The Road (2009)

Een vader die zijn jonge zoon leert hoe hij zichzelf door het hoofd moet schieten. Ik zie daar echt niet het 'onrijpe, naïeve' van in. Het spijt me.

Drama van het hoogste niveau dus...

Ik zie het verband tussen de serieuze toon en het onrijpe/naieve ook niet zo. Zijn de films van Tarkovsky dan ook onrijp/naïef of werkt dat weer niet zo?

Duidelijk niet gericht op een groot publiek; actie en spektakel kun je vergeten en het uitgangspunt moet de kijken als een gegeven nemen. Dit maakt ruim plaats voor de ontberingen van het zien te overleven. Niets komt aanwaaien op een goed gevulde kelder na en hoop is er eigenlijk niet. Dit uitzichtloze nekt de film uiteindelijk; bovendien is het einde ook niet echt logisch. dat andere gezin roept de nodige vraagtekens op. Toch is het achterblijven van het spektakel en de nadruk om de ontberingen en de angst hetgeen dat deze film zeker de moeite waard maakt. Mortenson speelt een goede rol (het kind is wat irritant) en de sfeer en kleurgebruik zijn zeer treffend.

Dat einde met 'een nieuwe familie' doorgaan, duidt op een sprankje hoop. Subtiel en nauwelijks tastbaar wellicht, maar dankbaar - en daardoor dus erg goed, wat mij betreft....

Zijn er nog meer films met een dergelijk genre? Vond het een intrigerende en vrij realistische film

Er zijn wel meer 'Apocalyps films' (Van Mad Max tot The Book of Eli) maar The Road overtreft ze in ernst en intelligentie allemaal ruimschoots.

Intense film vol wanhoop en verdriet maar ook met geluk, hoop en liefde. Mortensen is op zijn best. Samen met zijn zoon baant hij zich een weg door een verlaten wereld vol schitterende decors, vastberaden hem tegen elk kwaad te beschermen. De mens is slecht, naar en bedorven maar een kinderhart is oprecht en ziet geen kwaad. De prachtige donkere score geeft op momenten de film enorm veel kracht en maakt het samen met het kleurgebruik tot een bijzondere film.

Redelijke film die me een beetje aan The book of Eli deed denken maar dan is deze situatie nog erger en speelt Viggo Mortensen geen tot op de tanden gewapende vechter. Het komt heel realistisch over en het sfeertje is angstaanjagend omdat je ieder moment een groep kannibalistische moordernaars om de hoek verwacht. De scene in de kelder waarin die uitgehongerde mensen liggen vond ik vooral erg sterk. Naar mate de film vorderde begon ik me een beetje te ergeren aan het kind en van Robert Duvall kon ik nauwelijks onderscheiden of die dood was of nog leefde. Daarnaast vond ik het einde ook een beetje zwak en sentimenteel. Ondanks dat geen verkeerde film die nog best vermakelijk is.

De grey is ook zoiets achtigs, dat vond ik ook een zeer mooie film. Over een groep mensen die moeten zien te overleven in een koud landschap en actervolgt door wolven, ook een hoog drama gehalte

Naargeestige thriller die toch niet helemaal kan overtuigen.

Het beste in de film is natuurlijk de art direction. Zag onze wereld er ooit desolater uit? Alles ziet as- en asgrauw, alles is vuil. Mortensen ziet er havelozer uit dan een dakloze in Bruxelles midi. De scène waar ze zich wasten was wel mooi in dat opzicht.

Jammer dat het realisme niet volledig doorgetrokken werd. Hoe een uitgehongerde kerel met 35 kilo over zijn schouder al rennend kan ontsnappen aan een dozijn iets beter doorvoede kerels die zulk een prooi toch niet zomaar zouden laten ontsnappen, was wel een beetje slap.

Ook het verhaal: welk sprankeltje hoop zouden we hier moeten ontdekken? Het deed allemaal een beetje denken aan Saramago's 'stad der blinden'. Hoe overleef je 10 à 11 jaar op enkel etensresten? Zonder plantaardig voedsel? Geen vitaminen? (met als dieptepunt het meest absurde stukje product placement dat ik ooit gezien heb met dat blikje Coca-Cola)
En als het jongetje 'nooit mensen zou opeten', wat rest hen dan anders dan gewoon hetzelfde lot te kiezen als de moeder?

Psychologisch was het wel mooi hoe het duidelijk werd dat 'humanisme' in dergelijke omstandigheden een heel relatief begrip is. Dat zagen we wel aan het gedrag van de vader. Het ware dan ook interessanter geweest het kind op te voeren als een 'nieuwe wilde' waar de vader nog restanten van een zeker soort beschaving zou hebben.

De film is zeker knap gemaakt en ik ben ook een beetje opgelucht dat het niet eindigt met een 'nieuwe dageraad die aanbreekt'.

3 dikke asgrauwe sterren voor de sfeer.

Kwa script en uitvoering draait Book Of Eli rondjes om The Road IMO ....... Aardig maar weinig realisties, en dat komt dan van Mortensen fan hè .....

Jij vindt Book of Eli realistischer ?

Boeiende film wel maar een tikkie langdradig

Afschuwelijk slecht. Wat een wanproduct (en voor al dat geld). Werkelijk íedere scene wordt een loodzwaar sentiment meegegeven. We moeten als kijker natuurlijk wel beseffen hoe erg het allemaal is. Hier stond de kerstboom, daar hingen de sokken en ahhh, de piano. En dan die flashback….

