Small Gods (2007)

In het begin was ik wat bang dat we bleven pendelen tussen het heden en het verleden. Gelukkig neemt de tijdsduur van de overhoringen, die plaatsvinden na afloop van de reis snel af en begeven we ons al snel volledig in de wereld van 3 verdwaasde zielen die er samen op uit trekken.

De film heeft genoeg ingrediënten om aan te leunen tegen de cinema van Grandieux maar doet dat niet. Buiten het in beeld brengen van dolende personages en raakvlakken qua stijl van filmen, toont Dimitri Karakatsanis opvallend veel mededogen voor zijn personages. Dat levert bijzondere momenten op, als je enerzijds in de greep gehouden wordt door een mysterie en twijfelt over de oprechtheid van de bedoelingen van iedereen en anderzijds ziet dat de personages veel steun putten uit elkaars gezelschap. Het abrupte auto ongeluk en de in zwart - wit weergegeven scene waar we de familie van Sara afgeslacht zien worden vielen mij dan weer rauw op mijn dak.

In het recentere Linkeroever toonde broer Nicolas Karakatsanis zich al een bekwaam cameraman. In Small Gods legt hij de basis voor zijn stijl van filmen. De camera doet aan sfeer vangen, of het nou polderlandse elektriciteitsmasten zijn of het een aan de horizon gekluisterde zon is die nog even in je gezicht prikt. Het ziet er dankzij de cameraposities allemaal zo uit, waardoor je kunstwerken in de elektriciteitsmasten gaat zien of verblind wordt door de hoeveelheid licht die de zon weerkaatst in het beeldscherm. Dankzij de prachtige natuurfotografie komt de film ongelofelijk stemmig over en weet hij feilloos aan te strepen dat de nacht zich aandient, je ziet jezelf bijna zitten op een camping om je bonen nog even warm te maken voordat de duisternis zijn intrede doet.

Slechts de Jezusfiguur was een kleine smet op het blazoen van de film. Of Elena nou leed aan schizofrenie of niet, doet er niet toe, gelukkig laat de regisseur alles volledig open rondom dit mysterie. Op de muziek tijdens de eindscene na, getuigde de ruis en de andere nummers van een absolute meerwaarde voor een toch al vrij stemmige film die vrij snel beslag op mij wist te leggen. Een film die je in de watten legt, die je onverwacht confronteert maar er bovenal in slaagt om te ontroeren door een gevoel van compassie op te roepen voor de dolende zielen.

Trouwens, apart hoe Belgen het woord dossier uitspreken. 4,5*

Prachtige beelden, prachtige acteurs, prachtige muziek, prachtig verhaal en een pracht van een camper.
Echt genieten deze rolprent, aanrader!!!
En dan ga ik nu eens lekker in het wildeweg rond knuffelen.

@ Maxcomthrilla, een zeer mooie recensie van dit klein pareltje en ik kan je me er volledig in vinden. Het enige minpuntje in mijn ogen is die verdomde geknutselde AN-Taal, maar dit word ruimschoots goedgemaakt door de oogstrelende scenes, de bevreemdende soundtrack en de prachtprestatie van Steffi Peeters, want zonder een geloofwaardig hoofdpersonage zou deze hele film een pak minder geweest zijn. Die doffe levensloze ogen en de manier waarop ze de film draagt is toch wel het vermelden waard.

Small gods is eigenzinnig, abstract en suggestief. De gebroeders Karakatsanis wisten iets te creeeren dat verder gaat dan de conventionele cinema, verder dan de logica. Het gaat om de beelden maar vooral om het gevoel dat die beelden uitstralen. In die zin zou je Small Gods mischien kunnen omschrijven als een subjectieve zintuigelijke ervaring; en in een tijdperk van moralistische, sentimentele en vooral ongeinspireerde films is dat best wel een verademing.

4.5*

Blauw groentje,

Small Gods, een debuut om trots op te zijn. Small Gods is een ongewoon alledaags fijn filmpje waar
veel in het midden wordt gelaten, de film drijft als het ware op haar mooie shots en muziek. Lekker vervreemd samen op reis, een kampvuur, we zingen wat liedjes, vreten onszelf te barsten want sfeer is er aan overvloed. Nooit geforceerd, eigenlijk zelfs heel subtiel hobbelt het voort. Hier en daar wat ruwe scènes en grimmige personages die de spanning als abstracte lijnen door de film borduurt.

Small Gods is een spannende roadmovie die je niet op handen draagt maar op voeten, die je niet verteld maar laat zien, die je niet kijkt maar ervaart. Geslaagd.

Intrigerend no-budget debuut van Dimitri Karakatsanis. Vooral dankzij het uitmuntende werk van zijn DOP/broer. Ook de score van Aldo Struyf is erg sfeervol. Daarnaast vond ik de aandoenlijke rol van Steffi Peeters heel mooi. De rest doet het ook goed, maar Peeters was voor mij een enorme ontdekking.

