Dread (2009)

Net deze film bekeken, en ondanks mijn lage verwachtingen is hij me toch meegevallen. Af en toe tikkeltje langdradig en voorspelbaar, maar wel interessant om een keer gezien te hebben. Erg leuke hoofdrolspeler ook, die ik onder andere ken van Twilight. Hij zet zijn rol overtuigend neer, en hij is ook een plezier om naar te kijken.
De andere hoofdrolspeler is ook zeker niet mis. Zijn sociopatische neigingen en zijn obsessie betreft het onderzoeken van angst zijn zeer geloofwaardig.

Het einde daarentegen vond ik wel verrassend, de arme kerel kreeg een bijl in zijn borst en daar was ik niet zo blij mee. En het feit dat Cheryl dr lover mocht opvreten op het einde, was helemaal sick. Mijn maag draaide om, bah.

Een ding is zeker, honger had ik na het zien van deze film niet.

Best een zieke film vooral die gast is gek.

In het begin is het allemaal vrij normaal een leuk onderzoek.

Je weet die gast is niet helemaal 100% ach ja.

Rest nog een ziekelijke weg te gaan.

Sterk geacteerd en prima horror.

3,5 ster

Langdradige zever. Vroegtijdig afgezet omdat er totaal niets spannend of noemensaardig in voor komt. Bovendien was het allemaal vrij donker en gewoon niet interessant gefilmd.

Special effects trekken op niets. En het verhaal is immens slecht.

Naar een kortverhaal van Clive Barker, al heeft de scenarist voor behoorlijk veel nieuwe input gezorgd. Ten goede meestal, want ondanks de enorme vaart in de film, blijft de inhoud kwalitatief hoogstaand. Veel aandacht voor de psychologische verklaringen en neveneffecten van trauma’s en angsten (uiteraard), maar daartegenover wordt voldoende viezigheid geplaatst zodat doorwinterde horrorfanaten een vette kluif hebben aan deze film. In dat opzicht een onvervalste Barker.

Audiovisueel ook dik in orde. Erg “vuil” en beklemmend geschoten, waardoor het medeleven met de (goed vertolkte) personages gaandeweg groeit. Behalve het nogal willekeurige einde, wat ik echt een afknapper vond, is er niets mis met dit filmpje. Integendeel, het mag zich tot een van de betere Barker-verfilmingen rekenen, naast Hellraiser en Midnight Meat Train. Best gek achteraf bekeken, aangezien ik het originele verhaal veruit het minste vond van wat ik al van Barker gelezen heb. Op naar The Madonna en Pigblood Blues.

Dread is echt een film wat te traag begint en goed eindigt.

Het 1e uur gebeurt er eigenlijk vrij weinig, je kan het ook eigenlijk nauwelijks horror noemen. Vanaf een uur gebeurt er eindelijk iets en wordt het wat spannender.
Er zitten aardige sadistische scenes is die echt te ranzig voor woorden zij( Cheryl die bedorven stuk vlees vol met wormen e.d. van een week oud eet), het einde is ook redelijk verassend en niet helemaal zoals je zou verwachten in een film als dit, al had ik het wel door als ik eerlijk mag zijn.

Toch nog een redelijk filmpje, ondanks het trage 1e uur. Het is echter niet pure horror, dus laat je niet misleiden door het genre wat hier aangegeven staat.

2,5*

Interessant filmpje.

Deed wat aan als een Pop Skull extra-light. Beetje datzelfde groezelige sfeertje en diezelfde setting, alleen dan wel een stuk braver en toegankelijker. Hoewel dat laatste toch ook wel lijkt tegen te vallen.

Best knap geschoten. Erg mooi kleurgebruik en sterk spel met schaduwen. Editing is wat braafjes, hoewel de korte horror stukjes het eerste uur toch erg effectief waren. Soundtrack ook best in orde, zorgde bij een aantal scenes voor wat extra sfeer.

Idee is verder wel aardig maar een beetje cliché. Ik ben eigenlijk best wel blij dat het niet op een meer filosofische kant benaderd werd. Een film maakt zich dan al makkelijk belachelijk.

Acteerwerk verder ook best in orde, en een geinige finale met een aantal ranzige stukjes, hoewel het nooit echt gore bloederige horror wordt.

Kreeg alleen de Pop Skull vergelijking niet echt uit m'n hoofd tijdens het kijken van deze film. Niet dat de films nu zoveel op elkaar leken, maar zag daardoor wel telkens op welke vlakken Dread nog een stuk beter gekund had.

