My Father Die (2016)

De regisseur is de zoon van Pierce Brosnan. Zijn vader kreeg volgens imdb ook een vermelding als 'producent'

Rauwe film waarin hard geweld welig tiert en dientengevolge het bloed tomeloos stroomt.
Een heftige vertelling dus. De personages in deze productie zijn niet bepaald van de redelijkheid en van de verzoenende dialoog. Ze tonen ongebreidelde heftigheid in actie en reactie. Vooral fysiek. Maar niet alleen fysiek. In de psyche spelen zich ook heftige taferelen af. Taferelen die vervolgens wel weer leiden tot fysieke acties. En zo is alles in deze film steeds gerelateerd aan geweld.
De personages uiten zich bijna alleen op een fysieke manier. Slechts heel af en toe niet. Onder de rauwe laag toont een enkeling met moeite iets van gevoel en worden thema's als wraak, religieuze schijnheiligheid, rouwverwerking en (zelf)haat in meer of mindere mate eventjes beroerd om vervolgens weer te dienen als een mentale aanleiding voor meer geweld. De psychische worsteling is slechts reden voor meer primitieve actie. In de vermenging met het mentale zegeviert het fysieke. De mentale worsteling is een fluisterende aanwezigheid die slechts aanleiding is voor fysieke bevrijding.
Dialoog is er amper. Reflectie is er amper. Geweld is er veel. Bevrijding is er weinig.
Met personages die zijn ingekapseld in het rauwe en het fysieke is er weinig tijd voor ontroering. Het blijft bij een schaars aantal subtielere momenten als het hoofdpersonage herinneringen deelt met de kijker door brieven voor te lezen en door gedichten te reciteren. Die momenten hadden van mij een groter deel van de film mogen innemen. Nu slaat de balans voor mij te veel door naar plat primitief gedrag.
Het speelt zich allemaal af in het hete en zompige Mississipi. De wilde rivier, het onbetrouwbare moeras en de desolate delta met aftandse bebouwing als troosteloos maar ook schilderachtig decor in de strijd voor overleving en bevrijding. Mooi wel. Past wel.
Ja, heftige film. Door de eenzijdige kijk om bevrijding te bewerkstelligen, niet aldoor even boeiend, maar desondanks het aanzien zeker waard.

“I do know that my father was a ferocious fighter, had great potential.

Mama said he could have gone all the way to the top.

Said the safest place for him was in the ring.

She blamed America for sending him into the jungle.

I blame Vietnam for not bringing him home in a box.”

Rauw, gewelddadig en ultra-bloederig. Dat is wat “My father die”, het opmerkelijk debuut van Sean Brosnan (zoon van de befaamde spion), qua inhoud eigenlijk te bieden heeft. Een orgie van zinloos geweld. Een revenge film avant la lettre. Een beetje zoals “American muscle” waar het nemen van wraak ook het centrale onderwerp was. Het enige verschil zit er in de stijl en de look van deze film vergeleken met de voorgaande. Waar “American Muscle” meer een jaren zeventig sfeer uitstraalt, tracht “My father die” er meer stilistisch uit te zien. Het gebruik van zwart-wit beelden doet in eerste instantie vermoeden dat het meer is dan een doorsnee wraakfilm vol brutale scenes. Totdat de wraaknemer op pad gaat om het aangedaan leed en onrecht recht te zetten.

De persoon die wraak wilt nemen is Asher (Joe Anderson). Een jongeman die in de achtertuin alligators vilt en griezelig veel op Kurt Cobain met een wasberenmuts lijkt. Qua uiterlijk dan toch, want op gebied van gehoor zal dit zeker niet het geval zijn. Asher is namelijk doof, doordat zijn agressieve vader Ivan (Gary Stretch) hem op jeugdige leeftijd nogal hardhandig op zijn oren heeft geklopt. En tegelijkertijd heeft deze geestelijk doorgedraaide bruut, Asher’s oudere broer Chester (Chester Rushing) doodgeslagen nadat hij deze betrapt had in een innige omstrengeling met een lokaal meisje genaamd Nana (Candace Smith). Ik veronderstel dat Ivan ook iets had met haar, als ik de eerste zin die hij uitschreeuwde juist interpreteer.

