The Cove (2009)

Indrukwekkende documentaire over het op een walgelijke manier afslachten van deze intelligente dieren en dit op een indringende wijze verfilmd.

Hm..tja, nogal zielig natuurlijk.

Vooral natuurlijk omdat ze zo lief overkomen, die dolfijnen. Zoals ze in de docu al zeggen, die beestjes hebben een beetje de pech dat het altijd lijkt alsof ze een big smile hebben. Die schijnbare vrolijkheid heeft er voor een bepaalde mate toe geleid dat het zo'n grote industrie werd.

Ik denk dat dit één van de weinige docu's is die iets wil bereiken, en dat ook daadwerkelijk concreet zal doen. Het lijkt me zeer sterk dat er geen flinke internationale druk op dat plaatsje en haar afnemers zal worden gezet.

Van sensatiezucht of manipulatie lijkt me overigens niet erg heel veel sprake. Bepaalde aspecten hou je toch wel, om het wat 'filmischer' te maken de 'missies' bvb , maar de hoofdmoot is behoorlijk integer en to the point.

Die wil men eventueel beschikbaar stellen aan de lokale vissers indien zij stoppen met hun werkzaamheden.

En dan nog ....elke euro die zij al zouden verdienen is goed besteed of denk je werkelijk dat men op voorhand een 'goldmine' heeft willen produceren?

Hulde aan deze mensen die veel tijd en geld hebben willen investeren om deze misstanden aan de kaak de te stellen. Stop zinloos geweld.

Ik ga een donatie doen op The Cove | TakePart Social Action Network: Controversial Issues, Activism, Environmental, Human Rights, Political News

Allemaal erg heldhaftig die donaties etc, maar wat is er precies zo erg aan? Ok, je zou kunnen zeggen dat de manier waarop de dolfijnen massaal worden afgeslacht nogal inhumaan is, maar verder valt die Japanners weinig te verwijten. Zij eten gewoon graag dolfijn, so be it. Het is een cultuur verschillen tussen 'ons' en 'hun'. Zij eten graag grote vissen, en wij niet want wij hebben liever kleine visjes. Waarom moet het Westen dan gelijk onze visie aan iedere wereldburger opdringen? Ik snap dat niet, in India eet men ook geen koeien, die gaan hier toch ook niet boerderijen bestormen?

Gewoon een feitje: kabeljauw is bedreigder dan menige walvis of dolfijn, en toch hebben wij daar compleet geen moeite mee. Nogal hypocriet. Ik vond de docu nogal eenzijdig, een soort Sea Shepherd verhaal. Mensen raken gewoon meer geëmotioneerd van een dwergvinvis die wordt geharpoeneerd dan een paling die wordt gevangen. Terwijl de paling bedreigde diersoort is!

Om nou enorme medelijden te gaan hebben alleen omdat dolfijnen wat pienterder zijn dan menig ander dier, tja. Je zou een soort zelfde docu kunnen maken in Barneveld waar allemaal zielige kippetjes in een legbatterij doodgaan.

Voor alle duidelijkheid: ik neem het niet op voor japan en eet geen broodje dolfijn morgenochtend, ik probeer alleen dingen te relativeren: er zijn wel ergere misstanden in deze wereld, itt wat deze docu lijkt te willen zeggen.

SPREAD THE WORD zou ik zeggen. Erg goede docu !

Maffe japanners! Erg goed dat dit soort docus worden gemaakt.

los van het feit dat wij ook tonijn eten op onze sushi, vind ik het echt te ziek voor woorden dat de Japanse overheid dit hele verhaal zo weet te manipuleren [lees: corrumperen]. Wat zit de wereld toch raar in elkaar

Goede documentaire waarbij je automatisch veel respect krijgt voor Ric O'Barry omdat hij het vrijwel in z'n eentje opneemt tegen grote organisaties als IWC, die wel het doel maar niet de middelen heeft om de walvis- en dolfijnenvangst op een adequate manier te bestrijden. Ironisch dat zijn levenswerk is geworden het tegengaan van zijn andere levenswerk, nl. het houden en trainen van dolfijnen in gevangenschap.

