Pop Skull (2007)

Deze wilde ik al lange tijd zien, maar ik kon geen subs vinden (ook geen Engelse) en dat vind ik meestal wel prettig. Toch maar opgezet gisteren, en ik kon het prima volgen, dus me druk gemaakt om niets.

Ik blijk dus al tijden een bijzondere filmpje op de plank te hebben liggen, waarin wel erg veel aandacht is besteed aan de vormgeving. Nu kan men wat mij betreft hier niet ver genoeg in gaan, dus ik heb behoorlijk gebiologeerd zitten kijken. Prachtig, de stroboscoopeffecten, die doen denken aan Enter the Void, de hyperediting die bij tijd en wijle voorbijkomt, en de prachtig gekadreerde shots als het wat rustiger is, waarbij er vaak ook voor een passend kleurenfilter is gekozen.

Ook de soundtrack was over het algemeen vrij sterk. De gezongen nummers hadden voor mij niet gehoeven, maar stoorden ook niet, maar vooral de ambiënt muziek was erg prettig, zeker als men er ook in slaagt vrij subtiel Schuberts Ave Maria erin te verwerken. Enige kanttekening: hoewel de geluidseffecten vaak bijzonder sfeerverhogend werkten, werden ze soms ook gebruikt om goedkope horrorschrikeffecten op te bewerkstelligen. Vond ik een beetje clichématig overkomen, en deed wat mij betreft enige afbreuk aan de film.

Naast het matige acteerwerk van de hoofdpersoon is dit toch een reden om niet de volle vijf sterren uit te delen, maar uit 4,5* spreekt volgens mij nog steeds flink wat waardering.

Mislukt experiment. Grootste probleem met Pop Skull is dat ik het niet kan zien als film, eerder video art. Wingard probeert er wel een filmische draai aan te geven maar faalt daar wel in. Veel gespeel met filtertjes - waar ik een groot fan van ben - maar als het visueel dan überlelijk is heeft het ook weinig nut. En stroboseffecten, als ik ergens een hekel aan heb.


Soundtrack, sounddesign en de hyper-editting waren overigens wel dik in orde. De kern van de film is toch wel een voelbare nachtmerrie vorm te geven die resulteert in psychisch ongemak. Al weet Wingard de premise van dat concept ook geen waardig vervolg te geven. Het werkt overigens voor het eerste half uur wel prima, tot Morgan's uitval maar daarna is het vrijwel erg downhill. Zelfs met een ijzersterke soundtrack, zeer solide sounddesign en de uitstekende montage beklijft het nergens.


Spijtig, maar een experiment dat me niet goed valt. Werk wat prima in het oeuvre van een grandieux past maar niets filmisch aan. Ik denk dat Wingard's a Horrible Way to Die veel beter gaat vallen.

Wat versta je onder 'film' en 'video art'?

Dat is eerder gevoelsmatig. Ik denk dat het objectief gezien wat meer onder experimentele film valt maar ik mis een filmische flow. Ik ben alleen iets te veel een n00b om echt aan te tonen wanneer iets nou video art of experimentele film is. Ik kan alleen beoordelen dat Pop Skull niet voldoet aan wat voor mij film is.

Serieus? Met Enter the Void op 4,5*?

Niet dankzij die strobos effecten, ik ben dan een enorme Debie fanboy dus dat zorgt weer voor balans.

Tja, Pop Skull heeft wat experimentele kanten maar heeft absoluut niets te maken met 'video art'. Hoe kom je er trouwens bij dat dit past in het oeuvre van Grandieux?

Qua hoekje zit het misschien niet zover af van een La Vie Nouvelle ... de link met de rest van Grandrieux's oeuvre is misschien wat moeilijker.

La Vie Nouvelle is ook de enige die ik gezien heb overigens, al was het woord oeuvre in de mond nemen wat te sterk.

De vergelijking met Grandieux (La Vie Nouvelle dus) is puur gevoelsmatig. Vooral door de fragmentische feel van de scenes en de nachtmerrie-achtige setting, ondersteund door mad sound design die moeten zorgen voor psychisch ongemak. Allemaal i neen vrij experimentele vorm.

Lijkt gelukkig weinig op pretentieuze crap à la La Vie Nouvelle.

