Antichrist (2009)

1 van de meest leuke opmerkingen hier op MM is toch wel: Als je niet van dit soort film houd, waarom kijk je ze dan? Wat hou ik toch van die uitspraak.

Zo zag ik een aantal maanden geleden Vinyan en die film is vrij waardeloos voor mij. Veel verder dan een goede onheilspellende soundtrack, mooie beelden en redelijk goede acteerprestaties gaat het voor mij niet.

Een psychologisch drama kan best heel goed zijn, maar Vinyan niet.

Antichrist is een fascinerende film wat bestaat uit 4 hoofdstukken. Grief, Pain (Chaos Reigns), Despair (Gynocide) and The Three Beggars. De film gaat behoorlijk diep en dat maakt het een best zware film, maar zeker geen slechte film. Ook dit betreft weer een psychologisch drama. En deze film valt behoorlijk te analyseren. Voor mij kwam het thema angst erg naar voren en ook de dood passeert de revue.

Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg hebben een goede interactie met elkaar en zetten beide een hele goede prestatie neer.

Het is geen film waar je vrolijk van word, maar ik kan hem zeker wel waarderen.

Antichrist. Mijn gevoel zegt een 3,5*

Ik geef trouwens toe dat ik hoogstwaarschijnlijk niet alles begrijp in de film, maar dat is dan niet meteen de reden waarom ik maar 3,5* geef.

Wat een %^*$-film. Ik heb Von Trier, hoe controversieel-ie ook is, nog nooit lager dan 3,5/5 gegeven, maar voor dit wanproduct maak ik graag een uitzondering. Ik breek graag een lans voor controversiële films, maar hier moet ik toch echt met de goegemeente mee. Antichrist is gestileerder dan Von Trier ooit was, visueel is de film erg sterk, maar het plot werd hoe langer hoe belachelijker (ik heb op deze thread ook al een aantal lachwekkende, zij het bloedserieus bedoelde explicaties mogen aanschouwen). Pretentieuze bagger wat mij betreft.

Von Trier heeft zijn film opgedragen aan de Russische regisseur Andrej Tarkovski. Dat is wellicht te merken aan de stijl van Antichrist, zo leert Wikipedia. De extreem vertraagde shots, de close-ups, de suggestie en symboliek, vervreemdende beelden, het gebruik van zwart/wit en kleur, de fascinatie voor natuur, noem maar op; allemaal stijlkenmerken van Tarkovski.

Antichrist is opgedeeld in een proloog, vier hoofdstukken en een epiloog. De proloog wordt begeleid (evenals de epiloog wordt uitgeleid) door het lied Lascia ch’io pianga, uit de opera Rinaldo. ("Lascia ch'io pianga la dura sorte. E che sospiri la libertà!" - "Let me weep over my cruel fate. And that I long for freedom!" In trage zwart/wit beelden wordt getoond hoe een echtpaar intens de liefdesdaad beleeft, terwijl hun peuter Nic geïntrigeerd raakt door de sneeuwvlokken buiten. Hij veegt drie tinnen soldaatjes met de woorden “grief”, “pain” en “despair” van tafel, klimt erop en valt ter pletter uit het raam.

Het begin van een intens rouwproces. ‘Zij’ (de personages zijn naamloos), raakt in een zware depressie vol schuldgevoel. ‘Hij’, therapeut, denkt haar te kunnen genezen en start een behandeling. Niet wegstoppen, maar de confrontatie aangaan. Onder dat credo zoekt hij naar de grootste angst van zijn patiënt, zich in hoogmoedige zorgzaamheid onbewust van enige keerzijde. Haar grote angst blijkt Eden, het bos waarin hun zomerhuisje staat.

Hij, toonbeeld van de rationele man, stelt dat obsessies zich nooit materialiseren. Dat obsessies je niet tegen je natuur kunnen laten ingaan. Zij, het toonbeeld van de emotionele vrouw, gelooft juist steeds meer in haar obsessies. Haar thesis over heksenjacht in de 16de eeuw heeft haar doen inzien dat de natuur een verwoestende kracht bezit. Dat de natuur Satan’s kerk is. En dat de natuur de vrouw beheerst.

Antichrist is het product van Von Trier’s depressie en daarmee een hoogst persoonlijke film. De film is doorspekt met symbolen, die zich niet eenduidig laten verklaren. Symbolen verkrijgen hun echte inhoud door de mens die ze waarneemt. De totemdieren (de vos, het hert, de kraai) zijn raadgevers in sjamanistische innerlijke zoektochten die Von Trier zelf heeft ondergaan. De beelden in zijn eigen hoofd heeft hij in zijn film getransformeerd naar de depressie van een vrouw. We zien haar pijn, wanhoop en verdriet, maar bovenal haar angst. Haar man denkt haar daarvan te kunnen bevrijden door de angst recht in de ogen aan te kijken. Dat leidt echter tot een confrontatie tussen mens en natuur. En tussen goed en slecht, man en vrouw, rationeel en emotioneel.

Ergens rijst dan nog de vraag, of het zover zou zijn gekomen als zij had mogen rouwen op haar eigen wijze. Als haar pijn, wanhoop en verdriet er hadden mogen zijn. Als haar angst niet geforceerd moest worden verslagen. Als hij niet haar therapeut, maar slechts liefhebbend echtgenoot zou zijn.

Ik moet zeggen dat ik het me extremer had voorgesteld. Tot vlak voor het einde !

Maar daarom niet minder mooi, Antichrist is echt een heel mooie film. Von Trier creëert een creepy sfeertje door erg goed te spelen met geluid en licht. Dat gepaard met intens en stijlvol camerawerk en we hebben al een audiovisueel departement om u tegen te zeggen. Vooral die close-ups van het hoofd en aders waren geweldig. Daar alles dik in orde.

Het verhaal aanvoelde ik als erg apart. Het langzamerhand gek worden werd heel goed in beeld gebracht en gespeeld door Dafoe en Gainsbourg. Dat bos is erg goed uitgekozen, het lijkt eng met allemaal die mist. Ook de dieren lijken eng en erg dreigend. Er speelt zich wel een iets tragere chapter 2 af maar dat wordt dan meteen weer gecompenseerd door chapter 3. Prachtig script met duidelijke naweeën van Von Trier zijn depressie.

