Don't Knock Twice (2016)

Niet slecht.

Fijn horrortje waar weinig op aan te merken valt, behalve dan dat er misschien iets teveel spanning mist, daar waar de film toch duidelijk z'n best doet om het spannend te maken. Het zorgt dat ik soms net iets té gelaten naar deze film zat te kijken.

Aan het acteerwerk heeft het niet gelegen, dat was meer dan behoorlijk voor een horror film. Met de geluidsband was ook niet mis, lekker gebrom en gerommel. En ondanks dat dat tegenwoordig redelijk standaard is geworden, is de muziek hier toch nét iets strakker. Visueel ook niks te klagen, effecten zijn goed, locaties sfeervol en het is fijn geschoten.

Het zit eerder in het tempo vermoed ik. De spannende scenes komen soms wat te gehaast over, waardoor de spanning nooit goed opgebouwd kan worden en de film dus nooit echt z'n spanningsclimaxen bereikt. Nu vind ik dat zelf geen vereiste voor een goeie horror, maar je ziet dat de film wel echt probeert, waardoor het soms wat flauw wordt.

Maar genoeg te zien voor de liefhebber van horror, de film is goed in elkaar gezet en aan sfeer is er zeker geen gebrek. Benieuwd of James het nog wat kan polijsten, dan zit er zeker een hoge score in.

3.0*

Deze Horror film is natuurlijk niet bepaald origineel (ik vond het veel weghebben van een combinatie tussen "The Ring (2002)" en "Candyman (1992)"), maar toch was deze film wel vermakelijk om naar te kijken en de film bevat zeker ook een aantal spannende creepy scenes.

In dit verhaal draait het hem moeder Jess (gespeeld door Katee Sackhoff), die de voogdijschap over haar vervreemde dochter Chloe (gespeeld door Lucy Boynton) probeert te bemachtigen, nadat ze haar negen jaar geleden door omstandigheden moest afstaan aan een opvangtehuis. Chloe verzet zich door samen met een vriend een griezelig oud huis te bezoeken waar een vermeende kindermoordenares woonde, te weten Mary Aminov (gespeeld door Ania Marson), die kinderen voerde aan een demon. Er wordt over dat huis gezegd dat als je één keer klopt op de deur dat dan de geest van de demon ontwaakt en bij twee keer kloppen herrijst de demom en klopt ze op een gegeven moment bij jou aan. Vanaf dat punt wordt Chloe achtervolgd door de geest van een demonische heks en zoekt ze bescherming bij haar moeder Jess, die haar dochter probeert te redden.

Het eenvoudige verhaal zit opzicht best goed in elkaar en weet zowel te boeien als te vermaken en het verhaal is op bepaalde momenten (zoals de opening) ook lekker spannend (met ook een paar goede schrikmomenten) creepy en sfeervol (in combinatie met duisternis en muziek). Visueel zag het er overigens ook allemaal niet onaardig uit en de special effecten m.b.t. de creepy demon, waren gewoon zelfs goed. Het verhaal heeft wel een redelijk voorspelbaar verloop, maar het einde vond ik in ieder geval nog best verrassend en zag ik eerlijk gezegd ook niet aankomen, terwijl er tijdens het verhaal wel meer dan genoeg signalen inzitten m.b.t. dat einde. Het gedoe tussen dochter Chloe en moeder Jess , die toenadering tot elkaar zoeken, kon me eerlijk gezegd niet echt boeien en ervaarde ik vooral als saai (vooral het gedeelte vanaf circa de 20e minuut t/m de 50e minuut).

De cast in deze film is beperkt en het draait in dit verhaal vooral om een 5-tal personen, te weten moeder, dochter, vriendin, detective en demon. Van deze personen deden vooral beide hoofdrolspelers Katee Sackhoff (in de rol van moeder en kleikunstenaar Jess, die vroeger drugs gebruikte en daarom haar dochter Chloe afstond aan een opvangtehuis, omdat dat in haar ogen beter voor haar dochter was) en Lucy Boynton (in de rol van dochter Chloe). Pooneh Hajimohammadi (in de rol van Tira, die een baby heeft en die een vriendin is van Jess en die tevens voor haar met haar baby als klei model poseert) vond ik overigens een mooie verschijning en ze heeft ondanks haar kleine rol in het verhaal wel een belangrijke rol en zeker tijdens het verrassende einde (laatste 4 minuten), waar alles echt op zijn plaats valt.

