Milk (2008)

Mooie film. Mooi waargebeurd verhaal. Dat maakt deze film gewoon erg speciaal, alleen is het af en toe wat saai en volgens mij wat te uitgedikt. Dat er af en toe iets te 'nichterig' zeg maar gedaan werd. Maar de hoofdcast is echt super. Sean Penn speelde echt weer een geweldige rol. Maar ook de rest doet het goed. Vooral Brolin. Maar ik denk dat deze film wel hoog kan scoren bij de Oscars komend jaar.

4.5*

van Sant.

Leek me een film, die van Sant al een tijdje wou maken. En hoewel het wel een wat mainstreamere film is dan zijn vorige 4. Is het ook weer niet te vergelijken met veel recente bio-pics. Daar zie je toch dat er visueel meer gedaan wil worden. Prachtig shot zit erin met dat fluitje.

Het verhaal was best boeiend, en de man was vast en zeker extreem belangrijke voor homo's over de hele wereld en vooral Amerika. Maar Ik heb persoonlijk meer met de jongeren cultuur die van Sant liet zien in Elephant en Paranoid Park. Hier had ik meer het plichtmatige gevoel van, o ja knap, goed dat die dat deed etc.

Acteerwerk top notch, Penn houd zich in, alleen bij de dood van zijn vriendje wil die even weer doordrijven met zijn gejank, maar Gus kapt dat snel af. Ook Franco laat zien dat die mee kan doen met de grote jongens.

3.5 sterren zeker.

Eigenlijk precies wat ik er van verwacht had. Oerdegelijk filmpje met sterk acteerwerk en een redelijk standaard verhaal. Grote minpunt is dan ook dat de film weinig verassing te bieden heeft. Al in de eerste scene wordt de dood van Milk aangekondigd dus de afloop staat bij aanvang al vast. Wat we te zien krijgen is dan ook enkel en alleen de rise va Harvey Milk. Op zich is dit allemaal dik in orde al zijn ook hier wel wat kleine dingetjes aan te merken op de film. De tegenslagen die Milk doormaakt komen eigenlijk zelden over als tegenslagen en je krijgt uiteindelijk ook niet echt het gevoel dat het zo bijzonder is wat Milk allemaal doet. Daarvoor blijft de film te veel aan de oppervlakte en is het te veel één grote goed nieuws show. Penn en de rest van de cast zijn erg goed op dreef. De rol van Penn is bovendien zo'n typische oscar rol dat het me ernstig zou ook verbazen mocht hij niet op zijn minst genomineerd worden. Uiteindelijk heb ik me dan ook 2 uur goed vermaakt maar erg bijzonder was het allemaal ook weer niet.

dikke 3,5*

Heb een beetje hetzelfde gevoel als Macmanus: de wereld die Gus Van Sant hier schetst spreekt me minder aan dan die van z'n vier vorige films. Ook is Milk een iets conventionelere prent (binnen het keurslijf van de biopic is de bewegingsruimte misschien ook beperkter, zeker omdat de regisseur het bijzondere relaas van Harvey Milk echt wilde vertellen) waardoor het verhaal een grotere rol gaat spelen.

Visueel is er bij momenten toch wat plaats voor poëzie, maar Van Sant lijkt soms te veel op te gaan in het vereren van z'n hoofdpersonage waardoor het esthetisch aspect uit het oog wordt verloren. De seventies-beelden zijn evenwel vrij indrukwekkend.

De acteerprestaties dan, die zéér overtuigend zijn, Sean Penn op kop. Toch wordt de homogemeenschap naar mijn gevoel nogal stereotiep weergegeven en is het personage van James Franco zowat de enige homo die niet compleet verwijfd doorheen de film huppelt. Het wordt nergens een farce en Emile Hirsch doet me geweldig denken aan een gay die ik ken (maar echt gewéldig ), maar toch viel het me genoeg op om me er een beetje aan te storen.

De historie van Harvey Milk (waar ik overigens nog nooit van had gehoord) verfilmd dus. Niet meer maar dankzij Van Sants talent (dat iets te zelden komt bovendrijven) ook niet minder. Fenomenaal moment overigens: Milk die binnenkomt in Dan Whites bureau en in lichte slow-motion nog net "No" kan zeggen alvorens te worden neergeschoten, vond dit zeer indrukwekkend in beeld gebracht.

Inderdaad, een conventioneel gemaakte film, maar over een niet zo conventioneel thema, en die vanaf de eerste beelden je bij de strot grijpt. Ik ging deze film kijken met erg veel voorkennis over het gebeuren in San Francisco, dat scheelt misschien ook voor de betrokkenheid.