Wat je bij een dergelijk thema moet doen is het voortdurend onder de aandacht van mensen te brengen. Dat geldt niet alleen voor de dolfijnen maar ook bij onderwerpen als bijvoorbeeld het doden van kuikentjes door KFC (vgl. discussie hierboven). Je zag ook dat 'de gewone Japanner' er eigenlijk niets van wist. Spread the word is dan ook het devies. Die boodschap komt sterk over.

Het is meer een making of The Cove dan een goede docu. Dus op cimetografisch vlak is het niet al te best. Maar als guerilla-journalistiek is het top.

Het gaat vooral om de inhoud. Veel kritiek hierboven vind ik nogal dom.

1.Omdat er hier en overal misstanden bestaan mbt dieren, mag je niet specifiek een docu over dolfijnen-leed maken. Dan kun je nergens meer een docu over maken.

2.Het is de Japanse cultuur, wij eten varkens zij eten walvis/dolfijn. Dit is japanse propaganda. Als ze kannibaal zijn, vinden we dat toch ook niet best. Het blijkt ook niet te kloppen want dolfijnvlees wordt daar niet als dolfijn verkocht.

3.Mensen zijn nu eenmaal carnivoren........, mensen zijn op zijn hoogst omnivoren, maar eerder herbivoren die ook vlees en vis kunnen eten als het moet, mits gebakken of gekookt. Vergelijk ons gebit eens met echte omnivoren zoals apen, die slechts af en toe vlees eten. Die hebben vlijmscherpe tanden.

4. Ric O Barry de Flipper-man wil zijn geweten sussen. Dat is wel heel cynisch. Hij is juist een zeldzaam voorbeeld van iemand die tot inzicht is gekomen over de vergaande negatieve gevolgen van zijn eerdere handelen voor de dolfijn. En alles doet om de dolfijnen-business wereldwijd aan de kaak te stellen. De man verdiend alle lof. Hij is er niet bij in Japan omdat hij daar een persona non grata is.

Het wordt juist duidelijk dat de dolfijnenslachting een hele schimmige business is. Het vind plaats in een Nationaal Park! De dolfijnen die geslacht worden zijn bijvangst van de dolfinarium- dolfijnen. Overal in Taiji zie je afbeeldingen/beelden van blije walvissen en dolfijnen, terwijl ze hier op grote schaal gedood worden. Wat er hier werkelijk gebeurd wordt geheim gehouden, zelfs voor de Japanners.

De Japanners hebben de Tweede Wereldoorlog verloren, maar qua vis-en walvisvangst beheersen ze de wereldzeeën. Een soort oceaan-imperialisme. Dit is iets waar de wereld zich nog nauwelijks bewust van is, en hopelijk nog wat docu's op zal leveren.

Er gebeuren veel gruwelijke dingen in de wereld, waarvan je geen idee hebt. The Cove belicht er hier één van. De slachterijen van dolfijnen in een klein kustplaatsje in Japan. De meest schokkende beelden zijn via slim verborgen cameras verkregen. Er is namelijk een buitengewoon strenge controle. Derhalve bevat deze documentaire ook een aantal spannende momenten als het team deze cameras plaatst.

Uiteindelijk is iedereen schuldig aan dit soort taferelen (en dan heb ik het niet alleen over dolfijnen). Maar om het feit op deze manier onder de mensen bekend te maken, creeert wellicht genoeg achterban om hier een halt toe te roepen.

Leuke beesten die dolfijnen en dan is het best triest om te zien wat er daar in Japan met ze gebeurd. Net zo fout eigenlijk als bijvoorbeeld het stierenvechten in Spanje en zo zijn er nog wel wat voorbeelden te bedenken.

De docu zelf is soms een tikkeltje rommelig, maar verder wel goed van opzet. Soms flitsend en soms best schokkend om te zien hoe die Japanners met de dolfijnen omgaan. Ook opvallend om te zien hoe agressief de Japanners zich tegen “het team” gedraagt en constant probeert agressief gedrag uit te lokken, zodat ze een reden hebben om de Amerikanen te arresteren of te verdrijven. Ook het filmen van het filmen lijkt me uiterst irritant en daarnaast kun je dan ook duidelijk zien dat de Japanners echt wel weten dat ze verkeerd bezig zijn.