Al met al best een aardige en vermakelijke Horror film (moet hebben van de spanning, sfeer en het einde) om eens gezien te hebben en met circa 90 minuten, kijkt hij ook wel lekker weg.

Opzich zit er in deze film nog best een spannend sfeertje maar de rest is zwaar onder de maat.

Acteerwerk vind ik ook niet top en het verhaal is leentje buur.

Zwakke horrorfilm. Het verhaal is erg matig en barst van toevalligheden. Het lijkt er op dat men een aantal scenes voor ogen had en daaromheen een verhaal bedacht heeft. De opbouw is redelijk en de sfeer is verder best aardig, alleen jammer dat veel scenes gejat zijn uit andere horror werken. Het acteerwerk is van laag niveau. 1.5

Leuke combinatie van Urban legend en het eeuwenoude verhaal van de Baba Jaga. Niet bijster origineel maar regisseur Caradog W. James weet er wel iets leuks van te maken. Moeder Jess (Katee Sackhoff) heeft door een verleden van drugs en feestjes haar dochter Chloe (Lucy Boynton) af moeten staan. Hierdoor is de relatie tussen moeder en dochter lange tijd ontwricht. Aan het begin van de film wil zij dat natuurlijk weer recht zetten, maar heeft dochterlief iets heel doms gedaan. En wat is er beter om dichterbij elkaar te komen dan een goed en oud horrorverhaal? Deze film is dan ook de laatste in een lange lijn van dramatische enge films, en overtuigt vooral door een paar aardige verrassingen. Actrice Katee Sackhoff is een prettige verschijning en weet wat acteren is. Als wapenfeiten heeft zij rollen in Battlestar Galactica en Horrorfilms zoals Oculus en The Haunting in Connecticut 2 op haar naam heeft staan. En ook Lucy Boynton is bezig met een goede reputatie op te bouwen met rollen in Sing Street en horrorwerkjes als February en I Am the Pretty Thing That Lives in the House. Het acteerwerk is dus bovengemiddeld goed. De regisseur weet daarnaast ook prima om visueel zijn verhaal te vertellen. Waarbij de verrassende plottwisten natuurlijk ook bijdrage leveren. Al is de film misschien niet de meest originele familie-georiënteerde horrorfilm ooit gemaakt, het is wel nog steeds een charmante en goed gemaakte thriller.

Misschien, misschien een iets te hoge waardering erop los gelaten maar de film was redelijk in zijn soort.

Het gaat ons niet zo zeer dat een film vernieuwend moet zijn (dan kan je driekwart van de films aan jou voorbij laten gaan), maar dat een film weet te boeien. En dat deed deze met ons, het was een leuke film met goed geacteerde rollen. Ook vonden wij de achtergrond behoorlijk griezelig en dat is waarom het gaat. Horror!

Zoals 9 van 10 horrorfilms (zo niet, meer) heeft ook deze film een mager verhaal en is het behoorlijk clichématig. De cast doet het nog niet eens zo slecht en er zitten ook wat creepy momentjes in, maar het is gewoon niet spannend en niet sterk genoeg om het niveau van een B film te ontstijgen. De goedkoop klinkende muziek helpt daar trouwens ook niet echt bij. Het einde stelt ook nog eens teleur.

Goed opgebouwd verhaal met een overtuigende cast waarin vooral naar het einde toe de uitwerking beter had gemogen. Te rommelig uitgewerkt en onnodig gebruik van onlogische gebeurtenissen waarbij de begrippen tijd en plaats helaas een spel worden en alle logica naar de achtergrond worden geplaatst.

6/10

Deze eens meegepikt, maar het was toch allemaal niet zoveel bijzonders. Ondanks dat de speelduur redelijk kort was, vond ik de film toch een beetje langdradig en niet zo spannend.

De cast was ook niet zo bijzonder.

