Sommarnattens Leende (1955)

Een nogal verrassende film voor 'een Bergman', érg grappig, en aangenaam om te bekijken. De verwikkelingen tussen de personages zijn vaak nogal déjà vu, maar het wordt met zo'n sérieux gespeeld dat het echt hilarisch wordt. Daar komt nog bij dat het eigenlijk wel leuk is dat je alles van mijlen afstand ziet aankomen. Bovendien is de film op sommige momenten echt poëtisch en zelfs ontroerend, en prachtig geacteerd (en het vrouwelijk schoon is ook zeker het bekijken waard). Een 4 * verdient hij misschien net niet, maar ik zal het voorlopig maar door de vingers zien .

Ik weet niet in wat voor stemming Bergman verkeerde toen hij deze film maakte, maar dat hij in een zwaarmoedige bui was, dat kan ik mij absoluut niet voorstellen. Als romantische komedie vond ik deze film in ieder geval erg geslaagd. Qua sfeer doet deze film mij enigszins denken aan het eerste deel van Fanny & Alexander, dat ook erg luchtig was. Het verhaal was eigenlijk maar flinterdun, maar ja, waarom zou je hier om malen. Het spel van de mooie jonge dames was toch heerlijk om te zien. Ook de russische roulette tussen de edelman en de advokaat was zeer komisch. Film haalt het natuurlijk niet bij zijn latere meesterwerken zoals "Det sjunde inseglet" en "Tystnaden", maar dat waren natuurlijk totaal andere films die toch meer filosofisch en psychologisch waren wat zo kenmerkend is voor het werk van Bergman.
Neen, ik vond deze Bergman een leuke afwisseling tussen zijn doorgaans zwaarmoedige films.

4,0*

Romantische komedie in toch wel typische Bergman stijl, dus inclusief de schijnbaar achteloze bespiegelingen over relaties en hoe ze voortvloeien uit persoonlijke emoties.

Prachtige (!!) Jacobsson en Harriet Andersson en een uiterst merkwaardige ontdekking opeens wanneer (kennelijk) het origineel van het Sinterklaasliedje o, kom er eens kijken langs komt . :

YouTube - Freut euch des Lebens ...

Dat Ingmar Bergman af en toe wat minder zware films maakt, wist ik wel, maar toch was ik nog wel enigszins verrast met dit uitermate luchtige tussendoortje, dat verre van zwaar is. Maar dat is helemaal niet erg, en ook wel eens lekker om te kunnen constateren.

Het is een leuke film, die ook enigszins doet denken aan Woody Allen zijn Midsummer Night’s Seks Comedy. Niet geheel verwonderlijk, want Allen haalde in die tijd weleens vaker zijn inspiratie voor zijn films bij Bergman vandaan. Terug naar deze film maar weer. Smiles of a Summer Night is een romantische komedie, die het vooral moet hebben van de interactie tussen de acteurs en de dialogen. Hoewel het soms wat toneelachtig oogt, loopt dat overigens allemaal wel vrij lekker. Niet alles is even goed, maar het niveau is goed genoeg om mij af en toe toch een glimlach te bezorgen.

Wel is het typisch zo’n film, die niet echt lang blijft hangen, maar dat is ook niet erg. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg, heeft een aantal erg vermakelijke scenes, en is zeker aangenaam tijdverdrijf. Misschien is het wel de meest ideale film om aan te beginnen, als je nog nooit wat van Bergman gezien hebt.

3,0*

Snap niet dat velen dit zo luchtig vinden, dan moet je de scherpe dialogen wel volledig buiten beschouwing laten. En ondanks dat alle geliefden elkaar aan het einde krijgen is dit toch geenszins te vergelijken met de gemiddelde Hollywood-komedie uit die tijd, daarvoor is Bergman veel te pessimistisch over de liefde en over zijn personages. Prima film verder, Glimlach van een zomernacht bewijst maar weer eens dat ook de vroege Bergmans het aanzien nog steeds waard zijn.