Vermoedelijk dat de liefhebbers van deze film zich helemaal kunnen vereenzelvigen met het type loser emo-kid dat een man moet voorstellen. Dat zo'n gozer überhaupt zo'n knappe vriendin heeft gehad, maakt het script erg onwaarschijnlijk. Aan de andere kant: als ie z'n kop een keer had geschoren en niet de hele tijd als een oud wijf had lopen janken, was z'n vrouwtje misschien niet bij 'm weggegaan. Om over die rare afwezige ouders maar te zwijgen.

Verder is de film als drugsnachtmerrie wel geslaagd. Deed me ergens ook denken aan een Requiem for a Dream, beetje hetzelfde vervreemdende effect. Voor dat experimentele gedoe was ik gewaarschuwd deze keer, al zal het nooit mijn ding worden. Krijg maar hoofdpijn van die goedkope stroboscoop effecten. Toch was al dat experimentele gedoe hier enigszins functioneel om het angst effect te versterken. Verhaaltje was overigens makkelijk te volgen, al zal het de fans van Pop Skull daar toch niet om gaan.

Dankzij het horroraspect een kleine voldoende. 3***

Het zal wel niet mijn ding zijn, maar ik moest daarbij te vaak aan Enter The Void denken wat de stijl betreft. Ik weet heus wel dat Pop Skull ouder is, maar de stijl is in de andere film vele malen beter uitgewerkt. Geen beste volgorde gekozen helaas. Misschien had ik dit anders wel meer kunnen waarderen. Maar daarbij vind ik deze film ongelooflijk saai. De karakters kunnen me geen seconde boeien. Het verhaal is niet echt een verhaal lijkt te zijn, eerder nattevingerwerk. Het is trouwens wel erg makke horror en bovendien erg goedkoop. De schrikeffecten zijn zo erbarmelijk dat de meeste lowbudget-horrorfilmregisseurs er zich voor zouden schamen.

Wat begint als een prachtig vormexperiment bloedt langzaam dood. We starten niet meteen met een trip, maar die komt toch al snel en maakt veel indruk. Er wordt zo al snel een misselijke, smerige sfeer neergezet die volstrekt uniek is. Die stroboscoopeffecten hoeven van mij niet (doet mij te veel pijn aan de ogen, waardoor ik op een gegeven moment niet meer naar het scherm kijk), maar worden gelukkig maar kort gebruikt. Daarna heeft de film nog maar weinig te bieden, afgezien van enkele soortgelijke trips en een sterke soundtrack die in zijn eentje het mogelijk maakt de film nog uit te zitten.

Ik vond het nogal een amateuristische aangelegenheid vaak. Het is natuurlijk low-budget, maar dat is geen excuus, want dit leek toch vooral het werk van een groepje dat wel de ambitie heeft om iets aparts te maken, maar niet het talent. De problemen liggen niet bij het budget. In plaats daarvan was het vooral de enorme sufheid van een groot deel van de film. De dramatische ontwikkelingen zijn gewoon niet echt bijzonder en worden voorzien van slappe dialogen en slechte acteurs (die hoofdrolspeler kan echt niet). Buiten de trips om vond ik het ook erg lelijk geschoten over het algemeen. Later komen er wat meer horrorelementen in het spel, maar in plaats van dat die de sfeer terug brengen in het geheel komt het hier alleen nog maar idioter over. Ik kwam makkelijk in de film, maar na toen minuten was ik er helemaal uit en hoe harder Wingard probeerde er nog iets van te maken, hoe saaier het leek te worden.

Dan resten nog hypertrips en de soundtrack, die me nog op twee sterren brengen.

Ik wil deze film heel graag zien, waar hebben jullie deze film vandaan?

Graag een reactie.

Al heel lang Popskull willen zien, maar de dvd-distributeurs zijn kennelijk weer eens behoorlijk gierig, en ik baal ervan (zeker nadat ik hem heb mogen aanschouwen) dat deze behoorlijk pakkende film nergens meer te krijgen is. Maargoed, hopen dat dat in de toekomst nog mag gebeuren.

