The Road (2009)

Goed neer gezet,maar had er enkele miljoenen tegenaan gegooit en had dan laten zien hoe de wereld verging!
Ik dacht bij die flash-backs dat dit ook ging gebeuren maar dit was jammer genoeg niet zo.

Dan kijk maar naar 2012.

Dat is een slechte film,zeg,die is niet serieus te nemen,The road eigenlijk wel

prachtfilm! mijn eerste 5 sterren ooit!

Sterke post-apocalyptische film in de stijl van I am Legend en The Book of Eli, alleen is deze film meer op drama gericht en minder op actie. Met name hoe slecht de mensen het hebben wordt goed in beeld gebracht, zoals de verhongerde mensen die ze vinden in de kelder.
Erg mooi om de band tussen vader en zoon te zien en dat niet alles van een leien dakje gaat en dan met name de dood van de vader op het eind.

3,5 Sterren.

Visueel wel een knappe film, prachtige desolate beelden

Helaas was het verder een gebeuren waar alles en iedereen neerslachtig en/of depressief is, zo erg zelfs dat het mij helemaal niks meer deed op een gegeven moment.

deze komt a.s. zondagavond op BBC2, om 23:00uur NL tijd

Pracht van een film, het absolute bewijs dat een post-apocalyptische film niet persé vol hoeft te zitten met keiharde actie en massa's special effects.

Deze blijft boeien, en ook als de film afgelopen is blijft hij in je hoofd zitten, DAT is film maken!

Persoonlijk denk ik dat je niet eens van het genre/thema (post-apocalypse) hoeft te houden om deze goed te vinden.

Ik ben er fan van, mijn vrouw niet, "28 days/weeks later", "Doomsday" en dergelijke films kunnen haar niet boeien, maar dit vond ze een prachtfilm!

Tweede Cormac McCarthy verfilming (1e: No country for old men) die ik zag; de boeken zijn vast beter...?

Dit was echt een aparte film. Ik heb hem als vrij schokkend ervaren, vooral toen Viggo Mortensen met zijn zoontje de kelder met al die gevangenen inging werd het voor mij één grote mindfuck. De film was meer een psychologische thriller dan een apocolyptische actiefilm, en dat heeft ook echt mijn voorkeur.

Een grauwe trip in groezelige grijstinten. Af en toe wel kleurige scenes welke zich in het verleden afspelen. De sfeer is zeker goed post-apocalyptisch neergezet.

De vraag is waarom mensen elkaar in films altijd zo cliché barbaars behandelen na een ramp.

Het verhaal van de man en zijn zoontje is best aangrijpend, de manier waarop hij zich gedraagt staat mij echter tegen. De hele sfeer trouwens ook, deprimerend. Dit zal niet een film zijn die ik vaker ga opzetten.

Super film. Ik heb nog nooit zo'n sombere film gezien. Het decor waarin het fantastische acteerwerk zich afspeelt is om je vingers bij af te likken. De film is wel een beetje traag maar dat past precies bij het verhaal. Dat deze film geen 5 krijgt komt door die sluipreclame van de lekkere blikje coca cola.

Inderdaad een depri toestand, maar ben het er niet mee eens dat iedereen neerslachtig deed. Het mooie aan de film was juist dat zelfs in die barre toestanden, er mensen waren die hoop hadden en probeerden te genieten van het gene wat er nog te genieten viel.

gisteren gezien. Zaten mooie stukken in, beelden waren ook mooi.

Relatie zoon-vader vond ik vaak niet realistisch, rare dialoogkeuze.

Keuzes die men maakte in de film waren soms ook zeer raar.

viel mee

Zwaar.

En moet zwaar doel ik op twee zaken: de toon, maar ook het verhaal. De nadruk ligt enkel en alleen op het overleven. Aan de hand van enkele flashbacks zien we enkel de depressieve moeder, de uitbraak van de ramp wordt niet in beeld gebracht.
De volle speelduur weet dan ook niet helemaal te boeien. Het depressieve druipt ervan af en alles is zo zwaarmoedig dat het kijken er niet gemakkelijker op wordt.

Viggo Mortensen is bij momenten wat te flauw, maar kan over de ganse lijn gezien toch wel overtuigen. Hij smijt zich echt in z'n rol en dat is er aan te zien.
Zijn tegenspeler Kodi Smit-McPhee vind ik niet zo geweldig, maar bij kindacteurs kan dat al eens gebeuren.
Verder zijn de bijdragen van Charlize Theron en Robert Duvall zeer de moeite - hoe kort ook. Guy Pearce daarentegen heeft gewoon makkelijk geld verdiend.

Het post-apocalyptische Amerika is overigens fraai vormgegeven. Alles is grauw en grijs. Het lege en verlatene druipt ervan af. Ook de muziek is zeer de moeite.

3

Erg zware film, die helaas niet de hele speelduur wist te boeien. Met name de flashbacks vond ik te langdradig en ze onderbraken het verhaal op een vervelende manier voor mij.

De acteurs overtuigen allemaal, de vader-zoon relatie is zeer geloofwaardig. Goed gespeeld van dat ventje.