Wel een dikke en aangename 3.5*

Aardige film, die zich ook best wel verrassend opbouwt. Voor de gore hoef je deze film niet te zien, maar er zitten wel degelijk enkele spannende momenten in.

Rauwe, vrij effectieve horrorfilm gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker. Goed gespeeld en passend naargeestig gefilmd en vormgegeven. Niet overal even overtuigend en geloofwaardig, maar wel spannend en meeslepend. Het einde is bijzonder naar.

Goede film.

Ik heb het boek ook gelezen, en in het begin van de film was het erg moeilijk om wat overeenkomsten te vinden.

Er zijn bepaalde dingen geheel anders dan in het boek geschreven staat, maar dat maakt (volgens mij) een film juist beter(of slechter) dan het boek. Als regisseur moet je, een stempel op de film drukken en dat is hier duidelijk gebeurd.

Het begin is misschien wat slap, maar na 30 minuten wordt het zeker een goede film!

Naar het verhaal van horrorauteur Clive Barker over een afstudeerproject naar angsten gruwelijk uit de hand loopt. After Dark Films staat niet bekend om zijn baanbrekende klassiekers. Dread brengt het er nog redelijk van af. De film bevat een aantal prima elementen, maar weet in het begin geen duidelijke richting te geven. Tegen het einde wordt het beter, maar oogt het als een herhalingsoefening van Martyrs. Aardig om eens gezien te hebben, maar niets nieuws onder de zon. We hebben beter gezien.

De opbouw van van de film duurt lang, maar niet langdradig. Daarvoor blijft de film wel boeien.
Met een goede verhaallijnt en onderbouwd met een sterke soundtrack zorgt ervoor dat je blijft kijken.
Ook het acteerwerk is dik in orden. Zeer overtuigend gebracht door alle acteurs.
De film is eigenlijk in twee delen opgebouwd. De eerste is in feiten het "project". Het tweede deelde uitvoering. Wat best wel tot indrukwekende scenes leid. En ook wel zieke scenes als je het mij vraagt.
Een soort van onderhuidse spanning blijft de film achtervolgen die je als kijker toch echt wel voelt.
Ik vond de film zeer zeker geslaagd en ook wel verrassend. Vooral het einde is erg sterk!!!
Zeer zeker de moeite waard om eens gezien te hebben, maar je moet hem wel de kans geven.
Van mij een wel verdiende 3,5*

Heb m nou zo'n 45 minuten opstaan,maar ik vind er geen bal aan.
Hopelijk wordt ie beter.
Wat ik lees in het laatste half uur.Laat m nog maar even op staan,denk ik.

Hij is af,en ik kan met zekerheid zeggen dat dit niet de beste film is,die ik ooit gezien heb en ook niet de beste van Clive Baker.
Het laatste half uur is idd beter dan de hele film bij elkaar.
Jammer dat die gestoorde gozer het overleefd.

Vrij lange opstart... op zich niet zo'n probleem maar hier is het ook hoogdravend omdat het een psychologisch thema wil behandelen maar niet verder komt dan het simplistische riedeltje "trauma -> confrontatie met angsten".

Gelukkig schakelt de film een halfuur voor het einde een versnelling omhoog en volgen een paar sterkere scenes waarbij al het voorgaande als 'opstap' kan worden gezien dat toch nog aardig uitpakt. Als horror uiteindelijk best te doen, zeker geen standaardhorror maar ook geen psychologisch pareltje, hangt er een beetje tussenin.

Ik had de soundtrack wat gestoorder verwacht maar verder hangt er een lekker depressief sfeertje en het einde is goed sinister waarbij je ervan uit kunt gaan dat ze zichzelf van kant maakt met het mes i.p.v. Stephen aan gort snijdt.

Rauwe, Engelse horror die erg subtiel is uitgevoerd. Verwondingen zien er goed uit, evenals de ligubere locatie waar Cheryl moest vertoeven. Acteurs spelen erg realistisch en zij weten gezamenlijk deze volledige speelduur boeiend te houden, al voelde de eerste helft een beetje leeg aan. Het feit dat er een aantal gebeurtenissen vast gelegd werden op camera voegde nog wat extra krankzinnigheid toe.

Dread heeft hier op Moviemeter een wel erg laag gemiddelde, wat ik niet terecht vind. Gelukkig maar, want Dread viel mij dus heel erg mee. Wel heb ik deze film in een 90 minuten versie gezien, maar deze beviel eigenlijk erg goed en heb gelukkig niet het idee iets gemist, want dit idee had misschien best langdradig kunnen worden als 'ie langer zou duren dan anderhalf uur.