Adam Wingard, die ik echter alleen nog maar ken van zijn korte filmpjes bij de VHS omnibussen, zet hier eigenlijk gewoon één ding neer: 86 minuten aan een menselijke kwelling nadat er iets onherroepelijks is gebeurd. Iedereen kent dat gevoel wel; het gevoel alsof de zon nooit meer voor je zal schijnen en de wereld er heel anders voor je uit ziet dan dat je gewend was. Het is net alsof je op een andere planeet rondloopt en alles om je heen voelt pikdonker en als een nachtmerrie waarbij je bang bent dat je er nooit meer uit zal komen. Uit eigen (diverse) ervaringen is de hele film gewoon erg herkenbaar voor me en je kan het voor jezelf alleen maar enger en weirder maken zoals je het zelf wilt. Zo heb ik bijvoorbeeld, bij een soortgelijke situatie als Daniel (noem me raar), me inene weer eens verdiept in weirde en enge videoclips, die vroeger, toen ik een jaar of 11-12 was en nog wel eens MTV keek, indruk op me hebben gemaakt (met als gevolg dat ik er nachten wakker van lag), waarbij ik ook op datzelfte ogenblik Chris Cunningham heb leren kennen. En je raad het al, je zit al met al je sores in je kop, maar de clips die dan nog in je achterhoofd rondslingeren maken je wereld alleen maar duisterder en duisterder, en ga je elke donkere straat, tunnel, situatie of voorbijganger ermee associeren en word je naast dat je verdrietig en hopeloos bent ook gewoon erg bang, en ben je blij als je weer op een veilige plek bent. Wat kan je het noemen? Sensatie? Genoegdoening? Of gewoon spelen met de situatie waarin je verkeerd? En de montage, kleurenfilters en pikdonkere shots in deze film is precies de wereld hoe ik dat herken. Alleen is de situatie in deze film nog wel even een paar graadjes erger.

Het eerste wat al opvalt bij Pop Skull is de kleureneffect en de pikzwarte shots die alles behalve hoopvol zijn en je al meteen meezuigt in een herkenbare wereld (zoals ik hierboven beschreef) Daar weet ik een ding over te zeggen: dat is uiterst indrukwekkend, en meeslepend gedaan en alles lijk je zowat mee te kunnen voelen. Daniel is een jongen die helemaal verrot is na de breuk van een relatie, en is helemaal het boekie zoek en daardoor ook een ongeleid projectiel geworden voor zijn omgeving. Alleen zijn beste vriend Jeff is bereid om zijn best te doen om Daniel uit de shit te helpen en er van alles aan te doen om hem op te beuren, wat helaas maar weinig succes heeft. Daniel is zo in een diep dal gezakt en het lijkt erop dat er overduidelijk geen redden meer aan is, en ondertussen zit Jeff's vriendin ook nog met allemaal zaken. De manier hoe de depressie van Daniel word vertoond is gewoon zo diep schrijnend, waarbij je gewoon hem een hand zou willen toerijken. Hij heeft waarschijnlijk wel zijn ex-vriendin als enig hoop gezien, want het lijkt me sowieso al niet het standaard figuur die een "geweldig" leven lijdt. De enige redmiddel die hij ziet is door pilletjes te gaan slikken, om zo zijn verdriet te verdoven en zijn hoofd leeg te maken. Zijn hoofd leegmaken ok, maar der komen daar wel hele andere, nog onaangename dingen daarvoor in de plaats. Daniel begint nu geesten en visioenen waar te nemen en raakt regelmatig in een zware hallucinatie, dat hem op zijn beurt weer op verkeerde ideëen wekt. De manier hoe dat in Pop Skull is gedaan is gewoon dood en dood eng, en de schrikeffecten zijn ook perfect getimed. Je kan Pop Skull wat de hallucinaties betreft echt wel beschouwen als een behoorlijk goede psychologische horrorfilm, maar de hele psychologische situatie van Daniel liegt er ook zeker niet om en Wingard weet dat ook op de meest pijnlijkste manier neer te zetten wat ook herkenbaar is (als je tenminste een beetje gevoel hebt) Vooral die flashbacks tussen Daniel en zijn ex-vriendin die hier nog wel zo teder en hartverwarmend weergeven worden, is eigenlijk gewoon niks anders dan pijn omdat die herinneringen nooit meer overgedaan kunnen worden. Wingard weet hier de kijker op alle gevoelige plekken te raken. Ook die scene's waarbij Daniel zo eventjes afleiding lijkt te vinden bij Jeff's vriendin, en dan ook vooral dat stukje dat hij zijn ex in haar ziet zijn erg sterk.

