Antichrist (2009)

Dit is echt geen eenvoudige film om iets over op te schrijven. Wat in ieder geval duidelijk is is dat Gainsbourg en Dafoe onwaarschijnlijk goed aan het acteren zijn. Vooral in het begin van de film spatten ze allebei van het scherm en word je meegenomen in de emoties van het verhaal, vooral Gainsbourg speelt haar verdriet zo sterk dat je het zelf ook voelt.

Dat verhaal dan, dat is wel wat moeilijk te begrijpen - daar ga ik denk ik een paar kijkbeurten voor nodig hebben voordat ik daar verder mee kom. En het is ook wel wat de vraag of er echt een verhaal is om te begrijpen, wat ik hier zogauw even lees zijn soms goede duidingen, maar ze kloppen toch allemaal net niet helemaal lijkt het. En daarbij, ik lees in een interview met Lars von Trier dat hij niet heeft geprobeerd om de film heel logisch te maken.

Beelden en camerawerk zijn ook bijzonder. Een paar beelden zijn echt eng - maar de film staat ook als horror te boek. De beelden in de natuur lijken haast allemaal iets vervreemdends te hebben, en dat wordt ook sterker naar het einde van de film toe denk ik. Maar ook een paar slordigheidjes - bijvoorbeeld de pratende vos vind ik echt heel lelijk gedaan.

Mijn voorlopige conclusie is dat dit zeker wel een overpretentieuze film is, met onduidelijke symboliek, een slordig verhaal, en ook misschien wat teveel bedoeld controversieel. Maar dat wordt wel ruimschoots gecompenseerd door het geniale acteren.

Erg knappe film, maar bovenal een inkt-wat is donkerder?-zwarte film.

Ik sta niet raar te kijken dat von Trier aan depressies lijdt. Zal hij door zijn neerslachtigheid zulke films maken of het is precies andersom?

Wat een adembenemend begin. Vertraagde zwart/wit beelden, schokkend eind van het begin en dan die prachtige muziek. Maar goed, zet Lascia ch'io pianga da Rinaldo van Händel onder White Chicks en je zult alsnog sensationele beelden krijgen. Het lied heeft iets hoopgevends. Of is het slechts valse hoop?

Het visueel genot duurt voort; we zien schitterende beelden van dieren die refereren aan de dood. Bijzonder sprankelend gemaakt, zelden zulke beelden voorbij zien komen op film.

Het verhaal zelf, met al zijn schokkende en harde inhoud fascineert, maar is tegelijkertijd totaal niet mijn ding. Von Trier poogt te choqueren, met als resultaat dat ik soms met samengespannen ogen zat te kijken - en het is niet dat ik niets gewend ben.

Over de hoofdrolspelers kan ik niet anders zeggen dat ze zich vol overgave in dit project hebben geworpen.

Wellicht is de film nog zieker dan "she" zelf.

2,5 *

Controversiële film, en niet onterecht, want met balken die op penissen worden gesmeten, slijptollen die in onderbenen verdwijnen en clitorissen die worden afgeknipt vraag je natuurlijk om controverse - zeker als je het allemaal nog zo direct in beeld brengt ook. Van de kracht van suggestie heeft Von Trier in ieder geval geen kaas gegeten, zoveel is duidelijk. Storender dan deze schokkende elementen, zijn echter vooral de oneindig uitgestrekte pretenties die schaamteloos op je netvlies worden geworpen: hoofdstukindeling (nooit een fan van geweest), een overdaad aan onduidelijke symboliek, vaag gelul over de aard van vrouwen - en als klap op de vuurpijl ook die opdracht aan Tarkovsky... halverwege de film weet je het al zeker: Lars Von Trier wilde iets zeggen, maar wát, daar was hij zelf volgens mij ook nog niet helemaal over uit. Tel daar bij op het vaak lelijke camerawerk dat je compleet uit de film haalt - constant heb je het gevoel dat iemand erbij staat vakantiekiekjes te schieten - en de belachelijk overdreven acteerprestatie van Charlotte Gainsbourg, die geregeld onbedoeld op je lachspieren werkt, en je weet dat deze film het gewoon niet is. Voor mij niet althans, en dat is jammer, want na de prachtige openingsscène had ik goede hoop. Sowieso bewijst Von Trier wel dat hij af en toe echt schitterende plaatjes kan schieten, maar dit consequent doorvoeren zit er helaas niet in, en een interessante film eromheen bouwen al helemaal niet. Jammer.

