Slumdog Millionaire (2008)

Maar om het te vergelijken met een documentaire of een nieuwsuitzending is natuurlijk ook niet helemaal fair, aangezien de film dat dus niet wil zijn. Ben blij dat Boyle de ''het leven is toch zo zwaar in een ontwikkelingsland - film'' wat op de schop gooit!

Maar ik heb ook niet het idee dat ik dat doe.

Tja, ik blijf erbij dat je het allemaal veel te serieus neemt, al begrijp ik je uiteenzetting.

Film is vrijwel altijd wel wat manipulatief, zeker in vergelijking met de werkelijkheid. Maar jouw mening dat Boyle een Westers India creeert voor het publiek vind ik zwaar overtrokken. Oke, hij heeft vast wat dingen anders geobserveerd dan iemand doet die er zijn hele leven woont, maar dat heeft ook gewoon zijn charmes. Als westerling moet die mensenchaos daar overweldigend zijn, wat bv. ook mooi tot uiting komt in de film.

En ik accepteer jullie voorliefde.

En ik vind dat verschillende users hier nogal vaak wat inhoudelijke, twijfelachtige zaken negeren of met de mantel der liefde bedekken als de vorm hip, snel, en kleurig is.

Wat ook vaak genoeg gebeurt als de vorm oud, zwart/wit en belegen is trouwens.

Zou kunnen....

Ze kijken niet verder dan hun neus lang is, zal ik maar zeggen.

Hier raak je precies het punt van waarom ik de film vals vind. Het leven in India wordt als een chaos gepresenteerd. Ik vind dat een verwaande visie. En ook al zou het daar een chaos zijn, en natuurlijk mag je daar een film over maken, want film en realiteit gaan heel goed niet samen, dan nog gaat mij de kindermishandeling te ver, juist omdat het niet over personen gaat, maar over de maatschappij die hier de hoofdrol speelt.

Boyle's hele idee om de knuppel in het globale hoenderhok te gooien, om verschillende maatschappijen te vermengen, om politieke correctheid om zeep te helpen, komt op mij dan weer zo politiek correct over dat het tenenkrommend wordt.

Of je mist zelf natuurlijk gewoon wat. Voor de meeste mensen is Slumdog Millionaire gewoon een entertainende, levendige, ontroerende, frisse, magische film. Mede door, maar zeker niet alleen dankzij topnotch muziek en camerawerk.

dit is een beetje de niet amerikaanse versie van the curious case of benjamin button en Forrest Gump want het gaat hier ook over iemand die vanalles meemaakt om bij zn grote liefde te zijn

maar wat de daarnet vernoemde films niet heeft dat deze wel heeft is dat de film goed begint maar schitterend eindigt ik heb er echt van genoten

waarom heeft het zolang geduurd dat ik deze film zag wel die trailer die in de tijd uitkwam was verschrikkelijk slecht en film die de oscar wint voor beste film is vaak ook niet de moeite om te kijken zeker de laatste is dat toch een paar keer zo geweest bv Shakespeare in Love,Chicago of No Country for Old Men

al vind ik eigelijk dat deze film in de lijst beste buitenlandse film hoorde te staan

Ik snap het probleem wel. Een beetje zoals dat Tom Cruise de laatste samourai is; een Amerikaan die de laatste legende is van een belangrijke Japanse culturele vorm. Echter is deze kwestie, van westerse overname van oosterse elementen, niet altijd zo simpel en ook niet bij Slumdog. Ten eerste omdat Slumdog zijn roots behoudt in het oosten door de hoofdpersonen gewoon Indisch te laten (overigens is Engels gewoon een tweede taal in India, die zeker in grote steden goed verstaan wordt). Ten tweede, en belangrijker, het Bollywoodgenre is meestal non-politiek escapisme, zonder al te veel betekenis. In die zin vergelijkbaar met de martial arts-films. En jij hebt toch ook geen problemen met westerse uitingen van de martial-artssport. In die zin vind ik Slumdog dan ook niet fouter dan Enter the Dragon of Kill Bill. Gewoon een westerse uiting van een van oorsprong oosters genre. Net zo fout als Miike die een Djangofilm maakt. En Miike levert ook een oosters beeld op een westers genre. Ik vind dat juist verfrissend werken, zo'n uitwisseling. Zolang er maar enigzins respectvol wordt omgegaan met het land van afkomst en dat gebeurt hier gewoon. Ja, de film laat corruptie en armoede zien, maar is daarmee niet meteen respectloos tegenover India. Ik vind het wel leuk om een auteur als Danny Boyle zijn stijl te laten doorschijnen in een weinig gebruikt genre.