De film is niet alleen maar een depressieve meuk. De pikzwarte sfeer, de waanbeelden en de misselijkmakende filters en de trippy soundtracks en dat nog in combibatie met de waanbeelden, maken dit daarnaast ook tot een doodenge film, die ook steeds enger word. Laat ik het sterker vertellen: Dit is gewoon een van de engste films die ik in mijn leven heb gezien, en dat nog gemengt met een verhaal over depressie, dat voor een dubbele stoot zorgt. Eerst was je leventje nog zo mooi en leken al je dromen waar te worden, en nu lig je al een uitgeleefd wrak een een donkere goot van ellende, en maak je je het alleen nog maar erger door drugs te gebruiken. En voor wie dacht dat Pop Skull bij een film over een gebroken relatie blijft, heeft het mis. Het word gewoon allemaal nog enger, gekker en zieker, en dat is nog te zacht uitgedrukt. Wat er gebeurd zeg ik niet, maar ik kan je met verzekeren dat ik denk nog nooit zo bang ben geworden van een einde (met name de laatste seconden) als in deze film. Om over de after credit-scene maar te zwijgen...

Pop Skull is gewoon een feit waarbij ik met mijn neus op ben gedrukt. Ik kan me echt op dit moment geen andere film bedenken waarbij de hopeloosheid zo intens en uiterst word uitgebeeld als hier, en waarbij de diepste gevoelens en associaties hier recht voor zijn raap worden neergezet. Alles klopt gewoon en gaat met de emotie's mee. Lane Hughes zet hier ook de personage Daniel keurig neer, en je zou je haast afvragen of hij zelf, op het moment dat Pop Skull gefilmd werd, niet gewoon in een zware depressie verkeerde.

Loodzware, sterke, meezuigende en vooral dood en dood enge film. Die je, als je geen doorgewinterde horrorkijker bent of iemand die zelf in een crisis zit, maar beter links kan laten liggen.

Meteen de volle mep voor deze cult-klassieker die al de herkenbare gevoelens even onder de scan haalt.

5,0*

Waarmee Pop Skull een hartverwarmende romantische film had kunnen zijn over een gespierde quasi pornomodel, met zijn knappe vriendin, die een perfect leven leiden met een dure villa op een tropisch eiland en 2 sportauto's.

voor wie m zoekt en er importeren voor over heeft Pop Skull [DVD] | H8LA

Niet officieel maar zal hem niet nog een keer kijken, dus zal m wel als ruilmateriaal gebruiken. Als je iets hebt hoor ik het wel .

Uit de hand gelopen experiment van een filmmaker die zijn eigen kunnen verkent (en misschien ook wel overschat). Het schijnt vooral een soort oefening geweest te zijn voor Wingard die zichzelf wilde bekwamen in montage, belichting en de basics van het filmen (cadrages etc.). Het resultaat is een style over substance prent waarbij epilepsielijders vooraf gewaarschuwd worden voor de flitsende beelden. Mij deed het teveel aan videoclips uit de jaren '90 denken en behalve de intensiteit waarmee alles getoond wordt, kan je het bezwaarlijk vernieuwend noemen. Bovendien werkt die intensiteit en het gebrek aan dosering daarvan verlammend. Dat het een verlengstuk is van de psychologische toestand van het hoofdpersonage zal best, maar het drijfzand van zelfmedelijden waarin hij gaandeweg verdrinkt is zelfs als kapstok te schraal voor de audiovisuele poespas.

Van een gebrek aan talent wil ik Wingard niet beschuldigen, want er zitten behoorlijk wat intrigerende en bevreemdende scènes in Pop Skull (Lynch lijkt een inspiratiebron) en ook de muziek sluit mooi aan bij het getoonde. The Other Side of Mt. Heat Attack, eerder gebruikt in Deadgirl, tijdens de slotscène blijft adembenemend mooi.

Toch overheerst bij mij de gedachte dat Pop Skull als geheel tekortschiet. Doe mij dan maar Toad Road.

Film omtrent iemand die een breuk verwerkt door middel van pillen. En dit wordt in tegenstelling tot de wat meer conventionele drugsfilms goed weergegeven in de film, in die mate zelf dat je zelf het gevoel hebt onder invloed geweest te zijn. Een erg negatieve, verdovende en zwarte sfeer wordt gecreerd waar door middel van stroboscoopeffecten en herhalingen een verdovend gevoel wordt gecreëerd bij de kijker. Deze film moet je dan ook beleven, en je kan wel argumenteren dat het een style-over-substance film is, maar in principe vind ik de inhoud eigenlijk ook vrij sterk. Sterke dialogen, realistische sfeer die zomaar in het echt kan gebeuren en waar je je zelf in kan wanen. Een zeer eigenaardige, onconventionele, experimentele film die je zelf moet beleven om te weten of het iets voor je is. Ik vind hem alvast meer dan geslaagd, en durf het een meesterwerk te noemen.