1,5*

Zoveel gelezen over dat Antichrist zo controversieel en schokkend is. Maar dat viel me nog best wel mee eigenlijk. Der zat inderdaad maar 1 schokkend stukje in en dat was dan die clitoris-knip scene, maar als dat het nou alleen maar is dan kan ik wel zoveel andere films als schokkender beschouwen. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Antichrist is wel mooi opgezet en oogt ook lekker grauw en somber. Met weinig woorden weten Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg er wel een mooi schouwspel van te maken. Ze verliezen hun zoontje en trekken al rouwend de bossen in om daar vervolgens knettergek te worden. En dan krijgen we eerst een hoop seks, naderhand een soort van lichte sadomasochisme en naderhand willen ze mekaar alleen maar pijn doen. Niet zozeer schokkend maar wel een hele trieste, keiharde blik. Antichrist is iig geen film om vrolijk van te worden. De regie was weer prima in handen van Von Trier en de shots waren ook erg mooi.

Nee, dit was wel goed. Alleen wel erg somber

3,5*

Gruwelijk.

Het mocht gerust nog wat langer duren, wat een hypnose zeg. Het is best wel realistisch gefilmd, geen chique poespas maar gewoon hoe de zaken ervoor staan. De camera draait soms weg en trilt een klein beetje.

Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg, deze twee hebben zichzelf wel genoeg bewezen met deze prent. Ze spelen voortreffelijk en de band tussen de twee is interessant, ook omdat Dafoe tergelijkertijd een therapeut is.

Erg mooie opening met de zwart wit beelden, sneeuw en de waterdruppels in slowmotion. De tragiek druipt er vanaf wanneer je langzaamaan een baby uit het raam ziet springen. Geen setnoise aanwezig, we zitten opgescheept met pure drama.
De flashbacks en de gedachtes aan het bos zijn ook prachtig.

Er komt veel naakt in beeld en Lars von Trier heeft zich niet ingehouden met het tonen van geslachtsdelen. Zorgt ervoor dat het hele boeltje goed indrukwekkend overkomt, we blijven erg dicht bij de hoofdpersonages en dat is geweldig omdat we ze op deze manier kunnen begrijpen.
Gelukkig had ik nog niets gelezen, gehoord, gezien van Antichrist (dat doe ik eigenlijk nooit vantevoren). Het kwam aardig schokkend over toen Gainsbourg opeens helemaal flipte, ik had nooit verwacht dat ze opeens kwade bedoelingen zou hebben tegen haar man en zichzelf.

Waarschijnlijk was er bij een Amerikaanse versie wel een vos verschenen toen Dafoe in dat hol zat met een blok aan z'n been. Dat gebeurt niet, in plaats daarvan begint de doorgeflipte dame een gat te graven van bovenaf. De pratende vos en de spartelende kraai... ook zo geniaal. En het feit dat Gainsbourg de schoenen bij haar zoontje verkeerd om had gedaan, zulke dingen zijn gewoon origineel.


Zeer indrukwekkend.

Eens herbekeken en toch wel een redelijk indrukwekkende film. Dit keer op BD gezien en visueel bij momenten echt heel goed. Ook de hysterische Gainsbourg beviel me nu beter. Sterke films worden per kijkbeurt beter en dit is er dus zo eentje. Ik ga naar een ruime 3,5*.

Als je deze film wilt zien is het verstandig om je eerst behoorlijk in te verdiepen. Ik kan me voorstellen dat bepaalde mensen het interessant vinden, maar het is zeker niet voor het grote bioscooppubliek weggelegd.

Ik verdiepte me van tevoren niet in de film. Het draaide in een gewone bioscoop, de poster zag er aardig uit, en ik hou wel van de genre "horror", en van ene Lars von Trier had ik nooit gehoord. Dus hup, kaartje gekocht, en lekker genieten van een avondje bioscoop.

Niet dus. Amper een half uurtje later was ik bij de kassa mijn geld terug aan het eisen (iets wat ik nooit had gedaan en ook nooit verwacht weer te moeten doen). Ik voelde me zo gepakt.

De film kwam ontzettend traag op gang, maar na enkele twijfelachtige scenes, en zo'n 20 minuten na het begin van de film, overtuigde de scene van de close-up van 30 seconden van het mannelijke geslachtdeel op het grote scherm mij ervan dat dit toch niet datgene was waar ik voor naar de bioscoop was gegaan. Toen ben ik maar de zaal uitgelopen. Ik ga naar de bioscoop voor mijn plezier, en van deze film kan ik echt niet genieten.

Zoals ik al aan het begin schreef, ik geloof best dat er mensen zijn die het uit een ander oogpunt een interessante film vinden, maar ik val daar gewoon niet onder. Net als op een pakje sigaretten, zou ook op deze film wat mij betreft een waarschuwingssticker geplakt mogen worden. De genre "drama / horror" geeft een verkeerd beeld. Meer van toepassing lijkt me "psychologische horror / gore / porno".

Aparte kijkervaring. Dinsdag zag ik voor het eerst een film van Von Trier, namelijk Melancholia en de overeenkomsten zijn vrij aanwezig qua stijl. Ik weet niet of hij altijd zijn films begint met van die artistieke slow-motion beelden. Maar ik vond de intro onwijs heftig, mooi, gedetailleerd en uniek. Ik heb niks tegen seksscènes waarin veel te zien is, maar Von Trier liet dan wel weer iets te veel zien wat mij betreft.

