My Sister's Keeper (2009)

Ergens was ik benieuwd naar My Sister's Keeper. Maar ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Sterker nog, ik wist nog niet eens echt waar het verhaal over ging. Toch ben ik blij dat ik hem gekocht heb, want het is een erg mooie film.

De film wordt mooi overgebracht (althans op mij). Kate is een bijzonder personage in de film. Daarnaast goed neergezet door Sofia Vassilieva. Ook Abigail Breslin kwam aardig overtuigend over. De volwassen cast was ook prima. Het verhaal is mooi. Wel erg zwaar, maar het is de waarheid. De film bevat veel mooie scenes. De romance tussen Kate en Taylor bijvoorbeeld, maar ook het bezoek aan het strand. De scenes waarbij Anna in protest komt tegen haar ouders konden me niet storen, maar toch ging het verhaal voor mij vooral om de emoties van Kate en de rest van het gezin.

De film verveelt niet en ik kan er ook niet echt veel minpunten aan bedenken. Enkele scenes die wat minder waren, soms irriteerde ik me een beetje aan de rol van Diaz. Maar verder heb ik er echt van kunnen genieten. Nick Cassavetes is een goede regisseur, dat blijkt wel weer. John Q en The Notebook vond ik ook twee erg sterke films. Deze sluit zich met gemak in dat rijtje aan.

4*

Deze film opgezet nadat ik de scene zag dat zij bij Baldwin de advocaat binnen liep, dacht dat het een mooie film zou zijn. Helaas borduurt de film niet echt verder op het aanklaag-gebeuren, meer op het klaag-gebeuren. Erg sentimenteel en makkelijk. plus de voice-overs die niet werken en erg overbodig aanvoelen. Gemiste kans of gewoon een grote fout?

Emotionele film met veel ontroerende momenten, zoals wanneer Kate op het punt staat om met haar vriend naar het bal te gaan en aan haar vader vraagt: “Do I look pretty, daddy?”

Ik ben in korte tijd fan geworden van de kleine Abigail Breslin, maar ook Sofia Vassilieva en Jason Patric acteren voortreffelijk. Dat kan ik niet zeggen van Cameron Diaz. Ik vind haar sowieso een tamelijk waardeloze actrice, die zich volgens mij veel beter kan bepreken tot nietszeggende rollen in niemendalletjes.

Andermaal degelijk werk van Nick Cassavetes.

Uiteraard een absolute tranentrekker, maar imo zeker niet standaard. Daarnaast vond ik de wending prima. Hierdoor werd het eigenlijk een vraag van de patiënt om passieve euthanasie toe te passen. Ik heb ook met geen enkele acteerprestatie moeite gehad. Zelfs in de rol van de moeder kon ik me goed inleven, waaruit ik kan opmaken dat hij wat mij betreft goed was neergezet.
Voor mij was deze film goed voor een paar emotionele momenten, wat natuurlijk wat sneller gebeurt als je zelf kinderen hebt.

Goed idee, matig script, en slecht gebracht. Vooral de dialogen zijn erg slecht en erg gemaakt. Ook het acteerwerk is niet al te best, Cameron Diaz overtuigt me totaal niet in haar rol. Minder bekende acteurs waren zeker beter geweest.

De gedachte achter de film is wel sterk, maar de uitvoering is nogal matigjes. Laat de remake maar komen, dit kan stukken beter.

Hele mooie, ontroerende film. Prachtig verhaal en vooral de kinderen kunnen erg goed acteren.

Bij deze film kun je het (bijna) niet droog houden. Een van mijn favoriete films!

Mooi verhaal, maar wel verwarrend. Het wordt niet logisch(chronologisch) gebracht waardoor ik me steeds afvroeg: Wat is nu al gebeurt, en wat moet nog gebeuren?

Prachtig zwaarbeladen onderwerp, dat vakkundig om zeep wordt geholpen door Cassavetes. Door middel van ellenlange flashbacks en zo veel mogelijk voice overs zorgt hij er voor dat enige vorm van eigen interpretatie onmogelijk is. Als de film dan ook nog vol clichés en bordkartonnen karakters zit, blijft er weinig van het interessante uitgangspunt over.