Vele gevoelens komen boven bij verschillende scènes: Droevig (dood van het kind), angstig bij opnieuw een spannende scène, mysterieus bij vele handelingen, pijn (je voelt soms zelf de pijn bij een pijnlijke scène zoals die marteling bij Dafoe. Pure horror ! En die zelfmarteling, auch.) Die gevoelens gepaard met al die interessante symboliek, het blijft iets waar ik van hou.

Ik ben verkocht, Von Trier doet het hier wel voor mij. Na de film heb ik hier nog even liggen naschuderen van al de emotie die me overspoelde. Puur op gevoel is dit een dikke 5 sterren, wel Antichrist krijg ze ook !

*****

Behoorlijk heftige film..

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog, dankzij een discussie bijna een jaar geleden over Breaking the Waves (Von Trier). Dit was ook pas mijn eerste Von Trier, omdat ik hem zorgvuldig heb ontweken. Maar ik werd hier toch 'aangenaam' verrast.

Beklemmend drama, met een paar erg heftige scènes, sterke muziek (en achtergrondgeluid!)keuze en een erg 'mooie' beginscène.

Ik durf hier wel een kleine 4.5* aan kwijt.

Geheel mee eens. Vooral de ode aan Tarkovsky vind ik te belachelijk voor woorden.

Ik had eigenlijk nooit de behoefte om iets van Von Trier te zien, toch was ik wel nieuwsgierig om te weten wie die controversiële vent nou is. Nou ik kan je zeggen, na deze film heb ik totaal geen zin meer om z'n cinema door te te nemen. Damn, wat een saaie bedoening was dit zeg! De interessante scènes zijn dan ook op een hand te tellen. 1* ster voor de briljante openingssequentie.

Lars von Trier is nog een onbeschreven blad voor mij. Ik zag tot dusver alleen The Idiots van hem. Overigens kan ik wel genoeg titels uit zijn oeuvre opsommen, maar tot nog toe heb ik hem nooit echt prioriteit verleend. Vooraf was ik wat bang dat Antichrist louter die film zou zijn van de genitale verminkingen, gelukkig bleek ik hier ongelijk in te hebben. Het is ook niet zo dat Lars von Trier behaagziek voor de dag komt maar hij gebruikt zijn middelen zo optimaal mogelijk zonder alleen maar te willen shockeren.

De binnenkomer is werkelijk geniaal. Nogal luguber om een val van een kind uit een raam prachtig te noemen, maar hier is dat wel degelijk het geval. Von Trier laat de val vanuit alle hoeken en standen zien terwijl de muziek superieur loopt te zijn.

De rest van de film stelt ook zeker niet teleur. De bosscenes ogen allesbehalve grauw, een woord dat je aan een rouwverwerkend koppel zou matchen. Tussen de reëele bosscenes worden soms korte droomscenes geprojecteerd onder begeleiding van een subliem sounddesign dat piept en knarst van de ongemakkelijkheid.

Ik heb nauwelijks gelet op diepere betekenissen van deze film, daarvoor was er ook genoeg om van te genieten. Charlotte Gainsbourg acteert voortreffelijk, net zoals Willem Dafoe. De eindscene is bijna minstens zo geweldig als de openingsscene. Een briljante dramafilm op een geheel eigen manier! 4,5*

Pfoei, er moet heel wat gebeuren wil Von Trier hier overheen gaan. Zijn depressie is authentiek en straalt er van af in deze gruwelijke film. De therapiesessies zijn erg sterk en Gainsbroug's personage wordt in een goed tempo verkent. Erg knap hoe de film in een minimalistische setting vlot kan blijven en bovenal intens boeiend. De beruchte scenes waren erg heftig en zal zelfs menig horrorliefhebber doen gruwelen. Van Antichrist ben ik zwaar onder de indruk.

De beelden van de natuur waren prachtig, zoals ik ze zelf graag zie en fotografeer. De dromerige, trippy beelden vond ik ook fraai, een beetje VJ-achtig. De dieren (als in totem, natuur en constellaties) kwamen hier goed en indringend tot z'n recht.
Maar dan de personages: een emotieloze en daardoor voor mij niet geloofwaardige man, een onaantrekkelijke wild psychotische vrouw ......, niet mijn ding.
Met deze uitwerking van de schuld en boete vraag kon ik mij in het geheel niet identificeren, gelukkig maar.
Bovendien hoeft voor mij niet ELKE fantasie in beeld te worden gebracht, puur om gewoon te uiten, zonder reden, of met andere motivaties zoals shockeren. Wat mij betreft mogen sommige dingen binnen de fantasie regionen blijven en behoeven niet tot "kunst" te verworden.
tekst

Verhaal trok me altijd aan, gemiddelde schrok me af. Op aanraden van wat gebruikers toch maar opgezocht en gisteren gekeken.
Zoals altijd even een nachtje laten zakken en dan kijken wat er de volgende ochtend is blijven hangen.

Het verhaal begon mooi en dacht: 'Dit wordt zo'n film waarbij een laag gemiddelde staat, maar ik gewoon een hoog cijfer geef'.
Ik dacht dat het vooral vanwege het naakt was dat mensen de film afschrikwekkend vonden. Daar heb ik dan maar even doorheengeprikt. Ik bedoel.. als ik naakt wil zien (Lees: een penis), ga ik geen (amusements)film kijken!

Prachtige muziek en beelden in de proloog. Chapeau! Niks op aan te merken.

Chapter One begon heel goed. Er gebeurde vrij weinig en toch boeide het. En bij mij wil dat wat zeggen. Het zakte richting chapter two steeds meer in en de geboeidheid was op het einde heel ver te zoeken.

Chapter Two was de beste chapter en die was redelijk. Zakte nergens in, maar piekte ook nergens. Dat stukje met die vos snapte ik dan weer niks van. Iemand?

