aan de diepgang ofzo. Ik heb Irreversible in mijn top 10 staan, die het ook niet bepaald van de diepgang moet hebben. Heb niet de indruk dat dit kijkers van een hoger cijfer afhoudt. Nu ik die titel toch genoemd heb zou dit in principe ook iets kunnen zijn voor me, maar ik vond Pop Skull gewoon niet zo heel goed.

Zo kan het verkeren, 'Irréversible' heb ik dan weer op drie sterren staan. Maar die saaiheid waar jij het over hebt, begrijp ik wel een beetje, alleen kan ik er hier erg goed mee uit de voeten. Ik zou het alleen eerder beschrijven als een treffende verbeelding van Daniel's leefwereld, die dan ook muurvast zit in zijn uitzichtsloze situatie, terwijl er een zekere oplossing zal moeten komen.

Op dit niveau van veralgemening is er niks dat nog nooit gedaan is vermoed ik.

Verder vroeg je je af waar die hoge noteringen vandaan kwamen. Daar gaf ik antwoord op (met een klein bruggetje naar de opmerking van Koert).

Best wel gaaf filmpje eigenlijk. Mooi om te zien hoe regisseur Wingard met beperkte middelen zo'n resultaat neer weet te zetten. Knap gedaan. Goed camerawerk en wat visuele hoogstandjes gecombineerd met prima muziek.

Echt geweldig vond ik het dan weer niet. Vond het niet altijd even boeiend en het hoofdpersonage was ook allesbehalve interessant. Wat dan wel weer interessant was, was de montage (lekker hyper, soms ook weer wat té veel van het goede), het sfeertje en een paar heerlijk mysterieuze (schrik)scénes. Vond het acteerwerk, vooral van de twee mannen, wel ver onder de maat.

Aparte soundtrack. Een paar mooi bijpassende nummers, maar ook beangstigende muziekjes die een aantal scénes goed wisten te ondersteunen. Ja, prima filmpje, met een aantal mooie scénes. Dikke voldoende voor nu.

Mooi in elkaar gezette beelden die versnellen, over elkaar gelegd en de hele rataplan. Soms wat nuchtere momenten, en die zijn ook lekker surreëel zoals tijdens het vissen, en een paar freaky momenten wanneer de hand voor het scherm verschijnt met de lage klanken erbij. De rustige sound zorgt sowieso voor een rare gewaarwording in combinatie met het visuele geweld, maar soms had het tempo wel iets hoger mogen zijn zoals bij de aftiteling.

Daniel vind ik nog best redelijk geacteerd. Het geforceerde trilstemmetje in het begin is echt bagger, maar z'n mimiek (of gebrek daaraan) spreekt boekdelen. De depressie is loud and clear.

Ik miste trouwens wel verhaal- of karakterontwikkeling om het echt disturbing te laten zijn. Het is duidelijk dat de insteek vooral audiovisueel is, maar alleen (gevisualiseerde) angstaanvallen vind ik niet genoeg om dramatisch/angstwekkend uit te pakken, terwijl het die potentie wel had.

Had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Visueel erg sterk, maar daar blijft het ook bij.

Met Pop Skull toont Wingard een ambitieus, experimenteel regisseur te zijn, maar van zijn talent ben ik toch nog niet overtuigd.

Soundtrack in zijn geheel waanzinnig knap. Visueel is het echter vrij matig. Film barst werkelijk uit zijn voegen van de filtertjes, bewegingen en 'extreme' camerastandpunten. Soms geslaagd, vaak een misser. De hypermontage is dan weer zeer aardig. Deed mij beetje denken aan Nicolas Provost of Martin Arnold.

Probleem is echter dat het verhaaltje de audiovisuele ervaring in de weg staat, en omgekeerd. Echte inleving met het verhaal is nooit mogelijk doordat je als kijker bij momenten echt werd weggeblazen door de montage en de kijkervaring, die op zijn beurt dan weer te vaak werd onderbroken door het narratief en de aanhoudende klaagzang van Daniel.