Penn speelt heel naturel, vind ik, en dat was prettig om naar te kijken. Een prachtig dragende rol, over een uitermate warm en humane persoonlijkheid. Brolin vond ik houterig en onovertuigend; zijn pruikachtige kapsel maakte het nog erger. Ik vind het eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat hij is genomineerd voor bijrol-Oscar. Emile Hirsch had wat mij betreft een bijrol-Oscar-nominatie moeten krijgen - hij zet een fantastische rol neer als mede-activist Cleve Jones. Enorm charismatisch, grappig en met een improvisatorische kwaliteit. Ben opeens erg benieuwd geworden naar Into the Wild, waarin Emile Hirsch de hoofdrol speelt. En ja, ik moet het even zeggen, maar oef, wat is die James Franco een moooie jongen. Jammer dat ie homo is. Oh, wacht...

Elfmans muziek is volstrekt anders dan die in de Burton-films. Hij volgt veel meer de conventioneel opgezette film, met aanzwellende violen bij de ontroerend bedoelde massascènes (waar ik dan ook netjes de tranen in de ogen kreeg). Vaak zeer effectief, ondersteunend, en verder niet storend.

Extra toevoeging: nadat ik dit hier had neergezet, ontdekte ik (erg laat?) dat Moviemeter tegenwoordig een berichtensectie heeft én een meningensectie. Nu heb ik dus wel een mening, maar die kan ik niet kwijt bij de meningsectie... Hmm. Kan iemand mij hier uitleg over geven?

Het is me opgevallen dat biopics een soort opleving gehad hebben de laatste 10 jaar, volgens mij vanaf A Beautiful Mind. Ik kan er in ieder geval flink wat noemen en ze hebben ook erg veel aandacht gekregen over het algemeen, mede dankzij de veel Oscarnominaties. Persoonlijk vond ik de meeste van deze biopics degelijk, met meestal een score van 3* of 3,5* (en La Vie en Rose als dieptepunt met 1,5*), maar het maakte ook de indruk van een beperkt genre. Eigenlijk zijn alle biopics op dezelfde manier opgebouwd. Meestal begint zo'n film met de hoofdpersoon die óf stervende is, óf een dieptepunt in zijn carriére heeft, of wat voor reden dan ook om zijn leven te gaan reflecteren. Vervolgens gaan we terug in de tijd en zien we zijn hoogte- en dieptepunten. Waarom alle biopics met een flashbackstructuur werken is mij een raadsel, maar dat even terzijde. Biopics overstijgen zelden het gevoel van een soort geschiedenisboekje over een persoon. Ze gaan niet zozeer de diepte in als dat ze een overzicht van de belangrijkste punten in een leven geven. Daarom bereikten denk ik ook zo weinig biopics de 4 sterren bij mij.

Milk is gelukkig een uitzondering; sterker nog; het is denk ik de beste biopic die ik uit het huidige decennium gezien heb. Toegegeven, de flashbackstructuur is ook hier aanwezig en ook hier draait het vooral om hoogte- en dieptepunten vanaf Milks politieke bewustwording. Het succes van de film schuilt erin dat de film er net ietsje creatiever mee om weet te gaan, maar bovenal vond ik de film energieker dan de gemiddelde biopic. Ik zou bijna zeggen dat je door de film heenvoelt dat Gus van Sant geloofde in de acties van Harvey Milk. In ieder geval slaagde hij erin om mij toen Milk vermoord werd het gevoel te geven dat er een groot man gestorven was. Toch geen geringe prestatie. Veel biopics geven mij wel een beeld van de hoofdpersoon en weten hem of haar begrijpelijk te maken, maar met hoeveel hoofdpersonen in een biopic leef je doorgaans mee?

Milk is over het algemeen een conventionele film, ja, maar nooit té conventioneel. Ik heb de laatste 4 films van Van Sant niet gezien (ik moet er eens aan beginnen), maar hier bewijst hij zich zeker een bovengemiddelde regisseur als het om beeldtaal gaat. De lichte, melkachtige kleurenfilter die over de film lijkt te hangen is op zichzelf al mooi, maar soms wordt een gebeurtenis ook wat apart getoond (bijvoorbeeld de scène met het fluitje). Knap is ook dat de overgang van archiefbeelden naar opgenomen beelden zo vloeiend verloopt. Je kunt ze wel uit elkaar houden, maar door het camerawerk en de kleuren aan te passen op de archiefbeelden val je nooit van mooie in lelijke beelden. En nee, dat wil niet zeggen dat je dan de hele tijd naar lelijke beelden kijkt. Ik heb volgens mij nog nooit zo'n goede wisselwerking tussen bestaande en nieuwe beelden gezien volgens mij. Sterk gemonteerd ook.