Chapter Three sloeg voor mij helemaal nergens op. Opeens is ze gek geworden en slaat ze hem bewusteloos door, tijdens de zoveelste keer seks. Dan jaagt ze een slijpmachinesteen door zijn been, zodat hij haar niet verlaat. Uhmm... tuurlijk! . En daarna gaat hij haar ook nog eens rustig knuffelen. Oh ja, er moest natuurlijk ook nog even afgetrokken worden. Om de smerigheid compleet te maken, kwam er bloed uit.

Epiloog was dan weer wel mooi. Alhoewel ik geen flauw idee had wat het nut ervan was. Ik snap wel dat die vrouwen, waarschijnlijk die vrouwen zijn die mannen voor de fun martelen. Of andersom. Beelden en muziek waren in ieder geval mooi.

Sommige scènes waren wat langdradig. Mede door wat ik al eerder aangaf. Er gebeurt gewoon niks. En wat er gebeurt kon ik niet plaats en sloeg in mijn ogen nergens op.

Waarom wilde die vrouw elke keer seks? Zij was echt niet goed bij d'r hoofd. Ik snapte er niks van. Dacht je eindelijk een normale scène te hebben. Kroop ze weer op hem.

Normaal ben ik niet van de lage cijfers, maar aan het eind van deze recensie kan ik er niet omheen. Ik vond het een rare, vage, af en toe slaapwekkende film.

1,5* voor de proloog, epiloog en nog wat losse scènes.

Wat een film.

Dankzij de recensie van Rephlex is voor mij het verhaal nu ook een stuk duidelijker geworden. Als je de motivaties achter de vele symbolen weet (of denk te weten) kun je de film meer waarderen.

Wat mij vooral intrigeerde is de bijna surrealistische sfeer die door de beelden en muziek wordt neergezet. Echt prachtig gewoon.

Door een bepaalde sfeer blijft kan bij mij een film een tijdje blijven hangen, en Antichrist doet dit zeer zeker...

3.5*

Weinig nieuws te melden. Kort samengevat:

* beklemmend,

* beangstigend,

* waanzinnig.

Een PARELTJE dus!

Ik denk dat een hoop mensen die hier berichten hebben geplaatst de film nog maar eens moeten zien. Dat de filmflap zegt dat de film gaat over een rouwend echtpaar wil nog niet zeggen dat dat het hele verhaal is. Langzaam komt er iets heel anders aan het licht; De man en de vrouw zijn van elkaar vervreemd, en hebben vooral veel seks. Al wordt niet precies duidelijk hoe hun relatie voor het ongeval was. De vrouw blijkt zich ongeveer een jaar eerder teruggetrokken te hebben met hun zoontje in dit huisje in het bos, om een proefschrift te schrijven, over o.a. heksenjachten en de visie van de heksenjagers dat het kwaad in de vrouw en in de natuur zit. Die heeft ze nooit afgemaakt om duistere redenen. Wat er precies voorgevallen is wordt niet gezegd, maar het lijkt erop dat ze zelf is gaan geloven dat het kwaad in haar zit, en in de (omringende) natuur. Wat de man later ook conludeert. Samen met de eenzaamheid in een bos, met een duistere uitwerking , heeft dit haar klaarblijkelijk overtuigd dat zij (en de natuur) het kwaad zelve is, en zijn er wat stoppen doorgeslagen. Daarom is ze misschien begonnen haar zoontje te pijnigen en zo te verminken, door iig zijn schoenen omgekeerd aan te doen. Bij terugkomst zwijgt ze er niet over, de man weet er niks van omdat ie waarschijnlijk weinig interesse in haar had. Dat verandert als hun zoontje sterft. Een tragisch ongeval? Of wilde de vrouw dit? Het raam zat los, de babyfoon is uitgezet, er zweeft een knuffelbeer aan een ballon in de kinderkamer............., de beeldjes Grief, despair en pain staan er op de tafel uitgestald, waar Nick opklimt, ze weet dat hij soms wakker wordt en rond gaat zwerven, wat ze verzwegen heeft............
We leren haar kennen op het moment dat ze zwaar onder de medicijnen zit, die spoelt ze door het toilet waarna ze langzaam weer "normaal" wordt. Haar man neemt haar in therapie en probeert tot haar diepste angsten door te dringen. Hij komt langzaam achter de gekte van zijn vrouw en de oorzaak daarvan. Hij komt erachter dat zij de misvorming van Nick's voeten heeft veroorzaakt , en dus hoe gek ze eigenlijk echt is, daarna slaan bij haar (opnieuw ?) de stoppen door (of was ze al die tijd al knettergek?), en begint de horror. Die er uiteindelijk toe leidt dat ze zelf als een heks verbrand wordt (op de heksenheuvel).
Dat er met de plek Eden zelf ook iets aan de hand is, blijkt wel uit de visioenen/dromen van de man. Wat een indicatie is voor de visioenen en dromen van de vrouw toen ze hier alleen met Nick was. In de Epiloog zien we allemaal lichamen in de heuvels, en komen er allemaal vrouwen langs hem richting zijn nu dode vrouw. Dit is dus waarschijnlijk een plek geweest waar heksengerichten werden gehouden, en honderden van hekserij beschuldigde, en daarom vermoorde vrouwen liggen begraven. De geesten van hen komen a.h. eind naar de geest vd vrouw toe. (Dus niet naar hem.)

Ik hoop dat dit verhelderend is.

Een verdomd goede film, goede kunst, en zeldzaam goede horror. En iedereen die hem pretentieus vindt, of nodeloos shockerend, moet hem nog maar eens kijken.

Erg sfeervolle film die bijna nooit aan kracht verliest en je van begin tot eind aan de buis gekluisterd houd.

Het begin is al heel sterk. De beelden in samenwerking met de muziek zorgt al voor iets, vanaf dit moment wordt je ook meteen gegrepen door de film en je meer dan anderhalf uur ook niet meer loslaat. Meteen is ook al duidelijk dat het om een von Trier film gaat. Drama is vanaf het begin aanwezig, en gaat volgens een neerwaartse spiraal steeds verder. Ook het voyeuristische camerawerk is al meteen aanwezig. Het begin was wel even wat warrig. Door het soms ietwat warrige verhaal was ik zo af en toe wel een beetje de wegkwijt. Ik kon met sommige momenten niet veel beginnen. Dit is echter een kleine smet op een voor de rest geweldige film.