De beelden en de muziek zijn ook top, en de film is bij momenten echt ontzettend spannend. en dan met name in dat huis, ik kreeg er de rillingen van. Neigde zelfs naar horror.

Een mooie film waar misschien nog wel iets meer had ingezeten.

The power of suggestion is hier heel toepasselijk. Er gebuerd niets engs en geen schrikmomenten geen bloederige slachtpartijen maar je zit op het puntje van je stoel om af te wachten wat er gaat gebeuren.
Ik hou wel van dit soort films, zoals ook o.a. The Awakening en Children of Men allemaal suggestie die wat met je doet. Ook een kwestie van de vraag "wat zou ik doen in zo'n situatie?"
De chemie tussen vader en zoon werkt en ook het einde waarbij het toch mindr goed afloopt voor vader en je geen idee hebt waar uiteindelijk de zoon zal belanden met de vriendelijke familie die hem opnemen de naargeestige omgeveing en de hopeloze uitzichtloze situatie maakt deze film toch wel een bijzonder ervaring om naar te kijken.

Toevallig had ik deze gezien nadat ik eerder op de dag al The Seventh Continent had bekeken en daardoor deze film niet als bijzonder zwaar ervaren. Daarnaast ook flink op het verkeerde been gezet door de trailer. Deze geeft namelijk de indruk dat we te maken hebben met een actie/thriller, terwijl dat toch duidelijk niet het geval is. De cannibalistische rednecks zien we slechts in een aantal korte sequenties in het begin van de film. Natuurlijk is het verder geen slechte film en is het vooral de cinematografie (grauwheid van het post-apocalyptische landschap is erg overtuigend) en de hoge productie waarde die de film bijzonder maken. Had 'm daarom ook beter in de bioscoop kunnen zien. Helaas heeft het voor mij inhoudelijk allemaal net iets te weinig om het lijf om een voldoende te geven.

Er gebeurd te weinig.

Grimmig sfeertje dat wel. Maar meer dan wat rondtrekken krijg je hier niet te zien. Soms wordt een leuke aanzet gegeven zoals het kannibalisme, maar er wordt totaal niets mee gedaan.

Het drama staat te sterk op kop. Er hard wat meer actie mogen in zitten of meer special effects (hoe is de wereld nu eigenlijk vergaan?).

De vader/zoon relatie was wel goed in beeld gebracht. Maar echt sentimenteel werd het niet. Ik ben niet helemaal gecharmeerd hierdoor. Beetje een saaie en eentonige zit.

Eigenlijk geef je zelf aan dat het wel een goede film is :

Hele mooie film! In het begin was hij wel wat saai en ik begon al te denken, pff wa gat da ier worden maar na een tijdje begon hij echt wel 'spannend' te worden, niet zozeer de actie maar gewoon , hoe gaan ze het overleven, wat zal er gebeuren enz Het wrede die in de mens naar buiten komt is ook wel zeer goed in beeld gebracht, er is niet echt een verschil meer tussen goed en kwaad. Iedereen probeert gewoon te overleven op zijn manier...De acteerprestaties waren heel erg goed( wel weinig spelers waardoor ze meer geldd kunnen geven aan goeie natuurlijk)hele mooie film! een 4*

Het is ook saai vertelt dus ik zou niet durven zeggen dat The Road prachtig gemaakt is. De regie is niet onbelangrijk, weet je.

Door omstandigheden heb ik 'm gisteren terug gezien en het viel niet mee. Het lijkt wel of de film is vertelt en gemaakt door het jongetje (letterlijk). Ja, er komen grimmige beelden in maar daardoor is het nog geen film bedoeld voor een volwassen publiek.

Ik denk dat velen het verschil tussen saai en traag niet begrijpen. Dit zeg ik omdat ik vind dat deze film wel wat meer waardering verdient. Mijn relatie met post-apocalyptische films is een knipperlichtrelatie, maar als er meer films iets dergelijks als dit neerzetten dan kan die relatie best wat meer vaster zijn. Waar ik meestal aan stoor aan zulke films is dat het enorm clichématig is. Oftewel hebben we te maken met de voorspellingen van de Maya's of breekt er een virus uit waardoor mensen veranderen in wezens - etcetera - maar deze film probeert het wat minder ver te zoeken en wijt het aan een onbekende oorzaak waardoor de wereld letterlijk in brand stond. En alhoewel we nooit opheldering krijgen over wat er nu precies gebeurd is zorgt dat er wel voor dat we niet overbelast worden met motto's als 'de wereld redden begint bij jezelf' of dat we meer zorg moeten hebben voor onze omgeving.

Begrijp me niet verkeerd, ik sta niet cynisch tegen die zinnen, maar soms heb ik gewoon er mijn buik van vol. Gelukkig dus dat de film die weg niet neemt en ons laat 'genieten' van een meer realistische post-apocalyptische wereld. Dat doet de film door fantastische grimmige beelden te tonen en de intimiteit en existentiële gedachten mooi weer te geven. I Am Legend had ook zoiets met de hond van de protagonist en de protagonist, maar hier wordt zoiets beter weergegeven en is het een stuk meer voelbaarder. De momenten waar de vader zijn kind leert zijn leven te nemen, samen een duik nemen in een gevonden poeltje, samen eten vinden in die schuilkelder en daar echt een vijf gangen menu van maken, zich wassen en daar ook uitgebreid de tijd nemen om wat meer voor de dag te komen zijn hele sterke scènes en tonen die intimiteit heel goed.