Sean Penn speelt hier ook zijn beste rol. Ik ben nooit echt een fan hem geweest, maar door deze film zou ik het bijna worden. Zijn huilscènes verpesten het meestal en het is dan ook eens leuk om hem eens een hele film een positief ingestelde man te zien spelen. Zijn charisma is zo groot dat hij me gemakkelijk door de film heen hielp. Natuurlijk krijgt hij ook mooie begeleiding van de bijrollen. De Oscarnominatie voor Brolin is overigens wel wat overdreven. Ik vond 3 rollen van hem uit 2007 helemaal geweldig en het lijkt wel alsof de Oscars zich met de nominatie van dit jaar willen verontschuldigen voor het missen van die rollen. Hij doet het verder wel goed, maar zijn rol gaat niet echt diep en werd naar mijn mening niet helemaal lekker uitgewerkt. Dat is één punt waarop de film beter had kunnen zijn. Sowieso een biopic-kwaal: bijrollen die nooit helemaal de aandacht krijgen die ze verdienen.

Verder moet ik toegeven dat de film pas echt grote hoogten begon te bereiken toen Milk verkozen werd tot supervisor. Daarvoor was het nog te fragmentarisch. Maar buiten dat om is dit toch wel mooie prestatie. Ook nog een extra applausje voor Van Sant dat hij zijn film nooit sentimenteel laat worden, waar dat toch makkelijk kon. Nee, zo'n optocht op het einde tonen is geen vorm van sentimentaliteit, die hoorde er gewoon bij en heeft natuurlijk ook echt plaatsgevonden. Ik kreeg er stiekem kippevel van.
4*

Een biopic dat eigenlijk 15 jaar terug gemaakt had moeten worden. Doet een beetje achterhaald aan, de tegenstanders van homorechten doen nu helemaal half-achterlijk aan om de acties van Harvey Milk controversieel te maken. En ja, dit moet je inderdaad in de tijdgeest zien, helemaal waar, en juist daarom vind ik de film niet opzienbarend genoeg.

Van Sant is weer op de degelijke toer, niet dat het onderwerp zich leent voor een Gerry-achtige regie, maar ik vond zijn 'experimentele' fase erg geslaagd (met name Elephant en Gerry, Paranoid Park was wat minder, Last Days nog niet gezien), en hoop eigenlijk wel dat hij die draad weer snel oppakt. Zoals gezegd is Milk erg degelijk, visueel gewoon zoals het moet zijn, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Erg gewoontjes. Het verhaal wordt ook nogal braaf verteld en komt zelden verder dan weer die degelijkheid. Halverwege begon ik dan ook wat verveelde trekjes te vertonen.. 'kan er een versnellinkje bij, iets, iemand?'.

Penn, ja bij vlagen wel wat over the top, het zal er wel bijhoren, maar ook weer meer dan degelijk vind ik het niet. Denk wel dat hij die oscar pakt, gezien het onderwerp wat de jury ongetwijfeld wat meer aanspreekt dan een ouwe worstelaar (misschien wat voorbarig, The Wrestler moet ik nog zien namelijk).

Zeker geen slechte film dus, maar geen must-see.

3*tje.

Zelfs Penn's huilhoofd kan Milk niet verpesten (hoewel hij wel weer zijn uiterste best doet), een boeiend verhaal over een mij volslagen onbekende geschiedenis. De editing met echte footage werkt uitstekend en maakt dat ik eigenlijk liever nog eens een documentaire over dit onderwerp kijk. Prima supporting cast, mooi tijdsbeeld, goede film.

3,5*.

Tegenvaller, na de vier meesterlijke films die Gus van Sant hiervoor maakte.

Ondanks dat de film er goed uitziet en er goed in wordt geacteerd (met uitzondering van Diego Lun... wat een overacting), is dit toch wel een erg standaard bio-pic geworden. Niets nieuws, dus!

3*

Een tegenvaller. Penn is ok, maar het zijn vooral Franco en Hirsch die schitteren; iets wat het nog pijnlijker maakt dat Rourke de oscar niet heeft gekregen. Daarbij heeft Milk nogal een lineair scenario, waarin de personages enorm sympathiek zijn -vooral de relatie tussen Penn en Francxo boeide enorm-, maar door deze vlakheid werd het moeilijk om buiten Penn en Franco met iemand mee te leven. En zelfs met deze twee meeleven werd moeilijk, omdat Franco al snel van het toneel verdween.

Milk voelt dan ook meer als een documentaire, dan als een meeslepende speelfilm, waarin dramatisch gezien het één en ander ontbreekt. Jammer...

2,5*

Forty years old and I haven't done a thing that I'm proud of.