Een soort klassieke 19de-eeuwse zedenkomedie waarin minnaars, ex-minnaars en aspirant-minnaars de liefde van alle kanten bekijken en analyseren zonder eigenlijk tot de kern te geraken totdat ze zich er aan overgeven onder de invloed van de wijn die wordt geschonken door de oude mevrouw Armfeldt – en als ze dat eenmaal doen lijken ze bijna te zijn vergeten wat ze ook al weer aan het onderzoeken waren. Onder alle komische verwikkelingen, cynische monologen en wanhopige verzuchtingen liggen kleine inzichtjes die je al dan niet kunt oppikken en/of zelfs navolgen, maar Bergman laat je geheel vrij. Zoals bij hem gebruikelijk subliem geacteerd en prachtig gefotografeerd. Hoogtepunt is voor mij het moment waarop temidden van alle (al dan niet gespeelde) luchthartigheid opeens een masker valt wanneer Anne en Charlotte elkaar de loef proberen af te steken met ontboezemingen over de ontrouw van elkaars echtgenoot – en dan ontsteekt de laatste opeens in een uiterst serieuze en door de intensiteit tamelijk onrustbarende tirade over de walgelijkheid van het andere geslacht.

Een ietwat andere Bergman dan wat ik zou associëren met de rest van zijn oeuvre. Eentje die me ook iets minder aansprak, al vond ik het bij momenten zeker charmant. Visueel sowieso sterk zoals altijd met fraaie plaatjes.

Vrije liefde en heen en weer gefladder met een humoristisch laagje. Qua vrije moraal kon het wel tellen in de jaren 50. Luchtig en vermakelijk en niet zo zwaar als vele van zijn andere films. Best wel eens fijn om gezien te hebben.

Een wat atypische film van Ingmar Bergman. Veel luchtiger dan wat je van zijn bekendere titels gewoon bent. Nochtans zat Bergman niet bepaald goed in zijn vel dat moment. Sterk vermagerd en wat depressief. De film zal wat therapeutisch gewerkt hebben. En deels autobiografisch misschien? Gezien zijn stukgelopen relatie met Harriet Andersson en prille liefde voor Bibi Andersson (die beiden in de film te zien zijn).

Het is een zeer toegankelijke film en voor wie het werk van Bergman soms te zwaar vindt, lijkt dit een betere optie. Langs de andere kant mist het daardoor wel de nodige creativiteit en typische stempel van Bergman die hem net een bekend regisseur maakte.

Bergman is vooral bekend van z’n ernstige drama’s, maar hij had ook een luchtige kant. De titel van deze lichtvoetige komedie is een knipoog naar Shakespeare.

Vier mannen en vier vrouwen zijn ongelukkig in de liefde. Ofwel zijn ze eenzaam, ofwel zitten ze met een “foute” partner opgescheept. Wanneer ze in een landhuis bijeenkomen, is dat het begin van een romantische stoelendans. De mannen zijn jagers, maar uiteindelijk zijn het de vrouwen die bepalen wie aan wie gekoppeld wordt. Ten slotte komen ze allemaal bij de “juiste” partner terecht: adel met adel, bediende met bediende, ervaren minnaar met ervaren minnares, jonge minnaar met jonge minnares. Op elk potje past een dekseltje.

Het is van belang dat het tweede huwelijk van Fredrik, met de veel jongere Anne, niet geconsummeerd is, want dat laat de mogelijkheid open om het in de toekomst te ontbinden. De waardigheid van Fredrik wordt onderuit gehaald wanneer hij ter vervanging van z’n natte kleren een narrenpak aan moet trekken. Graaf Malcolm zou een typetje uit een oude klucht kunnen zijn – een edelman met monocle, die elke liefdesrivaal uitdaagt tot een duel.

Er komen verschillende spelletjes in voor: kegelen, croquet, patience en Russische roulette. Haantjesgedrag en valsspelen horen daarbij. Dit symboliseert het feit dat ook de liefde als een spel wordt opgevat in deze warme juninacht. Ook het theaterintermezzo past daarbij.

De nadruk ligt op de dialogen, maar er zijn tevens mooie plaatjes van het landgoed in Skåne, met zwanen op een vijver die het zonlicht reflecteert. Eva Dahlbeck zingt het volkslied Freut Euch des Lebens - dezelfde melodie als Komt Toch Eens Kijken van Nonkel Bob. Deze lichtere Bergman hoeft niet in de schaduw te staan van z’n latere werk.