Dread (2009)

Deze horrorfilm, gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker, kon me maar niet boeien. Dat is voor een groot deel te wijten aan Anthony DiBlasi die de hele film een verzadigde, lugubere look geeft en vervalt in schriktrucjes waar je mij echt niet op de kast jaagt, zoals jump cuts, versnelde beelden en extreem versterkte geluidseffecten. Verder is de relatie tussen de drie hoofdpersonen - die gezamenlijk een onderzoek doen naar 'vrees'- niet geloofwaardig, zeker niet wanneer één van hen toch wel vrij duidelijke trekjes begint te vertonen waardoor ieder normaal denkend mens er meteen de brui aan zal geven. Natuurlijk is er een hoop bloedvergieten en ook nog wat CGI-gegruwel, maar er is te weinig opbouw en de effecten zijn behoorlijk over-the-top waardoor ik er nauwelijks van kon genieten.

Duurde wel enige tijd voor ie op gang kwam, mocht allemaal wat sneller komen. Maar 2de deel vd film, als ie echt wel doorslaat, is het toch best vermakelijk. Mensen hun angsten laten zegevieren, mwaja of gewoon de sadist uithangen en martelen Now she gonna eat the boy's meat? Moest ie wat sneller ingang schieten, een 8, nu een mooie 7/10.

had veel meer ingezeten**door de traagheid zat ik al meerder x te denken hem af te zetten**deed ook wel erg aan saw denken**niet unieks dus**een 2 ster meer krijg die niet van mij

[quote][quote][quote]blondiefilmfreak schreef:

had veel meer ingezeten**door de traagheid zat ik al meerder x te denken hem af te zetten**deed ook wel erg aan saw denken**niet unieks dus**een anderhalve ster en niets meer*vervelende en irritante gast die de hooftrol speelt,

een beetje zieke film vind ik het het onderwerp is duidelijk maar die quaid een psychopaat .. en dan nergens politie te bekennen ook wel raar wat er ook gebeurt.en ik vind ook het draait nergens om .vind het geen aanrader . ik ken betere films van clive barker

Redelijk, leuk voor een keer.

Solide.

Dread betekende de binnenkomer voor DiBlasi die waarschijnlijk ook meteen zijn grootste hit met deze film pakte, en mogelijk zelfs zijn beste. Ik moet nog een aantal van zijn werkjes zien, maar diegene die ik nog wil zien zijn voor een groot deel negatief beoordeeld. Zijn betere werk heb ik nu waarschijnlijk al gezien. Dread is dat ook zeker.

Een voordeel van deze film is dat het lekker luguber en macaber te werk gaat. Dat het op een werkje van Clive Barker gebaseerd is mag ook zeker duidelijk zijn, want de fantasierijke sfeer gecombineerd met een gemene ondertoon doen inderdaad wat denken aan het werk van Barker. Toch is fantasy niet een prominent gedeelte van de film, die gaat eerder naar het gegeven en de gedachtegang van de personages, maar de sfeer smaakt bovennatuurlijk.

Aardige editing en effecten, de film ziet er keurig uit op het vlak van horror. Sterk kleurgebruik met een aardige bijbehorende sfeerzetting. Fijn ook dat de film de smerige kant van horror niet schuwt. Echt verontrustend is het niet, maar Dread durft niettemin wat verder te gaan dan de gemiddelde horrorfilm. Dat maakt van het debuut van DiBlasi een redelijk eigen werkje.

Acteerwerk is niet briljant maar wel aardig. Het is inderdaad jammer dat de chemie niet zo goed werkt omdat de personages daarvoor niet intrigerend genoeg zijn. De relaties zijn ook erg oppervlakkig uitgewerkt waardoor je niet echt iets voor ze voelt. Niettemin blijft DiBlasi wel proberen, maar vergeet zich daarmee soms op de horror te focussen en juist daar moet de film het van hebben.