Als jaren later Asher en zijn moeder te horen krijgen dat Ivan vervroegd vrijgelaten is wegens goed gedrag, lijkt er maar één opdracht te zijn voor Asher. En dat is Ivan opzoeken en vermoorden voordat die krankzinnige opdaagt. En dat is dan het begin van een lange chaotische en gewelddadige trip doorheen dit armzalige deel van de V.S. Wat me allereerst opviel in deze toch wel redelijk inhoudsloze film, is het ijzersterke en overtuigend acteren van de hoofdpersonages. Ivan is angstaanjagend brutaal. Een bullebak die zonder verpinken iemand de hersenen intrapt, gewoonweg omdat de persoon in kwestie in de weg liep. Ivan maakt het niet uit of hij nu een politieagent, bendelid van de motorbende of een fragiele vrouw trakteert op een vernietigende vuistslag. Zo gevoelloos en meedogenloos is deze vechtersbaas. Zijn postuur en uiterlijk is ook van die mate dat je een stapje opzij zet als je hem tegenkomt. En blijkbaar is dit alles het gevolg nadat hij in Vietnam heeft gevochten.

Nu, Asher heeft denk ik toch een deel van de genen van zijn vader geërfd, want echt medelijden heeft hij ook niet met diegenen die hem niet willen helpen met zijn zoektocht naar Ivan. Een koppel afgeschoten tenen en wild om zich heen geklop met een stevig schop zijn enkele handelingen die hij vervolgens demonstreert. Door zijn doofheid en de angst om aanzien te worden als een achterlijke als hij ook zijn mond maar opentrekt, maakt dat de gehele film Asher oorverdovend stil is. Geen klank komt over zijn lippen, waardoor hij genoopt is om zich te bedienen van gebarentaal en gezichtsuitdrukkingen. Ondanks die klankloze rol, vond ik het toch een prachtprestatie van deze voor mij onbekende acteur. Daarnaast zijn Candace Smith en Kevin Gage (als bloedbroeder Tank) zeker vermeldenswaardig met enkele schitterende momenten.

Maar achteraf bekeken is “My father die” toch niet echt een overweldigende film. De verhaallijn komt nogal slapjes over en het hele verhaal lijkt op een samenraapsel van willekeurige gebeurtenissen waarbij vreselijke brutaliteiten niet worden geschuwd. Spijtig genoeg is de ontknoping een beetje overdreven. Het leek eerder op een modernere versie van een vuurgevecht uit een ouderwetse cowboyfilm. Ik ben niet echt een aanhanger van dit soort exploitatie films over achtergestelde wijken waar toekomstloze individuen hun tijd verdoen aan banale en onwereldse bezigheden. En zeker niet als het gebruikt geweld zo onzinnig, doelloos en onverschillig is. De film overtreft “American Muscle” moeiteloos en neigt een soort cultstatus te willen verwerven zoals “VANish”. Dat ik niet geneigd was om het vroegtijdig af te zetten, is dan ook weer een positief teken. Ik ben er wel van overtuigd dat Asher’s laatste gedachte de volgende zin bevatte “It’s better to burn out than to fade away”.

3*

Behoorlijk bruut,en ongepolijst regie regiedebuut van Mr Sean Brosnan.

Die je vrij snel bij de strot grijpt.

De locatie,het typische zuiden van de US is geheel in stijl.

Met soms wat kansarmen mensen in een kansarmen omgeving.

En het geweld is zoals gezegd dus behoorlijk bruut,maar nergens slaat het echt door tot het cartooneske.

Het blijft natuurlijk wel een doorsnee,doch lekker grof revenge verhaal.

Maar er zijn er zat die voor minder door gaan.

De soundtrack met o.a punk en industrial noise is passend .

Geen grote voldoende waard,maar absoluut een zeer goed debuut van de zoon van pierce,die tevens ook het scenario schreef.

Kijk uit naar meer van deze man,want hij is er blijkbaar toe in staat om zijn eerste film behoorlijk op te vallen.

Goede 3 * van deze kant.

Magere “Hicksploitation” De stijl was vaak wel interessant maar veel van de feitelijke inhoud was dat niet. Die stijl zag eruit als een soort mash-up van Bayou-exploitatie en arthouse. Deze film verrast alleen nauwelijks. Daarvoor zijn beide elementen te weinig voor ontwikkeld. Er is onverklaarbaar gedrag van de personages en de film zelf lijkt een lijstje van momenten. Het start nog veelbelovend met een vader die zijn zoon aftuigde. Compleet in zwart-wit geschoten echter al snel veranderd het in kleur en wordt het een eenvoudig wraak-verhaaltje met enigszins misplaatste ambities om iets meer te zijn. Om bij het laatste gedeelte compleet te vervallen in een actiefilm-clichés. Wellicht voor liefhebbers van dat genre dan ook iets boeiender.