De sterke wat donkere sfeer is de gehele film continu aanwezig. Dit wordt versterk door de geweldige geluiddesign en het erg indringende camerawerk, wat von Trier ook al in Dogville en Manderlay liet zien. Qua gruwelheden vond ik het erg meevallen, al zitten er wel een aantal schokkende dingen in. Maar dan breekt het laatste half uur aan, en dat is een half uur wat je niet snel zal vergeten. Een geweldige climax.

4.5*

Een aparte mix van religieuze, arthouse en een vleugje exploitatie horror (en natuurlijk een hoop drama). Na het zien van dit zou je zeggen dat Von Trier gestoord is. Film is zeker niet slecht, kent een hoop spanning en is aardig 'eng'. Wel ernstig goor en het is af en toe effe doorbijten. Verder sterke acteerprestaties van de altijd sterke Dafoe en de vrouw die in 21 Grams ook erg goed was, Gainsbourg (een van de beste vrouwelijke actrices van de 21ste eeuw naar mijn mening). Verder was alles mooi geschoten, maar vond het niet altijd even mooi belicht. De film zal ook wel een iets diepere laag bevatten, die ik zo even uit ga pluizen.

Sterk staaltje horror wat ik niet snel zal vergeten, maar ik aan niemand aan zal raden. Een povere 3* voor deze horror. (wat mooi aansluit bij het gemiddelde hier op MovieMeter)

Zeer goede doordachte film, waar je je hoofd echt bij moet houden.

Ik vind het knap dat de film je toch op stang jaagt zonder gebruik te maken van goekopen schrik effecten of andere dingen die we in een standaard horror film zien.

In heel de film zie je maar 2 personen en dat zijn toevallig twee keien van spelers, dat moest ook wel anders is de film niet overtuigend.

De film is de volle 104 minuten interresant en ik zat als het ware in de film, ik leefde ook mee met Dafoe toen zijn vrouw hem onderhanden nam

De film bevat ook fantastische visuele momenten en is echt een parel voor het oog, sommige shots zijn zo mooi uitgewerkt en het sfeervolle gebruik van het af en toe wazig worden van het beeld is tot in de kleinste detail uitgewerkt.

De film neemt lekker de tijd om alles te vertellen en sommige zullen het de eerste keer ook niet helemaal begrijpen.

Gewoon een fantastische film met een complex verhaal wat goed in elkaar zit. Als je een fantastische uitleg wil lezen, lees dan die van Zeriel op de vorige pagina, ik heb de film precies zo geinterpeteerd.

Ojee. Na herziening moet ik vaststellen dat deze film nog een stukje beter in elkaar zit dan ik al dacht. Von Trier 'goochelt' hier niet met christelijke noties, integendeel: hij vertelt hier met grote zorgvuldigheid een noodlotsgeschiedenis van de christelijke cultuur, waarbij het verhaal van de Zondeval, de heksenvervolgingen in de Middeleeuwen en het verhaal van de film op fraaie wijze in elkaar grijpen.

Gainsbourg kwam, na lezing van het script, met een schrift vol aantekeningen bij Von Trier: ze begreep het niet. Von Trier kon haar geruststellen: hij begreep het zelf ook niet. Ik zou nu kunnen zeggen dat ik mij door dat soort statements, en ook door beweringen over die zogenaamde 'intuïtieve' werkwijze van hem, voortaan niet meer in slaap zal laten sussen, maar ik denk dat als er iemand is die mij steeds weer te grazen kan nemen, het deze meneer wel is. Von Trier is een hele grote.

Ik heb bij Von Trier geen idee of hij probeert serieus film te maken, of er gewoon van houd lekker gemeen te doen tegen de kijker. Dit is nu de tweede film die ik van hem zie en waarbij ik Dancer in the Dark op emotioneel gebied toch een wat overdreven pijnlijk gedoe vond is het bij deze film wel helemaal raak.

Dat deze film pijnlijk is om naar te kijken zal voor veel mensen wel duidelijk zijn, maar ik heb het eigenlijk geeneens over de martelingen en extreme zelfmishandeling. Ook voor dat de echte horror begon wist deze film mij in een diepe emotionele staat te brengen.

Hier en daar word beweerd dat Von Trier een depressie onderging tijdens het maken van deze film. Tja dat zou allemaal wel geen idee of ik het moet geloven.

Wat wel staat is dat deze film het gevoel van een depressie perfect weergeeft. En het gaat natuurlijk over verlies, schuld en de relatie tussen man en vrouw, maar om die onderwerpen echt goed uit te diepen zou er meer nodig zijn geweest. In plaats daarvan komt Lars op de proppen met heel wat weirde cultelementen en de horrortwist die zowel wat ouderwets heeft als het extreme opzoekt.

Visueel echt top-notch en enorm natuurlijke acteerprestaties. Een duivels goede film dus! En toch schaart er wat aan. Misschien dat de martelscenes mij toch wat uit de sfeer hebben gehaald die er in het begin zo goed in zat, of misschien is het gewoon dat ik onder het kijken continue het gevoel had dat Von Trier lachend over mijn onschuld heen zat te pissen.

Voor nu dus een 4*, maar wie weet krijgt hij bij herziening een halfje hoger.

Overigens: was echt een fan van de hand getekende/gekraste titlecards. Waarom ben ik daar nou nooit opgekomen?

Audiovisueel een werkelijk adembenemend mooie film. Ook qua acteerwerk: Dafoe en Gainsbourg spelen de pannen van het dak in deze film.

Van het verhaal begreep ik geen snars, maar na wat op internet rond te hebben gekeken, denk ik dat de conclusie van Apollinisch over het Munchausen syndroom de enige juiste is. Van Trier probeert je nog wat verder in de war te brengen door er een bijbelverhaaltje aan toe te voegen.

De martelingen zijn behoorlijk gruwelijk in beeld gebracht. De soundtrack is geweldig. Bij proloog en epiloog kreeg ik kippenvel van die klassieke muziek.

Prachtig !!!

Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik moet beginnen, Antichrist is een optelsom, keer op keer een schepje erbij, terwijl het al zo magistraal begint zie je de film eigenlijk alleen maar groeien en groeien. Er zijn geen woorden die deze film volledig recht doen, onbeschrijfelijk mooi!

Lars von Trier begint Antichrist met één van de mooiste scenes die ik ooit heb gezien. De zwart/wit beelden, compleet in slow-motion en ondersteund door fenomenale klassieke muziek, dit laat meteen zien hoe de film uit zal pakken, emotioneel, intiem, bikkelhard, en briljant in vorm. De toon is gezet, nu nog vasthouden, maar daar weet von Trier duidelijk raad mee.

Hier begint de intense ervaring, eerst lijkt het een beeld te schetsen van het verdriet, de verwerking van de tragische gebeurtenis, maar het speelt ook erg in op het schuldgevoel, 'ik had het kunnen stoppen', een soort zelfkwelling doet zich voor. De daarop volgende stukken zullen je dieper meesleuren in deze worsteling met het innerlijk, een film vol lagen, waar je pagina's over kunt lullen, maar waarbij het vooral leuk is om op het internet de vele verschillende interpretaties te lezen, want dat is volledig vrij gelaten.

De intense, vrij intieme atmosfeer die er gecreëerd wordt is niet alleen ongemakkelijk, maar ook bijzonder mooi. Von Trier weet hier als geen ander de emotie over te brengen op de kijker. Niet alleen dankzij het briljante spel van Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg, maar vooral dankzij de manier waarop Trier dit allemaal registreert, dicht op de huid, heel puur, en nergens de inhoud verdoezelen door de vorm aan te dikken, het gaat hand in hand.

Tegen het einde gaat het helemaal los, ontzettend hard en schokkend, al is dat een understatement, niet een misselijk gebeuren, maar gewoonweg sterk gebracht. Het brengt dat beetje extra mee wat de film een stuk meer memorabel maakt. Al met al is dit een overweldigende ervaring, één die ik te lang heb laten wachten, maar nu uiteindelijk al mijn gigantische verwachtingen waar heeft kunnen maken.

Snap ik de film? Nee, denk het niet. Maar dat lijkt het punt ook niet te zijn, integendeel, het is wel beter als het wat 'vrij' overkomt op de kijker, zet je aan het denken, en laat je ondertussen genieten van shots waar je U tegen zegt, visueel één van de mooiste films.

Lars von Trier staat niet meteen te boek als een optimistische regisseur van vrolijke films. Hij wou echter laten zien dat hij ook wat anders kon, dus besloot hij zijn eigen Disneyfilm te maken. Van Disney leende hij een dramatisch plot: vrouw met gebrek aan zelfvertrouwen krijgt hulp van een man om zelfrespect te winnen. Daarvoor neemt hij haar mee naar een magisch woud, met onder andere een schattig hert (uiteraard met jong) en een pratende vos. Alle juiste elementen waren op hun plaats voor een aangename kinderfilm te maken, maar onderweg is er toch iets mis gegaan. Lukte het Von Trier niet om vrolijke liedjes te schrijven? Hoe dan ook, het eindresultaat werd wellicht het meest nare en duistere werk van de Deense regisseur, al moet ik meer van zijn werk gezien hebben om deze opmerking te bekrachtigen.

Sommige hebben hier opgemerkt dat Von Trier deze film schreef tijdens een depressie. Als ik de trivia op IMDb lees zie ik echter dat hij de depressie pas na het schrijven, maar voor het regisseren van Antichrist kreeg. Niettemin moet de depressie een enorme invloed op hem achtergelaten worden. Ik ben niet bepaald een psycholoog en hoe depressies precies werken weet ik dan ook niet, maar kan Antichrist niet gezien worden als een visualisering van het ontstaan van een depressie? De vrouw raakte een tijd terug in het bos gedeprimeert door het nogal vrouwonvriendelijke materiaal dat ze las. Door de isolatie, de naargeestige locatie en het gebrek aan aandacht van haar kind begon ze steeds moedelozer te worden en zelfs haar leesmateriaal letterlijk te nemen. Dit maakt haar, geheel begrijpelijk, depressief en pessimistisch. Later, terug in de maatschappij werd ze langzaam normaler, maar de dood van haar kind bracht weer nare herrinneringen naarboven aan wat ze gelezen had in het woud. De man denkt dwaas genoeg dat haar probleem kan oplossen door haar juist te confronteren met waarvoor ze bang is en neemt haar mee naar het woud. Daar wordt hij om bijna dezelfde reden meegetrokken in haar staat van denken en raakt hij zelf ook depressief. Let op hoe de surrealistische elementen in deze film zeer gelijdelijk aan hun intrede maken. Het kunnen gemakkelijk waanbeelden zijn van een man die steeds meer zijn verstand en uiteindelijk zijn hoop verliest. Ik weet dan ook niet zeker of we zo'n sprekende vos letterlijk moeten nemen, alsof de man werkelijk dat beest tegenkwam. Als portret van psychologisch verval werkt dit ook.

Er zijn meerdere interpretaties mogelijk en ik heb al zeer uiteenlopende verklaringen gelezen, tot mijn verbazing genoeg bijna allemaal overtuigend. De meeste gaan er vanuit dat ofwel de man de Antichrist is ofwel de vrouw (de manier waarop de titel geschreven is wijst op het laatste, let op de 't' aan het einde van de titel; maar de titel was voor de inhoud gekozen dus wat moeten we ermee?). Persoonlijk kan ik weinig met interpretaties die ervan uitgaan dat de man staat voor alle mannen in de wereld en de vrouw voor alle vrouwen, alsof zoiets überhaupt zinnig kan worden gebracht. Van mysogynie zul je mij dit niet horen beschuldigen, terwijl de film daar meer kritiek voor heeft gekregen dan voor iets anders.

