The Reader (2008)

The Reader... Groots opgezet en vertoont degelijk vakmanschap. Alleen tevens extreem conventioneel, kunstmatig en zonder feeling. Het heeft ruim drie kwartier de tijd nodig om op gang te komen, om uiteindelijk maar een half uurtje interessant te zijn. Al snel daarna zakt de film weer in tot een niveau van nietszeggendheid. Op zich valt daar nog mee te leven, ware het niet dat het einde maar blijft duren, en duren, en duren. Qua acteren en decors niet veel te klagen eigenlijk. Alleen was de muziek in het eerste gedeelte soms niet om aan te horen en hetzelfde geldt voor dat accentachtige duits/engels.

Uiteindelijke 'impact': 0,0.

ik geef niet snel 5**,, maar als er een film is die ze verdient is het deze wel.

Totaal onverwacht een hele mooie film gezien. Meeslepend, ontroerend door fantastische rollen van de hoofdrolspelers.

5 dik verdiende sterren.. alles klopt aan deze film

Ik heb de film gezien naar aanleiding van het boek. Ik vond de film goed maar wel jammer dat sommige kleine maar toch heel kenmerkende dingen uit het boek niet in de film zaten.

Vind het zo jammer dat ik deze film al heb gezien.

Het liefst heb ik 10 van zulke films op de plank liggen wetend dat het een super film is.

Want dat is het zeker!!

Februari gezien....en dat zal zeer spoedig weer gebeuren!

Ik ga hem vanavond kijken, ben echt benieuwd

ik vind dit een zeer goede film. De enige reden waarom ik geen 4,5 of 5 sterren geef is omdat de film heel langzaam op gang komt.

3,5*

Gisteren gezien, aardige film, maar het is onbegrijpelijk dat er in een film waar bijzonder veel duitse acteurs spelen, engels gesproken wordt, dat kost wat mij betreft zeker 0,5 tot misschien wel 1 ster. Ik begrijp dat de 2 hoofdpersonen engels als moedertaal hebben, maar om nu een soort "Allo Allo" engels te gaan spreken, gaat ten koste van de fim

Waarom is het een probleem. Schindler's List was ook in het Engels.

Verhaal was ok, echter de acteer prestaties van Kate Whinslett is buitengewoon goed.

Prachtige film

Wow, een prachtige film, niet alleen het boek is geweldige literatuur, maar de film is net zo goed, goede acteurs, tranen met tuiten heb ik gehuild om dit bijzondere verhaal.

een pareltje. Dit is een emotioneel, romantisch verhaal dat niemand ongeroerd laat!

Ik vond dit een behoorlijke tegenvaller. Zeker gezien de (oscar)hype die rond de film gaande was.
Buiten enkele kleine irritaties (de karakters die Engels spreken met een duits accent, het veel te uitgestrekte eind) zijn er 2 dingen die mijn oordeel het meest negatief beinvloeden:

1. Het is voor mij totaal ongeloofwaardig dat iemand liever levenslang de cel in draait, dan dat diegene toegeeft dat hij/zij niet kan lezen.

2. Wat probeert de regisseur hier nu te doen? Moeten we sympathiseren met Hanna? Dat lukt bij mij totaal niet. Vooral in de rechtbankscene wordt Hanna afgebeeld als slachtoffer. Haar vroegere mede-kampbewaaksters wijzen haar als leider aan, en daardoor krijgt Hanna de zwaarste straf. O, wat erg. Hanna is en blijft een nazi-medewerker, en kan verantwoordelijk gehouden worden voor de dood van vele joden. Het is dus meer dan terecht dat ze levenslang krijgt. Of ze de leider was of niet, maakt niet uit. En of ze kan lezen of niet, maakt ook niet uit.

Verder vind ik het onbegrijpelijk dat Kate Winslet voor deze rol de Oscar heeft gekregen, terwijl ze in Revolutionary Road vele malen indrukwekkender was (ook een veel betere film).

Verhaal heeft meerdere kanten wat het zo boeiend maakt.

- Het is een liefdesverhaal tussen een jongen en een oudere vrouw

- Het is een comming of age verhaal van een jongen

- Het is het verhaal van iemand die zich niet kan binden.

