Inglourious Basterds (2009)

Typisch Tarantino filmpje, zeer vermakelijk, de gesprekken gaan soms te lang door over niets, grappig, leuk verhaaltje, pijnlijke situaties, mooie scenes, de tijd vliegt voorbij.

Accent van Pitt was soms te heftig.
Zaal zat vol!

vraag; waarom haalden de basterds een stukje van de hoofdhuid eraf bij vermoorde mensen? Of is dat iets onverklaarbaars - omdat het kan - Tarantino gebeurtenis?

Vind beide nogal overdreven...piloot doet gewoon zijn werk...en in de bios...tjah, er zit doorgaans geen crewlid in de zaal, en al zaten die er wel...zij doen net als een piloot ook gewoon hun werk.

Oh dat waren die dingen waar hij er van iedereen 100 van wilde hebben? Nu snap ik het, dank je wel. Maar bah wat vies.

Christopher Waltz. Wat een genot!

Speelde hiervoor bijna alleen maar in Duitse producties. Derrick, Der Alte, Schimanski, Tatort, you name it. En dan ineens een hoofdrol in een Tarantino-film - en dan ook nog iedereen van het scherm blazen.

Hoe die man een Strüdel eet! (uh, uh, wait for the cream!)

Hoe die man het woord Strüdel überhaupt uitspreekt!!

Even over de scene in het cafe met de strudel. Ik lees net op wikipedia dat het eten van melk producten( slagroom) met bestek en op borden niet koosjer is. Dat geeft die scene ook weer een andere lading.

Helemaal mee eens. Hij was de uitblinker van de film.

Ik ben nooit zo voor lange plot omschrijvingen.

"Een gezelschap van Inglourious Basterds gaat in bezet Frankrijk de strijd met de Nazies aan."

Dat is voor mij voldoende.

WO2 volgens Quentin Tarantino

Geweldige personages, lange scènes waarin weinig gebeurt behalve die typische dialogen die we van Tarantino gewend zijn, brute actie, een pak (zwarte) humor, een leuke soundtrack (gaf soms een westernsfeertje), deze film heeft het allemaal.

Tarantino laat ook niet na de draak te steken met alles en iedereen in deze oorlogsprent (Hitler en Churchill die als 2 schlemielen worden geportreteerd, net zoals alle andere nazi-kopstukken). Het "ongewone" einde mag dan ook geen verbazing wekken, maar wat een schitterende finale is het toch!

Christoph Waltz en Brad Pitt stelen de show. Waltz als SS-kolonel Hans Landa is onweerstaanbaar grappig maar net serieus genoeg om toch angst in te boezemen (die openigsscène!, de scène met de strudel) en Pitt, tja, die is gewoon lachen, gieren, brullen met z'n hillbillyboy-accentje en z'n vooruitgestoken kin.

Ongelofelijk cinema-ervaring, lang geleden dat ik nog zo genoten heb van een film!

Genoten van de film en de typische tarantino dialogen. Vooral de openingsscene met de melkboer en Hans Landa; de spanning is om te snijden maar dit wordt zo sterk geacteerd door beiden. Landa vond ik heel de film erg sterk evenals Brad Pitt die perfect gecast was voor deze rol.

Wat was die gele ondertiteling een genot!

Wellicht heeft het te maken met het Orthodoxe Jodendom.

Dat lijkt me vrij duidelijk toch? 'Koosjer' is een joodse term die voedsel dat door hun wetten is goedgekeurd, aanduidt. Verbind dit met het feit dat Shoshanna zelf joods is en dan begrijp je het wel.

Ik moet toegeven dat het inderdaad een andere lading krijgt door dit gelezen te hebben. Vond ik ervoor al één van de beste scènes uit de film.

Brad Pitt vond ik niet slecht, maar hij had best een grotere rol kunnen krijgen. dit geldt bovendien voor alle Basterds. ik vond de film toch niet slecht hoor, maar gewoon...

Voor een actiefilm zit er te weinig actie in, ik zou het eerder een 'babbelfilm', zelfs al zit er wat actie in de film. zoveel actie is het niet, eigenlijk is IB één grote babbelfilm. typisch Tarantino, maar toch best jammer.

Wat een vette film!

Het is een wirwar van dialoog, aktie, en een vleugje zwartgallige humor... HEERLIJK!

