Dolls (2002)

Jawel hoor, maar feit blijft dat ze eruit zien als zwervers. En ik vond ze vervelend, daarom. Een Japanse versie van Romeo en Julia, maar dan teveel uitgesmeerd over de hele film. Mooie plaatjes, mooie kleuren, maar op een gegeven moment vond ik het teveel van het goede. Maar dat ben ik ook maar...

Een plottwist _o_

?

Helaas een grote teleurstelling voor mij. Ik zat me er al maanden op te verheugen om deze film eindelijk eens te zien maar ik ben er nou niet bepaald enthousiast over. Het ziet er allemaal prachtig en sprookjesachtig uit (alleen die poster al!) en de muziek was schitterend maar voor de rest deed de film me bar weinig. Vooral de verhalen van de yakuza leider en de popster deden me helemaal niks. Het andere verhaal rond Matsumoto en Sawako deed me ook niet veel maar ik vond dit verhaal nog wel wat hebben, het had toch iets betoverends. Ik denk dat ik deze film over een paar jaar nog wel eens wil zien want door al die lovende berichten ga ik toch sterk denken dat ik in de verkeerde bui was om deze film te kijken. 2 sterren voor nu.

Het derde verhaal was mooi, het tweede verhaal mooier en het eerste verhaal het mooist.

Prachtige verhalen. Moderne mythen, al is dat ook niet de goede term. In ieder geval groots, dramatisch en universeel.

De beste Kitano die ik tot nu toe zag. Hij heeft nog nooit zo kwistig met visuele pracht rondgestrooid. Wat een mooie film (in de letterlijke zin). Wat bewijst Kitano hier zijn ongelofelijke talent.

Wat bij A Scene At The Sea nog niet lukte, lukt hier wel. De film zit vol met onuitgesproken emotie. Hier komt het wel over.

4.0*

Ben er nog niet klaar mee, ik zal 'm zeker vaker zien en wie weet hoeveel hoger ik dan misschien uitkom?

Ik wist niet goed wat ik van deze film kon verwachten, maar het heeft zeker mijn verwachtingen overtroffen. Erg mooie verhalen, vooral het eerste verhaal is geweldig door alle symboliek en het surrealisme. Alleen het derde verhaal vond ik er niet zo goed bij passen, maar daar werd ook niet veel aandacht aan besteed.

De DVD die ik heb bevatte ook een interview met Kitano, waarin hij nog enkele dingen over de film uitlegt. Ik begrijp echter nog niet alles, daarom voorlopig 4,5* en misschien bij herziening 5 of juist 4 sterren.

Eerst ging ik zitten met een zak chips. Na het eerste half uur bekeek ik de film met een zombieblik. Een uur later was ik betoverd. Nog nooit heb ik zoveel kunnen genieten van het visuele aspect! Dit is schitterend! Ik geef de film nu 4 sterren, maar het is vrijwel zeker dat die omhoog gaat nu ik weet wat ik kan verwachten.

Ha, eindelijk een Kitano die me echt weet te bekoren. Voor het eerst voelde ik de tragiek van de hoofdpersonages, terwijl ze nog steeds niet veel emoties, of woorden, weggaven; zou het dan toch door de prachtige beeldenstroom zijn uitgedrukt? De fantastische muziek speelt allicht ook een rol.

Toch bleef ik aan het einde met de nodige vragen zitten. Waarom moesten de verhalen zo slecht aflopen? Tragiek was duidelijk aanwezig, maar naarmate de verhalen vorderden, kwam er toch ook steeds meer hoop? Het gedeelde lot van de hoofdpersonages kan ik niet zo goed plaatsen.

4*

Je kent Kitano toch ??

Hoezo hoop. Het ontbreken van alle hoop is een kenmerk van zijn films.

EDIT: in veel films, niet alle.

Het ontbreken van hoop, hehe, in zekere zin worden Kitano's films een beetje voorspelbaar: bijna iedereen legt het loodje. Hijzelf sowieso (op Kikujiro en Zatoichi na).

Ben ik met je eens. Er worden behoorlijke sporen van hoop aangeboden. Drukte me misschien verkeerd uit. Je hoopt ook dat het zenuwzieke meisje beter wordt. Maar het is toch Kitano's klasse om diepgang te bewerkstelligen door geen Hollywoodcliche's te gaan gebruiken. Het einde is ook multi-interpretabel, toch een zonsopgang van hoop ? Of zag je dat niet zo ?