Je laat je oordelen toch niet afhangen van Oscars? Zeker niet voor een film die niet specifiek voor de Oscars gemaakt lijkt te zijn (de film was zelfs gepland als een direct-to-dvd-release).

Ik vind Slumdog Millionaire ook lichtelijk overschat. Inhoudelijk vooral, maar stilistisch is het toch een erg fris.

We hebben het hier over lui uit de sloppenwijken, die perfect Engels spreken. Dat is wel even wat anders he? Weekend-millionaires wordt trouwens in twee talen gepresenteerd in India.

Dan had Boyle dat zo moeten houden en de Indiase maatschappij (die in deze film vrijwel enkel getoond wordt via de stereotiepe negatieve kanten) geen hoofdrolspeler moeten laten worden in zijn film. Boyle wil zeker wat zeggen met zijn film. In een bepaalde scene (bij de Taj Mahal meen ik?) krijgt de hoofdpersoon ervan langs en zegt hij tegen twee Amerikaanse toeristen 'This is India'. Boyle bevestigt dus eigenlijk.

Ik snap de vergelijking totaal niet. Ik snap niet dat je deze film qua toon met dit subgenre wil vergelijken en ik snap al helemaal niet wat je bij me los wil krijgen. Bovendien heb ik weinig met Westerse uitingen vd martial-arts. Mijn commentaar bij Bloodsport.

Maar de rest is knudde natuurlijk. Van Damme heeft een paar mooie trappen in huis maar is verder een beperkte screenfighter met een beperkt arsenaal aan moves. Misschien dat ie daarom een keer of zes de split moet doen in de film. De choreografie valt ook tegen en de cameraman lijkt met cameratrucjes te moeten verhullen hoe erg de vechters elkaar 'niet raken'. Zo wordt elk knietje op het hoofd vanachter het slachtoffer gefilmd. Ziet er zeer knullig uit.

Verder nog wat rare cultuurgebonden fouten die op de eerst pagina hier al genoemd werden. Kumite lijkt me een Japans toernooi, Dim-mak is Chinees, Afrikaan met een soort van Aap-stijl, een Japanse meester die zijn zwaard (ziel) verticaal overdraagt etc.

En een score van 2,5*. En volgens mij geef ik de meeste andere Westerse 'uitingen' nog minder. Enter The Dragon 3* nog en Kill Bill is geen poging om een martial arts film te maken maar een hybride van Grindhouse en subgenres.

Uh, nee? Maar het zet je wel aan het denken (en dat zeg ik ook letterlijk). Bollywood gaat er niet in, maar een Westers Bollywoodfilmpje krijgt prijzen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de kritieken uit India. Die moeten erg verdeeld zijn.

Tom Cruise is natuurlijk niet de laatste samurai.

Het meervoud van samurai = samurai.

Het gaat er dus niet om dat Tom Cruise de laatste samurai is, maar de film gaat gewoon over het einde van het samurai tijdperk.

Zo ingewikkeld is het toch niet? Twee van oorsprong oosterse genres die allebei westerse uitingen hebben gekregen. Alleen bestaan er vrij veel westerse martial-artsfilms intussen en weinig westerse Bollywooduitingen. Voor de een merk ik morele verwerping en de andere niet. Maar ik zie nu dat het je er meer om gaat over hoe politiek Boyle bezig is en dan is dit argument inderdaad van weinig belang.

Weet ik, maar Kill Bill gebruikt wel veel elementen van de Aziatische martial-artsfilms, maar ik zie nu wel in waarom dat van geen belang is voor deze discussie.