Heerlijk trouwens hoe de film de twee protagonisten gebruiken als metaforen voor het menselijk overlevingsinstinct en ethiek. De vader doet er alles aan om zijn kind alles te geven wat er nog rest en daar letterlijk over lijken gaat en het kind steeds afvraagt of dat het wel het juiste is wat ze doen. 'Are we still the good guys?' zindert nog steeds na. Wat ook gewoon fantastisch is dat zulke optimistische dingen nooit de bovenhand krijgen, maar wel een stuk krachtiger zijn dan al dat depressieve dat we op ons bord krijgen. Dat depressieve mag dan wel traag op gang komen, sommige dingen wil je niet de volle 111 minuten voelen. En dat heb ik het zeker over die momenten waarop ze moeten vluchten van de kannibalen, een moeder en haar kind achtervolgd worden door een hele horde kannibalen en wanneer het beeld hen niet meer toont een afgrijselijk geluid wordt geproduceert wat klinkt als een schreeuw en een slag of dat moment dat ze uit die kelder moeten vluchten omdat het daar vol zit met levende slachtoffers voor de kannibalen

En alhoewel ontmoetingen schaars zijn, vond ik sommige vreemdelingen geweldig en vond ik het heel jammer dat ze zo snel als ze gekomen waren ook zo snel vertrokken. Die dialogen tussen die blinde negentigjarige man vond ik geweldig en wederom enorm intiem;
How would you know that, that you were the last man alive?
Well, I don't guess you'd know it. You'd just be it.
Maybe God would know.
God wouldn't know what... God wouldn't know what he knows. If there is a God up there, he would have turned his back on us by now. And whoever made humanity will find no humanity here. No, sir. No, sir. So beware. Beware.
Do you ever wish you would die?
No. It's foolish to ask for luxuries in times like these.
Boem bam, als je hier geen klap tegen de wangen van krijgt, dan weet ik het ook niet.

Maar niet alles aan deze film is meeslepend en perfect, bij sommige dingen had ik ook mijn vraagtekens bij. Die scènes met de moeder van het kind waren enorm overbodig omdat ze niets bij brachten en helemaal niet omdat er nergens een uitleg was wat er in hemelsnaam aan het gebeuren was. Die moeder had geen echte rol of belang. Ook had ik ook liever iets mee gekregen wat nu de oorzaak was van die natuurramp, want als er midden in de film weer iets in brand staat zonder enige aanleg, dan sta ik ook even gekke bekken te trekken.

Dit vond ik nu juist een ijzersterk gegeven: het doet er namelijk helemaal niet toe wat er precies gebeurd is. Dat mag de kijker, indien gewenst, zelf invullen. De minimalistische plot stuwt de zeggingskracht van deze film naar grotere hoogten.

De flashes-back met de moeder van het kind vond ik wel van enige waarde al is het moeilijk om precies je vinger er op te leggen waarom precies.

Voor de rest, Illum Sphere, sla je de spijker wel op zijn kop.

Ook voor een drama vond ik het een tamelijk saaie film. Het drama element verhoudt zich niet/ slecht tot het grimmige end of the word sfeertje. Daarbij komt dat het acteerwerk op mij nogal zeurderig en een beetje gemaakt overkwam..

Prima, dat mag je vinden. Ieder zijn smaak natuurlijk.

Ik vond het behoorlijk dramatisch. Je wil als ouder zorgen dat je kinderen het beter krijgen dan jij zelf, je wilt ze alles geven. Volgens mij draait de hele film om dat gegeven. De moeder kan duidelijk niet leven met de gedachte dat er niets is voor haar kind, de vader wil er alles aan doen om de hoop op een beter leven te houden, de jongen weet niet beter en kan het gedrag van zijn vader dan soms ook niet plaatsen. Voor mij ( misschien als vader ) komt het allemaal juist heel erg dramatisch over. Ik weet zelfs niet wat ik meer dramatisch vind, het eind van de wereld of de uitzichtloze situatie van de vader.

Zo traag is ie niet, hoor. Er zit nauwelijks of geen rust tussen de verschillende scénes. Met saai bedoel ik dat de inhoud en de wijze waarop het gebracht wordt mij niet erg prikkelen. Flauw geschreven en niet erg boeiend verteld. De focus op de somberheid en kilheid is te sterk. De toon is ook zo 'serieus', haast op het onrijpe, naïeve af. The Road biedt 'inhoud' voor diegene die nog maar net begonnen zijn films met inhoud te appreciëren.

Zeker saai verteld. Zonder meer mee eens, maar Ik probeer ook eigenlijk te zeggen dat The Road visueel genieten is. Dat is wat mij betreft ook het enige waar ik positief over kan zijn.