Het punt is uiteindelijk dat alle interpretaties, inclusief de mijne, weinig eer doen aan de werkelijke kracht van de film, zelfs al zijn de interpretaties op zich zeker interessant. Dat we hier te maken hebben met een visueel meesterwerk lijkt niemand te ontkennen. Het camerawerk, de compositie, het kleurgebruik en de belichting zijn buitenaards; tegelijkertijd schilderachtig en ook weer echt filmisch. Het geluid en de muziek zijn optimaal ingezet. Daarnaast geven Willem Dafoe (wordt het niet eens tijd dat men hem erkent als een van de meest briljante en interessante acteurs van de afgelopen decennia?) en Charlotte Gainsbourg enorm rauwe en pijnlijke acteerprestaties. Ik weet niet hoe de sfeer op de set was, maar het lijkt me dat je toch lef nodig hebt om dit te spelen. Hun personages zijn ook nog eens een beetje abstract (ze hebben niet eens een naam), maar ze slagen erin totaal geloofwaardig en zelfs menselijk te zijn.

Allemaal mooi eerbetoon natuurlijk, maar het belangrijste is het effect die Antichrist op mij had. Dit is de eerste film in zeker vijf jaar (sinds het eerste keer kijken van Mulholland Dr. om precies te zijn) dat ik een film als daadwerkelijk eng durf te omschrijven. Van mij mag je alle monsters en seriemoordenaars in de films houden, zelfs al zorgen ze voor intense scènes, niets maakt mij zo bang als het werkelijk onbekende, het echt mysterieuze. Ik kan niet concreet aanwijzen wat mij zo verontrust aan Antichrist, zeker niet de controversiële gore scènes, hoe effectief die ook zijn. Mensen die deze film niet waarderen klagen er vaak over dat ze hem niet begrijpen en als je niet in het gevoel van de film komt is het een logisch argument. Voor mij is het juist het vervreemdende, het onduidelijke wat Antichrist tot een briljante film maakt. Ik praat niet over de symboliek of over het narratief, maar over het gevoel dat achter alles iets heel sinisters zit en dat we nooit zullen weten wat het is. Gek genoeg vind ik Antichrist, net als Mulholland Drive overigens, naast een verontrustende film ook een ontroerende film. Misschien is het de zoektocht van de personages naar een band met andere mensen tussen deze waanzin dat me ontroerd, ik weet niet. Een scène waarin Gainsbourg echter vol woede door het bos schreeuwt naar Defoe dat hij beloofd had bij haar te blijven, doet me gek genoeg wat.

Kon iemand anders dan Von Trier deze film maken? Onmogelijk. Niet alleen omdat ik zijn depressie toch als belangrijkste oorzaak zie voor de duistere kwaliteiten van het eindresultaat, maar ook omdat ik betwijfel of andere regisseurs werkelijk de horror van het materiaal in zouden zien. Oh, sommigen zullen er vast een goede psychologische thriller van kunnen maken, misschien zelfs een enorm intense. Maar voor Von Trier is het persoonlijk. Persoonlijke horror.

Ik ga er niet echt vanuit dat mijn stukje hier erg overtuigend is voor mensen die de film niets vonden en misschien ook niet voor veel gebruikers die Antichrist wel een meesterwerk vinden. Feit is dat ik onder de indruk ben.
4,5*

Lars von Trier droeg Anticrist op aan Andrei Tarkovsky. Een merkwaardig gebaar. Von Trier is natuurlijk fan van Tarkovsky en zag het als een eerbetoon om zijn naam op de aftiteling te plaatsen. Maar wie wil er nou zo'n nare film als Antichrist aan zich opgedragen krijgen?

Deze stond al een lange tijd op mijn kijklijst en nu eindelijk gezien.

De film opent bijzonder sterk met de zwart-wit beelden begeleid door de muziek van Händel, prachtig.

Dat kan de film in het vervolg helaas niet volhouden, want prachtige beelden vergezeld door "spooky" geluiden, die voor een beklemmende sfeer zorgen, worden afgewisseld door dialogen die nogal saai zijn, zowel inhoudelijk als visueel. Daarbij nogal veel knipwerk tijdens de dialogen. Zouden die soms te moeilijk geweest zijn voor de acteurs om in één take te nemen? Kan ik me nou ook niet echt voorstellen.

Naar het einde toe neemt het aandeel dialoog af, weet de film meer spanning op te bouwen en cumuleert in een climax, die haast noodzakelijk lijkt. Me zeker niet gestoord aan het geweld.

Een beetje zitten twijfelen tussen een 4 en een 4,5, maar de film krijgt toch vanwege enkele bijzonder geslaagde beelden het voordeel van de twijfel.

Een recensie vanuit het buikgevoel. De film is vanaf het begin al overweldigend. En daarmee bedoel ik niet dat ik ga flauwvallen of geshockeerd ben, maar dat de film zo sterk is qua sfeer (muziek, visueel, ...) dat je mee bent in de film tot het einde. De regisseur maakt een ideale shake van kleuren, beeldspraak, montage, ... Heel mooi. Complimenten trouwens voor de twee acteurs met in het bijzonder Gainsbourg.

Antichrist, er is al heel wat afgeschreven hier over deze film hier en nee dat heb ik niet allemaal doorgelezen.
Ten tijde van de première in Cannes werd er nogal schande gesproken over deze horror van enfant terrible Von Trier... Shock-cinema puur om te provoceren... Wat blijkt nu? Weer eens het bewijs dat de meest film critici een stelletje watjes en aanstellers eerste klas zijn Ja, er zitten een aantal specifiek grafisch gewelddadige scènes in maar om nu te zeggen dat de hele film een grote "shock and awe" campagne zou zijn om filmliefhebbers wereldwijd verbijsterd en in opperste staat van verwarring achter te laten. Nou nee.

Ben zeker geen uitgesproken liefhebber van Von Trier, vind het vaak nogal een aandachtsorgel. Ik heb überhaupt niet zo heel veel met regisseurs die zichzelf het allerbelangrijkste lijken te vinden van de hele film. Zijn films vind ik dan ook van wisselende kwaliteit variërend van goed tot hemeltergend slecht. Antichrist bevindt zich een beetje op het midden van die schaal.