Een aantal dagen geleden gezien in de cinema. Gus Van Sant heeft al heel wat goede films gemaakt die een zeer eigen karakter hebben, voor Milk geldt eigenlijk enkel het eerste. De film kleurt nergens buiten de lijntjes en ziet er uit als een standaard biopic, maar dan wel een heel goede.

De film spitst zich toe op de laatste 8 jaar van Milk zijn leven en hoe hij zich inzet voor de homobeweging. Ondanks dat de film zeer braaf blijft in vergelijking met de regisseur zijn andere films ontbreekt hij niet aan emotie. Er zijn heel wat zwaar emotioneel geladen momenten, maar ook grappige tedere.

Zoals de naam doet uitschijnen gaat de film over het leven van Harvey Milk. Harvey wordt vertolkt door Sean Penn, Penn zet hier één van zijn beste acteerprestaties neer. De manier dat hij het personage van Milk speelt is werkelijk fantastisch gezien het als hetero best moeilijk is Harvey te spelen zonder in een soort van cliché te vallen dat niet realistisch aanvoelt. Zeer verdiende Oscar.

Goede sets, kapsels, kleding en sfeer. Echt typisch jaren 70. En een fenomenale Sean Penn natuurlijk. Al had ik Rourke voor The Wrestler die Oscar ook zeker niet misgund (vond die film ook beter).

De film zelf is vrij lineair en er zit niet veel intrige in. Het is een beetje een opsomming van feiten. Maar goed, je moet het doen met een waargebeurd verhaal, het echte leven is soms ook niet altijd even interessant. Dat vond ik wel jammer (het kabbelt een beetje voort, zonder veel drama of spanning).

4 sterren

2008 zal voor mij wel het jaar van The Joker blijven. Wat een briljante acteerprestatie was dat. Maar wat was het dat Heath Ledger zo goed deed in The Dark Knight? De dialoog uitspreken? Gek kijken? Slim doen? Eigenlijk allemaal nee. Wat hij deed was het personage wórden. De tics en eigenaardigheden overnemen en gebruiken. Niet nadoen; uit jezelf laten komen.

En ik dacht dat één zo'n prestatie op een jaar wel de max zou zijn. Nou, niet dus. Wat Sean Penn in Milk doet met zijn personage sluit aan bij Ledger's benadering van The Joker. Hij dóet niet gay, hij ís het. Het draaien met de handjes, de lachjes, de stem: het lijkt allemaal gewoon uit hemzelf te komen. Verbijsterend knap! Sean Penn bewijst zichzelf meermaals als acteur met deze briljante rol. Harvey Milk is een onstuitbaar, overtuigend en interessant personage. Altijd charmant, doch soms een beetje labiel, maar toch weet hij de mensen voor zich te winnen. Milk is een biopic waarin je de hoofdpersoon ook écht door en door leert kennen. Voor mijn part zijn de 2 gewonnen oscars meer dan terecht.

Milk schetst bovendien een intrigerend tijdsbeeld. De hele homo-acceptatie wordt helder gebracht en voorzien van ondersteunende archiefbeelden en een aantal gruwelijk duidelijke scènes. Milks rol in dit alles blijft altijd duidelijk, en zijn gevecht voor gelijkheid alleen al is heerlijk filmisch en vloeiend verteld. Een soort van klassieke vertelstijl qua introductie van personages en plotwendingen wordt gemengd met een ongekende rust en sfeer. Bijzonder knap en genietbaar. Het goede acteerwerk helpt ook. Emile Hirsch en James Franco spelen beide een intrigerende rol in het geheel, en Josh Brolin eigenlijk ook wel. Zíjn oscarnominatie was dan weer wat teveel van het goede, maar toch. Ik vond het cool dat de 'Hollywood-klasse', die vaker voor een dusdanig biopic/drama gebruikt wordt, werd gecombineerd met menselijkheid en frisheid.

Het is weer een film geworden over mooie mensen die mooie dingen willen bereiken en daarbij uitgebreid in de clash liggen met minder mooie mensen. Maar tegelijkertijd ook over hoop, homoseksualiteit en over mensen. Een film over optimisme.

4*

Mijn grootste complimeten gaan uit naar Sean Penn, want wat zet hij een prachtige prestatie neer zeg. Hij is Harvey Milk, hij is een homo, hij is gewoon formidabel, echt geweldig! Eén van de betere prestaties van de laatste jaren vind ik. Naast Penn schitteren ook James Franco en Josh Brolin, maar vooral ook Emile Hirsch. Geweldig gedaan van hem en hij begint echt één van mijn favoriete acteurs te worden van dit moment.