Verder lijkt me het doel van de documentaire wel te gaan lukken, namelijk het vastleggen van deze dierenmishandeling en het in de toekomst proberen in te dammen. Een goede documentaire dus, die van begin tot einde toe weet te boeien en daarnaast best knap gemaakt.

3,5*

ik wist al voordat ik deze film keek dat dolfijnen zeer intelligente dieren waren... dat is toch over het algemeen al langer bekend. Varkens zijn ook slimme dieren maar varkens die hier gefokt worden om opgegeten te worden weten ergens ook niet beter... Het maakt het natuurlijk wel niet minder juist. Deze dolfijnen hebben altijd in het wild geleefd en worden door angst in een bepaalde hoek gedreven. Het is verschrikkelijk om te horen hoe bang zij zijn... het is net een soort concentratie kamp waar de goede eruit worden gekozen en de "slechte" gewoon worden afgemaakt. Er worden enorm veel dieren mishandeld op de wereld en dat is vaak te ziek voor woorden daarom zijn dit soort docu's wel goed waarom zouden wij in onwetendheid moeten blijven, we kunnen wel voor verandering zorgen daarom zijn deze docu's net gemaakt... ik vond het een zeer aangrijpende docu en heb er dan ook de hele nacht van wakker gelegen.

Beetje warrig begin van deze docu maar al gauw wordt duidelijk dat een actiegroep tegen de dolfijnenjacht gevolgd wordt. De tv-serie Flipper ligt aan de basis van deze actiegroep. Het is een aanklacht tegen de dolfijnenjacht (20.000/J) en Seaworld (geweldig park overigens) en het gevaar van het consumeren van dolfijnenvlees v.w. een hoog kwikgehalte.
Een dolfijn die zelfmoord pleegt, tja wat zal ik daarvan zeggen, of dolfijnen vlees wat in een dolfinarium wordt verkocht. In hoeveel Nederlandse dierentuinen kan je een frikandel speciaal kopen of een broodje kroket? Er wordt ook regelmatig gesproken over het feit dat dolfijnen erg intelligent zijn. Dat is volgens mij geen reden om ze niet op te eten, volgens mij zijn ze n.l. niet intelligenter dan varkens en die komen toch ook regelmatig bij iemand op zijn bord terecht. Typisch is dat er niet één keer de andere kant van het verhaal wordt belicht en de docu is daarom erg eenzijdig. Of de dolfijnen industrie een bedreiging van de diersoort zelf is (zie omschrijving) daar twijfel ik ernstig aan. Overigens wel knap hoe ze het e.e.a. op de gevoelige plaat hebben weten vast te leggen.
Als je naar de objectiviteit van deze docu kijkt dan was dat ver te zoeken. Ook inhoudelijk klopte het hier en daar niet. Als je de docu in een ander perspectief plaats n.l. die van het in de openbaarheid brengen van een gruwelijke manier om dolfijnen te slachten dan kan ik daar inkomen. Het was afschuwelijk om te zien hoelang het soms duurde voordat de dieren stierven. Begrijp me goed, ik vindt het prima wat o.a. Sea Shepherd doet. De dolfijnenjacht op deze manier zou moeten stoppen. Daarom is het toch goed dat er een docu over wordt gemaakt en mensen wakker schud. TakePart - The Cove

Niet slecht. Deze documentaire weet je redelijk snel mee te nemen in het verhaal van de dolfijnenvangst. Heeft vooral te maken met de gepassioneerde manier van vertellen van de oud Flipper-acteur. Heb zelf vrij weinig met dolfijnen maar dit wist goed te boeien. Minpuntje vind ik dat me nergens echt duidelijk werd waarom specifiek dolfijnen niet gegeten mogen worden en haring wel.

