Dolls (2002)

Lijkt me dat je dan vooral last hebt van de straightfaced Japanse emoties, want aan emotionele diepgang hier echt geen gebrek. Maar dat tekort/gebrek aan meligheid maakt het alleen maar sterker vind ik.

Klopt Onderhond. Japanners (Aziaten) hebben over het algemeen een minder gevarieerde mimiek.

Ik ken zelfs mensen die daarom niet graag naar Aziatische films kijken. Ze vinden dat ze emotieloos overkomen.

Oppervlakkig is wel het laatste woord dat in me hoofd komt bij deze film. Emotionele diepgang vind ik dan ook belangrijker dan intellectuele diepgang. Het enige waarom ik Dolls nu geen 5* geef (na eerste kijkbeurt), is omdat ik er erg andere verwachtingen bij had.

Intellectuele diepgang vind ik zelf niet erg belangrijk in film, ook niet of ze politiek correct/incorrect zijn. Het gaat mij puur om de emoties die de beelden, muziek en sfeer uitdraagt.

Zo kijk ik trouwens ook tegen Stalker aan, dat vind ik een mooie film vanwege zijn schitterende beelden, prachtig geluid en de verhalen die je erachter zoekt zijn voor mij een bijkomst. Ik kan me in die film echt laten meeslepen door de beelden en de sfeer.

In Dolls trekt mij vooral de pure liefde voor beeld en voor innerlijke emotie. Die niet met woord te beschrijven is.

En dat emotieloze van Japanners heb ik nooit last van gehad eigenlijk. Vind het erg mooi dat ze vaak zo ingetogen zijn. Straalt rust van uit. Je hebt natuurlijk ook de gigantische spastische absurde japanners, die hebben zo ook hun charme

Wat mij dan ook trekt in Japanse films is de liefde voor beeld en voor gevoellens. Vaak zetten ze op een enorm speelse manier een film neer. Dit zie ik de laatste tijd minder vaak terug in niet-Japanse films.

Maar ja, ik draaf door Mijn excuses.

Precies!

Dat is net mijn moeilijkheid met Aziatische films, hoewel ik het toch steeds probeer. Gelukkig blijken hier de nodige uitzonderingen op te bestaan, maar daar hoort Dolls helaas niet bij.

Aardige film maar ik heb dus ook een erg probleem ermee omdat ze erg emotieloos overkomen. Bij zo een film is het voor mi jessentieel dat het bij mij ook wat emoties lostmaakt maar dat had ik alleen op een moment bij de verhaallijn Matsumoto en Sawako. Prachtige beelden vooral de kleurrood was oogverblindend. 3*

Dolls riep bij mij het idee op dat een oude Japanner zich bij me had geroepen om me een verhaal te vertellen. Hij is al oud, dus hij neemt zijn tijd om me alle details duidelijk te maken, en de karakters uit te diepen, voor zover dit voor het verhaal van belang is. In het begin heb je het gevoel dat de "point" ontbreekt, maar na een tijdje geniet je simpelweg van het verhaal, zie je alle kleuren en leef je mee met de karakters. De oude Japanner haalt een lach uit je tranen en laat je als een baksteen vallen op het moment dat je denkt dat het wel goed gaat, en roert je op alle fronten. Visueel, muziek, verhaal, karakters, omgeving. Erg mooi.

Eenmaal je japanse films kent merk je toch nuance in de mimiek en wordt het allemaal nog sterker.

of

door het gebrek aan expressie is het gemakkelijk en dankbaar eigen indrukken en verwachtingen te projecteren en ...

wordt het allemaal nog sterker.

+ Stalker...inderdaad.

Na ongeveer 30 minuten in de film had ik toch het idee dat het een kleine teleurstelling was. Ik had ook hoge verwachtingen. Vond het wel mooi gefilmd allemaal maar meesterlijk was wat anders. Maar dan begint de film langzamerhand mooier en mooier te worden en begin je steeds meer betoverd te raken door de plaatjes, emotie, nostalgie en de prachtige soundtrack. Toen de aftitleing over het scherm rolde besefte ik dat ik een bijna-meesterwerk heb ervaren. Prachtig! Vreemd genoeg had ik ook dezelfde ervaring met Zatoichi. Ben benieuwd naar het verdere werk van Kitano. 4,5*

P.S. Hoort Dolls inmiddels niet in de top250 thuis? Hij is al ouder dan 2 jaar en heeft meer dan 75 stemmen.

10 april 2003 was de Nederlandse premiere. Vanaf 11 april komt de film dus in aanmerking voor de top 250.