De scenes, de teksten. Verschrikkelijk, potsierlijk.

Wat is dit? Eten... Hij wil een lepel... Die krijgt-ie niet… ..Hij heeft honger. Ik zie het.

En dan wéér die hand van Viggo naar z’n zoontje en wéér “papa!” van dat zoontje. En dan ineens het pistool op het hoofd van dat jongetje. En weer vluchten.

Een meute mannen. Vader en zoon niet opgemerkt. O ja, een vrouw en kind worden even afgeknald, en weer verder. Een kever, pijl en boog en alarmpistool. Hopsakee, volgende scene. Even zwemmen, zoon slaapt, alles gestolen. Maar wacht, daar hebben we de dader. Dus naakte neger. Pfff

Op andere zender Mean Girls 2. Trapt werkelijk iedereen in al die Amerikaanse bagger of ben ik nou gek? Gezien de hoge waarderingen voor the road, ook op IMDB, is het laatste het meest waarschijnlijk maar dan nog. Ik snap het niet.

Viggo Mortensen moet bekaf zijn geweest van het fronsen. Ik heb in ieder geval last van mijn nek gekregen van het hoofdschudden.

Vond er niet veel aan.

Door het cijfer had ik er toch veel meer van vewacht, maar hij kon mij niet boeien.

2,0*

Weet iemand iets van die missende duimen bij beide mannen? Misschien komt dit in het boek wel naar voren.

schitterende beelden, een filmische film, ik bleef er gefascineerd naar kijken,

misschien heeft zo'n film verder ook geen verhaal nodig, of een plot, of goede dialogen: het beeld doet het werk,

of was dat toch niet genoeg?

wellicht niet,..

lekker duidelijk

Fraaie film. Maar misschien heb ik de laatste jaren teveel postapocalyptiek gezien, want na afloop overheerste toch een gevoel van "Was dit alles?". MIsschien toch een licht gevoel van teleurstelling dat ik na bijna twee uur niet veel anders had gekregen dan ik verwachtte. Irritatie over het acteren van Kodi Smit-McPhee (die ik toevallig ook net in Let me in heb gezien) heb ik overigens geenszins.

Aparte film. Naar mijn idee geen thriller. Ik zou deze niet nog een keer willen zien, maar heb me wel vermaakt.

Deze film moet het voornamelijk van de goede mystieke sfeer hebben. Acteerwerk van Viggo Mortensen was ook prima in orde. De scene met het uitkleden van de neger was erg sterk, die zal me nog wel even bij blijven.

Verder vond ik het jongetje soms wel een beetje irritant, zijn kreten als: "we are the good guys, right?" en "pappah" begonnen mij een beetje op de zenuwen te werken helaas.

Het einde van de film is een beetje ongeloofwaardig en plotseling. Het doet afbreuk aan de rest van de film. Al met al blijft hij boeiend / spannend tot het einde.

Boeiende film die weet te boeien tot het einde, en niet zo deprimerend als word beweerd, ik heb me uitstekend vermaakt! 3,5.

Film had bij mij de verwachtingen van een post-nucleair verhaal, vader en zoon strijdend tegen de wreedheden. Verwachting daarbij was actie met tikkeltje drama. Feit dat dit omgedraaid was, zorgt ervoor dat ik 3,0 geef. Misschien een keer herzien..

zwaar depressief verhaal,geen echte spanning enbij tijd en wijle bijzonder ergerlijk.dat joch steeds met zijn gejammer papa..papa.. en dat zij toch de goeie waren bah!nee geen aanrader behalve voor mensen die te... vrolijk zijn,stemming zal er dan niet beter op worden.

Deze apocalypse film begon traag, maar erg vond ik dat niet. Psychologisch en sociologisch is deze film interessant omdat het een beeld geeft van mensen die zich onmenselijk gedragen. Voor sommige moet er zelfs geen apocalypse zijn om onmenselijk te zijn.

Ik heb deze altijd al eens willen zien en met het oog op 'The Last of Us' vond ik dit een gepast moment maar het viel me zwaar tegen. Gigantisch langdradig, eerlijk gezegd ronduit saai verhaal over een man en zijn zoon, die dusdanig plat worden neergezet door de acteurs dat ik mij begon af te vragen of dat nu aan het script lag of toch aan de acteurs. Viggo Mortensen is amper te verstaan en toont de gehele film amper emotie (een van de sleutel elementen bij dit soort films mogen we toch wel stellen) en dat kind wil je alleen maar kapot trappen omdat hij telkens zit te huilen om zijn papa met z'n rotkop. Zo leg je natuurlijk nooit een emotionele band aan met de personages. De locaties waren vast best indrukwekkend maar ze boeiden me geen flikker meer aangezien de film toch al verpest was. Het was een lege huls, enkel gevuld met meer onverklaarbare leegte, gebracht door platte karakters. Waar de locaties goed en meeslepend waren werd de kijker als nog op flinke afstand gehouden. De volgende dag was ik 75% van de film al weer vergeten.

Doe mij maar The Last of Us. Meesterwerk tegenover matig.

Ja Saw! Daar zat nog eens een vet verhaal in. Thanks voor de tip bro