In deze zeer ongewone documentaire wordt de slachterij van dolfijnen in het licht geplaatst. Veel schokkende beelden zijn vastgelegd door verborgen camera's omdat er immers een strenge controle is. De film is daarom erg boeiend en soms zelfs spannend.
Zoals Pitakaas al zei, is de film erg eenzijdig. Je krijgt geen objectief beeld van de feiten en Richard O'Barry verheerlijkt zijn verhaaltjes graag (met die dolfijn die in zijn armen stierf ).

Al boven al een sympathieke docu. 3.0*

If you aren't an activist you're an inactivist

Sterke documentaire over een dolfijnen-genocide. Hoewel de gebeurtenissen helemaal nieuw voor mij waren, shockt het niet zo erg. Hedendaagse wereld laat nou eenmaal vage sporen achter, je weet dat er veel mis is met de wereld, maar weet er bar weinig vanaf. En soms doet het je niet, en soms doet het je wel.

De docu heeft een mooie opbouw, vlot tempo en gelukkig heel veel afwisseling. Hoewel ik enorm enthousiast dit heb bekeken (ik heb zelfs geklapt op sommige momenten, 's nachts...), zijn de gebeurtenissen op zich niet zo heel interessant, maar het gehele plaatje is erg aangrijpend. Een film die pijn doet. Wat ik vaak mis bij docu's zijn de intro's, introduceren van de makers en het onderwerp; the Cove kent een prima introductie en daarom hangt er een aparte sfeer. Het kent niet een waar-gaat-dit-heen-gevoel, je hebt vertrouwen en structuur. Bij activerende films, is dat prima.

Al met al een documentaire die me enthousiast en vertrouwen geeft in de mensheid (de activerende kant), een statement zet over alle mensen die ''dit wel erg vinden'' (zie begin-quote), me choqueert op bepaalde momenten maar me niet manipuleert. En naast het onderwerp, is het ook erg mooi gefilmd, zorgvuldige montage en prachtige audio (vooral de dolfijnen-communicatie!). Ja, dit is mijn straat. 3,5 ster... Maar voor het goedvoelende einde een kleine 4

Deze eens bekeken en 'k vond het ook een indrukwekkende documentaire. Het is zeker geen docu waar je goed gezind van wordt. Het werd ook redelijk spannend in beeld gebracht (vooral het laatste half uur), maar toen de man met z'n tv op z'n borst de zaal binnenliep moest 'k toch even lachen

'k vond het zeker de moeite om de docu te bekijken en 'k zal toch ook niet direct nog een dolfinarium of zoo bezoeken.

Nog even ter zijde. Toen 'k vorige zomer in Peking was, zijn we ook naar de zoo geweest en daar had 'k ook de indruk dat de Chinezen het niet zo nauw namen met de dieren. Zo zag 'k dat ze een PET-fles naar een nijlpaard gooiden en dat ze de hele tijd op de ramen sloegen van de slangen, omdat ze niet genoeg bewogen .

Zeer interessante documentaire over de jacht naar dolfijnen. De documentaire heeft een mooie opbouw. Eerst wordt het probleem aangekaart en wordt er verteld wat er aan de hand is. Dan wordt er op Ocean's Eleven-achtige manier een crew samengesteld die meehelpt om bij het zwaar bewaakte Taijii bay te komen. En uiteindelijk worden de beelden getoond van de slachtpartij.

De documentaire heeft mij wel geraakt. Ik wist wel dat dolfijnen slimme beesten waren, maar had nooit gedacht dat ze zo slim waren. Raar dat een ontwikkeld land als Japan dit toelaat. Ook raar dat ze dit vlees nog steeds verkopen terwijl er uit onderzoek is gebleken dat er veel kwik in dolfijnen vlees zit.

4.0*

Aangrijpende, mooie en soms zelfs spannende documentaire. Kan niet anders dan groot respect hebben voor de mannen en vrouwen die zich hebben ingezet voor deze dieren en hun rechten.

Interessante inkijk op de dolfijnenslacht in Japan.

De boodschap en vraag om steun van de jonge generatie om de slacht tegen te houden via deze docu lijkt me toch redelijk naïef. Ik ken de theorie over een individu die een heleboel kan veranderen, maar heeft het individu dan echt zoveel impact op de wanpraktijken van de Japanse regering? Hoe kunnen wij hun cultuur plots 180° laten keren. Ik begrijp zowel het standpunt van Pitakaas en tegenstanders.