Het hele tijdsbeeld wat Gus Van Sant weet te schetsen is prachtig. De kleren, kapsels, de archiefbeelden, maar eigenlijk de hele sfeer. Ik heb de film op blu-ray gekeken, maar de hele jaren '70 sfeer spat van het scherm. Het verhaal is interessant en brengt een aantal indrukwekkende scénes met zich mee, van het begin tot het eind, maar ook dat vooral weer dankzij Sean Penn en dat is logisch, want om zijn personage draait het allemaal. Wat heeft die Milk allemaal wel niet beleefd zeg, niet te geloven. Soms dacht ik dat ''good old'' Harvey een beetje aan het doordraaien was, maar dat heeft er toch voor gezorgd dat zijn naam niet snel vergeten zal worden...

... niet door mij in ieder geval. Vooral de dood van Harvey Milk en de stille tocht, met de vele kaarsen, prachtig. Van die scénes kreeg ik toch wel behoorlijk kippenvel. Maar ondanks dat de film erg mooi was, had ik wat meer verwacht. Niet van Sean Penn, want die kon het echt niet beter doen, maar wel van het verhaal zelf. Ik had meer indrukwekkende en emotionele momenten verwacht. Toch een hele, dikke voldoende. Erg mooie film.

Overtuigende film. Zit hem vooral in het geweldige script en de sublieme rol van Penn. Van Sant is niet zo mijn regisseur en ook in deze film heeft hij velel stijlkeuzes gemaakt (vooral cameratechnisch waarbij ik vele shots inefficient vind) die mij niet liggen. Maar ook naar hem mag een compliment uitgaan voor die briljante moordscene op Milk.

Penn schittert in klassieke biopic

Harvey Milk was de eerste verkozen politicus in de Verenigde Staten die openlijk homoseksueel was. Hij kwam in 1977 in de gemeenteraad van San Fransisco terecht en was de aanvoerder van de Amerikaanse homobeweging in een tijd dat conservatieve christenen zich behoorlijk roerden en anti-discriminatiebeginselen wilden opheffen.

Gus van Sant (Last days, Gerry, Elephant, Good Will Hunting) heeft er een biopic van gemaakt met een geweldig gecaste Sean Penn (Oscar) in de hoofdrol. De Amerikaanse regisseur is bekend van gedurfde en afwijkende films, maar wilde (vermoedelijk) met dit bijzondere verhaal een groter publiek bereiken en vertelt Milks geschiedenis dan ook in een redelijk klassiek aandoende film. Hij benadert de film op een docu-achtige manier door archiefbeelden door de gespeelde scènes heen te snijden.

De film begint als kantoorklerk Milk in New York een jonge jongen in de metro oppikt. Milk is jarig en wil de avond samen met deze Scott doorbrengen. Op de rand van zijn veertigste levensjaar concludeert Milk met schrik dat hij nog niets van betekenis in zijn leven heeft gedaan. Later blijkt dat ook zijn homoseksualiteit nog al die tijd verborgen heeft gehouden.

Met Scott verhuist hij naar San Fransisco en bouwt in de homowijk een hippiebestaan op. Hun fotowinkel wordt gaandeweg steeds meer een homo-actiecentrum en zo groeien bij Milk de politieke ambities. De homo-acceptatie in de VS is op dat moment nog erg fragiel. Sterker nog, de situatie ontspoort nogal gemakkelijk. Formeel bestaan er wetten die discriminatie van homo's verbieden, maar deze wetten worden net zo makkelijk ter discussie gesteld en in sommige staten zelfs teruggedraaid. De politie treedt hardhandig op tegen homobars omdat homo's zich daar - volgens de conservatieve politie - prostitueren.

Zoals gezegd, veel verrassende filmvondsten zijn van Milk niet te verwachten. De kracht ligt dan ook bijna volledig bij de acteerprestaties van Penn, die nu al een indrukwekkend rijtje mooie rollen op zijn naam heeft staan. Penn is moeiteloos getransformeerd in deze ambitieuze homo die zowel revolutionair als heel onzeker is. Penn diept het karakter goed uit en laat de historische figuur op een geloofwaardige manier tot leven komen.

Meteen aan het begin van de film is duidelijk dat Milk in 1979 doodgeschoten zal worden, voor degenen die dat nog niet weten. Daarmee kan Van Sant alle nadruk leggen op de ontwikkeling die zijn personages doormaken. Het geeft de film des te meer zeggingskracht. Want nu draait alles rond de zich ontwikkelende Milk, ingebed in de schrikwekkende actuele ontwikkelingen van de jaren zeventig. Voor mij was dat toch nog een eyeopener. Volgens de film was dit de eerste keer dat de conservatieve christenen hun politieke stem lieten horen. Het zijn deze mensen geweest die jaren later George W Bush in het zadel hebben geholpen. Met de welbekende gevolgen.