Het verhaal vond ik eigenlijk vrij sterk, alleen was het toch allemaal even vaak te heftig voor mij doen. Ik ben qua films soms een held op sokken, en ondanks dat ik wel van de wat psychologische horror/thrillers houd was dit gewoon af en toe te luguber. Het idee er allemaal is prima te plaatsen, maar ja er is natuurlijk al veel over gezegd over de veelbesproken scene waarin de geslachtsorganen even onder handen worden genomen, om het zo te stellen.

Schitterende muziek weer. En onwijs sterk geacteerd. Dafoe heeft natuurlijk nogal een karakteristieke kop en kan gewoon behoorlijk eng zijn. En Gainsbourg is ook een erg sterke actrice.

Ik twijfelde heel erg over de score, maar tijdens het nadenken nu over de film ben ik gewoon een punt omhoog gegaan. Omdat de gedachte erachter gewoon prima is, en misschien als ik een sterkere maag creëer ga ik het nog meer waarderen.

3.5*

Intrigerend en mooi. Dat Antichrist niet je standaard film is, zou inmiddels iedereen moeten weten. De al niet erg standaard filmmaker Von Trier in zijn meest depressieve periode maakt een film die met zijn snoeiharde scènes behoorlijk wat stof heeft doen opwaaien. Ik was zelf behoorlijk onder de indruk, met name op visueel gebied is de film bijzonder sterk. De openingsscène is natuurlijk prachtig en een aantal droom-achtige sequenties zijn ook zeer de moeite waard. Verder sterk acteerwerk van Dafoe en Gainsbourg, toch altijd knap als slechts vier schouders een film van meer dan anderhalf uur kunnen dragen. Enkel jammer dat de film na de geweldige opening vrij snel met veel trage, en kortweg gezegd nogal saaie, scènes op de proppen komt. Op een gegeven moment gaat de boel wel weer wat leven, maar je moet je er af en toe wel even door heen slaan.

3,5 sterren.

Een heel speciale film is dit geworden. De film begon alvast heel opmerkelijk met een zwart-wit hoofdstuk en een heuse vrijscène (en er volgen nog wel enkele vrij/naaktscènes in de loop van de film (en voor een keer gaat de man ook serieus uit de kleren)).

De beginscène was opvallend, maar wel knap gemaakt, zeker met dan dat ongeval en die vallende sneeuw. De rest van de film bevat nog wel enkele opvallende scènes, maar die moet je zelf maar ontdekken

De film komt wel erg kunstzinnig over (zeker die beginscène) en werd nog eens versterkt met klassieke muziek. Het is zeker geen film die voor iedereen zal weggelegd zijn.

De personages vond 'k wel niet zo sympathiek. Het is allemaal erg "depressief" en vond 'k wel wat moeilijker om mee te leven.

Dit is zeker een love it or hate it film, die zeker niet iedereen zal appreciëren. Zelf vond 'k Dancer in the Dark veel meeslepender dan deze (vooral qua personages), al is deze ook niet slecht. 'k denk dat 'k de film nog wat moet laten bezinken , zeker met de vele symboliek die de film heeft. De film is dus zeker geen hapklare brok. Dit is zeker ook eentje die 'k niet zo snel zal vergeten.

Oja de film zou 'k toch eerder onder drama dan onder horror klasseren, maar hoe dan ook zou 'k deze niet direct met kinderen of "preutse" mensen bekijken.

Uiterst briljant stukje cinema

Dat deze film zo ongeloofelijk wisselvallig is ontvangen en de meningen uiterst verdeelt zijn noch bij de pers noch hier op moviemeter kan ik na het zien van deze film zeker begrijpen,ondanks mijn overtuigende 4,5 sterren en een persoonlijk plekje in mijn top 10

Om het effe te benadrukken zal ik 2 quotes plaatsen van 2 wilkeurige kranten.

Algemeen Dagblad

Met zijn laatste film schoffeert de Deen zijn publiek met een schokkend en deels onbegrijpelijk relaas. Antichrist is een verwarrende film die als grote onzin kan worden afgedaan

Film1.nl

Deze wonderschone horrorthriller zoekt vooral de donkerste hoeken van de eigen psyche op. 'Antichrist' is een verontrustende ervaring die soms eng dichtbij komt.

Mijn eigen ervaring

Op de avond dat een zonnestorm over de aarde waaide stond voor mij de wereld zo'n 108 minuten stil. Mijn emoties gingen alle kanten op van griezel tot verbazing tot gruwel en naar mijn mening staat op Antichrist geen maat en duidelijk geen juiste genre. Antichrist is mischien te persoonlijk ( Duidelijk woord ontbreek), want iedere kijker zal deze film namelijk anders interpreteren,omdat de film gewoonweg zóó vol zit met symboliek en de film een zéér diepzinnig(Dank Von Trier)script hanteerd, die doordacht,specifiek geschreven is wat inhoudelijk net zoveel betekenis heeft als het visuele gedeelte maakt mij gewoon sprakeloos...