Maar zwart-wit gezien komt het er ongeveer op neer dat de boeddhisten ons overhalen om te stoppen met de consumptie en slachting van koeien. Ik spreek de methoden om de dolfijnen af te maken helemaal niet goed, daar dient een volgens mij eenvoudige oplossing voor gevonden te worden. Maar ook in het Westen is dit niet allemaal kosjer: Earthlings (2005)

Het feit dat The Cove uiteindelijk zorgt voor ontslagen van de criminele mannetjes die voorkomen kan dan een gevoel van euforie doen opborrelen bij de geshockte en gekwetste kijkers, en een soort psychologische plijster op de wonde leggen. Maar de vraag of dit echt veel uitmaakt komt weer op. "Private Space", of het hoofd van de IWC wordt eenvoudig vervangen door een andere crimineeltje, en het thema over de wanpraktijken ivm met dolfijnenslacht geraken in een vicieuze cirkel terecht.

Helaas weet ook de docustijl "an sich" mij niet echt te overtuigen. Men probeert de spanning erin te brengen met de nachtelijke inbrekerspraktijkjes, maar dat er een marmot erbij word gehaald is toch wel overbodig. Wel een pluim aan de makers dat ze zoveel energie staken in technologie om op een duidelijke manier hun vondsten vast te leggen en te delen aan de wereld.

het is zo een film die men moet gezien hebben vind ik en meer moet maken

zodat de wereld niet blind blijft !

dit is ook de film die me vegetarier heeft gemaakt !

niet omdat ik dolfijn at.. maar het heeft me doen nadenken over hoe ik denk over andere dieren.

dus de dag vanaf de film gezien te hebben nooit meer vlees of vis gegeten.

een goed voorbeeld hoe aangrijpend de film wel kan zijn !

die comment van lala 83 vind ik trouwens heel hypocriet !

100 varkens voor 1 dolfijn.. waarom ? omdat die 1 dolfijn er mooier uitziet ?

Wat een heftige rit was dit.

De horror dat zich jaarlijks afspeelt (de dolfijnafslachtingen) in Taiji was mij voor deze documentaire zo goed als onbekend. Nu vrees ik echter dat ik deze beelden nooit van mijn leven nog kan vergeten.

Onder meer het beeld van een babydolfijntje dat ontsnapt was uit The cove en na een meter of 10 te zwemmen stierf met een heel bloedspoor achterlatend zal me nog lang bijblijven. Je vraagt je af waarom dit nu pas aangekaart wordt maar als je dan weet dat de Japanse Regering alles eraan doet om dit in de doofpot te steken kan dit schrijnende gevecht wel nog even doorgaan

Wat ben ik blij dat mensen als Ric O'Barry dit willen tonen aan de hele wereld want dit kan zo echt niet meer verder. De aangrijpende documentaire vond ik mooi gefilmd en is bij momenten serieus spannend maar ze brengt vooral de boodschap duidelijk over. Het is dan ook een must-see voor iedereen die op deze aarde leeft.

Zonder enige twijfel 5* waard.

Amateurcinema.

Na 90 minuten durf ik amper wat te zeggen over het onderwerp zelf. Het bloedbad op het einde zag er absoluut niet best uit, ik zou het absoluut zelf niet kunnen aanzien en als ik er wat over te zeggen had ging het er ook een stuk minder barbaars aan toe, maar sowieso laat de docu maar de helft van het verhaal zien.

Onbegrijpelijk eigenlijk hoe je met zulke beelden toch nog een hoop warrige, sentimentele rommel denkt nodig te hebben om een punt te maken. Blijkbaar is de dolfijnvangst een miljardenindustrie (kapitalisme-bashing doet het altijd goed in docus als deze), maar over de prijsbeesten wordt niet eens zoveel gezegd. De docu gaat over voornamelijk over het afslachten van de rest van de vangst, die vreemd genoeg amper wat geld oplevert in vergelijk met de dolfijnen die verkocht worden ... anders gezegd, wanneer ze er 100 in gevangenschap zetten blijft het evengoed een miljardenindustrie.