Ik weet even niet waar ik me mee moet bezig houden. Dat is meestal een goed teken. Denk dat ik gewoon een wandeling ga maken buiten.

Ik sta in dubio over Pop Skull. Het verhaal an sich kon me niet zoveel interesseren: kerel die gedumpt is door z'n vriendin zwemt een film lang in z'n eigen zelfmedelijden, en in combinatie met uitgebreid drugsgebruik verliest ie langzaam z'n grip op de werkelijkheid. Met fatale gevolgen, uiteraard, anders was het horrorlabel niet echt passend geweest. Het hoofdpersonage vond ik maar een vervelende snuiter, en ik had weinig affiniteit met hem, zijn problemen of zijn gedrag. Qua script beviel het me dus maar matigjes. Maar de manier waarop het gefilmd is, en de sterke muziek die er onder gezet is, is dan wel weer erg goed gedaan. De drugstrips waren overtuigend (met een meer dan terechte epilepsiewaarschuwing), de donkere sfeer ook (al kon ik me er niet echt in verplaatsen zoals sommige andere MM'ers), en het audiovisuele aspect was over het algemeen dik in orde, maar qua dialoog, acteerwerk en script schortte er wel het een en ander aan. 3.0*

Laat ik beginnen met het verhaal dat is heel simpel, maar ook ontzettend doeltreffend. De jonge Daniel en zijn vriendin hebben hun relatie te beëindigt, en Daniel is er ondersteboven van. De man probeert zijn verdriet met drank weg te spoelen. Ondertussen slikt hij ook massa’s pillen om zijn innerlijke pijn te verdoven. Daniel leeft in een constante roes. Daar komt dan nog bij dat Daniel steeds meer aan het hallucineren raakt. Hij ziet vreemde dingen in zijn huis en denkt dat het er spookt. Toch is het geen makkelijke film omdat droom en werkelijkheid steeds door elkaar heen lopen. Ook personage Daniel is niet uitgesproken sympathiek, echter toch leef je met hem mee. Maar wat deze film zo bijzonder maakt is het visuele, het kleurgebruik en de strakke montage zijn namelijk erg gelikt. En dat dit junkie-drama dan ook maar voor een appel en een ei is gemaakt is dan nog opmerkelijker. De film ziet er namelijk erg professioneel uit. Qua gevoel leek het net alsof een experimentele noise-rockband één hele lange videoclip had opgenomen. Wat dan ook eens wordt onderstreept door de meeslepende soundtrack en met de aftitelingssong The Other Side of Mt. Heart Attack van de band Liars. Een unieke intrigerende no-budget film die je dwingt om je aandacht erbij te houden. Regisseur Adam Wingard heeft met ‘Pop Skull’ een psychedelische en zeer onconventionele horrorfilm gemaakt, die zeker anders dan anders is!

Op imdb haalt deze film op dit ogenblik 5,5 en hier zit die ruim boven de 6 er is hier precies meer publiek voor dit soort films. Gezien mijn cijfer vond ik het gewoon pure bagger. Het verhaal is niet interessant, het hoofdpersonage is het type emokid met een zeurderige stem en ditto looks waarvan je vanaf minuut 1 hoopt dat ie ie snel een einde er aan maakt. Flitsende beelden, traag. Dat zal wel het effect zijn van drugs, tja wat boeit mij dat nu. Dit noem ik echt geen horror. Waarom kijk ik dit soort zooi, ach ja de horrordraft.

Neen, dit is 'm dus niet. Het mag allemaal wel knap gemaakt zijn maar het probleem is dat ik mij totaal niet kan inleven met die loser Daniel die omdat het uit was met zijn vriendin zich begaf op het pad van het overmatig slikken van pillen. Tjonge, je moest die kop van hem eens zien, wat een negatieve uitstraling. Ik zou zeggen; scheer die baard eens af en ga naar de kapper. Mooiste moment vond ik toen die zeker niet onaantrekkelijke blonde dame hem de deur wees met de overbekende kreet "Fuck Off"!. Film kende ook wel mooie momenten, zoals die scène waarbij de blonde dame, Daniël en een vriend van hem aan het vissen waren. Voor de rest; de visuele effecten waren best wel mooi - dat moet gezegd worden - maar ik zie het e.e.a. toch liever gebeuren in een wat meer opgewekt verhaal. Ikzelf zit te goed in mijn vel om mij te vergapen aan mensen die met hun ziel onder de arm lopen van "Och kijk eens hoe zielig ik ben". Neen, toch maar snel vergeten dit filmpje van Adam Wingard die voor mij met You're Next (2011) tot nu toe zijn enige goede film gemaakt heeft. Death Note en The Guest staan trouwens nog op mijn to-see list.