Buiten dat is de film op technisch vlak uiterst verzorgd... Ofja geniaal. Je ziet aan alles dat Von Trier een vakman is. De belichting en het naturel overkomen komt precies overeen met de gevoelens wat er bij de kijker wordt losgemaakt ( Dat zijn er wat ). Het klopt allemaal, de visuels zijn verbluffend en bijna ongekent en cinematographisch is het uitmuntend en vooral beklemmend. Hoe de ongeloofelijk intense,naargeestige sfeer wordt opgebouwd in een scene zonder dat er sprake is van menselijk contact puur op dialoog is wonderbaarlijk intens en laat de hedendaagste, horror/Thriller achter zich. De 2 en een halve acteurs verdienen ook alle lof wat zetten zij schitterend werk neer.

In mijn beleving is het hoofd-thema Dood en herboorte ,maargoed hoe langer ik over deze film nadenk hoe meer andere betekenissen naarvoren komen. Niks is simpel je hebt geen goed en kwaad aleen maar situaties waar mensen op reageren zal Lars wel hebben gedacht...Briljant.

het eerste uur is een lang uur, een erg lang uur

op een gegeven moment wist ik het wel met dat gehuil en gesnotter

maar dan begint de boel op gang te komen en blijkt Antichrist zowaar

een spannende film te worden, met af en toe explicite beelden maar dat is niet erg

tja leven en dood, lust en begeerte, boete en schuld, hans en grietje

noem maar op, een fijne afwisseling tussen het vele aanbod van shit

3 x eikels op het dak

Zoals het personage in de film vecht met haar gevoelens zo moet de kijker vechten met zijn rechterduim om niet op de stand-by toets van de afstandsbediening te drukken.

Waarom ik dan toch deze film heb uitgekeken ?

Enkel en alleen omdat ik vind dat je geen mening kan geven aan een film als je deze niet uikijkt.

Charlotte Gainsbourg kreeg dan wel een prijs van beste actrice in Cannes, maar wat betekent dit als de inhoud van de film verveeld en weinig inhoud bevat.

108 minuten aftellen (en dat mag je letterlijk nemen) tot het einde, en zo saai als het begin is, zo teleurstelend is het einde van de film.

Bijkomend zijn somige scènes echt wel degoutant en wansmakelijk.

Tsja, Als je een oppervlakkige overeenkomst moet verzinnen tussen de meeste Von Triers die ik tot nu zag zijn het vrouwen die vreselijke dingen overkomen. Gepakt worden door het lot. Het ligt er zo dik bovenop dat het soms leek alsof Von Trier met een wraakmissie op vrouwen bezig was. Door Antichrist werden die beschuldigingen heviger. Dat vind ik eigenlijk gek want deze film is veel meer ambivalent en lijkt bijna een reactie op die beschuldigingen. Want is ook te interpreteren als een film die het opneemt voor alle vrouwen die door de eeuwen heen onderdrukt zijn, tot wanhoop zijn gedreven en als heks zijn verbrand. In een verwarde psychotische nachtmerrietoestand volgt er een wraak van de vrouw, voor de vreemdsoortige en enge therapeut-patient-relatie die de Dafoe forceerde.

De film opent met een nogal gladde, mooi bedoelde slow-motionscene die ik nogal kitscherig vond. De aanleiding tot een film over verwerking van rouw zo lijkt het. Daarna volgt de bij vlagen erg fascinerende, maar behoorlijk gestoorde therapierelatie tussen de twee. In de tweede helft gaan alle registers open en poogt Von Trier om verbindingen te leggen tussen vrouwen, het kwaad, zowel Christelijke als voorchristelijke religie, de kwaadaardige natuur (inclusief de mens), heksenvervolging, Nietzsche, oude mythen en sagen en nog een hoop meer. Dat lijdt tot een film die imponeert en irriteert, soms zelfs tegelijk. Een film die fascineert maar niet al die thema's nergens echt overtuigend samen weet te smeden. Soms heel erg flauw is (het speelt zich af rondom Eden, mjah). Die in de expliciete scenes meer een bah-gevoel opwekte dan dat het wist te shockeren op een emotioneel niveau.

Antichrist is een verwarde, pessimistische film die een overdaad aan ideeën heeft. Zoveel dat ik het weer knap vind dat het nog enigszins coherent bleef.

Ik verkies het enigszins verwante en ongeveer in dezelfde periode verschenen Vinyan overigens dik boven deze film. Hoewel aan die film ook wel wat mankeert werkte die veel beter bij me,

3.0* , maar ik weet eigenlijk nog niet helemaal wat ik ermee aan moet

En hoelang duurt het trouwens nog voor er in een Von Trier-topic niemand meer zegt dat de man geen Dogme meer maakt? Dat deed de man maar één keer, elf jaar voor deze film. Dit is zijn zevende opeenvolgende niet-Dogme-film. Von Trier legt zich wel vaak beperkingen op, maar dat is wat anders.