Verder hoor je over het trieste lot van het de zogenaamde lach van het dier, maar doorheen de docu krijg je wel meerdere getuigenissen van niet-kenners die zo'n geweldige band met het dier opgebouwd hebben ... niks wijst erop dat deze mensen zichzelf niet iets wijs zitten te maken. Krijg je ook een stukje over de intelligentie van de dolfijn (misschien zelfs slimmer dan de mens) terwijl je beelden krijgt van een beestje dat achter z'n eigen luchtbelletjes aandwarrelt. Aandoenlijk is het wel, een teken van hogere intelligentie ... niet echt. Het toppunt is dan nog wel dat O'Barry twee seconden later zelf zegt dat intelligentie niet eens een beslissende factor is in zijn quest.

De docu zit echt vol van zulke onzin, pure afbraak aan het ongetwijfeld valide punt dat de makers hebben met hun beelden. O'Barry's actie op het einde doet eigenlijk wel de deur dicht, het is jammer dat zaken als deze door een bende onbekwame idioten moet aangekaart worden.

Hoe docus als deze prijzen kunnen winnen ... platte sentimentaliteit is het, heeft met serieus filmmaken echt helemaal niks van doen.

1.0*

Matig.

Probleem is vooral dat dit gemaakt is door van die fundamentalistische dierenactivisten. Niet eens dat ze totaal geen punt hebben met de core van het verhaal. Het slachten van de dolfijnen. Kennelijk is het afmaken zelfs in het land zelf geen lucratieve bizz, en zijn het vooral de dolfijnen die naar de Seaworlds gaan die het geld binnen brengen. Dus waarom slachten? Valide vraag.

Maar waarom dat sentimentele gedoe dan weer nodig is. Vertrouw die Flipper dude voor geen ene meter. Heb ik altijd met dit soort gasten. Net als die gast van Whale Wars die er inzit. Willen zichzelf iets te graag op beeld zien. Dat wantrouw ik nog meer dan welke Japanner ook in deze docu. Ook nogal vage dingen die het standpunt moet ondersteunen van de makers. Japan krijgt steun van zo een 5 landen die zo groot zijn als me achtertuin zowat. En is het totaal niet duidelijk of het die Japanner dan ook echt lukt op zo een conventie. Lijkt er niet op. Enige wat lijkt is dat het eigenlijk een veel te kleinen issue is voor de echte VN top. Misschien ben ik wat te wantrouwig, maar door de eenzijdigheid creëren de makers dat ook zelf bij mij.

2 sterren.

Prima dat dit wordt aangekaart, maar bij de manier waarop heb ik zo m'n bedenkingen. Ik kan me etiketjes als propaganda en activistisch in ieder geval wel voorstellen. Het valt allemaal wel erg gemakkelijk uit elkaar in goed en kwaad met niets daartussen, terwijl zo'n Ric O'Barry nadrukkelijk op een voetstuk wordt gezet.

De afstand tussen maker en onderwerp is te klein. Psihoyos doet zelfs doodleuk mee met idyllische plaatjes van dolfijnen die als een soort hogere wezens worden voorgesteld. Doorzichtig inspelend op het gemoed, terwijl het vergaren van beelden van het bloedbad als een Ocean's Eleven avontuur wordt gepresenteerd.

Ik vond het niet erg gepast. Daarbij laat de docu hier en daar nog wel eens wat liggen. Even snel een kaartje tonen dat laat zien waar de dolfijnen zoal aan worden verkocht, is me iets te kort door de bocht. Bovendien best een belangrijk aspect, aangezien het vlees beduidend minder geld en veel meer problemen oplevert.

Het kwik levert tenminste wat informatie op, het IWC gebeuren is vooral wrang. Dat mens van Antigua zou je direct achter het behang willen plakken. De beelden van de rode inham laten niets aan zeggingskracht te wensen over. Spijtig dat men dat blijkbaar niet genoeg vindt en nóg eens het sentiment opzoekt. Onnodig.

