North by Northwest (1959)

Geen idee. Zelf zie ik het houterige niet.

'Houterig/wooden'? Is volgens mij ditmaal karakter van personage (gentleman). Daarnaast is leetijdsverschil tussen Grant en zijn love-interest Saint is meer dan 20,5 jaar. Gebruikelijk voor die tijd (I Married a Witch, High Noon, etc.), Grant kan bijna Saints vader wezen.

Los van rol behoort Grant voor mij wel bij groep van wooden-actors van destijds (Gary Cooper, Dana Andrews, Robert Stack, David Niven, Glenn Ford, Fred. March, etc.)

Het "houterige" wordt inderdaad door meerdere users gebruikt. Misschien is het dan ook wel zo, maar het is mij niet echt opgevallen in deze film. Je kan het natuurlijk als iets positiefs zien "a gentleman" maar het kan natuurlijk ook als storend worden ervaren.

Dat klopt niet helemaal, want ik stoor me bijvoorbeeld soms wel aan David Niven, Henry Fonda .... hoe verklaart u dat?

David Niven irriteert mij ook mateloos, in elke rol die hij heeft trouwens, de Amerikaanse Heinz Rühmann. Maar heb ik ook met Bob Hope, de gentleman-komiek. Deze figuren hebben een vrouwelijke evenknie in de vorm van ene Doris Day. Zal wel hun 'body-talk' zijn.

Hitchcock had voor deze film ook Niven kunnen kiezen ipv Grant.

deze film heeft weinig indruk op me gemaakt veel te lang niet boeiend.

voor die tijd vast wel een topper maar ik werd er slaperig van.

krappe voldoende voor mij.

Gezien de comments hieronder mag ik me precies gelukkig prijzen dat ik me goed kan inleven in andere tijdsgeesten.

Met mijn prille 20 lentes is deze film van ver voor mijn tijd en toch vind ik em prachtig.

Da manier van filmen is zeker en vast niet zoals die van nu, maar dat moet ge dan ook helemaal niet verwachten als je een film als deze gaat zien, integendeel.

En het sterke verhaal, de actie (die ondertussen toegegeven wel zwaar verouderd is), de wendingen, het sterke acteerwerk,... daar kan toch niets op aangemerkt worden?

Conclusie voor mij: fantastische film die ge moet gezien hebben!

Zo, mijn tweede aanschouwing van Hitchcock. Al had ik deze heeel lang geleden ook nog grotendeels gezien en toen vond ik hem ook al erg spannend, maar kon niet op de naam komen. Vorige week op dvd gekocht en weer eens kunnen zien en het was na Psycho weer een heerlijke en goed in elkaar gezette film. Echt tijdloos voor een film uit 1959.

Om te beginnen vond ik de hoofdrolspeler Gary Grand erg subliem als Robert Thornhill, een nogal bijdehand brutaal mannetje die een paar keer gewoon op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd is en er ingeluist word en landelijk gezocht word. Wat toch wel weer een spannende en sfeervolle "dwars door Amerika" film word. De sfeer is ook erg mooi, vooral in die middle of nowhere scene met die vliegtuig en ook die vrouw was erg goed, maar ook buitengewoon mysterieus. Het einde is erg spannend.

Weer een klassieker van Hitchcock!

4,5*

Ik had telkens het idee naar een vertraagde voorganger van een James Bond film te kijken. Het ging me iets te langzaam allemaal, maar het verhaal stak goed in elkaar. De finale is ook mooi verzorgd. Het voldeed dus wel, maar ik had er meer van verwacht.

@notsub. Weet niet hoe, maar via medium Blu-ray lijkt alles sneller te verlopen.

Dat is dan ook werkelijk de enige expliciete 'hint' in deze film. Er zijn genoeg kleine details en hints die je bij de eerste kijkbeurt nooit zullen opvallen. Overigens is die opmerking van de meneer bij de bushalte m.b.t. dat vliegtuigje (voor mij) wel degelijk effectief. Het bouwt mooi de spanning op. Ik vind je standpunt dan ook iets te kort door de bocht.

Fantastische Hitchcock. Eentje om nog eens te zien, want hoewel het verhaal 130 minuten bestrijkt, is het eigenlijk behoorlijk geconcentreerd spul met veel details en weinig rompslomp. De subtiele spanning in bijvoorbeeld Rear Window smaakt mij nog net wat meer, maar dit grootse actieavontuur heeft zoveel klassieke passages dat het evenmin een onmisbare prent is.