Ik heb deze film bekeken in 3 etappes, niet omdat hij me niet kon boeien maar omdat ik op extreem debiele tijdstippen begon met kijken. Zal m dus nog een keer in zijn geheel bekijken want dan komt hij vast en zeker beter tot zijn recht alhoewel ik de film nu al erg mooi vind.

Wat vooral ligt aan de beelden want die zijn simpelweg betoverend. Iemand vergeleek het met een schilderij dat tot leven komt en daar kan ik me wel in vinden. Het blijft ook een typische Kitano film maar dan net ff wat anders, zeker omdat hij zelf eens een keer niet de hoofdrol speelt (in al zn andere film wel, toch?) en omdat er (bijna) geen geweld in voorkomt.

Het eerste en tweede verhaal vond ik erg mooi en goed uitgewerkt maar het derde verhaal blijft een beetje achter, leek me wat afgeraffeld en ik begrijp niet hoe en waarom die fan dood gaat, vond het een beetje gekunsteld. Het eerste verhaaltje gaat misschien ook wat te lang door. Na minutenlang naar een sneeuwlandschap kijken had ik het wel gezien.

Voor nu 4* maar ik ga m van het weekend eens in een keer kijken.

Ps: Japanse popmuziek is het werk van de duivel!

Dat Kitano een kleur-/beeldkunstenaar is maakt deze film wel duidelijk, wat dat betreft is deze film Meesterlijk.

Maar voor mij is dat nou eenmaal niet genoeg. Ik wil ook geboeid worden door het verhaal en de karakters, c.q. personages. En dat mis ik in deze film echt.

De meeste gezichten zijn net zo emotieloos als de maskers in het poppenspel. Was dat ook de bedoeling? Mij spreekt het in ieder geval niet aan. Afgezien daarvan; ik heb een enorme hekel aan maskers...

3*

Eerste aanraking met Japanse cinema. En zeker geen verkeerde introductie. Voor deze film alleen maar kleine stukjes (trailers e.d.) van Japanse films gezien en ik moet eerlijk zeggen dat dat me allerminst trok. Vond de sfeer te vreemd en kon de denkwijze (voor zover ik het uit de fragmenten kon op maken) niet echt volgen. Was dan ook wat huiverig bij aanvang van deze film, maar het is me 100% meegevallen.

De hele film ademt zo’n andere sfeer dan films die ik tot nu toe gewend ben te kijken. Of je aan het visuele kan zien dat het om Japanse cinema gaat werd een paar pagina’s terug al eerder betwist. Persoonlijk denk ik het wel. De hele film komt zo super kil en steriel over, maar niet negatief. Want juist door die hele ‘cleane indruk’ heeft de film een sfeer die ik super mooi vind. Samen met de rust van het vertellen en mooie muziek op het juiste moment zorgt het echt voor een super mooie dromerige sfeer. Daarbij komt ook nog dat ik de verhalen erg mooi vond. Geef de film voorlopig 4,5*, maar denk dat het nog wel 5* kan worden bij herziening.

Voor het zien van Dolls had ik mezelf voorgenomen om eerst wat andere Kitano films te kijken. Om zo zijn stijl te leren kennen. Ik had namelijk al zo'n voorgevoel dat ik Dolls zeer mooi ging vinden, maar nog mooier als Kitano al wat beter kende.
Dit is zeker het geval. Er waren alleen een paar dingen aan die me enigszins 'tegenvielen' (dat is een groot woord, omdat hij sowieso al mooier was dan haast alle andere films die ik ken).

Ten eerste vond ik, misschien tegen ieder ander in, de film nogal snel gaan. De verhalen volgden elkaar in een rap tempo op. Ik had wel een hele film over de 'bedelaars' willen zien. Dit op zich was al zo mooi, het feit dat hij zijn leven opgeeft om bij zijn exvriendin te zijn die door zijn toedoen in zichzelf gekeerd is en hem niet meer herkent, om zo voor altijd samen rond te dolen .

Natuurlijk was de muziek weer briljant, precies op de juiste momenten. Ook vond het de pop muziek zeer geplaatst, als je kijkt naar het mooie verhaal dat er aan vast zat. .
De beelden waren stuk voor stuk om in te lijsten, zo mooi. De rode kleur, van de liefde, overheerste.
Ik begin wel steeds meer in de Japanse cinema te komen. De cleane en stilistische sfeer die in Dolls heeft maakt hem bijna een gedicht. Je zou het kunnen zien als poëzie. Dit vind ik zo veel mooier dan het overdreven wat ik vaak in Hollywood films tref.
Kitano weet over het algemeen precies de muziek aan te zwellen waar het moet, om de kijker zo een nog diepere kijkervaring te geven.