Net als 'Blackfish' is ook dit een uitstekende documentaire. Na ze beide gezien te hebben prefereer ik deze 'The Cove' denk ik toch boven de eerstgenoemde. Oké, deze prent speelt overduidelijk in op het sentiment, maar het werkt wel. Erg indrukwekkend en vooral verschrikkelijk wat het lot van duizenden dolfijnen is daar in die walgelijke inham in Taijii. Ze moeten die mensen die hier verantwoordelijk voor zijn direct afmaken.

De opbouw van deze docu zorgt voor spanning en emotie. Tuurlijk is het makkelijk scoren met gruwelijke beelden van dolfijnen die keihard gedood worden, maar het gebeurt wel echt en daarom deed dit wel wat met me. Als kijker wordt je eigenlijk maar 1 richting ingeduwd, maar dat kan me even niet schelen. Hadden ze maar van de dolfijnen af moeten blijven. Ook het Ocean's Eleven gebeuren neem ik voor lief.

Ik ben deze docu gaan bekijken nadat enkele gebruikers de titel noemden in relatie tot Blackfish (2013), een docu die ik erg kon waarderen. Hoewel vakkundig gemaakt, vond ik The Cove (2009) helaas een stuk minder overtuigend.

Daar waar regisseur Gabriela Cowperthwaite Blackfish overlaadt met feiten en deskundigen, mikt regisseur Louie Psihoyos in The Cove vooral op emoties. Begrijp me niet verkeerd: ik ben zeker niet voor het vangen en doden van dolfijnen (evenmin als voor het houden van dieren in gevangenschap), maar het punt van een Japanse visser dat in The Cove terloops gepresenteerd wordt ('Jullie eten koeien, wij eten dolfijnen') houdt natuurlijk wel steek. Wanneer wij als vlees consumerende westerlingen de intensieve veehouderij in stand houden die zorgt voor onnoemelijk veel dierenleed, en daarnaast ook nog eens het milieu zwaar belast, verliezen wij natuurlijk het morele recht om Aziaten die dolfijnenvlees op hun menu zetten de les te lezen.

Regisseur Psihoyos probeert de indruk te wekken dat zijn film een breder maatschappelijk doel dient door een aantal argeloze Japanners ('Wat? Eten Japanners dolfijnen?! Verschrikkelijk!') voor de camera te halen die natuurlijk geschokt zijn wanneer ze de bloederige taferelen zien die zich in de inham bij Taijii afspelen. Of door te wijzen op het feit dat de Japanse overheid haar eigen kinderen in gevaar brengt door ze tijdens schoollunches uit Taijii afkomstig dolfijnenvlees te serveren waarin zich een schadelijke hoeveelheid kwik bevindt ('Wat? Bevat dolfijnenvlees kwik?! Verschrikkelijk!')

Alle goede intenties van de makers ten spijt bekruipt me het gevoel dat The Cove vooral gemaakt is omdat de makers hopen dat het breeduit in beeld brengen van het systematische doden van fotogenieke dolfijnen zal leiden tot heftige en wereldwijde emotionele verontwaardiging. Waarmee ik, nogmaals, zeker geen lans wil breken voor hetgeen zich bij Taijii afspeelt, integendeel. Maar wij hebben natuurlijk absoluut niet het morele recht om anderen de les te lezen, wanneer wij zelf ook verantwoordelijk zijn voor systematisch dierenleed.

Tijdens The Cove's laatste scène, waarin milieu-activist Richard O'Barry een IWC-conferentie binnenloopt met op zijn borst een monitor waarop beelden van de dolfijnenslacht te zien zijn, weerklinkt onder de beelden heroïsche muziek. Hier wordt, voor mij, het grootste verschil tussen de intenties van Cowperthwaite en Psihoyos duidelijk. Daar waar Blackfish wil overtuigen door een geïnformeerd, afgewogen beeld te schetsen van een gevaarlijke, mens en dier onterende industrie (de amusementsparken waar orka's in gevangenschap worden gehouden), neemt The Cove genoegen met sentimenteel activisme. Activisme voor een ontegenzeglijk goede zaak, zeker. Maar het blijft sentimenteel, en moreel ambivalent. Of meer direct: hypocriet.