Dat zijn ze dan ook en de problemen liggen inderdaad bij de portrettering van de armoede in India. Het Bollywoodgenre staat er om bekend armoede simpel weer te geven als in een sprookje. Dat het Bollywoodgenre hier niet zo gewaardeert wordt blijkt vooral te komen door de excessieve lengtes, de vele clichés in de films en het simplisme. Het is een beetje een curiosum. Boyle heeft er zijn eigen stempel opgedrukt en waarom niet? De meeste Bollywoodproducties vormen een soort rags-to-riches-verhaal. Boyle pakt deze, plus de kenmerkende muzikaliteit, maar het ligt in zijn aard om de duistere randjes niet weg te laten. De Bollywoodfilm krijgt een auteursbehandeling. Boyle zegt daarmee niet meteen dan India klote is, integendeel. Hij houdt slechts de ogen meer open dan de Indische films vaak zelf doen. Het is verre van imperiaal of neerbuigend. De personages zijn misschien typetjes, maar India zelf wordt niet gepresenteerd als een simpel stereotype. Waarschijnlijk nog minder dan in echte Bollywoodproducties, al zou ik meer Bollywood moeten zien voor een goede vergelijking.

Dat de film dan prijzen wint, tja. Dat komt denk ik toch vooral doordat Boyle als auteur er meer een opvallend eigen filmpje van weet te maken. Een aantal jaren geleden werd Bollywoodproductie Lagaan ook genomineert voor een Oscar, dus compleet ongewaardeert is het genre niet. Natuurlijk heeft Slumdog er voor prijzen voordeel bij dat het een westerse productie is en dat het een bekende regisseur had. Fijn voor Slumdog, jammer voor de minder goed in het westen gedistribueerde Bollywoodfilms, maar wat heeft dat met jou oordeel van Slumdog te maken. Het heeft meer te maken met een beoordeling van de kortzichtigheid van de Oscars of de slechte importatie van de Indiasche films door de studios. Ik zie er geen argument tegen deze film in.

Mijn punt is vooral dat ik niet denk dat Slumdog Millionaire het slecht bedoelt. Boyle evenmin. Ik denk dat Boyle het script onder ogen kreeg, waarschijnlijk geschreven door een Bollywoodfan en dacht dat hij er zijn eigen ding meer kon doen. Bij dat ding horen nou eenmaal ook het tonen van donkere kanten van een samenleving, dat is nou eenmaal Boyle de auteur. Hij vergat echter niet de menselijke en levendige kant van India. Met een laag budget en met weinig kans op commercieel succes (want laten we niet vergeten dat het in dat opzicht een risicovol project was) heeft hij uiteindelijk Slumdog gemaakt en geheel in de geest van de film zelf werd het kritisch en commercieel een succes. De film is wat overroepen misschien, maar het is te gemakkelijk om wat gemeen te doen tegen een film simpel en alleen omdat het een westerse blik werpt op een oosters fenomeen.

Ik heb absoluut geen problemen met een outsider die een film maakt over een andere cultuur, mits het goed gebeurt. Ik vind Boyle's blik op India gewoon niet goed. de eenzijdige benadering vol stereotypen (maatschappelijk/politiek) maar ook de manier waarop ie de Bollywoodfilm/India in een soort van Westers keurslijf probeert te gieten.

Maar vergeet ook niet dat ik grote problemen heb met het gekunstelde plot, de vreemde plottwists ooit, en het gebrek aan diepgang bij de personages en de centraal gestelde liefdesrelatie. Ik ben dan wel erg bondig geweest in mijn allereerste bericht maar ik weet zekere dat ik dit gemeld heb. Maar nu focust men zich enkel hierop..

Daar ben ik het niet geheel mee eens. 'This is India'! Of het zijn bedoeling verder was, dat weet ik natuurlijk niet. Ik weet enkel dat ik het resultaat niet goed vind.

Neuh.... Wellicht de Bollywoodfilm, maar een regsseur als Satyajit Ray doet dat uitstekend (van wat ik zag).

Ik zie er ook geen direct argument in tegen deze film (zeg ik al twee keer), maar het zet je wel aan het denken. Vooral over dat Westers keurslijf.

En ik vind van niet. Ook omdat het slechts een onderdeel vormt van mijn totale kritiek.

SM is vooral een crowdpleaser gebleken en technisch zit het best goed in elkaar, maar op elk ander gebied vind ik het een mislukking.