“Once to wake her from her bed.

Twice to raise her from the dead.

If you knock her door, she still hears it.

Sooner or later she comes knockin' for you.”

De film “Don’t knock twice” zou verplicht materiaal moeten zijn voor de belhamels die van belletje trek houden. Misschien dat deze angstaanjagende legende er wel voor zorgt dat ze de volgende keer twee keer nadenken voordat ze iemand weer op de zenuwen werken. Tegenwoordig moet een horror film redelijk origineel uit de hoek komen om nog op te vallen, want het aantal releases is niet bij te houden. Het belletje trek principe is een interessante invalshoek. En tegelijkertijd is er het dramatische gedeelte over de krakkemikkige relatie tussen een moeder en dochter. Blijkbaar dient de rondspokende heks niet alleen om deugnieten de stuipen op het lijf te jagen maar ook om een slechte moeder-dochter band op te lappen.

De hel breekt los nadat Chloe (Lucy Boynton) bezoek krijgt van haar moeder Jess (Katee Sackhoff) in het weeshuis waar ze jaren geleden werd geplaatst. Dit vanwege een hardnekkige verslaving aan moeders kant waardoor deze niet in staat was voor haar dochter te zorgen. Het is niet verwonderlijk dat deze confrontatie op een sisser afloopt, waarna dochterlief het afbolt met haar vriendje en domweg bij het huis aankomen van Mary Aminov, een oud vrouwtje dat het gebons op haar voordeur zo beu was dat ze zelfmoord pleegde en zich voornam om toekomstige treiteraars een bezoekje te brengen als kwaadaardige geest. En dit zag je zeker niet aankomen. De twee zorgeloze tieners kennen de legende wel maar geloven er niet echt in en kloppen vervolgens aan. En voor je het weet schrik je je rot als die lelijke heks uit één of andere duistere hoek tevoorschijn springt, waarna het vriendje van Chloe plotsklaps verdwenen is. Voor Chloe het geschikte moment om bij haar moeder aan te kloppen (daar mag dat nog). En dat is dan het begin van een gezamenlijke zoektocht naar een oplossing voor de vloek die op Chloe rust.

Ook al is het inhoudelijk een samenraapsel van horrorclichés die al in meerdere films gebruikt werden, vond ik het bij momenten akelig en eng genoeg om er naar te blijven kijken. Er zijn de fragmenten die je doen terugdenken aan de ontelbare films over een bezeten huis met de creepy geluiden, dreigende schaduwen en duistere hoeken. Er is de diabolische geest die de lichten in een gang op identiek dezelfde manier controleert als die in “Lights out”, bloed doet verschijnen in kommetjes soep en voor hallucinaties zorgt. En het wezen dat uit de schaduwen gekropen komt, deed me direct terugdenken aan het akelige monster uit “Mama”. Logisch, want het was dezelfde persoon, javier Botet, die hier gestalte gaf aan dit luguber, angstaanjagend creatuur.

Misschien vinden sommigen dat de twee totaal verschillende verhaallijnen die in deze film werden verwerkt, niet echt bij elkaar passen. Persoonlijk vond ik dit gedeelte wel een geslaagd experiment. Dat er naderhand nog een onopgeloste moordzaak bijgehaald werd, vond ik wel een beetje te geforceerd. En als dat nog niet genoeg is, wordt je nog verrast tijdens de ontknoping. “Don’t knock twice” overschrijdt moeiteloos het gemiddelde. Het is enger en griezeliger dan je denkt. En de hoofdrolspelers speelden op een utstekende manier. Misschien was het emotionele een beetje overdreven. Maar de doodsangst die ze uitstonden op bepaalde momenten, leek net echt. Voor Katee Sackhoff geen probleem, want die moest het al opnemen tegen bovennatuurlijke verschijnselen in “Oculus”. En de voor mij onbekende Lucy Boynton (die ik niet herkende uit “Murder on the Orient Express”) schreeuwde aardig wat decibels bij elkaar. Nee, de prijs voor originaliteit zal deze film niet winnen. Maar voor een avondje griezelen is deze film wel een aanrader.

3*