Soy Cuba (1964)

Het hoofdpersonage in deze film is Cuba. Dit wordt benadrukt door het vloeibare camerawerk. De camera is werkelijk overal. Vanuit elke mogelijke hoek wordt er gefilmd en dat levert onvergetelijke scenes op, vaak ook nog eens in hele lange takes. Gaspar Noé heeft te kennen gegeven dat deze film hem inspireerde voor het camerawerk in Irréversible en dat is niet verwonderlijk. Opvallend is ook dat bij het grootste deel van de shots de virtuele horizon niet horizontaal maar vaak diagonaal loopt.

Niet alleen het camerawerk is erg goed, maar de enigszins propagandistische verhalen die zich afspelen vlak voor en tijdens de revolutie in Cuba geven ook een sterk tijdsbeeld. Vooral het eerste verhaal is erg mooi en deed me qua sfeer aan het beste werk van Federico Fellini denken. Een onvergetelijke Russische en Cubaanse co-productie waarop het enige kritiekpuntje de saaie Russische voice-over is, die de Spaanse dialogen vertaald.

****½

Camerawerk, dat is waarom je deze film moet zien, werkelijk fantastisch. Het begint al super met de camera die langzaam van balkon naar balkon naar beneden gaat en dan terecht komt in het zwembad, en daarna bleef het camerawerk mijn aandacht houden.

De vier verhaaltjes zijn niet heel erg goed. Allemaal nogal zwart wit maar dat was te verwachten. Echt vreselijk was het niet, maar daarvoor zou ik de film niet willen aanraden.

Er was 1 ding wel heel erg aan deze film. De Russische voice over, die ging achter elke Spaanse/Engelse zin vertellen wat dat in het Russisch is. Het leek wel een “hoe leer ik Russisch” cd. In het begin was het wel lachen maar naar een tijdje werd het wat minder leuk.

Ik heb de video gehuurd en zag op IMDB dat er ook een DVD was dus misschien kun je daar instellen hoe je het wil, dus daar ga ik geen punten voor aftrekken.

4 sterren

Naar aanleiding van het openingsfilmpje op Youtube was ik toch wel benieuwd geraakt naar deze film.

Het 1ste verhaal begon gelijk zeer sfeervol. Weinig dialoog, veel muziek en een loslopende camera die gewoon het dagelijkse leven van wat Cubanen vastlegt. Een wirwar aan mensen wordt door de camera gevolgd. Opvallende lange scènes waarin de camera ervoor zorgt dat je telkens weer op een andere plaats terechtkomt zonder op zwart te gaan. Verwacht niet te veel van het verhaal, dat stelt hier vrij weinig voor. Hele fijne impressie. Minpuntje was de wat bombastische muziek die plots aansloot op relatief rustige scènes. Pracht scène als 2 mannen tegenover elkaar staan en beiden bepaalde emoties hebben. Vaak zie je dan dat je van beide gezichten een close up krijgt, maar hier draait de camera minimaal zodat je beide emoties kunt waarnemen. De kleine, subtiele beweging zorgt ervoor dat een van de 2 wat centraler staat.

Het 2de verhaal vond ik het boeiendste gedeelte van de film. Weinig dialoog en zeer sfeervolle beelden van suikerriet en het kappen van suikerriet. Dit tafereel wordt vanuit verschillende zij aanzichten aanschouwd. Shots waarin de camera aan de grond bevestigd lijkt te zitten en naar boven tuurt in het gelaat van een boom die steeds dunner wordt ten overstaan van een zonnige ambiance, waarin de lucht door donkere en lichte tinten wordt gevormd. Worden afgewisseld met scènes waarin jij degene bent die het suikerriet ommaait in een hoog tempo. Prachtig hoe de emoties niet worden verwoord maar gevisualiseerd dankzij magistraal camerawerk. Prachtige kleurencontrasten, dankzij felwit riet in combinatie met donkerbruine lucht.

Het 3de verhaal was iets minder dan de 1ste 2 verhalen. Het camerawerk was wel weer erg dromerig soms. Hij circelt tussen het hekwerk door en zweeft als een vogel vanuit een balkon recht vooruit door een nauw straatje tussen mensenmassa `s door. De scène waarin een aantal Amerikanen zich ver verheven voelt boven andere volken was wat misplaatst. De studenten protesten waren aardig om te zien. Vooral het einde was wel indrukwekkend.

Het laatste verhaaltje gaat vooral over oorlog. Je krijgt te zien wat de burgers er toe drijft om de wapens op te pakken en te vechten. Aardig verhaal, redelijk camerawerk. Toch het minste filmpje voor mij. Vooral doordat er net zoals in het 3de filmpje wat meer dialoog in voorkwam. De dialogen deden namelijk soms wat chaotisch aan, een beetje op zijn Italiaans zeg maar. Vooral als men in herhaling viel en eenzelfde woord bleef roepen. Ze kwamen op mij nooit echt over als zijnde van essentieel belang voor de film.

Alle verhalen worden kort van commentaar voorzien. Het blijft lekker luchtig en handelt over de gemoedstoestand en de motieven van de Cubanen. Toch wel een mooie quote:

Sometimes I Think it `s Not the Sea that `s Moving but it `s the People `s Tears.

Een prachtfilm vol met levenslustige Cubanen en heerlijke muziek. De muziek soms wat te dik aangezet, maar die tegenstellingen hadden dan ook wel wat. Het leven daar bleek er immers ook een vol met tegenstellingen. Mensen ga deze film zien! Op zijn minst een unieke ervaring. 4,5*

Tsja, ik heb hem dus gezien en het is niet heel gemakkelijk een oordeel hierover te geven. Allereerst is het inderdaad ontzettend duidelijk dat het hier om propaganda gaat, gedateerde propaganda zelfs, tjokvol opzichtige stereotiepes. Bij het zich van een dikke politie-agent schoot ik in de lach, terwijl de bedoeling van de filmmaker is woedend te worden op hem, omdat hij zo'n arrogante dikke klootzak met pistool is . Die boodschap komt dus niet zo over meer, bij mij dan in ieder geval.