- Het gaat over goed en kwaad, over iemand die zo koud en kil kan zijn in de oorlog, en daar weinig spijt van heeft, en later berouw toont, eenzaam en verlangend naar wat liefde....

Moeten we sympathiseren met Hanna, nee... eerder medelijden,,,

Wat doe je op een vrije maandagavond, terwijl de grootste kermis van de Benelux bij jou in de stad staat en het ook nog eens de befaamde en tevens beruchte Roze Maandag is?
Welnu, dan laat je de kermis links liggen en je gaat naar Cinecitta! Immers daar sta je niet in een enorme mensenmassa waarbij je jezelf als een haring in een ton waant.

Slechts met marginale voorkennis over de rolprent besloot ik 'The Reader' maar eens te gaan kijken. Per slot van rekening speelt Ralph Fiennes mee in de productie en dan zit het met de kwaliteit van de film doorgaans wel snor.

Marginaal was mijn voorkennis omdat ik enkel de korte recensie op de site van Cinecitta had gelezen en daarin zullen ze vast niet zeggen dat een film tegenvalt. Ze zijn niet achterlijk daar, ze zullen niet hun eigen glazen ingooien en daarmee hun broodwinning op het spel zetten. De recensie beloofde mij een hartstochtelijk verhaal tussen een 15-jarige jongen en een tramconductrice. Opeens verdwijnt zij uit het zicht en 8 jaar later, ziet deze jongeman zijn tramconductrice weer terug, maar nu in de beklaagdenbank tijdens het proces van Nurenberg.
Dat was ongeveer de informatie waarmee ik het moest doen en ik besloot de film te gaan kijken.

Welnu mijn recensie zal iets anders zijn:

-----------------Begin Spoilers!-----------------

De film begint in medias res; dit is een mooie literaire term voor het gegeven dat de film begint tijdens een bepaalde gebeurtenis, tijdens een bepaald proces. Het eigenlijke verhaal dat we gaan zien bestaat voornamelijk uit flashbacks, dus uit herinneringen.

De 15-jarige Michael Berg (David Kross) ontmoet een bloedmooie vrouw. Deze vrouw, zij is iets ouder, maakt nogal wat indruk op deze puber en van het één, komt het ander. Michael heeft enorm veel mazzel. Hij weet namelijk op zijn leeftijd al een bloedmooie vrouw voor zich te winnen. Of het legaal was doet nu niet ter zake. Maar deze puber wordt dus de toy-boy van deze mooie vrouw, waarvan we later ontdekken dat zij Hanna Schmitz (Kate Winslet) heet. Hun relatie is passioneel en hartstochtelijk, voor zoverre er sprake kan zijn van een liefdesrelatie tussen een volwassen vrouw en zo'n wandelende hormoonklier vol testosteron.

Michael komt regelmatig bij Hanna op bezoek waar zij telkens met elkaar van bil gaan. Niks geen voorspel, niks geen romantiek, het is n**ken of niks. Daarna leest Michael nog fijn voor aan Hanna. Doorgaans uit de klassieke literatuur, maar ook enkele 19e eeuwse Russen komen voorbij en zelfs een kuifje-album dat met veel gevoel voor dramatiek wordt voorgelezen.

Maar aan alles komt een einde, ook aan mooie ongecompliceerde relaties als deze en op een dag treft Michael, Hanna niet thuis; ze is met de noorderzon vertrokken. Onze puber is een poosje zwaar depressief maar komt er vervolgens wel weer bovenop. Hij gaat rechten studeren en op een gegeven moment woont hij een zitting bij van de Neurenberg processen, als onderdeel van zijn studie. Dan hoort hij ineens een bekende naam en vervolgens een bekende stem. Hanna Schmitz zit in het beklaagdenbankje en niet voor te hard zingen in het kerkkoor. Ze wordt beschuldigd van vreselijke misdaden, maar is feitelijk niet zo schuldig als dat zij uiteindelijk wordt bevonden. Door haar grote schaamte voor het feit dat zij analfabeet is, kan zij niet anders dan de schuld op zich nemen en boeten voor een misdaad waar zij in ieder geval niet alleen schuldig aan is.