Toch wel onder de indruk van deze film. Was erg benieuwd na gisteren de docu te hebben gezien. Er zijn natuurlijk altijd zaken waarvan je je afvraagt waarom ze er niet inzitten of zo snel behandeld worden etc. maar over het algemeen uitstekend verteld.

Het zal voor Van Sant-fans misschien wat te conventioneel zijn, maar deze biopic is toch wel de beste die ik van hem ken. Penn is sowieso enorm goed en weet (terwijl hij toch niet echt op Milk lijkt) best goed zijn charisma en sympathieke uitstraling te vangen, erg knap.

Ook de bijrollen, met name Brolin en Franco, zijn prima op hun plaats.

Het enige wat jammer is, is dat de uiteindelijke rechtszaak niet echt behandeld wordt met uitzondering van een zinnetje aan het einde, die was namelijk zowat nog ongelooflijker dan de moord zelf.

Goede film. Sean Penn weet de volle 2 uur op een zeer natuurlijke wijze het intrigerende personage Harvey Milk neer te zetten. Daarnaast is het Van Sant, niet bepaald een favoriet van mij, gelukt om een prachtige sfeer neer te zetten. Het politieke steekspel, de kapotlopende relaties en vooral het einde van de film; alles blijft boeien.

Het is volgens mij vooral een belangrijke film. Harvey Milk was de eerste openlijke homo in Amerika die verkozen werd voor een belangrijke politieke positie. Het gevecht van Milk tegen de vooroordelen en heersende conventies van toen, dienen niet vergeten te worden. Van Sant lijkt in dit doel te zijn geslaagd, aangezien hij een behoorlijk toegankelijke film heeft weten te maken, zonder dat dat ook maar iets af doet aan de kracht die erin schuilt.

Vond de film wat tegenvallen. Je kan het verhaal niet veranderen. Het is en blijft een biopic. Het onderwerp boeit me alleen niet zo. Ben wel een liefhebber van een goed drama, maar het verhaal was me iets te langdradig en ik verloor al snel de interesse. Wel benoemenswaardig is de acteerprestatie van Sean Penn. Wat een rol speelt hij in deze film zeg. Na 5 minuten was het al duidelijk dat dit één van de best gespeelde rollen van het jaar is. Het was soms een beetje çreepy', maar wel erg goed. Heel soms bij een toespraak herkende je de 'echte' Sean Penn, wanneer hij zijn stem verhief en met meer enthousiasme sprak.

Emile Hirsch, die met Into the Wild een enorme indruk op me achter liet, maakte het dit keer niet waar voor me. Hij had dan ook maar een kleine rol.

Een 2,5, met 0,5* erbij voor de acteerprestatie van Penn.

Toch...., zal dit geen film zijn die ik zal herzien. Geen film die ik zal bewaren. Leuk voor een keer, maar daar blijft het absoluut bij!

Ik denk dat de film eerder pro vrijheid en gelijkheid van rechten is dan pro homoseksualiteit. Homo's waren in die tijd een onderdrukte minderheid, net zoals zwarten en in zekere zin ook vrouwen. Dat homoseksualiteit hier centraal staat lijkt me evident natuurlijk.

Verder vond ik dit een zeer sterke film met een schitterende Sean Penn. Mensen die andere films met Sean Penn hebben gezien (Carlito's Way, Dead Man Walking) zullen zeker beamen dat de man elke rol aankan.

Een biopic over een figuur als Harvey Milk is altijd een dankbare uitdaging voor een begaafd cineast zoals Gus van Sant, zeker als je de laatste jaren vooral meer experimentele films gedraaid hebt. ‘Milk’ is qua stijl en thematiek zeker en vast een terugkeer naar oude standaarden, maar dat is niets om treurig over te doen: wat is er immers op tegen als we een vergeten geschiedenis-les krijgen voorgeschoteld, gebracht door een uitstekende cast, en gefilmd met veel aandacht voor de authenticiteit?

‘Milk’ is ook geen perfecte film, dat moeten we erbij vermelden. Er schort zo nu en dan wat met het tempo (dat Gus van Sant eigenlijk nooit volledig op punt krijgt gesteld), en de prominente rol die het personage Dan White krijgt toebedeeld doet al snel een bepaald vermoeden rijzen.

