Pusher (1996)

Pusher is het mindere begin van een sterke trilogie. Alle aandacht valt hier op Milo. Wat een karakter, wat een acteur! In deel drie komt hij volledig aan zijn trekken. De protagonist uit dit deel doet me vrij weinig.

Regisseur Nicolas Winding Refn begon zijn carrière met deze film. En nu weet ik niet goed of het scenario voor die tijd nog origineel was, maar de drugsdealer, die in de problemen komt als hij zijn leverancier niet meer kan terugbetalen, vond ik best voorspelbaar (volgens mij was het toen al vrij standaard). Gelukkig zijn er ook een paar andere, betere kwaliteiten. Zo is de film geheel opgenomen met ongepolijst 16mm-camerawerk (handcamera's) Deze non-stop beweging draagt ​​echt bij aan de film. En door zo te filmen wist hij geslaagd en realistisch drugsmilieu van Kopenhagen neer te zetten. Daarnaast kan de prent ook bogen aardige spanningsboog en op goeie acteerprestaties. Over een tijdsspanne van zeven dagen volg je de kleine drugsdealer Frank, die erg overtuigend wordt neergezet door Kim Bodnia. Verder zijn er een aantal puike bijrollen van onder meer een amikale Zlatko Burić en Mads Mikkelsen. De dialogen die de gangsters voeren zijn bij vlagen ook best hilarisch en er is geen happy-Hollywood- end!

Gezellig rauw misdaadfilmpje, dat vlot wegkijkt, nul vervelinyen goei sfeertje, zeker de moeite. Blijkbaar kan ik Nicolas Winding Refn zn films vaak ferm waarderen, terwijl de naam me eerlijk weinig zegde, ik kijk daar té vaak over. Want The Neon Demon, Only God Forgives, Drive,...zijn toch vette films.

De debuutfilm van de bekende regisseur Nicolas Winding Refn toont zijn kwaliteiten degelijk, ondanks dat het een totaal andere film is dan zijn recentere projecten. Pusher kiest voor een rauwe, realistische en directe misdaadbenadering gecentreerd rondom de escalerende situatie van de hoofdpersoon. Kim Bodnia is daarbinnen erg overtuigend en Mads Mikkelsen stelt zelden teleur (ondanks dat hij enkel een bijfiguur speelt), maar na een minuut of 45 verliest de film zijn aantrekkingskracht. De inhoud ontdoet zich van het hoge tempo en het ietwat dunne gezever neemt het over. Refn creëert in de tweede helft weinig situaties die de intensiteit verhogen en wint pas weer wat kracht helemaal aan het einde. De opgebouwde spanning en daarmee de aantrekkingskracht gaat daardoor teniet, maar een slechte film is Pusher zeker niet.

Een best harde film over de wereld van het dealen. Er zitten vissen in de zee, de één is al wat groter dan de andere, maar er is altijd een grotere vis. Nuja, vervang vissen maar gerust door haaien. De wereld is meedogenloos en het enige wat telt is geld en macht. Wanneer dat ontbreekt of niet meer wordt bereikt, dan slaan de stoppen door.

Het is wat het hoofdpersonage Frank ondervindt. Zelf absoluut geen doetje en hij gaat ver om zijn doel te bereiken. Zijn maatje - leuke performance van een jonge Mads Mikkelsen - die we jammer genoeg plots uit beeld zien verdwijnen. Frank wordt plots zelf opgejaagd wild ...

Vrije rauw en gruw portret van de drugswereld, van het dealen en de wereld van prostituees en pooiers. Geweldig ondersteund door een prima soundtrack. Refn laat niet na om ook met felle kleuren en schaduwen te werken, net zoals we ook in zijn later werk al mochten zien. Op naar de vervolgfilms!

Deze debuutfilm van Refn is opgenomen met handcamera’s om een documentaire-achtig gevoel te scheppen en is daarmee – volgens Mad Mikkelsen die zelf ook debuteert in deze film – de directe opmaat voor de Dogma 95-beweging. Het documentaire-achtige maakt de film in eerste instantie interessant – we kijken met staatdealer Frank mee in de louche onderkant van de Deense samenleving – maar het wordt ook steeds spannender omdat Frank een idioot is die denkt overal mee weg te komen terwijl z’n schulden hem boven het hoofd groeien en hij overal vijanden maakt hetgeen natuurlijk een riskante handelwijze is in de drugswereld. Wat opvalt is dat hij gebrouilleerd raakt met nota bene z’n beste vrienden waarmee de cynische boodschap wordt afgegeven dat je in deze louche wereld geen vrienden hebt. Het is sowieso een cynische, rauwe film hetgeen de (grote) charme ervan is.

Geen idee of deze film toentertijd origineel was maar anno 2025 zie ik dat in ieder geval niet. Een typisch verhaaltje van een kleine crimineel die steeds dieper in de shit komt. Ook lekker met het losse camerawerk om een bepaald sfeertje te creëren. Je kan niet zeggen trouwens dat Winding Refn zijn stijl niet ontwikkeld heeft door de jaren heen, is dit dezelfde regisseur als van Drive en latere films en series? Zelfs de andere criminelen voelen cliché aan net als de rol van Mads Mikkelsen al overtuigen hij en Burić behoorlijk. Dan is juist zo'n gesprek tussen Frank en het hulpje van die gangsterbaas in de auto een erg prettige afwisseling. Prima gemaakt verder maar nergens heel bijzonder of echt boeiend. 3,0*.

Het verhaal op zich is niet zo heel bijzonder, waarbij een drugsdealer stevig in de problemen komt en op de huid wordt gezeten door zijn leverancier vanwege een mislukte deal. Maar Nicolas Winding Refn weet nog erg veel uit de film te halen door een geweldige sfeerzetting. Het ziet er allemaal erg rauw uit wat sterk bijdraagt aan het realistische beeld van de film.

Bij dergelijke films die een rauw en realistisch beeld proberen te brengen, heb ik regelmatig het gevoel dat ze te lang in de intro-fase blijven hangen, maar dat is hier allesbehalve het geval. Die eerste versnelling komt er al vrij snel wanneer de deal van Frank met de Zweed misloopt door de tussenkomst van de politie en zeker wanneer de tocht van Frank begint om het geld te zoeken om Milo terug te betalen. Ook de scène waar één van de schuldenaars van Frank zelfmoord pleegt, is er eentje van een hoog niveau.

Er komt nog een extra versnelling met de climax waarbij het liefje van Frank met zijn geld ervandoor gaat en Frank voor zich uitstaart, wetende dat zijn laatste uur waarschijnlijk heeft geslagen. Erg sterk beeld om mee te eindigen.

Prima debuutfilm dus van Nicolas Winding Refn en ben benieuwd naar de 2 vervolgfilms.

3.5*