Ik had persoonlijk wel wat meer van inglorious bastards zelf willen zien.

4*

Pitt had inderdaad misschien wel een grotere rol mogen krijgen, maar aan de andere kant zorgde z'n beperkte rol er wel voor dat elke keer hij ten tonele kwam het wel goed raak was. Trouwens, in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, gaat de film niet alleen over de Basterds, het verhaal van Shosanna is minstens zo belangrijk.

Wat de actie betreft heb je gelijk, Inglourious Basterds is absoluut geen actiefilm (zo staat hij hier trouwens ook niet aangeduid), het is in die zin erg vergelijkbaar met Reservoir Dogs waar de actie bijna nihil is en waar de nadruk echt ligt op de dialogen tussen de personages. In IB zit trouwens al bij al nog vrij veel actie vergeleken bij Reservoir Dogs.

'Once upon a time... in Nazi-occupied France...' kondigen de letters in het begin dreigend aan. De film begint in het heuvelachtige, Franse landschap waar een gewone boer wordt ondervraagd en onder druk gezet door een vlijmscherpe SS-officier, Hans Landa. Deze scène doet erg western-achtig aan en is, mede dankzij de muziek, een erg knappe en spannende scène.

Het mooie aan deze film is haar diversiteit: Waar de eerste scène spannend is en lijkt op een western, daar is 'chapter two' (de film is ingedeeld in vijf hoofdstukken) humoristisch en nogal cru – het vakgebied van Tarantino dus.

Met knallende, onverwachte actiescènes, afgewisseld door grappige dan wel serieuze dia- of monologen zit de kijker als aan zijn stoel genageld. De meesterregisseur weet de kijker te manipuleren door lange spanningsbogen, hier en daar onverwachts onderbroken door flashbacks die meestal worden aangekondigd met muziek die je óók niet verwacht. De soundtrack overigens is op zichzelf al de moeite waard om op cd te hebben.

De enige zwakke schakel in 'Basterds' is 'chapter three', waar de vaart er een beetje uit lijkt en het filmtechnisch niet meer zo mooi is als de voorgaande hoofdstukken. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door het vierde, maar vooral het vijfde en laatste hoofdstuk. Hoofdstuk vier en het eerste gedeelte van vijf is één lange spanningsboog die de kijker voorbereidt op een (letterlijk en figuurlijk) explosieve eindscène.

Tarantino is als een ervaren en veelgeprezen regisseur, toch verrassend creatief in Basterds, qua camerawerk, maar ook inhoudelijk. Hij lijkt meestal een vast recept te hebben, met vaste ingrediënten en hier en daar verschillende kruiden, waarop hij zijn films dan baseert (Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown). Maar in deze film is hij afgeweken van zijn recept met toch bekende ingrediënten.

Uitleg: de ingrediënten hebben meestal te maken met humor en geweld en in zijn voorgaande films was de combinatie van die twee meestal hetzelfde. Maar Inglourious Basterds bevat een nog nooit eerder vertoonde combinatie van zijn twee beroemdste ingrediënten: geweld en humor.

De laatste zin die wordt uitgesproken in de film, kan worden opgevat als een boodschap van Tarantino aan het publiek: 'You know, I think this just might be my masterpiece'.

vijf dikke grote vette sterren voor QT!!

Beter had ik het niet kunnen formuleren. Ik citeer uit de humo :

De verrukking die we in onze borstkas voelden openbloeien toen de titel verscheen! Die moeilijk te beschrijven explosie van kinderlijke vreugde en verwondering in onze schedel! Het kippenvel dat we op elke centimeter van onze huid voelden tintelen - alsof er een eskader mieren over ons vel marcheerde! 'Inglourious Basterds' voerde ons in één klap terug naar de zalige tijd toen we voor het eerst 'Raiders of the Lost Ark' en 'The Empire Strikes Back' en 'Pulp Fiction' zagen, en deed ons weer beseffen dat een bioscoopzaal zoveel meer kan zijn (en móét zijn) dan zomaar een plek waar je dipsaus uit een bakje zit op te likken. We weten weer (alle 'Transformers' en 'G.I. Joe''s ten spijt) dat cinema een mooi en magisch en opwindend medium kan zijn, en we hebben het allemaal te danken aan The Big T.