Vraag me af of Cassavetes überhaupt wel eens een film van z'n vader gezien heeft. Waar John vooral eigenzinnige films maakte, zijn die van Nick in werkelijk niets onderscheidend en vooral inspiratieloos en nietszeggend. Hopelijk gaan dit soort scripts volgende keer aan z'n neus voorbij.

1*

Ik kan deze film met recht een drama noemen.... tenenkrommend, über-amerikaans, niets wordt uitgepraat, alles wordt met een omhelzing en 'I love you' afgedaan. Mijn grootste bezwaar tegen de film (naast het acteren, de onderbrekende muziekmomenten en meer van dat soort Hollywood-kwaliteiten) is wel het script, dat de kern van het boek om zeep is geholpen: van een intelligent verhaal over morele keuzes blijft in deze film niets over dan een sentimenteel plot. Een plot dat ook nog eens fundamenteel anders afloopt dan het boek, en dan bedoel ik niet: beter..

Mijn oordeel: links laten liggen - lees het boek van Jodi Picoult en je hebt wèl iets om over na te denken...

Dit is het soort films die hoe dan ook reacties los maken bij de kijker...of wel haal je enkel de eindstreep met 2 dozen kleenex, ofwel vind je het tenenkrommend zoals sommigen. Wat zeker is, het uitgangspunt van de film stemt tot nadenken. Het boek heb ik niet gelezen, maar ik kan me wel voorstellen dat dergelijke situaties zich in het echte leven ook voor doen. Of Cassavetes in zijn opzet is geslaagd laat ik in het midden, maar mij deed het wel iets. Ik was iets minder fan van de vertolking van Diaz, maar je moet verder met de riemen die je krijgt.

Nogal vermoeiende film. De film schakelt van scènes in slowmotion met een klef gezinnetje dat lacht en knuffelt naar scènes in slowmotion waarin een klef gezinnetje huilt en pijn heeft. Alles moet blijkbaar zo simplistisch mogelijk verteld worden. Schijnbaar hebben we shots nodig van een lachend gezin, dat samen in slowmotion op een trampoline springt terwijl het omringt wordt door bellenblaas-bubbels, om te weten dat ze gelukkig en hecht zijn. En als er dan iets ergs gebeurd, regent het. En als een personage boos is, dan gaat hij op een dak zitten en verscheurt hij een foto, die hij in de wind gooit. Dit alles dichtgesmeerd met een mierzoete soundtrack, terwijl de film visueel niet verder komt dan een gemiddeld simpel televisiedrama. Vooral al die fades naar zwart snap ik niet.

Overigens waren er meer dingen die ik niet begreep. Waarom zat die vrouw met dat donkere haar bijvoorbeeld in de film? Kon geen enkele meerwaarde ontdekken. De enige echte punten die de film scoort is op het acteerwerk, daar was verder niet veel mis mee. Hoewel zelfs dat niet eens echt uitzonderlijk was, maar dat had wellicht ook met de dialogen te maken.

2 sterren.

Waanzinnige film, zonde dat mensen hier nog gaan analyseren wat er mis mee was. Gewoon kappen en niet uitkijken i.p.v. hier stoere woorden plaatsen. Cast is subliem en alleen al daarom genieten als filmfan. Ontleden en uitbenen van de film is voor de freaks.. Ik heb weer heerlijk gejankt en dat is nog intenser wanneer je eigen leven voor een deel door kanker is verziekt...

Ontroerend.

Heb deze film een tijdje geleden gekeken met een paar andere mensen waarbij de tranen in de ogen vlogen. Ikzelf huil niet erg snel maar ik ga toch toegeven dat ik wel even een baksteen in mijn maag had. Sommige scenes zijn erg sterk.

Breslin kwam niet altijd even overdonderend over en dat is jammer want ik weet dat ze erg goed kan acteren. En Diaz was ook niet altijd zo goed. Maar meestal was het acteerwerk daarbuiten prima.