De film bouwt namelijk best langzaam op, wat op zich geen probleem is voor mij. Een origineel verhaal wordt verteld met af en toe erg toffe scènes zoals de nachtmerries en de scène in de stripclub zijn best wel geniaal eigenlijk.

Het verhaal is erg interessant en is goed verfilmd, het verveeld eigenlijk geen moment en kijkt lekker weg. Goede acteerprestaties, prima geregisseerd ook deze film, helemaal prima eigenlijk.

Zoals eerder gezegd helaas wel een erg willekeurig einde wat een beetje los lijkt te staan van de rest van de film, er mist toch iets waardoor ik hem niet meer dan 3 sterren kan geven.

Deze eens bekeken en 'k vond hem een beetje wisselend. Het eerste uur was een beetje langdradig, maar gelukkig kon de film nog rekenen op een sterk laatste half uur en einde. 'k wist eigenlijk niet echt waarover de film ging gaan en 'k geraakte niet direct in het verhaal. Uiteindelijk was het wel de moeite om door te bijten.

Visueel vond 'k de film wel goed. Zo werden er opeens sneeën tevoorschijn getoverd en het zag er wel realistisch uit.

Het acteerwerk viel wel mee, het was eerder standaard.

Uiteindelijk vond 'k het wel nog een goeie film, alleen spijtig van het eerste uur.

Aardige horrorfilm van Clive Barker alleen oogde het regelmatig wel erg amateuristisch en het acteerwerk is nog best wat aan de zwakke kant. Inderdaad, pas het laatste half uur wil de film nog wel eens wat doen. Het verhaaltje eromheen is dan wel weer erg bijzonder maar toch had het beter uitgewerkt kunnen worden (nouja... de boekverfilming dan want de regisseur heeft dit niet verzonnen)

Redelijk. Niet meer, Niet minder.

3,0*

In de aanloop vaak meer een psycho-drama. Je moet er dan ook genoegen mee nemen dat de film maar een beetje voortkabbelt. Weet ook nergens echt een hoog niveau te vinden, maar voor een keer was het best ok. Er kon veel meer gedaan worden met het gegeven, maar ik heb me niet verveeld mede door de cast die het levend houdt.

3*

Originele en beklemmende film die aantoont dat een jonge acteur als Jackson Rathbone beter verdient dan die kloterige Twilight films, de beste man zet immers hier een erg sterke en overtuigende rol neer. Shaun Evans was overtuigend als slechterik,maar had wat mij betreft bij vlagen iets minder te hoeven overacten als het op gezichtsuitdrukkingen aankomt.

Wat het sterkste punt van de film is, moet toch echt het script zijn. Clive Barker geeft natuurlijk vaak een aanzet voor gave films en ik ben dan ook zeker benieuwd in hoeverre zijn originele verhaal eer is gedaan met deze film. Het script is in ieder geval erg sterk en zeker origineel te noemen. Echt veel expliciete gore hoeven we dan weer niet te verwachten, maar helemaal op het einde komen we een aantal bijzonder ongemakkelijke en naargeestige situaties tegen die zeker impact hebben

Spijtig dat het op het net wat ondergewaardeerd wordt, ik zie dit soort psychologische horror toch vele malen liever dan de honderdste slasher die het genre kopieert.

Lekker origineel een twisted filmpje dit.....er zitten een paar geniale stukjes in.

Na een herzienig staat deze film nog prima overeind.

Ook het acteerwerk word nergen vervelend ofzo....dat gebeurt wel vaker anders in dit genre.

Na gisteren de verdienstelijke Horror / Thriller "Last Shift (2014)" van regisseur Anthony DiBlas te hebben gezien, was het nu de beurt aan deze film welke o.a. bestempeld was met de termen "ziek" en "smerig". Ondanks dat het er wel inzit, vond ik het wel persoonlijk wel meevallen (ik heb wel vaker voor hetere vuren gestaan) en het zit voornamelijk even in de opening (brute gezinsoverval met een bijl), via nachtmerries en in de laatste 30 minuten van het verhaal die deze film vooral genietbaar maken.

Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en weet ook zeker te boeien en ook met de uitvoering zit het wel goed. Helaas is wel het eerste uur van het verhaal wat traag en langdradig, maar eerlijk gezegd paste dat wel goed bij de opbouw van het verhaal en krijg je daardoor ook veel informatie omtrent de drie hoofdrolspelers, de drie studenten die onderzoek doen naar de angsten van mensen, te weten Stephen (verdienstelijk gespeeld door Jackson Rathbone) die vroeger zijn broer heeft verloren tijdens een auto-ongeluk en de vriend is van medestudente Cheryl, Quaid (goed gespeeld door Shaun Evans) die vroeger persoonlijk heeft gezien hoe zijn vader en moeder werden afgeslacht door een psychopaat met een bijl en daardoor nachtmerries heeft gekregen en ook behoorlijk ontspoort is) en Cheryl (verdienstelijk gespeeld door de fraaie Hanne Steen) die vroeger is misbruikt geworden door haar vader en daardoor mede een afkeer voor vlees heeft gekregen, ik vermoed voornamelijk worst . Dus alle drie worstelen (leuke woordspeling omtrent het vorige ) ze zelf ook met bepaalde angsten. Overigens speelt ook nog een andere studente nog een belangrijke rol in dit verhaal en dat is Abby (verdienstelijk gespeeld door Laura Donnelly, die ook nog topless is te bewonderen) waarvan het halve lichaam (inclusief een gedeelte van haar gezicht) is bedekt met een moedervlek en welke een oogje heeft op Stephen. Het eerste uur is overigens niet echt saai, want er gebeurt genoeg via o.a. nachtmerries en ook de interviews m.b.t. angsten waren boeiend en interessant (het komt in het einde ook terug) en ook is er soms bloot te bewonderen van rondborstige vrouwen in een stripclub (Erin Gavin) en die door Quaid geschilderd (Zoe Stollery) worden. Dat laatste overigens voor bepaalde zieke doeleinden.

De laatste 30 minuten van het verhaal vond ik persoonlijk genieten geblazen tot de laatste minuut (de versie die ik heb gezien duurde nog net geen 90 minuten, dus ik vraag me af waar de 108 minuten hierboven op gebaseerd zijn) en die waren ook best sterk. Dat komt vooral op conto van Quaid die dan heerlijk grof te keer gaat tegen Abby, Cheryl, Stephen en Joshua (persoon welke men geïnterviewd heeft m.b.t. angsten). Zo vernedert hij Abby (ze vertrouwde hem en ze heeft ook seks met hem. Hij heeft daarbij overigens ook een leuke nachtmerrie) letterlijk voor de hele school d.m.v. een opgenomen film over haar, waarin ze o.a. bloot is te zien en ook haar moedervlek over bijna de helft van haar lichaam, waarna ze helemaal van streek is en een bad neemt waarbij ze met een bleekmiddel de moedervlek van haar lichaam probeert te verwijderen. Wat hij daarna doet met Cheryl was heerlijk grof en op bepaalde momenten ook lekker smerig. Hij sluit haar namelijk op in een warme kamer met een stuk vlees en wat vliegen. Omdat ze een afkeer voor vlees (haar angst) heeft raakt ze dat in eerste instantie niet aan maar na 5/6 dagen zonder eten en totaal gebroken eet ze het inmiddels zwaar bedorven vlees (de maden kruipen er dan al uit) tot op het bot helemaal op. Dat werd ook allemaal aardig gedetailleerd en goor in beeld gebracht (ik was op dat moment, rond 24:00 uur, overigens een pizza aan het eten, weliswaar zonder maden maar wel met ansjovis en scherpe jalapeños erop)

Het einde waarbij Stephen (nadat hij verneemt wat er met Abby gebeurt is) achter Quaid aangaat met een bijl was sterk en ook best verrassend. Voornamelijk omdat Quaid dat door toeval overleeft en hij daarna het lijk van Stephen (die namelijk per ongeluk dodelijk wordt geraakt met de bijl door Joshua, die ook achter Quaid is aangegaan nadat hij hem door beiden oren heeft geschoten, doofheid was namelijk zijn angst) brengt naar Cheryl (die inmiddels zit opgesloten in een kleine ruimte ergens in de kelder), waarna hij zegt tegen haar "Eens kijken hoeveel honger je daarvoor moet hebben"

Al met al gewoon een aardige Horror die voornamelijk in het laatste gedeelte sterk is en dan vooral genietbaar is voor de pure horrorliefhebber qua hardheid. Mede dankzij dat laatste gedeelte, krijgt deze film van mij een ruime voldoende.