Ook zit het vol met symboliek: bij die ene scene waar de pamfletten naar buiten worden gegooid, staat de mensenmassa stil. Dit moet vast uitgelegd worden als 'de revolutie staat op papier, nu nog de uitwerking daarvan! Men moet in beweging komen!' Eerlijk gezegd kan en heb ik niet zoveel met zulke boodschappen en soms ergerde ik me dus ook aan de opzichtigheid van de propaganda, maar soit ik kan er wel doorheen kijken, dus zo heel erg is het ook weer niet.

Het jammere is dat er ook geen hoofdrolspeler is, waarmee geleefd kan worden. Mjah, het gaat om 'Cuba' en wat dat betreft slaagt de film natuurlijk met vlag en wimpel. De hele film bevat erg mooi en knap camerawerk over het algemeen. Lange takes kan ik altijd wel waarderen . En de landschappen waren ook erg mooi, ik wist niet dat Cuba er zo tof uit kon zien 8-).

Wat wel weer jammer is, is dat er veel leentjebuur is gespeeld. De trapscene was natuurlijk een referentie naar Bronenosets Potyomkin, op het eind bij de rebellenscene ("I am Fidel") is er erg goed gekeken naar Spartacus en één shot (als de boer terug komt bij zijn zojuist gebombardeerde boerderij) leek ook verdacht veel op Ivanovo Detstvo. Een keer iets 'jatten' is niet zo erg, maar ook hier werd het me soms iets te gortig.

Al met al toch wel een interessante film, die je zo nu en dan door de knappe cinematografie meesleurt. Krappe 3,5*.

Laat ik voorop stellen dat het best wel geinige propaganda is met een beetje besef van de periode waarin het gemaakt is.

Fight the Power ! .

Soms best wel aandoenlijk gebracht en bovendien niet minder dan briljant gefilmd (diepe voor de cinematograaf), maar naar het einde toe begon de communistische boodschap er zo dik op te liggen dat ik er een beetje simpel van werd. Nogal jammer, aangezien het in het begin van de film allemaal vrij subtiel was.

Waar zo'n tiplijst al niet goed voor is...

Ik had er nog nooit van gehoord en werd nieuwsgierig en het viel zeker niet tegen. Mooie film met prachtige shots, de een na de ander, mooie muziek (weet iemand van wie Guajira is, dat uit de jukebox komt?) en prima acteerwerk.

wat propaganda betreft: Batista was bepaald geen democratische hoogvlieger, deze film is vrij kort na de revolutie gemaakt. Dat dingen dan niet altijd even subtiel worden getoond is dan wel logisch. Hoe lang duurde het niet voordat Duitse soldaten in W.O. II films iets menselijks kregen? En de amerikanen waren in de Koude Oorlog een behoorlijke schurkenstaat in Latijns-Amerika; het opkopen van grond door amerikaanse bedrijven gebeurde op grote schaal en Amerikaanse multinationals zoals de United Fruit Company hadden in Latijns Amerika veel politieke macht. Dat het allemaal erg geromantiseerd wordt en de kleine nobele man wordt geportretteerd die het opneemt tegen de slechte kapitalisten, ja dat is inderdaad propaganda, net als Rocky IV, the Mancurian Candidate en Rambo propagandistisch zijn. Maakt Soy Cuba m.i. niet minder mooi.

Bijna alle lof voor deze film van mijn kant is puur gebaseert op de beelden. Schitterend gebruik van groothoeklenzen en de diepte die dit helpt te creëeren in combinatie met ijzersterke lange takes. Soms vroeg ik me af hoe bepaalde shots überhaupt gerealiseert konden worden. Toch zit er ook al aan deze beeldenpracht een nadeel: soms voelt het iets teveel aan als show-off. Hoewel alles er prachtig uitzag had ik de indruk dat een heleboel shots er zonder enige reden in zat, behalve dan het nogmaals laten zien hoe goed Kalatozov zijn camera weet te regisseren. De film duurt dan ook te lang naar mijn mening.

Om maar een voorbeeld te geven hoe dit beter kan hoeven we alleen maar te kijken naar Andersons Boogie Nights. Daarin wordt een shot uit Soy Cuba geciteerd waarin een camera langs verschillende mensen bij een zonnig feest en aan een zwembad gaat, om uiteindelijk achter een vrouw het water in te gaan. Dit shot is misschien wel de meest knappe uit Soy Cuba, maar inhoudelijk ook weer de meest overbodige (en vreemde, aangezien het luxe leven van de kapitalisten hier geïdialiseerd wordt, wat tegen de boodschap in gaat). Anderson vangt in Boogie Nights echter tijdens deze scène dialogen op die wat over de personages zeggen, weet in een klap een bepaalde sfeer en stijl neer te zetten. Show-off, maar dan met een reden.

De verhalen zijn wisselend. De eerste twee zijn heel sterk en hoewel ik er een communistische boodschap uit op kon maken vond ik het niet te drammerig gebracht. Ze wisten me zelfs te ontroeren. Dit kwam omdat ze een mooi beeld schetste van Cuba, waarin misschien de slechte kanten benadrukt worden, maar er ook plaats is voor Cuba's aantrekkelijkere kanten. Hier leek de film nog een waar meesterwerk.

