Room at the Top (1959)

Pakkend psychologisch drama over een jongeman met een latent minderwaardigheidscomplex, die in zijn ambitieuze streven naar bezit, macht en liefde (in die volgorde) van twee walletjes wil eten en uiteindelijk geconfronteerd wordt met de gevolgen van zijn eigen zwakheid, omdat hij op beslissende momenten geen keuze kan maken.

Simone Signoret is weergaloos in haar rol van enerzijds kordate, anderzijds o zo kwetsbare vrouw van middelbare leeftijd. Laurence Harvey doet nauwelijks voor haar onder. Heather Sears is weliswaar wat minder, maar niettemin opvallend in beeld. Jammer dat zij maar een handvol bioscoopfilms heeft gemaakt. Dat laatste geldt zeker voor debuterend regisseur Jack Clayton.

Opvallend opnieuw hoe weinig belangstelling er binnen dit forum is voor filmklassiekers als deze. Merkwaardig.

Britse klassieker die terecht dik in de prijzenpot viel.

Het is een sociaal drama over scrupuleloze ambitie maar ook over standenonderscheid, kaderend in de "Angry Young Men"-stroming.

Ook de romantiek is belangrijk en misschien wel het belangrijkste en het deed me denken aan een theaterstuk van Alfred Musset : "On ne badine pas avec l'amour". Met de liefde solt men niet...

Keurige opbouw van het verhaal met uitstekende acteerprestaties met de meeste plaats aan de top voor klassemadame Simone Signoret

Dit was een miskleun om diverse redenen. Laurence Harvey zou iemand van de middenklasse voor moeten stellen. Het is aannemelijk dat hij zich deftig kleedt voor een sollicitatie, maar z'n accent en z'n hele manier van doen zijn van de bovenklasse. Het verhaal is een afkooksel van A Place in the Sun (An American Tragedy). Joe behandelt vrouwen als gebruiksvoorwerpen en wordt daar niet voor gestraft, want er komt een ongepast happy end. De liefdesscènes zijn flauw melodrama.

Goeie film over een man die zijn zinnen heeft gezet op een rijk meisje, maar verliefd wordt op een oudere, getrouwde vrouw. Anno 2019 behoorlijk braaf en daardoor wellicht wat minder krachtig dan destijds. Maar de personages zijn goed uitgewerkt en Simone Signoret is niet alleen goed gecast maar zet ook een uitstekende rol neer.

Joe Lampton (Laurence Harvey) arriveert uit een klein industriestadje Dufton in Yorkshire in een wat grotere industriestad Warnley voor een nieuwe baan als boekhouder bij de gemeente. Joe heeft grote plannen. Hij weet dat hij er goed uit ziet en gaat dat ook schaamteloos gebruiken. Pas op, dames van Warnley! Hij laat meteen zijn oog vallen op Susan Brown (Heather Sears), de dochter van de grootste industrieel (Donald Wolfit) en probeert haar vrij lomp het hof te maken. Haantjesgedrag alom trouwens; dit is nog een door en door patriarchale wereld. Probleem voor Lampton is de Britse klassenmaatschappij: hij moet als middenklasse jongen niet denken kans te kunnen maken bij de meisje uit de hogere klasse. De andere gegadigde voor Susan, Jack Wales (John Westbrook), wrijft hem dat ook telkens in.

Eén van de dingen die Joe doet om in contact te komen met Susan is zich aansluiten bij de toneelvereniging. Daar ontmoet hij ook Alice Aisgill (Simone Signoret), een oudere Française die vastzit in een liefdeloos huwelijk. Joe kan goed met haar praten. Eerst vindt hij haar te oud voor een relatie, maar langzaam en met horten en stoten wordt hij volwassener in zijn gedrag en inzichten en uiteindelijk valt hij als een blok voor Alice. Dus moet hij kiezen.

Klassieker uit 1959 met zes Oscar-nominaties, waarvan er twee verzilverd werden: die voor beste afgeleide script en beste actrice voor Simone Signoret. Allebei terecht. Maar de originele impact van dit voor 1959 voor Engelse begrippen vast nog vrij scandaleuze verhaal - en over Hollywood en zijn ultra preutse Hays-code hebben we hebben we het dan maar helemaal niet - is nu natuurlijk voor een flink deel weg. Ik vond de film met name verrassend modern in het weergeven van de seksistische wereld van die tijd, af en toe leek het zelfs wel wat op de eerste seizoenen van Mad Men wat dat betreft.

In tegenstelling tot veel anderen - waaronder The Academy, die hem nomineerde voor een Oscar - vond ik hoofdrolspeler Laurence Harvey niet altijd even sterk. Hij kan goed kwaad en arrogant zijn, maar de tedere momenten gaan hem minder af, zeker als hij ook nog tekst moet zeggen. Die komt altijd wat verongelijkt uit zijn mond. Signoret acteert hem in die scenes echt de film uit. Zijn accent zwabberde ook een beetje tussen Yorkshire en toneel-Engels, hoewel daar ook wel een deel code switching bij lijkt te zitten.

Redelijk fraaie zwart-wit cinematografie ook, maar Clayton zou dat twee jaar later nog veel beter doen in The Innocents, een film die tegenwoordig hoger wordt aangeslagen, ook door mij.

(Gezien op Netflix)