Toch blijft de film spannend tot het onthutsende einde (ja, ik blijf ontzettend vatbaar voor dergelijke ontknopingen), omwille van de kracht waarmee Gus van Sant het verhaal vertelt. Je moet niet tot de oscar-jury behoren om de sobere kracht waarmee Sean Penn zijn voice-over stoïcijns inspreekt (“in case of an assault”), als een memorabel stukje film te beschouwen. De affiniteit die de regisseur met de hele affaire heeft, schemert sterk door in het ganse portret; een emotioneel waagstuk dat de kijker letterlijk betrekt bij de feiten en de dilemma’s opnieuw op de kaart zet.

Want ook al liggen de antwoorden nu al meer voor de hand, nog steeds is de strijd niet helemaal gestreden. Van Sant vraagt de toeschouwer om begrip, en toont ons in amper 2 uur waarom Harvey Milk (en de hele homo-gemeenschap met hem) het niet verdient straal genegeerd te worden.

Conventioneel, zeker weten, maar daarom niet minder krachtig (of universeel).

3,25*

Dit was een aangename verrassing, mede natuurlijk door Sean Penn : die man kan zowat alles aan en blijft me verbazen. Een film met Penn, daar ga ik met gesloten ogen naar toe.

Het was me niet onbekend dat San Francisco het mekka van homo activisten was in de jaren '70. Het hele verhaal errond kende ik niet. Naast biopic over de geëngageerde activist-politicus die Milk was, is de film verder toch ook een stimulerend lesje in democratische politiek. Dat waren nog eens tijden, wanneer mensen woedend de straat op gingen om hun rechten op te eisen en de politiekers (de 'verkozenen van het volk') voor aap te zetten. We zien goed hoe Milk het politieke spel met strategie aanpakt bvb het hondenpoepprobleem, en de burgers mobiliseert. Het verhaal wordt aangevuld met archiefmateriaal, die perfect aansluit op de chronologie van de events.

De uitbeelding van de gays vond ik stereotiep maar volgens mij was het wel zo in die periode en is het zo dat wij dit beeld uit die tijd overgenomen hebben. Inmiddels hebben ze de klok wat bijgedraaid in de States, maar die uitspraken van die twee conservatieven waren toch wel een revolutie waard.

redelijke film

had veel meer verwacht van de film. Er werd uiteraard goed geacteerd door Penn, Franco, Brolin en Hirsch alleen konden zij de film niet overeind houden. Het verhaal is natuurlijk goed en is goed uitgewerkt. Alleen kon ik mijn aandacht er niet echt bij houden omdat er vrij weinig gebeurde en langdradig was. Daardoor leek het wel alsof de film heel erg lan duurde. Het einde vond ik wel weer indrukwekkend en dat maakte ook een hoop goed.

3*

Een biografische film over Harvey Milk, de eerste homoseksuele man in de VS die verkozen werd door het publiek en die opkwam voor de rechten van de homoseksuelen. Milk is een aangrijpende film over de moeilijkheden om op te komen voor je rechten in een groep van minderheden.

Deze film uit 2008 kreeg 2 Oscars, één voor de fenomenale vertolking van Harvey Milk door Sean Penn en één voor de screenplay, beide volledig terecht.

Sommige scènes uit de film zitten prachtig in elkaar en bouwen op naar een hoogtepunt zoals het moment waarop Milk door een micro roept naar een bloeddorstige massa: "I know you're angry, I'm angry!".

Sean Penn bewijst in deze film nogmaals hoe hij zich kan inleven in gelijk welke rol en die volledig tot zijn recht kan laten komen. De film neemt je 30 jaar terug zodat je dag op dag de verandering in de geschiedenis van op de eerste rij kunt meemaken, in de voetsporen van Harvey Milk

Score: 8/10

Puike biopic over het leven van Harvey Milk. Mede door de briljante rol van Sean Penn en alle goede bijrollen kreeg ik het gevoel dat Milk écht een bijzondere man was.

4.0*

Het grootste probleem dat ik met Milk heb is dat Harvey Milk uiteindelijk een beetje op een 'slacker' lijkt. Het lijkt hem maar half-en-half te interesseren en hij heeft soms meer geluk dan kunde. Is dat de schuld van de schrijvers of van de echte Harvey Milk? Geen idee. In ieder geval vertolkt Sean Penn hem geniaal (net de precieze hoeveelheid verwijfdheid in zijn performance). Verder enorm genoten van Josh Brolin die een enorm goede support biedt. Het levensverhaal van Harvey Milk is verder interessant genoeg om 2 uur te blijven (ookal gaat de film vrij traag voorbij, normaal een slecht teken, heb ik toch met plezier gekeken, vreemd genoeg).

Erg goed! Sean Penn is fantastisch. Hoewel ik *schaam schaam* nooit eerder van Harvey Milk had gehoord, laat staan dat ik er beelden van heb gezien, heb ik het gevoel dat Penn hem hier heel goed neerzet.