Ook is het mooi dat hij vaak 'gewone' mensen volgt. Hij verheft de kwelling die mensen dragen naar een soort sprookje. Dit is juist zo mooi aan films, het dagelijks leven uitlichten en hier iets mooiers van maken. En in dat mooier maken je kunnen beheersen om het zo niet een over sentimenteel zeik verhaal te maken

Ja, als ik er zo over nadenk zeker weten 5*.
Had hem gewoon net ietsje anders verwacht, iets langzamer ofzo. Maarja, een mens kan niet alles hebben, vanavond maar weer herkijk denk ik.
(Excuses voor het warrige bericht).

Mag ook wel 's op 5* dit. Kitano verliet even z'n normale straatje en maakte direct z'n mooiste film ooit. Wordt alleen maar beter. Prachtige tragiek. En heeft Joe Hisaishi het ooit beter gedaan?

Nee, hoewel ik de muziek in Hana-Bi wranger vindt.

Dacht aan een paar themanummers uit de Miyazaki's, maar dit is veel constanter.

Ik ga toch voor de "Spirited Away Joe Hisaishi"...:)

Doe mij maar de Kitano Hisaishi. Veel puurder, minder opgeblazen en heroisch. Van die simpele melodietjes die erorm goed werken heb ik liever. Laat de anime scores aan meneer Kawai over

I'll second that.

Dolls ... een film waar een paar geweldige scènes voorbij komen, gecombineerd met schitterende kleuren en prachtige beelden (bijvoorbeeld dat schitterende beeld waar Matsumoto en zijn vriendin aan die boom op die berg hangen, aan het einde van de film, met een opkomende zon ... gewoonweg schitterend !). Ook de muziek was uitstekend en voegde nóg meer sfeer aan het geheel toe ...

Helaas slaagde de film er echter toch niet in mij van begin tot eind te blijven boeien en ik vond het hier en daar zelfs een beetje saai worden. De film zit goed in elkaar en de verhalen zijn erg mooi, maar het duurde allemaal soms gewoon iets te lang. Mijn verwachtingen waren dan misschien ook iets te hoog, maar Dolls was niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt.

Desalniettemin vond ik Dolls een prima film, die er prachtig uitziet en meesterlijk in elkaar zit.

De film heeft een paar mooie plaatjes en ditto muziek maar is verder behoorlijk leeg. De liefdesverhaaltjes zijn erg oppervlakkig, boeien daarom niet en lieten me dus volledig koud. Lang uitgerekte scènes zijn in films als 2001 en Stalker te rechtvaardigen vanwege de intellectuele diepgang, maar die ontbreekt volledig in Dolls. Om die twee redenen verveelde ik me simpelweg op veel momenten (waar ik, ondanks hun reputatie, geen moment last van heb bij het kijken van de twee eerder genoemde films). Mooi geschoten scènes alléén doen 't 'm niet.

3 sterren voor de sporadische beeldenpracht.

Intellectuele diepgang wordt in Dolls vervangen door emotionele diepgang. En zo zie ik het graag. Jammer dat je deze film 'leeg' vindt, had ik net bij 2001 en Stalker (tot op zekere hoogte).

Laat ik zowel Stalker, 2001 als Dolls nu erg ontroerende films vinden. Maar goed.

Ik vind het een vrij apart statement dat lange shots blijkbaar te rechtvaardigen zijn doort intellectuele diepgang. Voor mij zijn ze alleen te rechtvaardigen door schoonheid en ontroering.

Bij het zien van weelderige tuinen, uitgerekte sneeuwlandschappen en ondergaande zonnen worden onbewust al snel associaties opgeroepen met wat je 'schoonheid' of 'sfeer' zou kunnen noemen. Ik kan het daarom niet als een troef van de film zien. Intellectuele en ook emotionele diepgang (die uitbleef vanwege de oppervlakkigheid van de drie verhalen) zijn voor mij belangrijke aspecten om daadwerkelijk ontroert te raken bij en de schoonheid in te zien van lange shots in een speelfilm.

Er zijn zat films met weelderige tuinen, ondergaande zonnen en uitgerekte sneeuwlandsschappen die ik wel sfeerloos en lelijk vind. Dat deel gaat wat mij betreft echt niet op en ik vind dat deze film ook niet juist daar zijn kracht uithaalt. En ik blijf het apart vinden dat een verhaal zonder intellectuele diepgang blijkbaar minder snel ontroering bij je teweegbrengt. (want het verhaal is te oppervlakkig, zeg je). Maar goed: dat kan. Veel emotionele diepgang wat mij betreft hier.