Deze snap ik nog steeds niet eigenlijk. SM heeft een serieuze sociale ondertoon, de Westerse pogingen tot een kung fu film hebben dat niet. Plus ik vind ze niet goed, en in mijn commentaren (en die zijn er niet zoveel) bij die films richt ik me ook nog op de culturele blunders. Bovendien staan er westerlingen centraal in deze pogingen, en hebben de plots en de thema's weinig te maken met die van de authentieke HK kung fu film. Ik vind het een beetje een vreemde poging worden om mijn kritiek te bagatelliseren eigenlijk. Ik ben namelijk vrij duidelijk over de gehele lijn.

En ik vind dat ik onderhand genoeg tijd besteed heb aan het verdedigen van mijn standpunten, no offence.

Voor de tweede keer gekeken en eigenlijk ging de film nu gewoon onderuit. Zonder de verrassingen die bij de eerste kijkbeurt nog wat redden, blijft er weinig over. Wat interessant blijft zijn de camera-standpunten, met nam tijdens achtervolgingsscenes. Maar dat is volgens mij niet genoeg voor al die oscars.........Nee jammer, had het beter bij een keer kijken kunnen houden...........

Omdat ik het met die argumenten deels eens ben, zoals in mijn eigen recensie terug te vinden is. Ik wil ook niet dat je dit meteen als een groots meesterwerk ziet, ik reageer slechts op de punten waar ik het niet mee eens ben. Echter waar jij nu alleen maar spreekt over goed gebruikte technieken spreek ik van een geweldig energieke filmervaring, die op niet-narratief niveau zeer meeslepend is. Vorm boven inhoud? Gedeeltelijk wel, maar als de vorm dan toch iets met je doet is er weinig reden tot klagen.

We hebben het hier over trends in de huidige Indische filmindustrie en om er dan een regisseur bij te betrekken die 50 jaar geleden op zijn hoogtepunt was en toen inderdaad iets totaal anders leverde doet niet echt ter zake, hoe goed Ray ook was. Er zijn altijd uitzonderingen te vinden, maar die bevestigen vaak juist de regel. In zekere zin doet Boyle hetzelfde door een wat kritischer variant te maken op een onkritisch genre.

Maar goed, voor de rest zijn alle argumenten inderdaad wel gegeven.

Ik kan best opgaan in de vorm van een film, maar niet als de inhoud van de film me enorm tegenstaat

Oke! Maar ik denk dat zowel jij als ik te weinig weten over de huidge cinema van India. Dus of Boyle nu zijn ogen meer open doet....?

Gisteren voor het eerst gekeken. Dit verhaal kan rechtstreeks uit een sprookjesboek overgetikt zijn, ondanks de drama's die Jamal meemaakt kan ik op een of andere manier weinig medelijden voor hem opwekken, en ik vind dat de regisseur daarin tekort is geschoten. Wat ik het belangrijkste vind aan een film is dat de film me boeit, de hele lengte van de film lang. En dat was bij deze film wel het geval, ik heb geen een keer weggekeken of ben geen een keer weggedroomd. Door het verhaal in de vorm van een quiz te gieten bleef het verhaal spannend, en was hij prima weg te kijken. De jongen die Jamal speelt en ook de politiechef vond ik prima spelen. 4 sterren.

Slumdog Millionaire is een mooie sloppenwijkfilm in de trant van Cidade de Deus alleen dan in een originele vertelvorm. Het levensverhaal vond ik niet bijster interessant en de visie van de regisseur is, zoals hierboven bediscussieerd, misschien niet altijd even objectief en realistisch, maar de prachtige visuele vorm waarin de film gegoten is maakt dit allemaal meer dan goed voor mij. Verbluffend, inventief camerawerk dat beelden opneemt waarvan de kleuren afspatten. Schitterend, maar op sommige momenten vond ik het hectische camerawerk wel iets misplaatst in een film als deze. Zie de filmtechnieken uit Slumdog Millionaire graag terug in een volgende film van Boyle.

Niet kunnen slapen is een crime. Dus dan toch maar heel even achter de computer kruipen, om een recensie te schrijven, in de hoop dat hierna de slaap wel komt. Misschien ben ik een beetje over m'n slaap heen, nadat ik op zeer ongemakkelijke schoenen naar huis liep, omdat a de bus niet meer reed, en b ik m'n fiets niet bij me had, en ook aan deze film dacht.

'Ik zal je wel een betere film laten zien dan Twilight...' Aldus Remi, nadat we Twilight hadden zitten kijken, die voor mij echt totaal niet verkeerd is, vóóral vanwege hunky Robert Pattinson), werd voor de 7e (?) keer weer verliefd op hem.