Erg eng is het niet, maar het staat garant voor een goed avondje aan vermaak dat snel voorbij vliegt. Er hangt een professioneel en vakkundig sfeertje over de film die het de juiste toon voor wat gruwel, horror en angst geeft. Zeker geen tegenvaller, maar wellicht dat dit niet de film is waar het grote publiek dol op zal zijn. Jammer dat DiBlasi niet niveau niet meer kon aanraken met zijn latere projecten.

Herzien en toch maar een half puntje erbij. Buitengewoon waanzinnig kleurgebruik en daarnaast werd de naargeestige toon ten volste gevoeld. Shaun Evans steelt werkelijk de show als Quaid en ook Hanne Steen speelt bewonderenswaardig. De film loopt ietwat snel van stapel, maar de tweede helft is dermate onvoorspelbaar en luguber dat ik zelfs bij herziening niet helemaal meer wist hoe het af zou lopen. Regisseur Anthony DiBlasi levert met Dread een bijzonder indrukwekkend debuut af.

Dread is gebaseerd op een kort verhaal van Clive Barker. Regisseur Anthony DiBlasi manipuleert enkele elementen van het verhaal. Hij plaatst deze onderdelen iets anders dan het verhaal doet, maar tast de kern van het verhaal niet aan. Dread is een goed verhaal en Dread is een goede film. Psychologische horror die rustig opbouwt naar beklemming en spanning en uitmondt in een heftige apotheose. Ik heb genoten.

Dread heeft een intrigerend plot dat begint bij de student Stephen die filmstudent is en in dat kader een eindopdracht moet maken. Hij ontmoet medestudent Quaid die tamelijk obsessief met het thema angst in de weer is. Samen starten ze het project dat vrij onschuldig begint met interviewsessies waarin de geïnterviewde naar zijn angsten wordt gevraagd. Al vrij snel raakt Quaid verveelt. Hij wil de grenzen verleggen en de angsten meer expliciet maken voor de camera. Stephen ziet dat niet zitten. Quaid blijkt vervolgens over behoorlijk veel overtuigingskracht en fantasie te beschikken.

Een spannend psychologisch spel begint. De film neemt de tijd om zijn personages voor te stellen en door te lichten. Dat gebeurt op een manier die grondig genoeg is om te maken dat emoties of de afwezigheid van emoties zich bij kijker invreten en sfeerbepalend aanwezig zijn. De sfeer is ontzettend benauwend en heeft steeds een wat diffuus en viezig randje. De atmosferische bedding waarin het verhaal zich ontvouwt is niet te negeren en omringt het verhaal blijvend met zijn penetrante gif. Kortom, de sfeer is fantastisch.

De sfeergevoeligheid wordt verhoogd door gebruikmaking van passende nachtmerrieachtige settings, effectief spel met licht en schaduw en met behulp van een sober sounddesign dat er onheilspellend inhakt. Dread is een heerlijke trip die naar de donkere diepten van de psyches van de personages voert en confrontaties met hun oerangsten aangaat. Schokeffecten en bloed worden spaarzaam ingezet. Pas in het laatste deel van de film mondt het psychologische aspect uit in wat plastischer actie. Ook de expliciete horror maakte indruk. Heftig en smerig zijn woorden die het goed beschrijven. Een bevredigend einde trouwens. Verrassend, giftig en sardonisch.

Na afloop verzuchtte ik: “Wauw, wat een fijne horror” en was blij de zwaar beklemmende sfeer van me te kunnen afschudden.

Had het verhaal al gelezen in Clive Barker's Books of Blood maar zag pas later dat er dus ook een film van was.

Als groot fan van Clive Barkers werk heb ik genoten van deze film.

De gene die Quaid speelt is echt een doodeng figuur dat compleet doorslaat met de nodige lugubere gevolgen.

Al hoewel ik het niet het sterkts verhaal vindt van Clive Barker zijn werk is deze film toch wel zeer geslaagd naar mijn inziens