Vooraf zaten we nochtans met twijfels. 'Death Proof' was écht niet goed, met dat eindeloze, nietsbeduidende gekwetter, en met die car chase die lang niet zo spectaculair was als verhoopt. We vreesden zelfs even dat Tarantino was leeggefilmd, en bijna - bijna! - waren we overgelopen naar het kamp van de Tarantino-bashers. Maar met 'Inglourious Basterds' zet Quentin weer eventjes de puntjes op de i (de i van indrukwekkend), en bewijst hij - en voor één keer dulden wij geen tegenspraak - opnieuw dat hij één van de meest getalenteerde filmmakers is van onze tijd.

Reeds in het eerste hoofdstuk, het met een heerlijke spaghettiwesternsaus overgoten 'Once Upon a Time in Nazi-Occupied France', laat Tarantino zien dat hij in bloedvorm is. De scènes waarin SS-kolonel Hans Landa (de werkelijk fenomenale Christoph Waltz zet de definitieve nazibooswicht neer) een Franse melkboer zit te ondervragen - net een havik die met een rat speelt - zijn tegelijk onwaarschijnlijk spannend, briljant opgebouwd, duivels grappig, en schitterend in beeld gezet - alleen al de manier waarop Tarantino zijn camera nét op het juiste moment naar beneden laat zakken is gewoonweg meesterlijk. De film was nog geen kwartier bezig en we waren al high.

Tuurlijk valt er ook te mokken. Sommigen zullen roepen dat 'Inglourious Basterds' alleen maar fragmentarisch briljant is. Dat is juist. Anderen zullen kankeren dat Tarantino eigenlijk niets van belang heeft te vertellen. Ook waar. Maar die kankeraars hebben niet gezien dat Tarantino iets met ons wil délen: zijn ontembare liefde voor Vrouwe Cinema, die hier 153 minuten lang als een bloemfontein van het scherm knalt. 'Inglourious Basterds' is één groot spetterend vreugdevuur ter ere van de zevende kunst, en wij mogen deelnemen aan de extase. Dat Tarantino intussen de geschiedenis van Wereldoorlog Twee enigszins zit te herschrijven, dienen we er dan wel bij te nemen.

Ja, vrienden, we zouden nog úren verder kunnen gaan met het steken van de loftrompet. Zo hebben we het hier nog niet gehad over de waarlijk voortreffelijke dialogen, over de geweldige vertolkingen (met Mélanie Laurent voegt de cineast weer een prachtig exemplaar toe aan zijn collectie Tarantino-chicks), over de hilarische gastrol van Mike Myers, over de briljant gebruikte anachronismen (de Bowie-song!), over de onvergetelijke strudelscène, of over het onbetwiste hoogtepunt van de film: de adembenemende, drieëntwintig minuten durende verbale shoot-out in La Louisiane. Maar uiteindelijk komt het gewoon ú toe om 'Inglourious Basterds' te ontdekken.

Moeten we het nog zeggen? Film van het jaar!

Reeds...

Bron: Humo.be

even een poll over de apfelstrudelscene.

volgens mij wist hij het al op het moment dat hij shoshanna zag. Hij neemt zelf espresso en hij zegt zei neemt melk. Duidelijker kan het volgens mij niet wezen. Wie is het eens met deze stelling.

blijf erbij, de beste film van het jaar, vooral de muziek doet het erg goed in deze film. Als ik me niet vergis begint hoofdstuk 4 met een nummer van David Bowie.

Weet iemand welk nummer dat is ?

Misschien een domme vraag van een niet alles wetende filmliefhebber. Maar waar staat "TDK" voor (buiten de casettebandjesfabrikant?)

TDK = The Dark Knight

Mijn dank is groot!

mijn excuus voor deze opmerking.

was een beetje chagerijnig.

dus bij deze het spijt me.

Inderdaad een mooi stukje uit Humo, maar om hier nu volledige recensies over te nemen ...

Vandaar dat ik het ook "citeer"

Echt een geweldige film.

Wat ik zo mooi vind is dat deze film erg veel goedgeplaatste humor bevat. En dat een scene dat heel rustig begint zo mooi kan uitlopen in een bloedbad.

Er zullen aardig wat oscars gaan naar deze film denk ik.

Brad Pitt en Christoph Waltz spelen geniaal goed.

Muziek ook perfect!

5*