Von Trier had vast niet de meest fijne tijd van zijn leven toen hij bedacht Antichrist te gaan maken, want een echt fleurige en fruitige boel is het niet geworden. De film is erg zwartgallig en deprimerend.
Het geeft wel meteen het probleem van deze film aan, Von Trier heeft een boodschap, een visie, een bepaald gevoel wat hij wil overbrengen met deze film en dat zal er koste wat kost door heen geduwd worden. Daarbij vergeet hij wel de nodige aandacht te schenken aan de cohesie van de film en vooral aan het neerzetten van zijn hoofdrolspelers.
Vooral de eerste helft kan mij wel bekoren, de psychologische horror van het verlies van een kind en het hopeloze gevoel wat die vrouw heeft komt op mij behoorlijk goed en oprecht over. Acteerwerk is ook over het geheel genomen goed gedaan alleen komt dat in de eerste helft veel meer tot zijn recht. Sowieso zijn de eerste 5 minuten erg mooi en stijlvol gedaan.
De tweede helft echter weet ik niet zo goed wat ik daar nu weer mee moet, ik raak ook een beetje de band met de personages kwijt. Het verwordt meer en meer een soort groteske freakshow. Ik snap dat Von Trier een inktzwarte nachtmerrie wil neerzetten op film maar eerlijk gezegd deed me dat vage en bizarre gedoe in het bos niet echt veel.
Daarnaast zwalkt de film in audiovisuele stijl veels te veel voor mijn smaak. Mooie gestileerde scènes wisselen af met slordige uit de handgeschoten takes, een gebrek aan samenhang en een duidelijke artistieke lijn. Ook te veel vage symboliek in dit deel waar ik verder niet echt warm voor loop.

Natuurlijk heb ik (net zoals iedereen) een theorie bedacht over wie de Antichrist in de film dan wel zou moeten zijn. Het ligt voor de hand dat het de vrouw is maar ik twijfel daar erg aan... Dat de man de ratio en wetenschap verwoord klopt ook niet helemaal. Immers hij haalt haar weg bij pillen en de 'echte' dokter en gaat verder met zijn therapeuten beta wetenschap. Verder lijkt me de hopeloze reactie van de vrouw op het verlies van haar kind een natuurlijkere dan de koele afstandelijke benadering van de man, die zijn vrouw als een interessant studie-object lijkt te zien. Daarnaast geeft de vrouw ook aan dat hij nooit aandacht had voor haar en het kind (is het verkeerd om aandoen van de schoentjes een manier om aandacht te vragen?). Is dat wat er schort, had die man gewoon er voor haar moeten zijn op de belangrijke momenten? Had hij zijn taken als pater famillias gewoon moeten doen zoals van hem verwacht wordt door zijn gezin? Ziet hij haar niet gewoon als een middel voor zijn vleselijke lusten? Niet voor niets dat het kind verongelukt op het moment van de daad. En ten slotte, je kan de duivel martelen wat je wil maar het kwaad is onuitroeibaar en loopt de man niet als enige overlevende weg van het slagveld? Nee, niet de vrouw en de natuur zijn de Antichrist, het is die vervelende therapeut!

Ongetwijfeld zijn er gaten in deze theorie te vinden maar dit is toch het eerste wat in me opkwam na het zien van de film. Ondanks dat ik het best wel een aardige puzzelfilm vind is het uiteindelijke resultaat me toch wat te wisselvallig en te deed het me emotioneel te weinig om me er echt bij betrokken te voelen.

2.5* (wellicht met wat ruimte nog naar boven).

Zeer aparte film. Ik vond het verhaal eigenlijk best tegenvallen en ook regelmatig saai maar door de fraaie verfilming en eigenlijk ook door de zeer expliciete beelden (dat met die dieren hoefde voor mij niet) wist deze film me toch te boeien. De film gaat soms wel heel erg ver en kan op bepaalde momenten best shockerend zijn maar dat maakte de film juist voor mij interessant. Het begin van de film vond ik overigens prachtig, alleen jammer dat dit sterke begin niet wordt doorgezet in de rest van de film.

Gisteravond/nacht alleen gekeken. De film heeft mij al sinds het bestaan geïnteresseerd, alleen al met de trailer en de poster. Ik weet niet precies waar mijn interesse is ontstaan, misschien mijn zieke geest, hoewel horror niet mijn genre is. Vrijdag zag ik mijn kans om een goedkopere versie te halen (QFC ipv originele) en die greep ik!
Nu moet ik eerlijk bekennen, Antichrist bevat niet de standaard horror-elementen. Heb hem zo dus ook niet beschouwd, het was meer een zwarte, zwarte, zwarte dramafilm.
Ik ben zelf veel ste nuchter of te dom om deze film in ook maar een ding volledig te begrijpen. Net zoals iedereen heb ik wel mijn bedenkingen over wie dan nou wel de Antichrist zou kunnen zijn: Ik denk namelijk dat dit de man is. In mijn geheugen staat de term antichrist als iemand die zich voordoet als Jezus, als een profeet. Iemand die zegt dat hij of zij de verlosser is en mensen probeert te helpen via God ofzo. Daar kwam de man bij mij het dichtsbij. Het vrouwenteken van de T , lijkt mij dus gewoon een mislokkertje. Afgezien van de achterliggende betekenissen is de film prima te volgen, wat me achter af mee viel, gelukkig.
Zelf ben ik vrij nieuw in deze shockerende films, en daarom komt antichrist wel als een klap aan. Het is goor, smerig, recht voor zijn raap en ook vrij persoonlijk (Ik vind tenminste het hele onderwerp ''Satan'' een vrij persoonlijk, ik weet niet waarom misschien omdat ik in God geloof en daarom Satan toch een soort vijandige term onbewust is geworden. Hoewel ik niet geloof in een hel). Ik vond het in ieder geval wel shockerend, geloof best dat er veel ergere films zijn, maar antichrist deed het bij mij wel. Laten we zeggen dat het spuiten van bloed en het knippen van schaamlippen een nogal onuitwisbare indruk hebben achtergelaten op mijn nogal schone geweten, haha.
Naast de harde scènes was de film ronduit PRACHTIG. Vooral de slowmotion scènes waren erg mooi gemaakt, en het proloog draagt achteraf de hele film, memorabele scène. Als iemand mij de epiloog kan uitleggen, graag!
Misschien heel raar maar ik vond Antichrist gek genoeg een hele goede film, de ervaring zichzelf was voor mij al een reden om deze film hoog te prijzen. Het heeft mijn verwachtingen overtroffen en heeft mij laten inzien dat ik deze film NOOIT meer kijk. 4,5 ster

Schreeuwende hartkloppingen, bonkend verdriet.

