Sommarnattens Leende (1955)

Een nogal verrassende film voor 'een Bergman', érg grappig, en aangenaam om te bekijken. De verwikkelingen tussen de personages zijn vaak nogal déjà vu, maar het wordt met zo'n sérieux gespeeld dat het echt hilarisch wordt. Daar komt nog bij dat het eigenlijk wel leuk is dat je alles van mijlen afstand ziet aankomen. Bovendien is de film op sommige momenten echt poëtisch en zelfs ontroerend, en prachtig geacteerd (en het vrouwelijk schoon is ook zeker het bekijken waard). Een 4 * verdient hij misschien net niet, maar ik zal het voorlopig maar door de vingers zien .

Ik weet niet in wat voor stemming Bergman verkeerde toen hij deze film maakte, maar dat hij in een zwaarmoedige bui was, dat kan ik mij absoluut niet voorstellen. Als romantische komedie vond ik deze film in ieder geval erg geslaagd. Qua sfeer doet deze film mij enigszins denken aan het eerste deel van Fanny & Alexander, dat ook erg luchtig was. Het verhaal was eigenlijk maar flinterdun, maar ja, waarom zou je hier om malen. Het spel van de mooie jonge dames was toch heerlijk om te zien. Ook de russische roulette tussen de edelman en de advokaat was zeer komisch. Film haalt het natuurlijk niet bij zijn latere meesterwerken zoals "Det sjunde inseglet" en "Tystnaden", maar dat waren natuurlijk totaal andere films die toch meer filosofisch en psychologisch waren wat zo kenmerkend is voor het werk van Bergman.
Neen, ik vond deze Bergman een leuke afwisseling tussen zijn doorgaans zwaarmoedige films.

4,0*

Romantische komedie in toch wel typische Bergman stijl, dus inclusief de schijnbaar achteloze bespiegelingen over relaties en hoe ze voortvloeien uit persoonlijke emoties.

Prachtige (!!) Jacobsson en Harriet Andersson en een uiterst merkwaardige ontdekking opeens wanneer (kennelijk) het origineel van het Sinterklaasliedje o, kom er eens kijken langs komt . :

YouTube - Freut euch des Lebens ...

Dat Ingmar Bergman af en toe wat minder zware films maakt, wist ik wel, maar toch was ik nog wel enigszins verrast met dit uitermate luchtige tussendoortje, dat verre van zwaar is. Maar dat is helemaal niet erg, en ook wel eens lekker om te kunnen constateren.

Het is een leuke film, die ook enigszins doet denken aan Woody Allen zijn Midsummer Night’s Seks Comedy. Niet geheel verwonderlijk, want Allen haalde in die tijd weleens vaker zijn inspiratie voor zijn films bij Bergman vandaan. Terug naar deze film maar weer. Smiles of a Summer Night is een romantische komedie, die het vooral moet hebben van de interactie tussen de acteurs en de dialogen. Hoewel het soms wat toneelachtig oogt, loopt dat overigens allemaal wel vrij lekker. Niet alles is even goed, maar het niveau is goed genoeg om mij af en toe toch een glimlach te bezorgen.

Wel is het typisch zo’n film, die niet echt lang blijft hangen, maar dat is ook niet erg. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg, heeft een aantal erg vermakelijke scenes, en is zeker aangenaam tijdverdrijf. Misschien is het wel de meest ideale film om aan te beginnen, als je nog nooit wat van Bergman gezien hebt.

3,0*

Snap niet dat velen dit zo luchtig vinden, dan moet je de scherpe dialogen wel volledig buiten beschouwing laten. En ondanks dat alle geliefden elkaar aan het einde krijgen is dit toch geenszins te vergelijken met de gemiddelde Hollywood-komedie uit die tijd, daarvoor is Bergman veel te pessimistisch over de liefde en over zijn personages. Prima film verder, Glimlach van een zomernacht bewijst maar weer eens dat ook de vroege Bergmans het aanzien nog steeds waard zijn.

Wie-doet-het-met-wie-komedie waarin het bijeenbrengen van de juiste liefdeskoppels vergeleken wordt met militaire strategie. De mannen denken dat ze de touwtjes in handen hebben, maar eigenlijk zijn het de vrouwen die hen de juiste kant op manipuleren. Bemerk dat het huweijk tussen Fredrik en Anne niet geconsummeerd is. Bijgevolg vormt het geen moreel bezwaar als Anne op haar stiefzoon overschakelt. Dat actrice Desiree haar zoontje Fredrik genoemd heeft, suggereert dat Fedrik Egerman de biologische vader is. Het wulpse dienstmeisje Petra krijgt een volwaardige nevenplot, wat me doet denken aan de komische opera's van Mozart. De graaf is een parodie op de ouderwetse militaire helden die duelleren om een vrouw. Zijn intrede wordt aangekondigd met pompeuze marsmuziek.

Een soort klassieke 19de-eeuwse zedenkomedie waarin minnaars, ex-minnaars en aspirant-minnaars de liefde van alle kanten bekijken en analyseren zonder eigenlijk tot de kern te geraken totdat ze zich er aan overgeven onder de invloed van de wijn die wordt geschonken door de oude mevrouw Armfeldt – en als ze dat eenmaal doen lijken ze bijna te zijn vergeten wat ze ook al weer aan het onderzoeken waren. Onder alle komische verwikkelingen, cynische monologen en wanhopige verzuchtingen liggen kleine inzichtjes die je al dan niet kunt oppikken en/of zelfs navolgen, maar Bergman laat je geheel vrij. Zoals bij hem gebruikelijk subliem geacteerd en prachtig gefotografeerd. Hoogtepunt is voor mij het moment waarop temidden van alle (al dan niet gespeelde) luchthartigheid opeens een masker valt wanneer Anne en Charlotte elkaar de loef proberen af te steken met ontboezemingen over de ontrouw van elkaars echtgenoot – en dan ontsteekt de laatste opeens in een uiterst serieuze en door de intensiteit tamelijk onrustbarende tirade over de walgelijkheid van het andere geslacht.

Een ietwat andere Bergman dan wat ik zou associëren met de rest van zijn oeuvre. Eentje die me ook iets minder aansprak, al vond ik het bij momenten zeker charmant. Visueel sowieso sterk zoals altijd met fraaie plaatjes.

Vrije liefde en heen en weer gefladder met een humoristisch laagje. Qua vrije moraal kon het wel tellen in de jaren 50. Luchtig en vermakelijk en niet zo zwaar als vele van zijn andere films. Best wel eens fijn om gezien te hebben.

Een wat atypische film van Ingmar Bergman. Veel luchtiger dan wat je van zijn bekendere titels gewoon bent. Nochtans zat Bergman niet bepaald goed in zijn vel dat moment. Sterk vermagerd en wat depressief. De film zal wat therapeutisch gewerkt hebben. En deels autobiografisch misschien? Gezien zijn stukgelopen relatie met Harriet Andersson en prille liefde voor Bibi Andersson (die beiden in de film te zien zijn).

Het is een zeer toegankelijke film en voor wie het werk van Bergman soms te zwaar vindt, lijkt dit een betere optie. Langs de andere kant mist het daardoor wel de nodige creativiteit en typische stempel van Bergman die hem net een bekend regisseur maakte.