Nou goed, ik was wel benieuwd naar Slumdog, hoewel ik in de beginscenes wel iets had van, het gaat nogal van hot naar her, he? Maar binnen 3 minuten nadat ik dat dacht, zat ik toch ontzettend in de film.

Want ja, dit is niet mis, wat ik zag. Ik vond het een ontroerende en tegelijkertijd zeer heftige, schrijnende film, wat er met de hoofdrolspelers (en de bijrollen) gebeurt. Zo vond ik het einde van Salim echt ontzettend erg om te zien, zoals hij in die badkuip met allemaal geld op Javed schiet en uiteindelijk zelf vermoord wordt..

Ik heb m'n tante horen zeggen, dat ze Slumdog Millionare niet wil zien, omdat ze onder andere de beelden van het armoedige bestaan, niet meer kan vergeten, dat het haar heel erg zal aangrijpen, en dat ze het erg vind dat zulke dingen bestaan. Als ik het tenminste goed heb onthouden.

Verder vind ik het een beetje belachelijk dat Slumdog Millionare tijdens het IFFR 2009 vertoond werd. Zo'n grote film sleept toch wel alle prijzen in de wacht, terwijl het festival toch is bedoeld om onbekendere regisseurs een kans te geven. Danny Boyle is imho toch echt een groot regisseur, die eigenlijk helemaal niet op het festival thuishoorde, hoe fantastisch Slumdog ook is.

Alsof men dat van te voren weet, dat ie zoveel gaat winnen. Daarbij is Slumdog behoorlijk low budget én draaien er vaak genoeg films van gearriveerde makers op een filmfestival. Onzin dus...

Dat verschilt natuurlijk per film, maar een deel van alle festivalfilms verschijnt gewoon op dvd.

Het enige minpunt dat ik ervoer tijdens het kijken van deze film was het herhaald vastlopen van de dvd vlak na het winnen van de 10.000 roepies verder heb ik enkel kunnen genieten van deze heerlijke film

Film begint aardig en oogt fantastisch. Helaas komt het verder allemaal niet echt uit de verf. De film is te geconstrueerd en er wordt steeds zeer voorspelbaar heen en weer geschakeld tussen quiz, verhoor en flashbacks. Helaas weet geen van de verhalen ooit spannend te worden. Maar gelukkig, zoals reeds gezegd zag het er wel allemaal prachtig uit en was het lekker vlot gesneden.

Uiteindelijk zijn alle verhalen zelfs een beetje teleurstellend, want ze blijken allemaal toe te werken naar het ongeloofwaardige feel good moment. En dat was een tegenvaller.

Het dansje op het station maakt nog iets goed, want verder was er al lang niets meer wat aangaf dat de film zich in India afspeelde. Had zowaar elk land op aarde kunnen zijn.... En dat geeft aan hoe duidelijk deze film op de massa is gericht en totaal niet de behoefte had ook maar enigzins de realiteit van de slumdogs weer te willen geven, dit wordt enkel ingezet om de 'sympathy vote' te winnen. Salon fehig willen zijn, heet dat. Dat is overigens wel gelukt gezien de grote overwinning bij de Oscars.

Kom toch nog op 3,5* maar dat is vrijwel enkel de verdienste van het cinematografische aspect.

Mooie,indrukwekkende film. Het verhaal was grappig,spannend en emotioneel.Je ziet allerlei herinneringen van vroeger die weer leiden naar het antwoord op een vraag, wat ik erg goed aan deze film vond Ik heb gehoord dat de kinderen die in deze film acteerden echt uit krottewijken kwamen en maar heel weinig geld hebben verdiend met de film. Dat is dan wel weer een punt waarvoor ik 1 ster eraf zou halen, maar ik weet niet of dit zo is of dat het gewoon verzonnen is.

stem was eerst 2 sterren, vond hem niet geweldig, heel voorspelbaar, veel meer van verwacht.

en later hoorde,las, en zag ik op foto's dat de kinderen die erin meespeelden gewoon weer in de sloppenwijken zitten na ze in de miljoenenfilm hebben gezeten, en dan een fondsje van paar duizend euro krijgen als ze 18 zijn.

in 1 woord

SCHANDALIG!