De film bouwt zichzelf redelijk goed op voor een ontroerende eindscene en het is die scene die deze film bij mij deze score doet. Normaal heb ik het hier niet zo op maar dit was wel mooi. Een prima aanrader.

Ongemakkelijk, dat is het woord waar ik de hele tijd aan dacht. Kan niet heel duidelijk in woorden samenvatten waar het aan lag, waarschijnlijk aan een zwak script.

Vond het direct al een ongeloofwaardig gegeven dat Anna haar ouders zou willen aanklagen, zeker als dat tot consequentie zou hebben dat haar zus overlijdt, maar dat bleek dan uiteindelijk niet helemaal zo in elkaar te zitten. Het was in samenspraak met Kate omdat ze zelf wilde sterven; een heel raar soort 'plottwist' die de film totaal niet nodig heeft.

Daarnaast is de rol van Cameron Diaz ook ongeloofwaardig feekserig. Alsof een moeder uiteindelijk niet evenveel van haar jongste dochter gaat houden en ook maar een flintertje gaat inzien dat wat ze doen misschien niet helemaal ethisch is.

Dan ook dat liefdesverhaaltje van Kate waar ik persoonlijk niet zo op zat te wachten, die confrontatie in de rechtszaal van Cameron Diaz als moeder tegen haar kinderen, die moeizame vage scenes van de broer, die epilepsie 'onthulling' mbt die advocaat, scènes die veel te lang aanslepen, de soms onduidelijke chronologie... het hield niet op.

Wellicht dat dit als boek helemaal tot zijn recht komt, maar als film is het in ieder geval maar een ongemakkelijk zooitje geworden. Ben verbaasd over het hoge stemgemiddelde.

2*

Drama met een hoofdletter D. Maar het werkt, mede door het goede acteerwerk. Het plot is wat vergezocht, maar schept wel de ruimte voor fascinerende scènes. Diaz krijgt de meeste uitdaging voor de kiezen, namelijk om een wat eendimensioneel personage geloofwaardig over te brengen. Hier slaagt ze wel in maar geloofwaardig of niet; de moeder blijft een wat eendimensioneel karakter. Daar staan de mooie personages van kleine zus, grote zus, broer, vader, rechter en tante tegenover. De film is met oog voor het mooie in mensen gemaakt. Dat maakt het een aanrader.

Net als in Capharnaüm (Film, 2018) daagt een kind zijn ouders voor de rechter. Niet omwille van kansarmoede hier, maar omdat de kleine Anna zich als medisch lappendeken voelt om haar oudere zus die aan kanker lijdt te doen genezen. Een interessant uitgangspunt samen met het feit dat de overbezorgde moeder alle realiteit verliest door overmande emoties om alles (maar dan ook alles) in het werk te stellen om Kate te redden.

Het is moeilijk om de moeder moederliefde te verwijten waardoor een moreel oordeel niet zomaar zwart op wit te vellen valt. De klemtoon ligt hier gelukkig wat meer bij Anna, al kon dit zeker nog verder uitgediept worden.

Een film die balanceert op de grenzen van het sentiment, maar toch nog zijn sereniteit behoudt. Ook de prima acteerprestaties dragen bij tot een prima film.

19de film van de Cameron Diaz marathon!

De film stond al zeker meer dan 10 jaar in mijn kast, maar nooit de kans of zin gehad om te kijken. Was de film het wachten waard? Ja en nee.

Ja en nee, omdat ik het eigenlijk minder vond dan ik vooraf had gehoopt vooral vanwege het onderwerp en de hoge score. De film raakte me op sommige momenten heel erg vooral de dag datKate naar het strand mocht, de ruzie die daarvoor ontstond en de samenkomst daarna.

Wat ik storend vond is dat de scenes niet helemaal chronologisch lopen waardoor ik het lastig vond om het te volgen. Wanneer Diaz haar haar geschoren had kon ik niet echt plaatsen, want ze had de andere scenes allemaal lang haar en ook de laatste scene samen met haar dochter.

Toch fijn dat ik de film eindelijk heb gezien en het is zeker een aanrader, maar dan voor eenmalig.

3,5*