Het begon enorm veelbelovend. Prachtige zwart-wit slow-motion beelden van een ingrijpende gebeurtenis. Na de proloog kwam er een heerlijke horror-achtige sfeer en deze bleef hangen. Er werd goed gespeeld, er waren sterke en angstige scènes en er zaten heerlijke shots tussen. Tijdens de dialogen tussen de twee hoofdpersonen stoorde mij het camerawerk wel verschrikkelijk. Ik had het gevoel dat ik naar het nieuws zat te kijken. Constant inzoomen en uitzoomen op een gezicht en het beeld was altijd schokkerig in beweging, erg storend. Andere beelden waren dan weer wel prachtig neer gezet en er zaten veel kippenvelmomentjes voor me bij.

Maar, helaas, ik geloof dat het laatste half uur mijn gehele fijne gevoel bij de film heeft laten wegvagen. Ik zeg het niet vaak, ik zeg het niet graag maar nu komt het er toch echt van, noem het terecht of noem me een softy, het ging mij echt een beetje te ver. Vanaf het moment dat de doorgeslagen vrouw haar man tot bloedens toe aftrekt tot de scène waarin ze haar eigen schaamlippen afknipt, dit was voor mij gewoon echt niet O.K.
Dit is de eerste keer dat ik een film echt bijna heb willen afzetten, maar ik heb stug door gezet. Achteraf heb ik daar geen spijt van, want als ik terug denk aan het voorgaande grote deel van de film, word ik wel weer een beetje enthousiast.

Verder snap ik de film nog niet volkomen. Ik zou hem nog een keer moeten zien om de symboliek wat onder de knie te krijgen nu ik weet waar ik op moet letten, want ik weet dat onder dit plot nog een hoop schuilt wat ik gemist heb. Wel vond ik het bijzonder om steeds 'The Three Beggars' terug te zien in de verhaallijn. Dit is mijn eerste Von Trier, en ik verwacht niet mijn laatste, ondanks dat ik niet erg enthousiast ben over het einde van deze film, heeft hij me wel nieuwsgierig kunnen maken naar de rest van zijn werk.
Kortom, ik vond de film enorm schokkend en tegelijkertijd prachtig, waarbij ik niet precies weet wat mij dan geraakt heeft. Von Trier heeft hier wel laten zien dat hij het filmmaken op een eigen bijzondere manier onder de knie heeft en daar wil ik meer van zien. Op naar de herziening en voor nu geef ik de film drie sterren, omdat ik waarschijnlijk nog veel te leren heb over dit stukje kunst.

Ik heb deze film twee jaar geleden gezien en ik dacht er in een keer weer aan. Antichrist heeft mij erg aangegrepen, een mooie combinatie tussen horror en drama. De film is donker en luguber, maar erg sterk van verhaal. Ik vond hem beangstigend maar ook emotioneel. sommige stukken zijn naar mijn mening erg pervers maar is niet slecht naar buiten gebracht door het te verhullen met mystiek.

Heel vreemd dat ik 'm nu pas zie maar om één of andere reden heb ik het constant uitgesteld. Ook meerdere malen hier gemeld dat ik 'm ging kijken maar ook toen kwam er niets van.

Dat Von Trier het Dogme gebeuren achter zich heeft gelaten is mooi, en visueel laat ie met Antichrist een enorme stap voorwaarts zien. Toch pakt zijn visuele stijl mij niet helemaal, te geforceerd gelikt. Met de thematiek rouwverwerking heb je dan wel een interessant thema te pakken, maar Von Trier weet dat toch niet helemaal te benutten.

De shocking scenes vind ik dan vrij out of place aanvoelen en ook de fases van de gemoedstoestand van Gainsbourg vond ik iets teveel hak op de tak. Het gespeel met attraction en repulsion wordt niet optimaal benut. Waar ik graag subtiliteit had gezien, is de film vooral lomp en in your face. De shock value die sommige scenes bevatten werken ook niet echt.

Von Trier is een vakman, maar zijn stijl botst een beetje met mijn eigen preferenties. Fijne poging verder en Von Trier laat voldoende zien om hoop te bieden voor de toekomst. Ik denk dat Melancholia mij beter zal smaken.

Tja, een echte love it or hate it. Er zullen ook bij mij altijd gemengde gevoelens zijn bij deze film. Na het kijken van Antichrist denk je: wat heb ik nou zojuist gezien? Vond ik dat fijn om naar te kijken? Heb ik mezelf dat zojuist aangedaan?

Ik snap de negatieve gevoelens die deze film bij mensen oproept, ik had ze zelf ook met mijn eerste kijkbeurt. Antichrist is voor zijn tijd langzaam, bijna in meditatieve vorm, en op sommige momenten zo heftig en raar dat je je ogen bijna niet kunt geloven. Zoiezo is Von Trier een regisseur die alles graag eigenzinnig aan pakt.