Het derde verhaal, over de revolutionairen ging echter voor mij toch over de schreef van moraliserend. De trappenscène (is zoiets verplicht in communistische films?) maakt visueel een impact en weet mij daarom wel mee te slepen, maar heeft op een bepaalde manier iets belachelijks door de heroïek van de revolutionairen bijzonder dik aan te zetten. Die dikke agent lijkt zelfs pure parodie. En dat zo iemand zomaar een revolutionair neerschiet (niet tijdens de trappenscène, maar eerder) vond ik ook niet geloofwaardig. Zo dom zullen ze toch niet werkelijk zijn, ondanks hun gemeenheid? Toch heeft dit deel zijn momenten, waaronder de overtuigende sniperscène en het uitstrooien van pamfletten.

Maar het vierde en laatste verhaal ging te ver en bevatte geen enkele subtiliteit meer. Ik kreeg zelfs het gevoel alsof mij als kijker gevraagd werd om de wapens op te pakken en te strijden voor een communistisch Cuba, wat om meerdere redenen wat belachelijk is en niet in de laatste plaats omdat Cuba toen deze film gemaakt werd al communistisch was. In ieder geval werd de zwart-wit-boodschap me hier iets teveel en in combinatie met de toch al wat lange lengte (ik had na het derde verhaal ook het gevoel dat alles wel verteld was) en de cinematografie die niets meer toevoegde aan wat we eerder al zagen begon de film me zelfs tegen te staan.

En dat is jammer want er is genoeg moois te vinden in deze film, dat zelfs een drammerig moraal er geen gigantische afbreuk aan kan doen. De beelden zijn briljant en zorgen voor een 3,5*. Dat levert ook wel een dubbel gevoel op. Ik verwachte een visueel meesterwerk en ik kreeg een visueel meesterwerk. Ik verwachte propaganda en ik kreeg propanda. Dat laatste weegt uiteindelijk toch zwaarder mee in mijn beoordeling dan ik vooraf vermoed had. Ik hoef de film ook absoluut niet nog eens te zien. Qua beelden is hij daar misschien goed genoeg voor, inhoudelijk zal het me niet twee keer boeien denk ik.

Laat ik er maar geen doekjes om winden: het begin beloofde weinig goeds. Dat het een propagandafilm was wist ik natuurlijk al bij voorbaat, maar dat er dan ook nog eens van die verschrikkelijk simplistische karikaturen werden gebruikt was een flinke domper.

Die Amerikaanse toeristen zijn erg fout: slecht geacteerd en bovendien irritant nagesynchroniseerd waardoor ze heel nep overkomen. Hiernaast is de muziek buitengewoon vervelend, lawaaierig (die toeters en bellen op het terras) en langdradig (" amor loco, loco loco ∞ " ). Het veelgeprezen kamerawerk beantwoordt tijdens de opening en terrasscène aan de verwachtingen, maar ziet er in de bar (tussen al die bamboestokken) heel slordig uit.

Gelukkig is het weinig boeiende verhaal van het hoertje gauw over en begint het met de suikerrietboer een stuk interessanter te worden. Een kort maar krachtig relaas over het leed van onteigende boeren, begeleid door heerlijke, zwoele shots van het rietveld en de strakke hemel erboven (en het moet gezegd: wat een armspieren had die bejaarde man).

Vanaf dit moment wordt ook het acteerwerk beter en de muziek fijner. Maar het is natuurlijk nog altijd vooral de cinematografie die van zich laat spreken met de prachtige panorama's en het meer dan aparte kamerawerk. Ze bereikt met de massale begrafenisscène dan ook haar hoogtepunt : voor mij was het een waar kippenvelmoment wanneer de sigarenarbeiders de vlag uithangen en de kamera daar overheen gaat om een wonderschoon Havanees straatbeeld te onthullen (als je goed kijkt zie je hier trouwens het touw waar de kamera aan zou moeten hangen).

De voice-over is een welkome begeleiding van het geheel: sereen en voldoende poëtisch. Maar uiteindelijk blijft Soy Cuba natuurlijk gewoon propaganda en dat is voor een kunstwerk immer een last, omdat dan altijd wel wat geforceerde symboliek om de hoek komt kijken - zie i.c. bijvoorbeeld de neergeschoten duif en wederom de Amerikanen (inclusief mariniers). Edoch, alle minpunten worden meer dan gecompenseerd door de imponerende cinematografie, het over het algemeen zeer interessante verhaal en de schoonheid die Cuba van nature al bezit. Mooie titel, mooie film: 4*.

Wat een heerlijke film!

The Cranes are Flying gaf me al een goed beeld van de kunsten van Kalatozov, maar Soy Cuba is zelfs nog een klasse beter. Films als deze met meerdere verhalen lopen altijd een beetje een risico als een of meerdere verhalen niet bevallen. Gelukkig was dat bij deze film niet het geval, integendeel zelfs.

Het openingsshot van het eerste verhaal ziet er cinematografisch werkelijk geweldig uit en barst gelijk al van de sfeer. Een heerlijk lang shot, dat uiteindelijk eindigt in een zwembad. Verhaal is niet eens zo heel super, maar de sfeer en de mooie shots zorgden er voor dat ik geboeid bleef kijken.

Het tweede verhaal maakte echt indruk op me. Mooie beelden van het riet dat gekapt wordt, in combinatie met af en toe erg fijn gebruik van de camera, waarbij erg fraaie zwart wit shots worden getoond. Ook de emoties in dit stuk worden op een fraaie manier tentoon gespreid en is qua verhaal ook wel het sterkst.

Het derde verhaal is ietsje minder, maar nog steeds erg goed. Er zaten wel enkele indrukwekkende momenten in en vooral de lange scène met de sluipschutter, die uiteindelijk toch besluit om niet te schieten werd op een zeer fraaie wijze in beeld gebracht. Ook is het allemaal best interessant om te zien.