North by Northwest of De Man Die Verdwijnen Moest, ha die titel gebruiken we maar niet

een goede film, een spannende film, een film nauwelijks aangetast door de tand des tijds

mooi beelden, fraaie kleuren en de film is een halve eeuw oud!

verplichte kost voor de huidige generatie filmregiseurs

een prachtig huis trouwens in de slotscène bij het monument

4,0 sterren

ik had vandaag The Prize (uit 1963) met Paul Newman gezien, en zag dat deze film ook geschreven was door Ernest Lehman.

North by Northwest blijft een goede film, maar liefhebbers zouden ook The Prize een kijkje moeten geven

The Prize (1963)

Bedoel je waar je The script schrijft twee keer The prize? Zetduiveltje?

ja, inderdaad.

ik heb het nu aangepast

Niet veel anders is mijn mening dan bovenstaande bericht, heb alleen wat aanvullingen. Ik hou niet zo van het mysterie-genre en heb alles van Hitchcock alweer geruild. Alleen Psycho niet. Waar je bij Psycho nog een uitleg krijgt aan het eind en daarmee de film voor mijn gevoel af is en vind ik dat bij deze film toch niet. De korte slotscène is wel grappig gedaan, maar ik blijf toch wel met vraagtekens omtrent Mason. Ik lees op Wikipedia wel ....... maar duidelijk in de film wordt dat toch niet. Misschien zijn er alternatieve eindes.

Het middengedeelte blijft het wel een goede film en ik heb dan ook wel weer genoten van eerder genoemde scènes maar het begin en einde vind ik dus minder. Ik lees verder op Wiki, dat MGM wilde knippen, maar dat Hitchcock niet wilde. Had voor mij wel gemogen, ik vind het nu wat aan de lange kant.

Gary Grant doet het leuk, James Stewart had het denk ik ook wel goed gedaan.

Als ik de muziek los van de film zou beluisteren zal ik er waarschijnlijk niet veel aan vinden, maar op de manier zoals nu bij de film is het toch vaak heel goed gekozen, zeer indringende muziek.

Ik vind vergelijkingen met James Bond helemaal niet goed. Die films kwamen pas later. In 1959 kon je die vergelijking niet maken, zou niet weten waarom je dat nu wel zou moeten doen.

Leuk dat ze hem weer op België hebben uitgezonden, zodat ik hem nu weer in bezit heb. Dit is dan ook de reden dat ik vandaag mijn stem weer op 4.0 zet maar de film haalt het toch niet bij Psycho.

Omdat je met de kennis van nu iets over een film van toen zegt. Lijkt me toch niet zo vreemd dat wanneer je deze film wilt beschrijven, je 007 daar op een of andere manier in betrekt. En Hitchcock was zelfs nog even in de running om Thunderball te regisseren.

De eerste Bond-verfilming Dr No kwam weliswaar pas in 1962 uit, maar de 007-boeken verschenen al vanaf 1953, en bovendien zag Ian Fleming zelf in Cary Grant de ideale Bond-vertolker. Dus is het aardig om eens te kijken in hoeverre Roger Thornhill al als een soort voorloper van Bond kan worden gezien. (Hoewel ik dat zelf niet zo zie, al was het alleen al vanwege het feit dat Thornhill slechts tegen wil en dank terechtkomt in ellende die Bond uit hoofde van zijn beroep min of meer opzoekt. Maar hun beider onverstoorbaarheid daarentegen...)

Het is dat er één begint met de link naar James Bond te leggen, waarna nog meerdere volgen om die link ook te leggen. Het zal wel, mag ook wel, maar als ik het hier niet had gelezen had ik die link zelf niet gelegd, hoewel ik toch vele Bond-films heb gezien.

Het is gewoon het verhaal over een man die in een mysterie terechtkomt, weliswaar wordt dit mysterie al ontrafeld terwijl er nog een stuk film volgt. Uiteindelijk wordt het dan ook een soort missie, maar toch een heel andere dan een missie van 007, die vaak de opdracht krijgt om "een vijand uit te schakelen en daarom toestemming heeft om te doden"

Het is wel vaker zo dat boeken eerder verschijnen om later verfilmd te worden, maar genoeg boeken die nooit verfilmd worden, dat is aan filmmakers of die er wat in zien.

Ik vind zoals vaker de genre-aanduiding op deze site ook weer niet geheel correct. Bij IMDb staat adventure, mystery, romance.

Thriller? avontuur misschien ook wel maar bovenal toch mystery, daar staat Hitchcock toch om bekend. Met het uitzoeken wie Kaplan is, is het toch duidelijk vooral mysterie.