Wat ik erg knap vond was dat de jaren 70 sfeer hier zo sterk weergegeven wordt. Natuurlijk zaten er archiefbeelden tussen, maar ook bij de nieuwe beelden druipt de flower power van het scherm.

Triest is het dat dit allemaal nog maar 30 jaar geleden gebeurd is, en nog triester is het dat de homofiele bevolking, en zeker in Amerika, het land van de vrijheid, nog steeds niet wordt geaccepteerd, of waar in ieder geval nog een erg groot taboe op rust. Dat deze film een Oscar heeft gewonnen is weer een klein stapje in de goede richting.

Van Sant, Penn, chapeau!

Penn is prima.

Prettige film waar misschien niet alle karakters even goed worden uitgediept, maar die toch wel indruk maakt. Ben normaal niet zo van de waargebeurde verhaaltjes maar deze mocht er zijn. Penn, Brolin en Franco acteren erg sterk.

Goed.

Man, man, wat is die Sean Penn toch een goede acteur. Zeer terecht dat hij voor deze rol een oscar heeft gewonnen, je zou bijna denken dat hij echt homoseksueel is. Vroeg me tot ver in de film af waar ik die Cleve Jones van kende, tot eindelijk het kwartje viel dat het Emile Hirsch is. Ook hij speelt geweldig, vond hem onherkenbaar in vergelijking met zijn andere rollen.

Het verhaal zelf vond ik zeer aangrijpend! Dat het allemaal echt is gebeurd maakt het allemaal nog net iets mooier..

4 welverdiende sterren.

Milk is een mooie film. De scenarist heeft een goud beeldje gewonnen voor zijn schrijf werk. Dit was redelijk terecht. Redelijk terecht, dus.

De beslissing van het weg geven van de oscar aan het werk van Dustin Lance Black komt naar mijn inzien door de lading die het verhaal met zich mee draagt. Een behoorlijke lading, aangezien het jaren ’70 probleem, zoals het in de film wordt weer gegeven, ook nog erg actueel is. Dit kan wel eens mee gespeelt hebben bij het beslissen van het uitreiken van de oscar, aangezien het verhaal naar mijn mening bij vlagen nogal wat taai, en overbelast overkomt. Het feit dat zowel het beladen onderwerp, als het uitdiepen van menig karakter wat steekjes los laat, laat al zien hoe moeilijk het is om een sterk, op zich zelf staand scenario te schrijven. Naar mijn mening is het niet op alle fronten gelukt. Het midden stuk had veel beter gekund. Het was af en toe te saai doordat er te veel werd in gegaan op de politiek. Dit deed afbeuk aan de personages die in de eerste akte zo mooi werden geïntroduceerd. Een voorbeeld hiervan is het plotselinge verdwijnen van het personage van James Franco.

Sean Penn heeft wel terecht de oscar mee naar huis mogen nemen. Deze man speelt in deze film de sterren van de hemel. De maniertjes die hij personage geeft, de manier van praten en fysiek reageren op de omgeving. Dit was echt geweldig om naar te kijken. De casting van Penn is zeker een enorme meer waarde van de film. Zonder het op deze manier neer zetten van het personage Harvey Milk was het allemaal een stuk minder. Ook de rest van de cast was prima. Goed gecaste, overtuigende jaren ’70 homo’s. Hoewel het er wel veel waren. Iets te veel naar mijn mening. Een puntje van kritiek is nog (om toch weer terug te gaan naar het verhaal) dat er wel erg veel heren liefde in de film was. Ik bedoel, je zag niet anders. Er was, op politieke tegenstand na, geen hetero te bekennen in de gehele film. Wat overdreven lijkt me, hoeveel mede standers wil je in een relatief klein gebied hebben, als de homo emancipatie ook nog eens in de minderheid is?

Om nog even verder te gaan op de makers van de film; Gus van Sant blijft verrassen. Na de enorm matige remake van psycho, en het geweldige Elephant is dit een goeie opvolger in zijn portfolio. Verassend om te zien dat hij toch geen eigen stijl heeft. Ook verrassend om te zien welke keuzes hij bij sommige scènes maakt, bijvoorbeeld de speech scènes. (Kijker is onderdeel van het publiek in een lang shot) en de liefdes scènes (stiekem en toch verhullend.) Alles is mooi in beeld gebracht en vormgegeven. Met behulp van de ‘echte’ beelden die er doorheen zijn gemonteerd zit je de volle 2 uur in de jaren ’70.

Door helaas het wat mindere half uurtje dat in het midden van de film zit, de iets wat te politieke inhoud en soms wat oppervlakkige personages was het een enorm mooie, sterke film.