Het vierde verhaal bevat wederom erg sterke beelden, maar is voor mijn gevoel helaas toch de minste. De bominslagen zijn heel indrukwekkend om te zien en ondanks dat het op een mooie rauwe manier wordt getoond, kreeg ik er niet zoveel gevoel bij. Toch had ook dit verhaal gelukkig wel zijn momenten.

Samengevat is Soy Cuba een erg sterke film, die qua cinematografie bij vlagen echt fantastisch is om te zien. Daarnaast is de muziek vaak ook erg lekker en is het gewoon een geweldige kijkervaring!

4,5*

Aanrader! Episodes over cuba in al zijn slechtheid. De voiceover accentueerd zo goed als alleen alles wat slecht is aan het land.armoede in buitenwijken, boeren die het slecht hebben en slecht houden, cubanen die ongelukkig zijn met van alles en nog wat en een leger dat bestaat uit mannen die eigenlijk niks beters te doen hebben Ik vraag me zodoende ook af of de film als propaganda waarde heeft. Ik ben inderdaad mooit tegen amerika nu, maar cuba zelf is eigenlijk ook een grote teringzooi.

Dat neemt niet weg dat de verhalen bol staan van emoties. Allemaal slachtoffers die doen wat goed lijkt, maar uiteindelijk.... nouja, gewoon de film kijken.

Het alom geprezen camerawerk maakt zijn reputatie waar. Volgens mij kan ik het daar wel bij laten qua cinematografie; daar is alles al over gezegd op MM.

Het episodisch karakter van de film vond ik erg fijn: ondanks het tempo laag ligt, gebeurt er gevoelsmatig veel. De compactheid is daardoor een aangename opluchtig: effe een (korte) bezinkingspauze tussen de verhalen door.

Een heel erg goede film! Dus dankjewel MM voor de tip! Deze film had ik zonder deze site nooit gevonden!

Oei, wat een prachtig dynamisch camerawerk!!

Dat werd al gauw duidelijk. Je gaat met de camera mee van een dakterras via allerlei figuren naar de rand van een zwemnbad en duikt uiteindelijk daar ook nog eens in koppie-onder!

Om de film qua verhaal wat boeiender te vinden duurde wat langer, maar nadat het 'hoertje' (klinkt onbedoeld wat oneerbiedig) en haar Amerikaan wakker worden wordt ik toch in de film gezogen en dat vooral dankzij het prachtige camerawerk. Soms vroeg ik me echt af hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen? Zoals de begravenisstoetscène, waabij je door een sigarenfabriekje gaat en dan zo hoog boven een straat 'zweeft'?

En tja, de film is propagandistisch. Maar waarom wordt dat bij films met een communistische inslag altijd zo breed uitgemeten door de users hier, terwijl het bij andersdenkende propaganda altijd oorverdovend stil blijft? Mag het dan wel?

Zó storend is het hier nu ook weer niet? In ieder geval subtieler gedaan dan vele Hollywood vehicles....

Irritant wel: de Russische na-synchronisatie!

I used to think the most terrifying thing in life is death. Now I know the most terrifying thing in life is life.

Woorden schieten tekort om de visuele pracht van deze film te omschrijven, Soy Cuba blijkt niet minder te zijn dan een visuele krachttoer met een paar indrukwekkende verhalen. Dat het te propagandistisch is vind ik een flauwe reden om een film af te kraken, het gaat 'm ten slotte in de eerste plaats toch om het verhaal en de uitvoering daarvan, de visuele stijl dus die de regisseur hanteert. Beide aspecten waren gewoon dik in orde, zeker wat het visuele betreft.

Ik heb zelden meegemaakt dat een regisseur zo creatief en doeltreffend gebruik maakt van het camerawerk, mooie dynamische bewegingen volgden elkaar op en zo nu en dan wist Kalatozov echt te verrassen met een origineel shot. Vooral in het begin wordt je overdonderd door mooie beelden: het bootje dat over het riviertje voer, of de camera die van het gebouw afdaalde naar het zwembad toe, de betere massataferelen die ik in een film ben tegengekomen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

De film was onderverdeeld in vier subverhalen die niet meteen een onderlinge band met elkaar hadden maar die wel dezelfde boodschap droegen: hoe slecht het kapitalisme wel niet is. En eerlijk is eerlijk, die boodschap is hier wel heel erg nadrukkelijk aanwezig, maar hoe vaak gebeurd het ook niet dat Rusland of het communisme in het algemeen slecht gemaakt word door onze westerse films? Maar misschien dat deze film er ook niet naar streeft om de propagandistische slogan tot bij het publiek te brengen, misschien dat de zoektocht naar vrijheid, rechtvaardigheid en onafhankelijkheid wel belangrijker is. Ik vond verder de eerste twee verhalen vooral op visueel vlak het interessantste, terwijl ik de laatste twee dan weer qua verhaal interessanter vond: De studenten die vochten voor vrije meningsuiting en voor hun idealen en de man die voor een wapen vocht om mee te kunnen vechten met de rebellen nadat zijn huis vernietigd werd en zijn gezin bijna omkwam. Maar feitelijk was ik ook onder de indruk van het verhaal over de arme boer en de prostitué.

Meesterwerk met de hoofdletter 'M', ik ben in elk geval benieuwd geworden naar The Cranes Are Flying. Het valt me verder ook wel op dat de Russische Sovjet-films visueel soms toch wel superieur zijn aan de Amerikaanse films. Bij Tarkovsky en Zvyagintsev viel me het opvallende (beweeglijke) camerawerk ook al op.

5.0 sterren

Een overdonderend meesterwerk is Soy Cuba. Zowel verhaal technisch als audio/visueel een meesterwerk.

Het eerste wat natuurlijk aan de film opvalt, zijn de prachtige beelden en erg mooie lange shots die we voorgeschoteld krijgen. Het verhaal lijkt door die belevenis wat ondergeschikt te worden, maar niets is minder waar. I Am Cuba heeft en viertal van interessante verhalen die allemaal dezelfde boodschap hebben. Het gaat vooral in op het kapitalistisch stelsel en de ellende die daarvan komt. De film is dan ook voor een groot deel een propaganda film. Het wil je op de hand krijgen van de revolutionaire beweging. Het verhaal wordt zo aan je voorgeschoteld dat de rijken en het westen de boosdoeners zijn voor de zaken die slecht gaan in Cuba. Toch is het onderwerp nog steeds erg boeiend. Dat maakt dat je de verschillende verhalen, waarin mensen wat kwijtraken aan het kapitalistisch stelsel, met veel interesse kunt volgen. Toch vond ik het verhaal van de boer wat minder interessant. Gevoelsmatig deed het me gewoon niet zo heel veel, niet zo als de andere verhalen wel deden iniedergeval. Toch kon ik daar ook weer genieten van het geweldige camerawerk wat deze film toch wel kenmerkt. Mooiste verhaal was toch wel het stuk van Enrique.

De verhalen worden op een erg mooie manier verteld en hebben allen hun inleiding die erg poëtisch worden verteld door Cuba zelf. Het legt uit wat er aan de hand is en geeft ook daarmee de uitleg van de situatie op het verhaal in het land. Het blijft af en toe fel uithalen naar de kapitalisten, maar toch had ik ook het gevoel dat het een kritiek was op de inwoners van Cuba zelf. Dat poëtische blijft de hele film aanhouden en dat zie je voor een groot deel ook terug aan de geweldige dromerige shots. Toch wel het mooiste camera werk wat ik tot nu toe heb gezien.

Acteerwerk is erg overtuigend, ze laten je echt met hen meeleven. Komt voornamelijk doordat het erg oprecht is gespeeld door de cast. Daardoor komen ze over als echt. Ook de muziek die er doorheen de film is te horen is erg mooi, geluiden zijn daarnaast ook prachtig vormgegeven om het plaatje helemaal compleet te maken.

Een audio/visuele krachttoer, met vier goede en intrigerende verhalen.

4.5*

Dat dit naast deze site en imdb een vrij onbekende film is mogen duidelijk wezen, ik had er eerder nooit van gehoord eigenlijk. Toen ik erover las was mijn interesse ook niet gelijk gewekt, ik ben namenlijk niet zo van de propagandische, politieke films.
Een van de site's meest enthousiaste users misterwhite drong er echter op aan hem te gaan zien en heeft me zelfs zijn dvd uitgeleend (waarvoor nog bedankt! ) dus heb ik het allemaal maar op me af laten komen, met het idee dat ik het wel zou zien dan...

Moet echter eerlijk zijn en zeggen dat ik er niet met goede hoop in ging, er zat me eigenlijk een hoop tegen tijdens het kijken. Allereerst stoorde ik me ontzettend aan de Russische voice over, ik was hiervoor gewaarschuwt maar had gedacht dat het wel mee zou vallen. Had ook begrepen dat het alleen de tussenstukjes waren die waren nagesynchroniseerd maar nee het waren gewoon al de dialogen. Jezus nog aan toe wat heb ik me hier aan geeergerd zeg. Was ook wel te merken want het eerste half uur was het vooral om die reden enorm afstandelijk en viel ik er pas daarna een beetje in. Dat eerste stuk is ook verre van bijzonder hoor, vooral als je het vergelijkt met de overige verhaaltjes. Gewoon een niemendalletje dat enkel opvalt door de verbluffende cinematografie (dat trackingshot vanaf het balkon het zwembad in, wat mooi!!)
En nu dit toch ter spraken komt: allemachtig wat is dit mooi gedraaid zeg! Ik heb echt een paar keer ademloos zitten kijken. Opeens leken die films van P.T Anderson visueel helemaal zo bijzonder niet meer en is de illusie dat de montage in zowel Idi i Smotri als irreversible zo vernieuwend zou zijn geweest ook meteen van tafel geveegt, en dat voor een film uit 1964 mensen, dat is dus bijna 50 jaar oud!! Het eerste wat ik me afvroeg was gek genoeg waarom dit in godesnaam niet in het boek ''1001 films die je voor je dood gezien moet hebben'' is opgenomen, want alleen om die montage en het camerawerk verdiend dit al een ruime voldoende, beter als al die obscure avant garde shorts iig. Echt een waar genot voor de fans van cinema dit. Helaas vond ik het kwa inhoud verder niet zo heel bijzonder. Verhaal twee en drie waren prima maar wel erg zwart wit allemaal, misschien een beetje kort door de bocht maar het interesseert me allemaal niet zo eigenlijk. Met de visuele pracht kun je dit toch ook a-politiek zien zou je dan denken? Maar nee, een film die bijna twee en een half uur duurt moet me toch ook wel een beetje boeien. Tuurlijk hoef je je verder nergens te vervelen, alleen die prachtige massale scenes van de onsuccesvolle moordaanslag tot de scene op die trap tijdens de rellen (Brononosets Potyomkin!) of het afbranden van het huis en de kornvelden waren allen prachtig om te zien en zorgde ervoor dat ik verder wel geboeid bleef kijken.
Helaas begon het me bij het laatste stuk een beetje vermoeiend te worden, dit ging net als in het eerste deel eigenlijk nergens over, subtaliteit ontbrak en het leek nergens heen te gaan eigenlijk, die laatste mars/battle was wel weer mooi geschoten natuurlijk, al liet het me verder eigenlijk maar koud. Misschien heiligschennis van de ergste soort, maar had ook liever gezien dat ze dit of wat meer inhoud hadden gegeven of het gewoon uit de film hadden weggelaten, dan was ik toch wat tevredener en was het ook een minder lange zit geweest. Verder extra punten voor de mooie locaties, zonder dat waren waarschijnlijk ook de mooie shots uitbebleven. De jazzy score en natuurlijk de eerder genoemde cinematografie, vooral de belichting waren vaak geweldig.

Toch zie ik het meesterwerk er niet echt in, begrijp me niet verkeert: het is in meerdere opzichten een hele bijzondere film die zijn tijd minstens 15 jaar vooruit was en van invloed is geweest op veel van mijn favorieten, maar ik kan de minpunten ook niet door de vingers zien. Bovendien was het net iets te lang, twintig minuten minder hadden voor mij al een hoop gescheelt. Slecht vond ik hem dus absoluut niet, sterker nog hij overtrof veel van mijn verwachtingen, maar (op het moment) net niet genoeg om tussen de echte toppers te mogen stralen. Hoop dat je daar een beetje mee kan leven, MW.

3,5 sterren

Een film die al erg lang op het lijstje stond, maar 'The Cranes Are Flying' viel toch wat tegen, daardoor kwam het er niet echt van deze te kijken.

Toch jammer, want dit vind ik veel sterker. Waar The Cranes Are Flying het van enkele visueel sterke scenes moet hebben, is Soy Cuba eigenlijk 140 minuten lang wonderschoon. Erg imponerend en vooruitstrevend camerawerk, waar andere grote regisseurs later veel van hebben afgekeken. Neem de tracking-shots van hoofdpersonages die zo nu en dan zijsprongetjes naar andere personen maken, om uiteindelijk weer bij de hoofdpersoon terug te keren (Anderson). Of het warrig ge-edite snelle camerawerk waar Tsukamoto jaloers op mag zijn. En wat te denken van de blurry effecten die soms niet onderdoen voor Wong Kar-Wai. Het is allemaal nog wat onafgewerkt, maar het toont wel een ontzettend grote visie.

Vooral het eerste stuk is ook erg sfeervol, broeierige Cubaanse muziek met warme zomerse beelden.

Het is jammer genoeg inhoudelijk al wat minder, maar toch ook een stuk strakker dan Kalatozov's andere, soms zelfs meeslepend zoals het laatste verhaaltje met name. Maakt echter dat het eindcijfer de 4.5* net niet haalt, maar vooral visueel is dit een mijlpaal, echt geweldig.

4*

Eindelijk gezien, deze Soy Cuba. Had de film al een tijdje liggen en ondanks alle positieve verhalen, lokte de film me - tot gister - niet echt. Een film met grote pluspunten en, ehh... een lange speelduur.

Het begint allemaal uitstekend met het 1e verhaal; sfeervol en interessant gefilmd. Heerlijk lange shots, niet altijd vlijmscherp; er wordt nog wel eens in de camera gekeken, je ziet mensen van de cast overduidelijk aan de kant gaan voor de camera en soms zien we zelfs een ietwat 'amateuristisch' botsinkje, maar dat mag de pret niet drukken. Soy Cuba is een genot voor het oog.

En dat is echt waar deze film het van moet hebben, want qua verhaal is dit niet bijster interessant. Het camerawerk zorgt er voor dat bepaalde momenten je mee weten te slepen, maar de personages en het propagandistische verhaaltje deden me bijzonder weinig. Het openingsshot is geweldig; van boven naar het zwembad... maar het shot in het 3e verhaal, waar de camera echt tussen twee gebouwen door lijkt te vliegen is geniaal. En zo kent de film nog een paar geweldig geschoten scénes.

Daarnaast zien de gebieden er ook geweldig uit, daar springen het 2e en 4e verhaal weer boven de andere twee uit; de zwevende camera over de rietvelden of de bergen en het boerderijtje. Erg mooi! Maar oké, helaas kon het verhaal(tje) zelf me op een gegeven moment niet erg veel meer boeien en duurde het voor mijn gevoel echt vreselijk lang allemaal. Ik zou bijna het woord ''saai'' noemen.

Mja, sfeer en mooie (lange) shots doen blijkbaar ook nogal wat met je, want de film blijft toch wel een beetje in m'n hoofd rondspoken. Doe er dan ook een half puntje meer bij op, dan dat ik gister had.

Soy Cuba.

Alweer een weekje of zelfs langer terug dat ik hem heb gezien, maar hij staat nog steeds in het geheugen ondanks mijn onwijs drukke laatste-oktober-weken. Gelijk na de film twijfelde ik geen seconde en gaf ik hem 5 verdiende stemmen, maar na een paar dagen begon het te knagen. Soy Cuba wist mij persoonlijk niet te raken, wel enthousiast te maken qua film. Maar raken deed het toch niet echt, wellicht onwetendheid omdat de geschiedenis van Cuba, mij een beetje ontgaat.

Wat vooral de kracht van de film is, is het camera werk. Ik ben enorm voorstander van lange shots, a la Kubrick, helemaal goed. Vooral de eerste scenes in de bar en bij het zwembad waren echt een parel voor het oog. Nog nooit zulke perfectie gezien. Het knullige van ''opzij gaan voor de camera'' vond ik juist charme hebben. Ik weet ook niet of dit per ongeluk of expres is gedaan. Het was in ieder geval iets wat opviel, en ook smakelijk was om naar te kijken.

Dan hebben we de prachtige voice-overs die de verhaaltjes afronden en weer starten. Ik ben enorm voorstander voor het gebruik van voice-over, en Soy Cuba maakt hier optimaal gebruik van. Het is wellicht een beetje sentimenteel en pro-Cuba, maar ik zie hier geen probleem in. Een film moet een hart hebben, en hoeft niet altijd een discussie-platform te zijn. Ik vind het juist charmant dat de film het opneemt voor ''zich zelf'' en dat het een klein beetje subjectief word vertoond. Dat mag op zijn tijd wel, als er geen dikke laag over heen zit van sentimentaliteit, en daarnaast vind ik persoonlijk dat bepaalde dingen ook waarheids getrouw zijn.

Cast doet het ook allemaal prima, heb niet echt een favoriet qua verhaal en qua prestaties is eigenlijk niets echt bijzonder sterk geacteerd. Het is gewoon natuurlijk geprojecteerd, en d.m.v. de bijzondere camera voering maakt de film de acteurs hoe ze zijn, en niet andersom.

In combinatie met wat jazz muziek is mijn film compleet. Erg sterke audiovisuele kunst, een film die ik iedereen kan aanbevelen. Qua speelduur gaat hij snel voorbij, en daarnaast is hij ook vrij toegankelijk door het gebruik van veel verhaaltjes. Ik weet niet of ik oog heb om de kwaliteiten van een film te herkennen, waarderen kan ik dit wel. Waarschijnlijk een van de mooiste films qua camera-gebruik. Soy Cuba maakt indruk.

4,5 ster

Deze film na zo'n 15 jaar afgelopen zaterdag weer eens herzien en helaas kan ik het enthousiasme niet delen van de meeste filmliefhebbers op dit topic. Wel, de film begint goed, de opening is schitterend en het kijkje in het "decadente" Havana van Batista oogde zeer mooi. Voor dit soort "decadente" taferelen moeten we nu oa zijn in Miami in Florida waar destijds na de revolutie de meeste van deze Cubanen naar toe zijn gevlucht. En Kolatozov - die even wilde laten zien hoe verderfelijk het kapitalisme is - tja jammer dat je niet meer leeft, dan had je nu kunnen zien hoe "decadent" het huidige Moskou is. Een duidelijk bewijs dus hoe gedateerd deze film is.

Over de andere verhalen wil ik niet te veel uitwijden maar toch wil ik nog iets kwijt over het tweede verhaal. Hoewel op visueel vlak zeer mooi vind ik de communistische propaganda hier schaamteloos. Och kijk eens wat die kapitalisten met die arme boeren doen leek de regisseur te willen zeggen. Neen, de communisten die waren lief voor de boeren. Miljoenen stierven er de hongerdood in de beruchte jaren dertig onder vadertje Stalin. Maar dat wist Kalatozov natuurlijk niet!?

Dus, wat blijft er van mijn kant uiteindelijk over voor deze propaganda film; toch nog een bescheiden 3,5* en dat voor de cinematografie, want het camerawerk - eerlijk is eerlijk - is van grote schoonheid.

Een visueel hoogastandje. In wit-zwart, maar de camera zorgt voor vele lichtschakeringen en speelt met schaduwen, zon en wolken.

Het is een aaneenschakeling van impressionante scènes, met vooral machtige beeldcomposities en waarbij er toch enkele, zoals de uitvaart van de gedode student, tot de allermooiste cinema behoren.

Na eerder The Cranes are Flying gezien te hebben, was het onvermijdelijk om deze film ook te zien. Toepasselijk hebben Broer Castro en Obama elkaar gisteren voor het eerst gesproken.

Visueel opvallend vanwege de lange shots waarbij mensen voor langere tijd gevolgd worden. Ik lees hierboven dat dit een belangrijke inspiratiebron voor Irréversible en Boogie Nights was, dat valt zeker te begrijpen. Echter, het ziet er in die films zoveel strakker uit, dat dit toch echt flink verouderd aanvoelt. Soms toch nog wel op andere vlakken interessante beelden, zoals de oude man die vol woede op het riet inhakt, of de climax van de scène waar pamfletten van het balkon gegooid worden. Maar wat dit soort momenten vond ik The Cranes are Flying toch beter.

Inhoudelijk is deze film niets meer dan propaganda. Ironisch: je ziet dat er voor de revolutie totaal geen sprake van persvrijheid was; nu nog steeds niet. De vier verhaaltjes zijn behoorlijk zwart-wit, zonder enig gevoel van nuance. Verder sleept het ook behoorlijk; na het derde verhaal was het wat mij betreft wel genoeg.

2* heeft deze film zeker verdiend vanwege de visuele innovaties. Jammer dat het er niet wat strakker uitzag, en de boodschap kan me helemaal gestolen worden.

Dat het camerawerk uit/waanzinnig goed is, ziet een blinde nog wel (Boogie Nights anyone). Waarom ik de film met name nooit zal vergeten en ik voortaan tot een van favorieten mag rekenen, is dat alle 4 de verhalen ongeveer even sterk zijn (en dat vind ik normaliter een probleem met films met verschillende episodes). Bovendien zijn ze allemaal dramatisch sterk en sluiten ze allemaal even goed aan op de inhoud. Misschien werd het punt door de 4 vertellingen wat al te nadrukkelijk gemaakt, maar ging er zo in mee dat ik zelfs dat versterkend vond werken. Ik vind het ook wel eens lekker als een film gewoon uitgesproken en duidelijk uitschreeuwt wat de boodschap is. Een van de beste films die ik ooit zag. 5 sterren.