Hanna Schmitz verdwijnt de bajes in voor 20 jaar. Vervolgens zijn we weer in het heden, de flashback is voorbij. Hanna Schmitz staat op het punt vrij te worden gelaten. In de laatste jaren heeft Michael haar voorgelezen middels ingesproken cassettebandjes. Hij heeft haar echter nooit bezocht, de reden hiervoor is onduidelijk. Maar de nu veel oudere Michael Berg (gespeeld door Ralph Fiennes) krijgt telefoon van de reclassering of hij zich wil ontfermen over Hanna, ze heeft namelijk geen familie of vrienden. Na even te hebben nagedacht besluit hij zich te ontfermen over haar, hij besluit haar een week voor vrijlating te bezoeken en zegt voor haar een flat te hebben gevonden en een baantje. Echter het lot besluit anders. Michael Berger is de executeur-testamentair en dient ook de laatste wensen van Hanna ten uitvoer te brengen. Hiermee komt de film feitelijk aan zijn einde.


-----------------

Deze hele film heeft mij ongelooflijk gedeprimeerd! Ik ben echt met een ongelooflijk down gevoel die zaal uitgelopen. Want deze film, hoe goed de techniek, de regie en het camerawerk ook zijn, het verhaal is zo ongelooflijk deprimerend.

We zien een heel erg introverte jongeman, die niet kan zeggen wat hem bezighoudt. Die niet kan zeggen wat er nu werkelijk toe doet. Hij eerbiedigt het geheim van een vrouw die hij ooit eens heeft 'liefgehad' (lees: gen**kt) en laat haar vervolgens 20 jaar lang de bak indraaien, terwijl het heel wat minder had kunnen zijn.

Daarnaast is er geen greintje liefde te bekennen in deze film, het is enkel vleselijke lust. We hebben het nota bene over een puber van 15 die kennelijk een vaardig minnaar is en een interessante gesprekspartner.
Ik wil niet heel lullig doen, maar de 15-jarigen die ik ken, die lezen geen Tolstoj of Tsjechov. Je mag blij zijn als ze überhaupt iets lezen!

Verder vind ik het heel erg jammer dat de rol van Ralph Fiennes zo klein is en feitelijk onder doet voor de rol van David Kross die de jonge Michael Berg speelt. Terwijl zijn naam niet eens op de filmposter voorkomt terwijl hij wel het grootste en het belangrijkste stuk van het hele verhaal vertolkte.
Kate Winslet deed het uitstekend als de mooie maar analfabetische Hanna. Ook in deze rol gaat ze weer uit de kleren, het is kennelijk toch ook bij Kate nog zo dat de kont de kop mag verkopen. Haar kop zal ook vast wel haar kont verkopen hoor, enfin, je snapt vast wat ik bedoel.

Ik vind dus, hoe jammerlijk ook, deze film nogal tegenvallen. Het verhaal vind ik best goed. Maar ik zou het graag anders hebben gezien, wellicht ben ik iemand die enkel goede eindes wil zien. Maar ik voelde me niet prettig na het kijken van deze film. In de zaal hing ook echt een grafstemming.

Wellicht had ik toch beter naar de kermis kunnen gaan, wellicht had ik dan nu een date gehad met een leuke gast.

Het hang allemaal af van definities. Was Hanna daadwerkelijk een oorlogsmisdadiger of is was zij een naïve vrouw die gewoon deed wat haar was opgedragen en maalde zij niet over de gevolgen van haar acties.

Zij kwam op mij over als iemand uit de laatste categorie. Niet iemand die echt in en in slecht is, maar eerder als een vrouw die heel erg naïef is geweest. Je zag ook de verbazing op haar gezicht. Het kan best zijn geweest dat Hanna minder begaafd was en dus niet volledig de gevolgen van haar acties kon inzien.

Hard oordelen over iemand is heel erg gemakkelijk, maar er zijn bijna altijd aspecten die de zaak nuanceren en die dienen ook zeker te worden meegenomen in een eindoordeel. Ik vraag me zelfs af of straffen überhaupt wel zo effectief is.

Stephen Daldry portretteert Hanna als de vrouw die wij leerden kennen aan het begin van de film. Of althans wat er van haar terecht is gekomen. Hij geeft haar een menselijk gezicht en maakt geen monster van haar. Althans zo zie ik de film.

Is het fout om zo iemand een menselijk gezicht te geven? Nee! Want uiteindelijk waren ook de 'slechten' gewoon maar mensen met hun eigen verleden, hun eigen specifieke motieven die hen er toe zetten om te doen wat zij uiteindelijk hebben gedaan. Hoezeer je die motivatie ook afkeurt, het is de reden geweest waarom deze mensen zijn overgegaan tot deze daden. Daarnaast zijn zij eveneens sociale wezens en zijn dus ook onderhevig aan groepsdruk en willen voldoen aan de verwachtingen die hen van bovenaf zijn opgelegd. Zelden valt er slechts één reden aan te wijzen voor een uitgevoerde actie. Vaak spelen diverse factoren een rol bij het maken van een beslissing. Dan vraag ik mij af of deze mensen echt heel slecht waren of dat zij simpelweg een andere keuze hebben gemaakt en daardoor dergelijk betreurenswaardige daden hebben gepleegd.

goede film, goede scènes en een goed verhaal

helaas niet m'n genre

4*

Wat ik vooral in Hanna heb gezien, is een vrouw die niet geheel in staat was om de gevolgen van haar acties te overzien. Een soort van mentale (stoornis wil ik niet zeggen) achtergesteldheid of naïviteit. Bij de vraag waarom ze selectief mensen wegstuurden antwoordde ze dat het wel moest omdat er anders geen ruimte was voor de nieuwkomers. Maar de toon waarop ze het zei en haar blik vooral, het is exact hetgeen een mens vertoont wanneer je jezelf verdedigt met volle overtuiging van je gelijk, met een beetje woede over de valse aantijging. Dat zag ik bij haar. Wat zegt het over de schuldbewustheid van dit personage en dus haar mentale gesteldheid? Dat er iets mis is. Dat er bij haar geen link bestaat tussen haar handelen en waar het toe heeft geleidt. In haar optiek deed ze gewoon haar werk, ze wist niet beter. Hoewel dat ook wel weer erg cliché klinkt in dit soort gevallen. Om al deze redenen ontwikkelde ik toch een sympathie voor haar toen ik keek. Ze kwam helemaal niet op me over als een vals iemand, dat waren de vrouwen die haar aanwezen wel, die wisten precies waar ze mee bezig waren. Hoewel het erg ongeloofwaardig was, haar acceptatie van een langere straf om het niet willen toegeven van haar analfabetisme. Hoe dan ook, ik vond het acteerwerk van Kate echt zo ontzettend goed! Haar blik, haar gelaat, hoe ze bewoog, ik geloofde erin! Als ik haar zo zou vergelijken met een gemiddelde Duitse vrouw die ik in Berlijn zo tegenkwam, dan klopt het gewoon. Dat kapsel, die dode verharde blik. Ja sorry mensen, maar echt, de vouwen in Berlijn waren echt een verhaal apart hoort afgelopen jaar!

Hoe het ook zij, hoewel er ongeloofwaardige aspecten in zaten die ik niet allemaal ga beschrijven, vind ik het een goede film. Vooral door het acteerwerk wat indruk op me maakte. Echter, ik vraag me nog steeds af wat de boodschap is van deze film. 'Zielige nazi' die eenzaam overlijdt in haar cel versus rijke Joodse oorlogsslachtoffer? Kan je mij voor lek schieten maar ik begreep 'em echt niet...

En nee, als liefdesverhaal vond ik het totaal niet uit de verf komen. Het was meer sex hebben met elkaar totdat zij plots vertrok en de kruising van het lot later in het verhaal wat weer bepaalde dingen boven bracht. Als er al liefde was, het kwam niet over op mij.

Prachtige film die grote indruk maakt!

Ik sluit me aan bij Lúthien.

Ik vind dit echt een ontzettend mooi en rustig verhaal. De hele film blijft geboeit en het einde vind ik een mooie afsluiting. Kate Winslet en David Kross spelen samen goed. Ralph Fiennes vond ik minder overtuigend. Deze film vind ik een aanrader voor het genre.

Inderdaad een film die je diep grijpt, en wel een tijdje blijft hangen.

Verwachte eigenlijk dat zij het anders had meegemaakt, was erg verrast wat alleen maar ten goede komt van deze prachtige film.

Maar moet wel toegeven dat je er niet vrolijk van wordt

Zelf heb ik deze film gezien bij de grand opening hier in Nederland op het Breda's filmfestival.

Het is een aparte film. Je moet ervan houden.

Je ziet Kate Winslet in een heel andere rol dan we gewend zijn van haar.

Het verhaal is apart en goed doordacht.

Toch vond ik deze film op sommige momenten gewoon "saai".

Kon een beetje langdradig uit de bocht komen en dan zat ik te gapen in mijn stoel, maar in het geheel is het een aardige film.

Groetjes Rianne

goede film, sterk verhaal, van genoten,

sluit me bij akira aan:

Verhaal heeft meerdere kanten wat het zo boeiend maakt.

- Het is een liefdesverhaal tussen een jongen en een oudere vrouw

- Het is een comming of age verhaal van een jongen

- Het is het verhaal van iemand die zich niet kan binden.

- Het gaat over goed en kwaad, over iemand die zo koud en kil kan zijn in de oorlog, en daar weinig spijt van heeft, en later berouw toont, eenzaam en verlangend naar wat liefde....

Ik vond de film erg lastig op gang komen, zelfs getwijfeld om hem af te zetten.

Ben achteraf blij dat ik het niet gedaan heb want het bleek uiteindelijk een vrij aardige film te worden.

Absoluut goed in elkaar gezet maar op de een of andere manier miste ik er toch iets in...

The Reader.

Ik heb de film in de bios gezien. Mij leek het echt een leuke film en dat was het ook zeker. Ik keek ernaar uit.

Het begon een beetje vaag maar dat kwam gewoon omdat je nog in de film zelf moest komen. Het is een hele mooie film als je gaat kijken naar het leven van de hoofdrolspelers. Prachtig!

Zeker op het einde heb ik wel een traantje moeten wegpinken.

In de rechtzaal vond ik ook mooi om te zien.

Verder heb ik erg genoten. Lekker drama film met Kate Winslet die het super goed deed. En ook David kross en zelfs Ralph Fiennes deed het goed ook al had hij een kleine rol.

4* Zeker aan te raden.

Dat is wat ik heb gedaan. De film begon al vrij snel op mijn zenuwen te werken: het rare geforceerde accent van Kate Winslet en alsmaar dat, "He, kid" van haar. Jakkes! Na tien minuten kon ik het niet langer aan en heb ik de DVD er maar uitgeworpen en naar iets anders gekeken (The Wire, Season 4). Zelfs al zou de film beter worden, de eerste 10 minuten waren voor mij zo slecht, dat het mij eigenlijk niet veel meer kon schelen.

Een interessant thema, maar in mijn beleving totaal niet sterk uitgewerkt.

Achter je keuzes staan, ook al zijn dit foute keuzes, maar waar ligt de grens bij fout, en wat als iedereen er van wist maar niets deed, wie is er dan fouter, etc…dit zijn zaken die mij als kijker zouden moeten raken, die me zouden moeten prikkelen om na te denken over wat ik zou doen... Maar The Reader slaagde er totaal niet in om dergelijke emoties bij me los te maken en wekte ook niet de indruk hier echt wat mee te willen doen. Ik kreeg eerder het idee dat het thema werd gebruikt als achtergrond en opvulling voor een verder tamelijk oninteressant maar bewogen bedoeld liefdesverhaaltje.

De manier waarop Kate haar personage neer zet vond ik opmerkelijk; het leek me weinig geloofwaardig dat een jonge intelligente tiener voor de onelegante, snauwerige, weinig sympathiek ogende Hanna zou vallen. Het werd me ook niet echt duidelijk wat de regisseur nou met het verhaal wilde; Hanna's probleempje leek me al vrij snel duidelijk, dat dit later nog eens door middel van flashbacks "onthuld" moest worden vond ik nogal overbodig en omdat het er al zo dik bovenop lag bleef de dramatisch bedoelde impact ook nog eens volledig uit.

Nee, ik had liever gezien dat het verhaal in een andere vorm was gegoten en dat er veel meer nadruk had gelegen op de tamelijk onbewogen verklaring van Hanna dat ze gewoon haar werk deed en de achterliggende reden voor een dergelijke uitspraak Dan was het waarschijnlijk een veel confronterender film geworden en was de keuze voor wel of geen (of misschien wel beide) sympathie voor Hanna moeilijker maar veel meer onderbouwd geweest. Nu verwondert het me dat deze film velen zo ontroert, want zo verrassend dramatisch of romantisch vond ik het allemaal niet.