Ik knijp je strot dicht, tel tot vijf. Ik besta uit 6 hoofdstukken; verdriet, boosheid, wanhoop, drie bedelaren en een pro en epiloog. Ik laat je toe, tot de vlijmscherpe stenen van mijn verdriet. Ik laat je toe, tot de bloeinde heide van mijn genot. Ik laat je toe, en jij alleen. Bang ben ik voor het onbekende, kolkende sappen van moeder natuur bijten in het schone vlees, het schone vlees van de mens.

Ik ben geen persoon, geen dier of buitenaards. Ik ben jou, en jij bent mij. Ik open in sfeervol zwart wit, visuele regendruppels spat ik op het scherm. Je kijkt recht in mijn schede, soppend drijfzand, opwinding geluk. Niets is wat het lijkt, onheil ligt op de loer. Al is het van 2 hoog, zonnestralen van verdriet. Als het maanlicht begeleid ik je door het donkere bos, ik ben bang.

Kersverse kreten bevestigen mijn euforie. Besluiteloos. Ik vraag je me te slaan, je slaat me. Het regent eikels, ik trek tot je barst als een vulkaan en van gekte niet weet wat los en vast zit. Bloederige zweetdruppels, een feestmaal voor mij. Raak me aan. Ik bezorg je schreeuwende hartkloppingen en bonkend verdriet. wie ben ik? Ik ben de Antichrist.

Dusss....

Ook nog maar wat proberen te zeggen tussen al die welbesproken meningen en hoge ratings hier.

Raar, mooi, disturbing, confusing.

Kernwoorden waar je geen reet aan hebt, net als de film, het plot en de mogelijke betekenis van deze film.

Ik hou van film, en ik hou van cinema.

Maar dit is voor mij net even een brug te ver.

Wat is de bedoeling, waar wil de maker heen? en waarom verwoord hij dat zo in deze film...?

Na het zien van deze film heb ik echt geen idee...

Qua beeld is het allemaal echt serieus prachtig, heerlijk sober en een start van het verhaal wat je niemand toewenst. De beklemmende sfeer en gonzende spanning met daarentegen de drang om op de stop knop te rammen vechten van begin tot eind.

Toch houdt het mij genoeg bezig om het einde te zien, enigszins wachtend op een climax die je halverwege al niet meer ziet aankomen.

Ik keek deze na lezen van comments op srpski film, de shock-horror had een soort van "wil meer!' in me aangewakkerd. maar vanuit die hoek bekeken stelde dit dus enigszins teleur.

Desondanks,

Het feit dat de film echt uit louter prachtige beelden bestaat, acteerwerk serieus top is en het me nu al bezig houdt wat van dit werk allemaal de bedoeling mag zijn betekent voor mij dat ik hier niet hoef te stemmen om te beïnvloeden.

Da's natuurlijk altijd al een beetje overbodig, en er is al genoeg op gestemd inmiddels... maar de innerlijke strijd zegt eigenlijk: 0.5*

een mooie voldoende voor een film die eigenlijk niet echt mijn pakkie an is...

3*

Ik vind het een briljante film. Het valt me op dat een groot deel (paar uitzonderingen daargelaten) van de mensen die dit niets vinden (wat natuurlijk kan en mag) niet of nauwelijk met argumenten komen, of met heel vreemde opmerkingen. Maar dat terzijde.

Zelden zo'n sterke film gezien qua beeldkracht. Die beeldkracht maakt zo mooi en krachtig duidelijk hoe een vrouw en de relatie die ze heeft verscheurt worden door verlies en het is dan ook een schitterend drama (en dan pas horror) over het onvermogen daar mee om te gaan en de demonen die daar uit voort komen. Qua thematiek ligt het dus wel dicht bij thema's die Bergman of Tarkovsky ook hebben behandeld. De uitwerking is heel anders.

Ik vond het wel meevallen met het lastig bevatten van wat Von Trier heeft willen zeggen, omdat alles draait om de kern die ik al omschreef. Het was voor mij overigens duidelijk dat het personage van die Gainsbourg aan Münchhausen by proxy lijdt. De schoentjes lieten niet veel ruimte voor twijfel over, versterkt door de vergroeide voetjes. Er zijn wel wat (interessante) dingen die ik ook niet helemaal kan verklaren, zoals de laatste scene. Maar dat maakt me niet zo veel uit.

De vele harde scenes, geven je een klap in je bek waardoor het ongemakkelijke gevoel dat je al had, wordt versterkt. Ik was voor deze film een beetje bang, maar het viel me wat dat betreft nog wel mee. Samenvattend is di een

Schitterend gefilmd, fantastisch geacteerd, veel indrukwekkende momenten en een regisseur met ballen die durft. Het zorgt voor een memorabele film die perfect het gevoel van zelfdestructie en pijn aan de kijker overbrengt. Ik weet niet hoe Von Trier, of iemand anders, dat beter had kunnen doen.

Ik dacht dat ik al een film of 6/7 van von Trier zag, maar dit was pas de vierde. Ik weet niet hoe ik daar bij kom. De andere drie vind ik heel bijzodner en uniek, maar raakte me niet echt. Ik kwam dan ook drie keer op 3,5 sterren uit. Voor het eerst weet Von Trier me te raken. Op naar meer. 4,5 sterren voor de beste film die ik to nu toe van hem zag.

Pretentieuze, controversiële en nachtmerrie-achtige film met een aantal visueel schokkende momenten. Traag en dialoog-gedreven (er zijn ook maar twee acteurs). Een donkere sfeer en ook bevat de film veel symbolische beelden, waarvan mij de betekenis vaak ontging. Ondanks dat was de film in grote lijnen wel te volgen maar staat ook zeker open ter interpretatie. Twee moeilijke en fysieke rollen van Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg.