Nocturnal Animals (2016)

Een eerder intrigerende en fascinerende film dan echt spannend. Ik ben er nog niet uit of dit nu een mindfuck was of niet. Mooie stijlvolle fotografie en goed acteerwerk. Een film die je wel aan het nadenken zet.

Een geweldig goede, wellicht perfecte, film en ik geef ‘m dan ook vijf uit vijf sterren.

Om te beginnen is de film mooi: de beelden zijn fraai en artistiek, het verhaal is intelligent en gelaagd. De film gaat over de galleriehouder Susan die verveeld is geraakt door de kunst en haar leven: kunst kan leeg zijn, een inhoudsloze imitatie, slechts oppervlakkige schoonheid, een lichaam zonder ziel (een thema van The Neon Demon). Maar Susan wordt dan geheel geabsorbeerd door het verhaal dat haar ex-man haar stuurt - in welk verhaal ze herkent wat ze haar ex-man heeft aangedaan maar waarin ze ook haar eigen onzekere 'ik' en haar ongelukkig, hulpeloos leven herkent – hetgeen de kracht en de ware betekenis van kunst laat zien: kunst kan ons het wezen der dingen tonen en zo juist echter zijn dan de ‘echte’ werkelijkheid. In feite lopen er allerlei werkelijkheden en werelden door elkaar in de film: de ‘echte’ wereld en de kunstwereld, het heden en het verleden, werkelijkheid en fictie; niet op een verwarrende manier maar als de verschillende facetten of manifestaties van de werkelijkheid die alle gelijkwaardig zijn. De werkelijkheid is net als de film gelaagd.

De film is filosofisch en zoals bij alle kunst geven de details ons de clues om het grotere geheel – de film maar uiteindelijk ook het leven zelf – te begrijpen. Zoals wanneer Susan op een vergadering zegt dat je niet altijd te veel ineens moet veranderen. Want de film gaat erover dat we rusteloos naar het ware zoeken – de ware werkelijkheid, de ware liefde, het geluk – maar niet eens weten wie we zelf zijn dus wat onze ware ‘ik’ is. Susan wil niet als haar moeder zijn, haar ex-man Edward wil niet zwak zijn: we willen vaak niet zijn wie we zijn geworden (al dan niet door onze keuzes en die ook vaak ook anderen pijn doen), maar moeten we dat accepteren of vinden we ons ware zelf juist als we ons ontplooien en van de gebaande wegen treden? Deze verschuivingen van werkelijkheden en omgekeerde rollenspellen leiden zo tot het thema wraak in welk teken de film op haar verschillende niveaus (inclusief als 'mindfuck') haar climax vindt. Naast het drama en een beetje romantiek geeft het de film zo ook een bloedstollende misdaadthriller als het verhaal in het verhaal dus als haar kern.

De film heeft zo alles, is spannend en diepzinnig tegelijk en is perfect in elkaar gezet en uitgevoerd. Het is een meesterwerk en de beste film die in de bioscopen heeft gedraaid sinds Birdman.

Een intellectuele hersenkraker die zich iets te snel laat kraken, zou ik zeggen. Edwin, de student en schrijver van wie Susan zijn kind heeft laten aborteren, neemt wraak door een boek te schrijven met als titel - Nocturnal Animals - de bijnaam van Susan (nachtdier) aan wie hij het ook opdraagt. Dat boek stuurt hij haar toe en al lezende zien we het boekverhaal, haar reacties en haar gedachten over hoe het vroeger was met Edwin.

Interpretatie
Het boek is de wraak van Edwin op Susan. Het verhaalt de verkrachting en moord op de vrouw en dochter van ene Tony (= Edwin zelf - dezelfde acteur speelt beide personages). Natuurlijk is Susan de verkrachte en vermoorde vrouw en is de dochter het kind dat zij samen zouden hebben gekregen.

Wanneer aan het slot Edwin met Susan na 19 jaar afspreekt in een restaurant, komt hij niet opdagen. Opdat zij (en wij) wete(n) dat hij de vernedering niet is vergeten.

Conclusie
Als je deze reconstructie hebt gemaakt, is het intellectuele spel ten einde en resteert de vorm: gestileerd, perfect, gedetailleerd, oogverblindend. En toen hield het een beetje op ...

(en ik gaf drie sterren ...)

Deze film met de grote yonijane gekeken gisteren avond! Groot meesterwerk, sterk acteerwerk. Heerlijk om het internet af te struinen om achter andere clues/interpretaties te komen. Het laat je hersenen flink denken over het einde! 4.5 ster!

Na het zien van Fords schitterende, maar af en toe op de rand van kitsch balancerende A Single Man heb ik jaren moeten wachten op zijn tweede speelfilm. En tja... Een teleurstelling is Nocturnal Animals niet echt te noemen, daarvoor is het te vakkundig in elkaar gezet. Toch is het niet het kleine meesterwerk waar ik hoopte.

Ook in Fords tweede film zijn de formele aspecten bewonderenswaardig. De montage van Joan Sobel is even ontwrichtend als haar werk in A Single Man: cuts die expres het ritme verstoren, weinig respect voor de 180*-regel ook. Spanning en ongemak wordt zo eenvoudig opgebouwd in scènes waar ogenschijnlijk niks aan de hand is. De gehele mise-en-scene helpt hier een tandje mee, door zó Kubrickaans perfect te zijn vormgegeven dat het unheimisch wordt. Dit is vooral in de scènes rondom Adams geen gemis, want hoewel zij sterk speelt, biedt het script haar helaas te weinig om echt uit de verf te springen. Knap is haar transformatie van jonge, ambitieuze studente naar kil burgerijdametje, maar deze scènes zijn te kort en ingetogen om echt te beklijven.

Misschien was Ford zich bewust van zijn sterkte en zwakte aldaar, want in de scènes rondom de fictieve roman concentreert hij zich overduidelijk minder op de vormgeving en meer op de acteurs. En dat levert toch een stuk memorabelere scènes op: Ford boft met Gyllenhaal, die eigenlijk nooit teleurstelt in zijn portrettering van getormenteerde personages, en een werkelijk doodenge Taylor-Johnson, die erop losschmiert dat het een lieve lust is zonder een karikatuur te worden. Maar ook zij worden eigenlijk overschaduwt door Michael Shannon, die elke scène waar hij in zit volledig opeist, en elke scène waar hij niet in zit een stuk leger doet aanvoelen.

Nocturnal Animals biedt de kijker veel: zo is daar het intrigerende verhaal over een ex die op koelbloedige wijze wraak neemt op zijn kille vrouw. En dan krijgen we ook nog eens een ijzingwekkend spannende thriller voorgeschoteld (de scène op de Texaanse weg is één van de grootste nagelbijters van dit jaar). Allebei de verhaallijnen hebben hun merites. Maar misschien werkt dit beter in de roman waarop de film is gebaseerd: de puzzelstukjes vallen aan het eind van de film netjes in elkaar, maar toch voelen de scènes en gebeurtenissen rondom Adams te banaal om afgewisseld te worden met alle ellende die in de fictieve roman naar voren komt.

Een onevenwichtige aanrader.

Na het uitkomen van het fenomenale Arrival, dat voor mij absoluut een van de beste films uit 2016 is, stelt hoofdrolspeelster Amy Adams mij weer voor een dilemma. Met Nocturnal Animals levert mevrouw Adams namelijk haar tweede fenomenale rol af dit jaar en er de kans is dan ook aannemelijk dat zij bij het aanstaande award-seizoen meermaals zichzelf grootste concurrent zal treffen. Toch is Nocturnal Animals nog minder dan Arrival een film voor iedereen. De film laat de kijker uiteindelijk gedesoriënteerd achter in de zaal, waarbij de film zorgt voor meer vragen dan antwoorden. Dit is iets dat regisseur Tom Ford wel typeert en iets dat uiteindelijk flink te prijzen valt. Want ondanks dat dit pas zijn tweede speelfilm is flikte de eigenzinnige Texaanse regisseur dit eerder ook al met zijn eerste film A Single Man uit 2009. Het moet dan ook gezegd worden dat als Ford op deze manier blijft doorgaan, hij zich absoluut weet te onderscheiden van zijn collega’s.

In de rol van ex-man Edward Sheffield zien we niemand minder dan Jake Gyllenhaal, een acteur die de laatste jaren garant staat voor kwaliteit en die een film eigenhandig altijd naar een hoger niveau weet te tillen. De enige mindere film waarin Gyllenhaal de afgelopen jaren te zien was is film Southpaw, maar vrijwel iedereen zal het erover eens zijn dat juist zijn prestatie de film nog enigszins de moeite waard maakte. Toch is misschien wel de allerbeste rol weggelegd voor Michael Shannon in de rol van politieagent Bobby Andes. Shannon wist de laatste jaren te imponeren in films als Take Shelter en Mud, maar in Nocturnal Animals weet hij echt de show te stelen. Op welke wijze Shannon voor de rest zijn rol bekleed laten we even in het midden, dit omdat het verstandig is zo blanco mogelijk de film in te gaan. Andere rollen zijn er voor Aaron Taylor-Johnson, Isla Fisher en Armie Hammer.

Een groot verdienste voor de film is dat als Susan het boek van Edward begint te lezen, je direct in het verhaal wordt gezogen. Hierbij zal je je constant gaan afvragen waar Ford ons nou eigenlijk naar toe wil leiden met het verhaal. Want waar is het verhaal nou eigenlijk op gebaseerd en wat probeert Edward hiermee bij zijn ex te bereiken? Het verhaal over wraak, liefde en emotie zorgt dan ook voor een flinke knoop in je maag. Daarnaast voelt het bijna als een aanklacht tegen de moderne abstracte kunst, iets dat de bizarre en bijna walgelijke opening van de film goed wellicht verklaart. Verder laat het einde van de film het publiek ook nog eens verdeeld achter. Het geheel wordt ondersteund door een schitterende soundtrack van Abel Korzeniowski en de prachtige cinematografie van Seamus McGarvey. Alles bij elkaar opgeteld werkt alles in het voordeel van deze werkelijk sublieme film, die zich zonder meer mag meten met de beste films van dit jaar.

Nocturnal Animals is op elk vlak subliem, maar laat je aan het einde van de rit achter met meer vragen dan antwoorden. Ondanks dat dit pas zijn tweede film is, ligt dit in lijn met de stijl van de eerdere film van regisseur Tom Ford. Hij wordt gesteund door Amy Adams en Jake Gyllenhaal, die de sterren van de hemel spelen, al wordt de show toch echt gestolen door Michael Shannon in zijn rol als rechtvaardige, maar wat wereldvreemde politie-agent. Voordat je oordeelt over deze film, is het zeker raadzaam om het geheel eerst een dag of twee te laten bezinken en dat Nocturnal Animals niet een film is voor iedereen mag nu al duidelijk zijn. Je zal dan ook open moeten staan voor een film zonder duidelijke uitleg over het grote geheel. Met opnieuw een fenomenale film kijken we met veel smart uit naar de derde film van regisseur Tom Ford, dat hij namelijk voor een tweede keer zo briljant uit de hoek komt kan haast geen toeval meer zijn.

Uitermate knappe film, waarvan de spanning van wat gebeurde op de snelweg in het desolate Texaanse landschap om te snijden was. Genoeg thrillers gezien die wat spanning betreft hieraan niet kunnen tippen. Op visueel vlak is het verder ook een zeer mooie film, vooral die scènes die zich in de realiteit afspeelden. De openings waren daarentegen niet om over naar huis te schrijven. Wat moet die oerlelijke vlezige naakte vrouw nu eigenlijk voorstellen is mij de vraag. Het moet toch wel betekenis hebben. Deze film heeft dus genoeg om over na te denken, Voor mij is Nocturnal Animals toch wel een van de betere films van dit jaar die het zeker waard is om nog een keer te gaan zien.

4.0*

Ik denk niet dat Susan leeg is en zie die symboliek ook niet zo.

Een sterk punt van de film is dat het wat overlaat aan de interpretatie van de kijker. Maar het is duidelijk dat we met die openingsscene om te beginnen simpelweg de kunstwereld binnentreden waarin Susan leeft en werkt: zij is immers gallerijhouder van moderne kunst. Nu is moderne kunst 'lelijk' omdat het niet meer naar het schone (volmaakte, prettige verhoudingen) maar naar het sublieme (het irrationele, overweldigende, schokkende) streeft. Nu schokt de moderne kunst blijkbaar nog steeds de kijker, gezien alle verontwaardiging over die openingsscene, maar Susan is alleen maar verveeld geraakt door de moderne kunst. Ondanks het sublieme karakter, is die lelijkheid van de moderne kunst misschien wel te veel een ware weergave geworden van het eveneens verveelde, lege leven van Susan! Zoals Susan zegt: hoe kan ik ongelukkig zijn terwijl ik alles heb? De moderne kunst lijkt datzelfde uit te drukken en zo volmaakt haar leven weer te geven (ook al is ze verveeld door die kunst omdat het inhoudelijk niet over haar gaat, zoals eigenlijk niets meer over haar lijkt te gaan; zie bv. ook haar echtgenoot die bijna openlijk vreemdgaat).