2,0*

Mwa.

Ik had nog wel enige hoop voor deze Pop Skull. Vooral omdat ik Gaspar Noe in een goed boekje heb staan. Onder enkele MovieMeter gebruikers erg geliefd, en daarom maakte me dat nog wel nieuwsgierig. Het was wel eventjes zoeken, maar uiteindelijk heb ik gewoon de volledige film op YouTube gevonden.

Wingard is een regisseur die me wist te verrassen met You're Next , maar vervolgens was hij die status weer kwijt na het zien van zijn luie omnibus-bijdrages. Met deze Pop Skull brengt hij er weinig verandering in, maar ik zie hem nu wel in een nieuw licht. Iemand die diverse dingen uitprobeerd.

Met deze Pop Skull leek het even de goede richting uit te gaan. Er is duidelijk zeer weinig budget, maar Wingard bedekt dit met heel veel (goedkope) stijltjes. Het zijn geen indrukwekkende stijltjes echter, gewoon stijltjes die je met een simpel programma kan toepassen.

Maar het trippy gedeelte maakt meer indruk. De epilepsy-waarschuwing in de eerste minuut is volledig terecht. Het zorgt voor enkele sfeervolle momenten, opvallend indrukwekkend voor een no-budget film. Wingard probeert veel verschillende dingen tijdens het trippen van de hoofdpersoon. Een veel schiet raak.

Maar de film zelf is redelijk saai. De hoofdpersoon kan best acteren, maar doet voor de rest niet veel meer dan langzaam praten waardoor de film nog vermoeiender is om uit te zitten. De film liet dan ook de volgende vraag opborrelen: hoe in godsnaam dacht Wingard dat het een goed idee was om dit tot 86 minuten te rekken. Dit kan in een half uurtje gedaan worden. Dat kost gewoon 1 of 2 trip scenes minder.

Maar visueel ziet het er soms knap uit. Er wordt veel geprobeerd en dat komt de film ten goede. Er hangt een mysterieus sfeertje door de film heen die het gelukkig ergens nog interessant houdt. Soms is het een beetje irritant. (Het 4x herhalen van Hughes die langs een hoekje kijkt).

Maar het is een bijzonder resultaat, en Wingard wil in ieder geval zichzelf kunnen bewijzen. Ik ben wel erg benieuwd waar Wingard tot toe in staat kan zijn als hij zoiets als Pop Skull kan herhalen maar met een groter budget. Misschien krijgen we dan weer een soort Enter the Void .

Het is in ieder geval een bijzonder filmpje. Bij vlagen doodeng, en een dreigende soundtrack. Maar een verhaal dat te lang gerekt is en te weinig weet te vertellen om dit tot 86 minuten te maken. Bovendien zijn enkele stijltjes ook onnodig. Hou het alleen bij de trippy-scenes aub. De gehele film trippy maken kan soms werken, maar hier niet helemaal. Dan begint het verhaal zelf niet meer te boeien en op een gegeven moment het trip-gedeelte ook niet meer.

P.S. ik heb nog nooit een pil gebruikt, dus ik kan ook niet beoordelen of deze film accuraat is op het gebied van drugsgebruik.

Deze moet ik nog weer es checken!

Deze film schijnt erg lastig te krijgen te zijn en verhandeld tegenwoordig voor meer dan $200 op ebay. De dvd, want op blu ray is die al helemaal niet te krijgen.

Enfin, ik besloot m daarom zelf weer te kijken en het is ook wel een hele toffe film. Een soort nachtmerrie, zowel qua vorm als inhoud. Grandieux is inderdaad een naam waar je al gauw aan moet denken. Het is wel jammer dat Wingard nirt meer op deze weg is doorgegaan en moeilijk te vatten dat hij nu mainstream blockbusters aan het maken is.

Snap die prijs wel.

4,5

jammer begon erg sterk maar maakt het weer eens niet waar,

iets te veel arty farty en ook te veel verheerlijking van emo-depressie

liars op het laats gaan het dan ook niet redden,

op de een of andere manier waren er goede scenes her en der absoluut maar als geheel wist het me niet helemaal te raken, ontbrak toch wat diepgang

zaten wel erg sterke beelden in maar dat maakt nog geen sterke film