De meest voor de hand liggende vergelijking is misschien Badlands, maar Small Gods deed me ook wat denken aan Sombre van Philippe Grandrieux. Hoewel die laatste me nog meer kon overtuigen. Die knuffelscènes bijvoorbeeld in Small Gods kwamen nogal onnozel over bij dit kereltje hier.

Maar zeker een sterke film, met een bijzondere cinematografie en soundtrack. 3,5*

Pareltje voor de Belgische cinema.

Small Gods is een film waarbij ik het moeilijk vind precies uit te leggen wat er nou precies zo goed aan is. Het is inderdaad intrigerend, zoals hierboven al door Zandkuiken wordt gezegd. En het heeft iets weg van de sfeer en cinematografie van Vincent Gallo (ook al eerder opgemerkt geloof ik).

Verwacht een film met een grauwe tint, mooie shots, (ver)vreemde(nde) situaties en sterk maar redelijk 'stil' acteerwerk. Tevens een film met een ijzersterke sounddesign, iets dat ook erg opvalt aan de film en heel erg bepalend is voor de sfeer. Ondergrondse spanningen worden namelijk begeleid door 'ondergrondse muziek', vaak subtiele (of juist erg rauwe) stukjes ambient/drone, iets dat mij heel erg ligt.

Alleen maar positief lijkt het en echt een film die perfect bij me past, maar toch miste er net iets wat de film uitzonderlijk maakt. Misschien was de wijze waarop het verhalend gebracht werd er eentje die mij niet zo lag, want het gegeven zelf vond ik uiterst interessant.
Daarom uiteindelijk twijfel tussen 4* en 4,5*, waarin ik de film toch het voordeel van de twijfel zal geven, omdat ie toch rond blijft spoken in mijn hoofd en omdat ik nou alweer toe zou zijn aan een herziening.

Dus: 4,5* (we zullen zien of dit cijfer aan verandering onderhevig zal zijn)

Deze film heb ik dus wild op de gok gekocht, omdat ik hem niet zo snel op andere manieren kon vinden. Ik heb er totaal geen spijt van, want het is een zeer bijzondere film met een overweldigende sfeer. Audiovisueel is het werkelijk ijzersterk, de beelden zijn prachtig, met name door de grote aandacht voor belichting, ik kwam ergens de naam Malick tegen, maar dit is toch de overtreffende trap wat mij betreft. Ook de shots van de lucht en de elektriciteitsmasten en - kabels waren bijzonder sfeervol, waarbij ik wat het laatste betreft wel een beetje denken aan Serial Experiments Lain. Geen idee of de regisseur die animeserie heeft gezien, maar hebben elektriciteitsmasten iets, want die serie was ook behoorlijk sfeervol.

De soundtrack is zo mogelijk nog bijzonderder. Het nummer van Lhasa de Sela vond ik een beetje fado-achtig en nu ben ik niet bepaald een fadomasochist, maar ik vond het toch erg mooi. De rest van de soundtrack bevat inderdaad veel postrock, wat zeer sfeerverhogend is en waar ik het idee bij heb dat dit niet vaak in films gebruikt wordt. Ik kan op dit moment enkel Ex drummer van Mortier noemen, maar ook de soundtracks van films van Toyoda (met name The Blood of Rebirth) komen ook in de buurt, hoewel die wellicht iets heavier zijn. De muziek tijdens de aftiteling wijkt wellicht iets af, maar de zanger was onmiskenbaar Mark Lanegan, wiens stem ik werkelijk schitterend vind. Raar overigens dat zijn naam verkeerd gespeld wordt tijdens de aftiteling. Wel leuk om op de aftiteling te zien dat Mortier wiens film in hetzelfde jaar uitkwam coproducer van Small Gods was.

Enkel bij het plot heb ik een beetje mijn vraagtekens, met name bij de enorme uitbarstingen van geweld. Het voelde een beetje misplaatst aan zo meditatief als de film verder is, al lijkt het ook weer noodzakelijk te zijn om de dolende figuren te verklaren. Het einde was vrij vaag en ik heb een beetje het gevoel dat het vaag zijn om het vaag zijn was, maar heel erg storend is het ook weer niet.

In ieder geval weer een bijzonder product van Belgische bodem. Een kleine 4,5*.

Small Gods, een sterke film van Belgische bodem. Dankzij de tiptopper deze film mogen aanschouwen. Als eerste wil ik benoemen dat ik het moeilijk vind om een beoordeling aan deze film toe te kennen. Small Gods is enerzijds een boeiende film, door zijn grauwe en mysterieuze sfeer. Anderzijds verliest de film zichzelf ook op momenten. Daar bedoel ik mee dat de film op sommige momenten te traag is en niet doorpakt. Dat vind ik ook meteen het minste punt. De film is een heerlijke ervaring wat komt door de beelden, muziek en het verhaal wat steeds duidelijker wordt, maar toch is er iets wat me niet een totaal bevredigend gevoel geeft. Dat is ook moeilijk te omschrijven waardoor het ook moeilijk is om de juiste beoordeling toe te kennen. Toch houdt de film me wel bezig en dat geeft wel aan dat de film indruk heeft gemaakt. Voor dit moment geef ik 4* voor deze kijkervaring.