Even voor de duidelijkheid: Antichrist is niet zomaar een horrorfilm. Helemaal een dramafilm is het ook weer niet. Eerder zou je Antichrist kunnen definiëren als een regelrechte verwoesting van alles waarin je geloofde. De mens en zijn 'natuur' worden in een bijzonder licht gezet. Het is iets unieks, een film zonder gelijke. Lars Von Trier maakt in Antichrist verschillende Bijbelse verwijzingen terwijl hij in de tussentijd de gehele geestelijke (en fysieke) ontwikkeling van menselijk verlies in kaart probeert te brengen. Voeg daar een magische/krankzinnige sfeer, prachtig geschoten beelden en een episch slot aan toe en je krijgt een van de meest unieke, verdraaide, prachtige en beangstigende films aller tijden. Met twee fantastische acteurs en een adembenemende soundtrack is Antichrist een meesterwerk. Een film die je gek genoeg niet van je af kunt slaan. Zelfs de verafschuwden zullen zich deze film niet snel vergeten.

Antichrist start met hoe een echtpaar hun kind verliest en de verwerking hiervan. Meteen vroeg ik me af welke omweg Lars von Trier gaat kiezen om bij de Antichrist te komen. Enfin, het is nog best een 'okeeje' film geworden. Laat ik maar met de pluspunten beginnen: de onheilspellende, naargeestige sfeer sprak me wel aan, het deed me denken aan een extra zware Ingmar Bergman, waarbij een relatie getoond wordt die nogal destructief verloopt (en dat is nog een understatement). Van de fletse en grauwe cinematografie moet je maar houden, ik vond het wel passend hoe dan ook.

Anyway Von Trier zou Von Trier niet zijn, als er wat minpunten op te merken waren en die zijn in deze film duidelijk aanwezig in de vorm van bijzonder expliciete scenes. Ik krijg het gevoel dat ie shockeert om het shockeren. Beetje lame, als je het mij vraagt en ook nog eens overbodig. Op een gegeven moment heeft het op mij alleen maar een lacherig effect in plaats van dat ik er van gruwel.

Hier op MM,en het net gezocht naar meest zieke film.

Daar kwam deze in voor als zoek resultaat.en dat liegt er niet om.

Misselijk vreselijke zieke film.maar als dat het doel is ,met deze titel,( wind er ook geen doekje om)

Dan is de film toch wel geslaagd.maar vooral de prachtige beelden( tegenstrijdig ik weet het) het fantastische acteer werk.drie,sterren.,de,onderliggende symboliek is me te onduidelijk .

Nu dus een keer gezien.heftig.maar tweede keer ga ik de film niet zien.

Wat een narigheid.pff.

Na twee dagen geleden deze film gezien te hebben gaat er toch wel een half sterretje bij. Wat heeft deze film me toch bezig gehouden de afgelopen dagen. Ik begrijp misschien weinig van het plot, maar de sfeercretie is hoogstaand. De openingsscène is sowieso het beste stukje cinema ooit gezien. Daarnaast is de film grappig genoeg zo ontzettend meeslepend met een visuele stempel waar je U tegen zegt. De shots van de bossen met een bepaalde visuele buiging zijn zo onwijs krachtig en gevoelig dat ik de film niet los kan latten. Op camera technisch gebied vind ik enkel Malick net zo sterk. Alstublieft, ondanks alle commercie, laten we hopen dat er nog genoeg creatieve geesten in deze wereld zich tonen op het gebied van wat we te zien krijgen, ondanks kijkcijfers of box office. Film blijft voor mij kunst en zo min mogelijk media. Die openingsscène?

Holy shit. Waar heb ik naar zitten kijken. Wat je ook van deze film vind, het is een feit dat het een speciale is die vele verschillende meningen zal doen kweken.

Het is een artistieke, psychologische en symbolische prent. Met Lars von Trier verwacht je al geen normale film. De openingsscene zet wat dat betreft direct de toon. Hij gebruikt veel expliciete beelden. Het drama is groot en hevig, gaandeweg -zeker nadat we de bossen ingaan- wordt het ernstig psychologisch. En dan is ook wel helder waar het de genre-aanduiding horror vandaan haalt (ik ben daar geen liefhebber van, maar durfde het aan omdat ik geen slasher met schrikmomenten verwachtte, dat is het dus ook zeker niet), want hij is op een duistere manier soms best eng. Woorden als bizar, ziek en misselijkmakend komen naar boven. En ja, dat wordt alleen maar erger. Maar je wilt blijven kijken, want het is meeslepend.