Dank u

Komende woensdag 23:30 op de WDR (voor wie het kan ontvangen). Dit zouden ze toch niet nasynchroniseren?

Hehe, dat zal wat zijn..:P Duits pratende Japanners.

Deze gisteravond eens herzien, wat een prachtige film is het toch ook om te zien, en te horen De 4,5* blijven staan.

Gister voor de 3e keer herzien. Wat is dit een prachtfilm. Een film die me weet te ontroeren op manieren waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Sommige beelden zijn zo verschrikkelijk mooi dat ik alleen door het kijken een brok in me keel krijg. Waar ik de eerste keer het tempo te hoog (hoog ja) vond, wordt het steeds perfecter. De meerdere verhalen lopen perfect in elkaar over en kloppen gewoon. Kitano weet climaxen op te bouwen zonder dat je er bewust van wordt. Het moment waarop ik de blinde fan dood zie liggen is elke keer weer een schok. Je voelt het aankomen, maar kan dit niet zo aan het verhaal afzien.

De film voelt als een warm deken waar je niet onderuit wilt komen. De prachtige shots, schitterende muziek, de kleuren die terug komen. Ik kan eigenlijk niks anders concluderen dan dat dit toch een van de mooiste en belangrijkste films is die ik gezien heb.
Woorden komen te kort voor mijn respect voor deze man. En al helemaal voor het respect voor deze film. Beelden zeggen soms meer dan dialogen, dat bewijst Kitano weer eens.

Haha. Niet te geloven.

Het begon al met Japans gezang waar ze in het Duits gewoon maar doorheen gingen praten.

Herzien en wat een prachtfilm is dit, hoe heb ik dit de eerste keer niet kunnen zien. Erg mooie shots die niet te lang duren, 3 prachtige verhaallijnen (die van Matsumoto en Sawaka is m'n favoriet), het mooie gebruik van kleuren. De film is een puur genot om naar te kijken en schaam mij diep voor mijn blindheid na mijn eerste kijkbeurt. Geniale film. 4,5* en in mijn top10.

De film is een visueel pareltje, maar hij kan me helaas niet hele speelduur boeien en de 'trage' stijl van filmen is toch niet helemaal mijn ding. Ik hou van een iets hoger tempo. Maar toch, de emoties zijn duidelijk voelbaar zonder muziek of oeverloos gebrabbel en dat was een welkome afwisseling. Doe daar nog een paar prachtige visuele scenes bij en ik kom op 3,5 ster uit.

Brilliante film over liefde, een van de mooiste films ooit gemaakt. 5*

Weer herzien wat blijft dit toch een prachtige film. Toch 1 van de mooiste film ooit gezien. Een pure traktatie op emotioneel en visueel gebied. Verhaallijn 2 en 3 kunnen mij niet zoveel boeien dan de verhaallijn van Sawako en Matsumoto, waar gelukkig de meeste tijd voor wordt uitgetrokken. Sawako's kinderlijke gedrag, de mooie herinneringen tussen die 2, Matsumoto die naar Sawako kijkt en in tranen uitbarst, Sawako die buiten de auto met haar blaasspeeltje speelt en tot slot als Sawako het zich weer herinnert, vooral de laatst genoemde is 1 van de mooiste scenes uit de filmgeschiedenis, dat was weer lekker janken dus.

Dan nog de visuele pracht en praal. De mooie settings, het magistrale kleurgebruik, de mooie muziek, dit is perfectie mensen.

Een film die erg sterk blijft en zelfs nog stijgt in mijn top 10 en voor altijd een vaste waarde is in mijn favoriete tien, geldt voor mijn top 10 op zich al maar een hele sterke film.

Mijn tweede film van Kitano, de eerste was Zatoichi. Deze bevalt me stukken beter. Prachtige beelden, mooie muziek en goed acteerwerk. Verder ga ik niet alles herhalen wat hier al tientallen keren is gezegd.

Hoogtepunt voor mij was het stukje dat het blaasspelletje kapot is en ze tevergeefs blaast en snikt. Jezus, dat deed echt zeer....

4 *

Nou. Enorm

Vanwaar de stemverhoging?

Ben erg benieuwd naar deze film van Kitano...Ik zal hem eens snel gaan opzoeken

Zeker doen, prachtige film.

een tijd geleden hadden ze hem nog bij de free recordshop maar iemand kaapte hem voor mijn neus weg...verder zoeken maar weer

Plato heeft stapels liggen voor slechts 9 euro.

dankjewel voor de tip