De rookmachine maakt overuren in deze magnifieke Sovjetkunst. Pas mijn tweede film van Kalatazov maar volgens mij zijn er geen tien regisseurs te vinden die beter een verhaal kunnen vertellen door middel van beelden dan deze man. Eisenstein 2.0, dat is het. Soy Cuba is zelfs een van de beste films die ik in jaren gezien heb. Het bereikt een punt dat het eigenlijk niet meer uitmaakt wat er nog op het beeld verschijnt, alles is goed en prachtig. Yo soy Fidel!

De loftrompet heeft al veel geschald over deze film als je er de recensies op naleest. Ik sluit me hier grotendeels bij aan. Ik had weinig achtergrond bij de film en had dus ook geen idee dat het eigenlijk 4 aparte fragmenten zijn die allen weerspiegelen wat Cuba is of tot wat het geëvolueerd is doorheen de geschiedenis. Vooral de laatste twee episodes benadrukken de strijd tussen Batista en Castro. Het tweede filmpje legt de klemtoon op de natuurlijke rijkdommen en het eerste filmpje focust zich meer op de bevolking.

Wat doorheen de hele film opvalt is de geweldige cinematografie en prachtige beelden die minutieus worden uitgevoerd. Zwart wit beelden hebben steeds iets magisch vind ik, maar hier komen ze geweldig tot uiting. Ook doordat vele camerastandpunten vanuit kikkerperspectief worden genomen. Of het nu de majestueuze witte kerk of het parelwitte bladerdek is, het effect is top. Prima openingsscène ook die je meteen in de mood brengt.

Ook het derde fragment vond ik interessant, zeker wanneer de opstand uitbrak tussen de revolutionairen en de garde van Batista. Inderdaad misschien wat vooringenomen scènes, maar daarom niet met liefde en vooral veel kunde gemaakt. Fijn!

Schitterende film. M'n derde Kalatozov in korte tijd en wat mij betreft zijn beste en mooiste. Meer een soort impressionistisch werk als de camera vloeiend glijdt in de Cubaanse straten en over de velden en door de jungle. Cuba is ook echt de hoofdpersoon en de film toont het land in veel facetten.

Ook een stuk propaganda. Zeker. Maar dat mag. Helemaal als dat wordt uitgevoerd zoals hier. In het eerste deel (van de vier) was ik nog even verrast en verward: dit leken blije Amerikanen, dat is iets van voor de revolutie. Maar al snel viel dat deel op zijn plek. In dat deel zelf al waar het leven van de gewone Cubaan ernaast schril afsteekt maar helemaal in de volgende delen. Wat inhoud betreft is de opbouw briljant, waarmee je in het vierde deel heel goed snapt dat iemand zich aansluit bij de revolutie.

Maar goed, Cuba mag de hoofdpersoon zijn en inhoudelijk en thematisch is de film ook sterk: de echte reden om de film te zien is de bloedmooie fotografie. Ik vraag me af of ik ooit een mooiere film zag in zwart-wit. Alleen al direct die palmbomen die fluorescerend in beeld zijn gezet, maar ook het donkere van de nacht en de camera die glijdt en de vele interessante shots (met die lift die daalt) of momenten (vrijwel alles rond het vuur). 4,5*.

Technisch indrukwekkende dramafilm waarin vier verschillende verhalen worden benadrukt, die allemaal wel duidelijk voor een politiek doeleinde worden ingezet. Subtiel is Soy Cuba dan ook niet, maar met de zeer overtuigende leiding van regisseur Mikhail Kalatozov is dat gelukkig niet nodig. Onwaarschijnlijk knap camerawerk zet al vroeg in deze film de toonzetting en dat talent wordt nergens meer teruggeschroefd. Inhoudelijk is niet elk verhaal even goed als de ander, maar kijkers zullen hoe dan ook moeten blijven plakken voor het derde hoofdstuk. Dat wordt namelijk grandioos in beeld gebracht, met een aantal doeltreffend epische momenten. Qua dramatiek door matig spel van de castleden verder niet altijd overtuigend en de speelduur begint na enige tijd flink te wegen, maar dit soort cinema blijft niettemin een genot voor het oog.

Knappe film van Mikhail Kalatozov

De The Cranes Are Flying was de eerste film van Kalatozov die ik gezien had en daar liet hij al zien op cinematografisch vlak mooie films te kunnen maken en dat doet hij hier nog beter. De hele speelduur lang zitten we kort op de huid van de personages, waardoor ik van de eerste minuut meteen in de film gezogen werd. De camera lijkt ook vaak te zweven en vooral het openingsshot in het hotel dat eindigt in het zwembad is prachtig gedaan, maar ook de shots van de boer die het suikerriet aan het kappen is, zijn prachtig gedaan.

Qua verhaal valt er ook genoeg te beleven en vooral de eerste 2 verhalen konden mij erg bekoren. Het eerste deel speelt zich voornamelijk af in een club met uiterst sfeervolle scènes. We zien een prostituee met één van de Amerikaanse mannen naar huis gaan, waar haar vriend dan haar beroep ontdekt. De manier waarop dit eerste deel afsluit met de man die ronddwaalt in de sloppenwijken om het contrast aan te tonen met alle luxe in het uitgaansleven is prachtig gedaan.

Ook bij het tweede verhaal van de boer zat ik nog erg geboeid te kijken. Vooral omdat het cinematografisch een pareltje is en de manier waarop de wanhoop van de man zo intens gebracht wordt. Ook de 2 andere verhalen hadden nog sterke momenten, vooral de scène waarin de schutter besluit om niet te schieten in het derde verhaal en de bominslagen in het vierde verhaal maakten indruk op mij.

Fraaie film van Kalatozov die vooral op cinematografisch vlak erg indrukwekkend is. Als ik het puur op de inhoud zou moeten beoordelen, zou ik waarschijnlijk geen 4* aan geven, maar Soy Cuba is een erg leuke kijkervaring geworden.

4*