Naast het opvallende contrast tussen schokkend (voor de kijker) en verveling (Susan) treedt dan een nieuw contrast op: het haar toegezonden boek - eveneens het werk van een kunstenaar - verveelt haar niet (want ze herkent zichzelf erin), maar doet de passie in haar herleven en weet haar zo te shockeren dat de film op dit punt bijna een horrorfilm wordt. Hier doet kunst wat kunst moet doen...

Ja precies, een leeg leven heeft ze zeker (waarbij volgens mij het feit dat ze hieraan lijdt al laat zien dat ze niet zelf leeg is, dan zou het haar immers niks interesseren).

Dat is zeker waar. Ze is afgestompt en cynisch geworden (ze is toch op haar moeder gaan lijken!), maar diep van binnen smeult nog de passie die ze als jonge vrouw met de 'gevoelige' Edward heeft ervaren, welke liefde/betrokkenheid ze tot haar eigen verdriet is verloren. En Edward laait dat vuurtje bewust op om zijn wraak (op de harteloos geworden Susan) te nemen.

Ze vertelt toch later in de film letterlijk aan iemand de "betekenis" (meer; waarom Ford voor die beelden koos, zijn statement) van die (ranzige) openingsscène... M.i. wordt niks in de film aan eigen interpretatie overgelaten; alles wordt hapklaar voorgeschoteld, in beeld en/of woord. Geen denkwerk required.

Sta perplex van de hoge beoordelingen hier, vond het echt een platte draak zonder visuele bekoring en met plichtmatig acteerwerk, kan er nog niet over uit haha, is de massa echt zó makkelijk te pleasen...?

En wil je die kennis i.v.m. de discussie, die nu wordt gevoerd, met ons delen of geef je ons nu als huiswerk mee om de film nog maar eens te kijken en dat we dan beter op moeten letten?

Ik behoor niet tot de "massa" Richardus. Ik heb er doorgaans lak aan wat de "massa" van een film vindt. Film is voor mij nagenoeg voor 100% een subjectieve belevenis. Als ik een film goed vind is hij voor mij gewoon goed, ongeacht of de "massa" hem gewoon slecht vindt.

Snap ik en, voor eerste zin; weet ik, wibro.

De filosoof : ik onthoud dingen niet woordelijk, sorry, dus voor de precieze verwoording in de film zal ik je dus toch echt moeten verwijzen naar... nogmaals excuses voor mijn dementie.

Ik heb mij uitstekend vermaakt tijdens deze intelligente en visueel aantrekkelijke film. Wat ik niet snap is dat hier vaak gerefereerd wordt aan de openheid voor interpretatie. Naar mijn idee is het juist zo verfrissend aan Nocturnal Animals dat de film slim en boeiend is, maar eigenlijk heel erg rechtlijnig en simpel. Mis ik iets ofzo?

3,5 sterren, dicht tegen de 4 aan. Een stuk beter dan ik verwacht had.

Tegenvaller. Geforceerd, bij vlagen irritant, met een gekunstelde constructie, die bij mij niet werkte. Prima acteurs verder... en Michael Shannon is het hoogtepunt. Ik kwam er niet in, de toon sprak mij niet aan, al vanaf het 'vette' begin (alhoewel daar eerst het voordeel van de twijfel regeerde). Zodra ik er wel in mee kon komen (het relaas rondom Shannon), werd ik er robuust weer uitgehaald door de 'constructie'. Op zich ben ik niet tegen 'pretentieus', maar hier werd de plank naar mijn idee flink misgeslagen.

Doe mij dan maar andere Gyllenhaalers zoals Nightcrawler, Enemy, of een willekeurige Villeneuve- of Refn-film (of NeverEnding Story, waar ik toch een beetje aan moest denken).

Of wellicht was ik gewoon in een cynische bui...

Mooi gezegd! Had er zo nog niet naar gekeken dus dank voor deze invalshoek.

Poeh.. wat een hersenkraker.. Ik houd van dit soort films en vooral door alle lovende recensies te lezen weigerde ik in eerste instantie om te accepteren dat ik de film niet zo heel best vind. Na me goed in te hebben gelezen en herhaaldelijk bepaalde scenes te hebben bekeken moet ik helaas toch concluderen dat ik het verhaal vrij eenvoudig vind en ook een 'vernieuwende' diepere laag mis. Ik ga m'n blik hier niet verdedigen middels een heel relaas, het zal aan mij liggen:).