"face the beast"

Clive barker stelt zelden teleur. hij is een horror master.Die soms niet zo goed is als maar wel in het rijtje past als S King, en Wes craven .

Dit is er wel een die beklijft, het duurt even voor dat je er in komt ,

Het tempo is niet hoog, en in het begin gebeurd er niet super veel ( denk je) en je komt er achter dat de nadruk ligt op psychologie .

Maar "no worries"dat word ruimschoots goed gemaakt op het intens heftige einde .

Het is een zeer goede opbouw naar de climax, dus het wat ( wat lijkt eenvoudig) rustige begin is de moeite waard.

sterk

Deze horrorfilm, gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker, kon me maar niet boeien. Dat is voor een groot deel te wijten aan Anthony DiBlasi die de hele film een verzadigde, lugubere look geeft en vervalt in schriktrucjes waar je mij echt niet op de kast jaagt, zoals jump cuts, versnelde beelden en extreem versterkte geluidseffecten. Verder is de relatie tussen de drie hoofdpersonen - die gezamenlijk een onderzoek doen naar 'vrees'- niet geloofwaardig, zeker niet wanneer één van hen toch wel vrij duidelijke trekjes begint te vertonen waardoor ieder normaal denkend mens er meteen de brui aan zal geven. Natuurlijk is er een hoop bloedvergieten en ook nog wat CGI-gegruwel, maar er is te weinig opbouw en de effecten zijn behoorlijk over-the-top waardoor ik er nauwelijks van kon genieten.

Herzien en toch maar een half puntje erbij. Buitengewoon waanzinnig kleurgebruik en daarnaast werd de naargeestige toon ten volste gevoeld. Shaun Evans steelt werkelijk de show als Quaid en ook Hanne Steen speelt bewonderenswaardig. De film loopt ietwat snel van stapel, maar de tweede helft is dermate onvoorspelbaar en luguber dat ik zelfs bij herziening niet helemaal meer wist hoe het af zou lopen. Regisseur Anthony DiBlasi levert met Dread een bijzonder indrukwekkend debuut af.

Dread is gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker. Regisseur Anthony DiBlasi manipuleert enkele elementen van het verhaal. Hij plaatst deze onderdelen iets anders dan het verhaal doet, maar tast de kern van het verhaal niet aan. Dread is een goed verhaal en Dread is een goede film. Psychologische horror die rustig opbouwt naar beklemming en spanning en uitmondt in een heftige apotheose. Ik heb genoten.

Dread heeft een intrigerend plot dat begint bij de student Stephen die filmstudent is en in dat kader een eindopdracht moet maken. Hij ontmoet medestudent Quaid die tamelijk obsessief met het thema angst in de weer is. Samen starten ze het project dat vrij onschuldig begint met interviewsessies waarin de geïnterviewde naar zijn angsten wordt gevraagd. Al vrij snel raakt Quaid verveelt. Hij wil de grenzen verleggen en de angsten meer expliciet maken voor de camera. Stephen ziet dat niet zitten. Quaid blijkt vervolgens over behoorlijk veel overtuigingskracht en fantasie te beschikken.

Een spannend psychologisch spel begint. De film neemt de tijd om zijn personages voor te stellen en door te lichten. Dat gebeurt op een manier die grondig genoeg is om te maken dat emoties of de afwezigheid van emoties zich bij kijker invreten en sfeerbepalend aanwezig zijn. De sfeer is ontzettend benauwend en heeft steeds een wat diffuus en viezig randje. De atmosferische bedding waarin het verhaal zich ontvouwt is niet te negeren en omringt het verhaal blijvend met zijn penetrante gif. Kortom, de sfeer is fantastisch.

De sfeergevoeligheid wordt verhoogd door gebruikmaking van passende nachtmerrieachtige settings, effectief spel met licht en schaduw en met behulp van een sober sounddesign dat er onheilspellend inhakt. Dread is een heerlijke trip die naar de donkere diepten van de psyches van de personages voert en confrontaties met hun oerangsten aangaat. Schokeffecten en bloed worden spaarzaam ingezet. Pas in het laatste deel van de film mondt het psychologische aspect uit in wat plastischer actie. Ook de expliciete horror maakte indruk. Heftig en smerig zijn woorden die het goed beschrijven. Een bevredigend einde trouwens. Verrassend, giftig en sardonisch.

Na afloop verzuchtte ik: “Wauw, wat een fijne horror” en was blij de zwaar beklemmende sfeer van me te kunnen afschudden.