Het artistieke en psychologische is erg interessant, de cinematografie subliem. De natuurbeelden in superslomo deden me direct denken aan de indrukwekkende openingssequence van Melancholia. Het symbolische, religieuze ging me eerlijk gezegd boven het hoofd. Daardoor zal ik waarschijnlijk een groot deel van Triers intentie gemist hebben. En blijf ik met een lichtelijk gekantelde maag achter, niet precies wetend wat ik ervan moet vinden. Maar ik ga hem er niet nog een keer voor kijken. Niet aan te raden voor the faint of heart.

Herzien. Blijft geniaal wat Von Trier hier voorschotelt. Nog steeds wat angstig om zijn oudere werk door te spitten, maar deze film blijft een bedwelmend artistiek hoogstandje. Visueel van uitzonderlijke klasse met enkele zeer beklijvende, verontrustende beelden. Zeker in combinatie met de eerie ambient en dreigende soundscapes weet de film een sfeer van onbehagen neer te zetten. Blijft voor mij ook één van de weinige films die in de buurt komt om écht eng te zijn, al valt de creepiness factor niet zozeer te herleiden uit jumpscares of spanning, maar vooral uit de bevreemdende sfeer en enkele zeer verontrustende momenten. Meest unsettling moment blijft voor mij de scene waarin Dafoe in slo-mo uit het bos loopt en je langzaam die lijken tussen de bomen ziet verschijnen.

Na een klein uur geeft Von Trier nog wat extra gas en wordt de film louter absurder. Gainsbourg is waanzinnig (goed), de symboliek - hoewel er ook genoeg aan de verbeelding overgelaten werd - sterk getroffen en gelukkig verre van opzichtig. Niet voor the faint of heart inderdaad met enkele onsmakelijke uitspattingen, maar absoluut een indrukwekkend werkje mits je een beetje absurditeit kan verdragen. De beste Von Trier die ik al gezien heb. Dikke 4,5* blijven staan.

Misschien, waar het de cinematografie betreft, wel de beste openingssequentie die ik ooit heb gezien. Maar daarna verglijdt deze bizarre trip in een traag en tergend samenspel tussen Dafoe en Gainsbourg (eerste uur) en een macabere vertoning die ik net zo graag had overgeslagen (het tweede uur). Uiteraard loopt deze film over van de interessante symboliek en beeldspraak, maar in deze vorm stootte het me af. Von Trier slaat iets door in z'n donkere gedachtewereld, en spant dan ook nog eens twee acteurs voor zijn karretje die mij überhaupt al een beetje tegenstaan. Daardoor werd het nog een hele opgave Antichrist geïnteresseerd uit te zitten. Over von Triers visies en ideeën met betrekking tot deze film zal ik zeker nog wel een aantal artikelen opzoeken en lezen, maar de visuele verwerking laat ik verder voor wat ze is. Enkele beelden zijn verontrustend en onnodig, de acteurs overtuigen niet en voor een film met zoveel impliciete inhoud vond ik sommige sequenties verrassend oninteressant. Dat was bij Dogville wel anders...

De cinematografie blijft het enige element dat ik echt kon waarderen. Dat wil zeggen, die van de openingssequentie, in combinatie met latere slow motion-beelden van m.n. het hert.
Verder was deze film niet echt aan mij besteed.

1.5*

Waarschijnlijk net als velen onder jullie ben ik verbouwereerd achtergebleven na het bekijken van Antichrist. Ik kan Lars von Trier best appreciëren. Dogville bvb staat in mijn top 10 en verdedig ik ten gronde indien dat moet (dat geldt eveneens voor die andere controversiële regisseur Aronofsky), maar deze Antichrist, tja, wat moet je daarmee? Extra duiding voor wie zich geroepen voelt, steeds welkom …

De openingsscène vond ik alvast visueel en cinematografisch zeer sterk gebracht. De sneeuw, de zwart-wit beelden, de slomo, het drama en de passie droop er van af. Ook de symfonie als geluid vond ik goed. De film bevat veel symboliek en ontgaat me wellicht op vele punten. De natuur staat centraal in de film en de relatie ervan tot de mens. De expliciete en zelfs choquerende scènes leidden voor mij tot niets. Als het de bedoeling was om de film onder de aandacht te brengen of om zijn statement duidelijk te maken, dan is dat zeker gelukt. “Even bad publicity is better than no publicity”.

Ik had de idee dat de vrouw - ik kan me niet direct een naam herinneren - in een duale frustratie zit omdat ze zoontje overleden is terwijl zijn seksuele gemeenschap had met haar man. Enerzijds leidt haar seksuele verlangen naar de hunker, verbondenheid en herinnering naar Nic. Maar anderzijds gruwelt ze ervan en neemt ze afstand van zichzelf (de zelfverminking van haar geslachtsdelen) en haat ze haar man (die mede schuldig is voor de dood van hun zoon). Hij mocht het dan ook aan den lijve ondervinden (masturberen tot bloedens toe, de molensteen in zijn been, ...). De woede en de schaamte neemt de bovenhand en vrouw kan als antichrist worden voorgesteld. Wie stelt de eigen seksuele beleving boven het leven van je eigen kind?