“Susan, enjoy the absurdity of our world. It's a lot less painful. Believe me, our world is a lot less painful than the real world.”

Genoten. Nocturnal Animals is een stijlvolle, originele, donkere en naargeestige thriller van Tom Ford. De man weet wel hoe je films moet maken die er schitterend uitzien. Het script is inventief en is eigenlijk drie verhalen ineen. Dat is eigenlijk mijn grootste kritiekpunt. Alle drie de verhalen zijn degelijk, maar geen één springt er echt uit. Het fictieve verhaal (het boek van Edward dat wordt gevisualiseerd) komt nog het beste uit de verf.

Ook de personages zijn hier het best uitgewerkt en de acteurs (Taylor-Johnson, Shannon en Gyllenhaal) zijn ijzersterk. Amy Adams is sterk en heeft een gezicht waar je naar blijft kijken, maar haar personage komt er wat bekaaid vanaf en Adams mag vooral moeilijk voor zich uitkijken. De twee verhalen (de flashbacks en de tegenwoordige tijd) hadden wat beter uitgewerkt mogen worden. Dat het fictieve verhaal hier het beste uit de verf komt kun je ook zien als een subtiele boodschap van Ford. Het einde vond ik geweldig en iedereen zal er zijn eigen interpretatie aan kunnen geven. Er komt tegenwoordig ontzettend veel pulp langs, maar gelukkig zijn er nog films als Nocturnal Animals waarbij je je hersens moet gebruiken en je fantasie de vrije loop kan laten.

Eigenaardige en eigenzinnige film die tussen twee verhalen pendelt en daardoor verwarrend is. Het lijkt alsof de tijd geen vat heeft op Amy Adams zoals in die andere kaskraker die momenteel in de bioscoop loopt. We ergerden ons wel blauw aan Jake Gyllenhaal die weer slecht acteert en wazig voor zich uit staart. Zijn laf personage deed zo gedwee mee met de ontvoering van zijn gezin dat hij als medeplichtige zou moeten worden opgesloten. Wat een ergerlijke lafhartigheid van een protagonist. Hierdoor konden we ons op geen enkel moment inleven.

Visueel prima en wat begint als een spannende film loopt al snel over in een nietszeggend flutfilmpje.

Nee , geen aanrader, tenzij je enkel het begin wilt zien.

Een ambitieuze film waar toch meer achter steekt dan in eerste instantie lijkt. Het verhaal in het boek van Edward is een heel stuk meeslepender en interessanter dan wat we van het werkelijke leven van Susan zien, maar dat is juist een statement dat de film maakt neem ik aan. Soms is fictie mooier dan de werkelijkheid, en er wordt echt een punt van gemaakt die twee tegenover elkaar te zetten. Kil pragmatisme versus passie, of iets in die richting. Ergens in de film zegt Edward tegen Susan hoe je als artiest alles van jezelf in je werk gooit, en dat maakt het einde van de film ook zo krachtig.

Regelmatig is de film wel wat overduidelijk met zijn metaforen, maar er blijft toch nog genoeg stof tot nadenken en ruimte voor interpretatie over, waar je aanvankelijk vooral verwacht een pure wraakfilm te gaan zien. Heel knap ook dat heden, flashbacks en fictie niet onherkenbaar om vervelend door elkaar gaan lopen, en vooral ook sterk hoeveel de film je mee doet leven. De confrontatie met die hillbillies is echt om boos van te worden, frusterend ook om Tony zo laf en passief te zien.

Met name Taylor-Johnson is onuitstaanbaar in een indrukwekkende rol. Gyllenhaal kan echt zijn bereik laten zien en Shannon is zonder meer de grote uitblinker. Ik heb hem eigenlijk alleen nog maar heel erg goed gezien. Best een onderschatte acteur eigenlijk. En de film is bereid om op eigenlijk iedereens gevoelens en drijfveren in te zoomen, ook nog enigszins op die van Ray. Echt petje af hoe de film gevoelens op zo'n invoelbare en toegankelijke manier weet op te dienen. 4.0*.

Was zelf de synopsis alweer lang en breed vergeten. Had dus tot aan het einde geen idee dat Edward wraak wilde nemen op Susan. Zelfs bij het schilderij waar met koeienletters REVENGE op stond ging er geen belletje rinkelen.