Ehmmm... eerlijk is eerlijk, ik ook niet. En ik kan me Cary Grant ook absoluut niet als James Bond voorstellen, maar het gegeven dat Fleming Bond op Grants screen persona zou hebben gebaseerd is gewoon te bizar om geen aandacht aan te besteden. Maar je hebt helemaal gelijk, wat mij betreft genoeg over James Bond in de context van deze film.

En wat het genre betreft, van films met het gegeven van een man die (1) verdacht wordt van moord, (2) door zowel de politie als door de echte moordenaars achterna wordt gezeten en (3) uit hun handen moet blijven terwijl hij zijn eigen onschuld moet bewijzen, is Hitchcock al sinds The 39 steps uit 1935 de ongekroonde koning. Maar aangezien Hitchcockian mistaken identity thriller geen levensvatbare genre-aanduiding is, zou ik het zelf eerder op comedy-thriller houden.

edit: ik heb de opmerking twee jaren geleden ook al gemaakt zie ik.

Het is moeilijk om een film in hokjes te plaatsen, vooral zoals deze waar wel meer genres vertegenwoordigd zijn. Zelf zou ik het aanduiden: mysterie/avontuur.

Een film met mysterie.

Werkelijk prachtig gefilmd (kleuren, contrasten, locaties, alles!) en met uitstekend ondersteunend geluid. Bizarre settings, zo’n bushalte midden in een eindeloos leeg landschap bv, magnifique! Net als de ontmoeting in het bos met perfecte symmetrie van de kale boomstammen, de twee auto’s en twee mensen. Van dat soort beeldcomposities kan ik echt genieten.

Ook leuke humor en volop subtiele woord- en taalgrapjes als:

“Roger O. Thornhill. What does the O stand for? Nothing.”

Alleen….. moeder Thornhill is ongeveer even oud als haar zoon?

Dat vond ik een tikje een vreemde casting.

Ja dat viel mee mij ook. Wel grappig maar het leek toch eerder man en vrouw. Grant was ook al te oud voor de rol. Maar goed, verder vind ik het toch een prima keuze.

Op zich prima acteurs. Het was slechts even verwarrend toen hij haar moeder noemde. Misschien hadden ze iets meer met make-up kunnen doen

Sterker nog, ik heb wel eens gelezen dat Jessie Royce Landis in werkelijkheid één jaar jonger dan Cary Grant was - een pikant detail doet het altijd goed, nietwaar. Maar nee, zij is ruim zeven jaar ouder dan hij, hoewel dat nog altijd formidabel jong is om al een kind te hebben gekregen . Maar ja, Hollywood hè, acteurs kunnen daar kennelijk langer "leeftijdloos" mee dan actrices...

Zou het echt Hollywood zijn, of meer de acceptatie van een oudere vent met een jongere vrouw terwijl andersom toch minder wordt geaccepteerd. Met andere woorden, hoe zou de film eruit hebben gezien als zij (als dochter) tegen Gary had gezegd pa.

Niet dat ik even de Hitchcock kenner wil uithangen. North By Northwest is slechts de vierde film die ik van de beste man zie. Dit avontuur deed me erg denken aan The 39 Steps. Weer zo’n heerlijk verhaal over een onschuldige man die door twee partijen achterna gezeten wordt. De huidige notering op plaats 56 in deze top 250, vind ik aan de hoge kant. Toch valt er niet te ontkennen, dat dit het werk van een meester is. Ik heb absoluut genoten van de karakters die neergezet worden. Roger Thornhill is een interessant karakter, maar Vandamm en Eve kendall trekken meer aandacht. James Mason spreekt precies zoals ik hem ken van de shows van Eddie Izzard. Dat maakte het iets moeilijker om zo’n serieuze rol te aanschouwen, maar dat maakt hem geen slechter acteur.

Ondanks dat alles wat gedateerd aandoet, doet dat geen afbreuk aan het sterke plot. Er zijn genoeg leeftijdsgenoten van North by Northwest die na een half uur vervelen. De wendingen en dialogen zijn erg goed. Op de juiste momenten voorziet Hitchcock de kijker van spanning. Steeds weer komen er benarde situaties, waar soms leuke of creatieve oplossingen voor gevonden wordt. North By Northwest heeft natuurlijk die kenmerkende sleutelscenes, zoals die met dat sproeivliegtuig of de finale op Mount Rushmore. Zelf vond ik de veilingscene ook erg goed, evenals die typische Hitchcockmomenten in de trein. Bijna 25 jaar na The 39 Steps werkt het ‘onschuldige man op de vlucht’verhaal nog steeds. Een lekker diverse en vooral degelijke film.