In zijn geheel vooral een teleurstelling. Jammer. Vooral de absurde, gitzwarte humor uit Home Sick was voor mij een grote afwezige.

3*

Ik sluit me aan bij Montorsi en HarmJan.

Geen slechte film, maar mijn verwachtingen lagen veel hoger. Ik had gehoopt de hele film in een soort van trip te zitten, maar daarin werd ik zwaar teleurgesteld. Er zitten goeie scènes in die zeker een beklemmend gevoel geven, maar soms is Pop Skull best saai. Visueel soms erg mooi, maar vaak ook matig. Het had van mij wel iets gestilleerder gemogen. Het kleurgebruik is dan wel heel sterk. De cast is wel aardig, vooral Daniel wordt goed neergezet.

Het had eigenlijk niet zo heel veel inhoud naar mijn mening, toch was het wel een bijzondere ervaring.

3,5*.

Net binnen, morgenavond maar eens kijken. Ben erg benieuwd.

Erg bizar filmpje, weet eigenlijk niet goed wat ik er van moet vinden, maar dat is wel zeer positief bedoeld. Uniek filmpje die me nog het meest aan de trip scenes uit Easy Rider deed denken. Vooralsnog een gevoelsmatige 4*

Pretentieuze troep. Veel velle kleuren en een flitsende montage; en ik moet bekennen, de openingtitels kregen me te pakken. Echter vijf minuten later was de film me al weer kwijt. Ëén hele depressieve kop, maak er voldoende shots van, knip ze vlot en je hebt Pop Skull. Nou mag ik matig acteerwerk in horror nogal eens door de vingers zien; met dusdanige pretenties als Wingard werkt het als een doorn in het oog. Ben hier niet kapot van.

Een vijf van onderhond en Inland Empire...

Ik ga hem meteen opzoeken.

Om even precies te zijn : van minuut 55 tot iets na 58, is een van de meest 'haunting' stukjes film die ik de laatste jaren heb gezien. Audiovisueel pure klasse.

Lijpe film. Behoorlijk artsy, en ik snap de term pretentieus ook wel... Maar zelf vond ik het allemaal behoorlijk goed uitpakken. De film kijkt weg als een drugswaas waarin niet duidelijk is wie wat waar. De visuals zijn erg lekker in combinatie met de soundtrack.

Het acteerwerk was ok: we hebben het hier over een gast die de hele film vd kaart rondloopt, dus erg veel diepgang zit er niet in, maar het doet wel wat het moet doen dus je kan er moeilijk over klagen.

Een beetje op de gok gekocht na het lezen van alle reacties hier. Ik moet zeggen, dat was een goede koop!

Daar noem je dan ook wel twee van mijn favorieten zeg. Misschien dit toch maar eens een kans geven, maar ik blijf hier wat huiverig voor. Juist door de rest van je review.

Niet slecht; de effecten zitten hier en daar goed in elkaar. Enkele aardige schrikmomenten ook (bv. de scene in de keuken met dat mes). Maar ik mis wat diepgang/ wat meer verhaal, om het allemaal wat interessanter te maken, want dit is onvoldoende om een briljante film af te werpen die het (enkel) moet hebben van een knappe montage en leuke camera-effecten.

Provost & Arnold als twee favorieten . Je hebt goede smaak

Een ervaring.

Want bij Pop Skull kijk je niet alleen...je ervaart het. Een zeldzaam intensief werkje met een hoog hallucinant gehalte, dromerig tot en met. Visueel wat mij betreft zelfs het hoogst haalbare! Soundtrack is erg psychedelisch en angstaanjagend tegelijk.

Opvallend is dat Pop Skull op een bepaalde manier gewoon doodeng is, zoals eerder genoemd; angstaanjagend. Een fenomeen wat mij betreft, het gebeurt me namelijk niet meer zo vaak. Het abnormale gevoel voor timing zorgen voor intense (geflipte) situaties, montage hierbij is een waar genot.

Het geheel sleept zich dromerig voort en alles sluit fantastisch op elkaar aan, dé ultieme trip die op véél verschillende aspecten imponeert zonder een enkele fout te maken.