De plot bevat ook bizarre onlogische en surrealistische dingen zoals de sprekende vos, het kalvende hert en de reïncarnerende kraai, neervallende bomen en eikels, dit ondersteund door creepy horrorgeluiden. Desalniettemin gemengde gevoelens bij deze film.

Bizar. Mijn kennismaking met Von Trier is deze Antichrist geworden. Ik wist dat hij heel controversieel is en dat dit een tamelijk gestoorde film is. Dat viel me op zich nog mee, er zijn een paar ongeziene scènes die niet erg smakelijk zijn. Ik snap ook wel de symboliek erbij of de bedoeling erachter van die bloederige scènes, wat het best erg zwaarmoedig maakt.

Het was ook wel een welkome afwisseling want damn wat was dat eerste uur saai. Een paar mooie shots en slomo's, maar die gesprekken. Mamma Mia.. om van in slaap te vallen gewoon.

Ik heb dan helemaal ook niks met filosofisch en psychologische gezever. Dat maakt het dus ook lastig te beoordelen. Ik denk niet dat ik fan ga worden maar wou het wel eens proberen. Als je het geprobeerd hebt, kan je jezelf niks verwijten. Hij krijgt van mij een 1.5*. Er zit wel wat potentieel in maar helaas is Von Trier teveel fantast en vertelt ie zijn verzinsels op een slordige manier.

Poeh!

Een film die ik zeker nogmaals moet zien om er a) wat van te proberen te begrijpen en b) omdat het filmisch een verbluffende film is met zowel gruwelijke als mooie beelden.

Geweldige performances van Dafoe en Gainsbourg trouwens. Von Trier vraagt wel flink wat van hen!

Dat de film opgedragen is aan Tarkovsky en dat von Trier daar blijkbaar door is geïnspireerd is wel duidelijk zichtbaar in de beeldtaal van deze film. Veel (het shot van de hut bijvoorbeeld) deed me denken aan 'Zerkalo'. Toch lijkt von Trier hier ook mee te spelen door ook een soort antiTarkovsky-shots te plaatsen (het troebele water bijvoorbeeld).

Apart en ik weet nog steeds niet of ik dit goed vind of juist niet.

Tamelijk indrukwekkend.

In een rustige en muisstille zaal deze film dus ook eindelijk mogen aanschouwen, wat tegelijkertijd ook mijn eerste echte Von Trier ervaring is geworden. En die liet eigenlijk gelijk, verrassend genoeg een best goede ervaring na met Antichrist.

Schokkend of enorm verontrustend vond ik het nergens, er zitten een aantal walgelijke momenten in ja en de film durft soms behoorlijk veel waar je de geest van Von Trier soms ernstig in twijfel gaat trekken. Maar hij schreef het verhaal ook onder depressie.

Ik ben vast de enige, maar die Gainsbourg heeft ze ook niet helemaal op een rij met dit soort rollen denk ik zo, maar ze voert hem wel met overtuiging uit. Dafoe was ook vrij sterk. De film is visueel echt prachtig, erg intrigerend en meeslepend. Vooral rustige bosopnames barsten soms van de sfeer. Net als die opening trouwens.

Ook een griezelige soundtrack, dat perfect matcht met de sfeer die soms sterk neergezet wordt. Nergens saai naar mijn mening, misschien soms wat moeilijk om te volgen hooguit. Een vreemde, maar een vrij indrukwekkende ervaring dus. De woorden "Chaos Reigns" bleven nog even in mijn hoofd zitten na de film.

Één van de beste films die ik ooit gezien heb, barstensvol symboliek, metaforen (de beeldjes, de dieren, de vrouwen aan het eind) en verwijzingen naar het christendom, alsook het satanisme. Deze film is voor mij kunst met een grote K, op vele momenten zou je een foto kunnen maken, gelijk een schilderij. Film wordt louter gedragen door de 2 hoofdrolspelers. Prachtige goed gekozen muziek, mooi zwart-wit slow motion begin en einde. Lars von Trier schreef de film toen hij in een diepe depressie zat, maar komen kunstenaars, schrijvers en componisten niet juist tot grote hoogte wanneer ze in een crisis, psychose of depressie zitten? Advies: lees de uitgebreide toelichting op Internet vooraf, dan begrijp je de symboliek van de film beter......

Lars von Trier is één van mijn favoriete regisseurs, maar dit vind ik een mindere film van hem. Ik vond het niet erg spannend of eng, het verhaal en de uitwerking pakten mij nauwelijks en ik raak daardoor ook minder geïnteresseerd in de symboliek. Ik begrijp ‘m niet helemaal. Ik ben er niet erg geshockeerd door, maar ik heb Nymphomaniac pas gezien, dus ik ben wel wat gewend van von Trier . Het acteerwerk vind ik goed. De dieren vind ik mooi gemaakt, al zijn ze duidelijk niet echt. Dit was ‘m niet voor mij. 2,5*