Grave (2016)

sinterklaas Alex is haar zus en uit zowel de plot omschrijving als de film valt echt erg goed op te maken dat het om dierenartsen gaat. Nachtvoorstelling na een lange dag IFFR?

Zin in

Grave schetst een interessant beeld van de (Franstalige?) campuscultuur waar je op een agressieve manier gedwongen wordt op deel uit te maken van de waardige studententraditie (ik ging bijna over mijn nek toen ik die bekladde beige vesten zag) en 'kritische geesten' gereduceerd zijn tot onthoofde torso's op een groepsfoto. Die peer pressure speelt des te harder in het soort jaren '70 betonnen blokken gedropt in the middle of nowhere faculteiten (Grave werd gefilmd op de Sart Tilman campus in Luik), compleet afgesloten van de bewoonde wereld (check die stenen buitentrap, zum kotzen), waardoor je volledig aangewezen bent op de 'bestaande faciliteiten' en een bus moet nemen als je bv even een dürüm wilt gaan eten (en dan nog bij een tankstation godbetert!)

De vermannelijking van jonge meisjes lijkt tevens intrinsiek verbonden aan dit soort bacchanalen: de vrouwelijke personages in Grave zuipen zich te pletter, schelden als hangjongeren, hebben een buitengewoon agressieve sex drive, scheren elkaars kut en lachen zich een breuk wanneer ze zichzelf onder zeiken in een poging tot rechtstaand pissen. Hoofdpersonage is zeker een revelatie en mooie toevoeging in het categorie 'muurbloempjes qui perdent les pédales', waar o.m. Deneuve, Blair, Spacek en Lund haar voorgingen.

Grave heeft niet de zwaarmoedigheid van Maryrs, eerder de luchtigheid van Sheitan. Toch begaat het net als veel recente Franse horrorfilms de fout door de plot te laten ontsporen in een soort psychologische ondergang waar alle grenzen vervagen, iets wat enkel werkt bij een uitgesproken auteuristische visie en niet bij simpel genrewerk dat zich geen kapsones moet maken (ook de twee laatste films van Pieter Van Hees leden hieronder). De arrogante nonchalance van het abrupte eind geeft tevens de indruk dat de film gericht is op een Fabrice du Welz / BIFFF publiek, zolang het allemaal maar gortig, 'glauque' en 'chelou' is zullen de pseudo-bohémiens het wel lusten.

Leuke tekst, maar waarom zou 'simpel' genrewerk minderwaardig zijn aan de zogezegde auteur films? Een genrefilm moet rechttoe rechtaan blijven en vooral niet sollen met droom-werkelijkheid grenzen? Hoezo?

edit: ik zie K. Kurosawa, Chabrol, Hitchock, Carpenter in je top 10 staan. Nu vind ik je uitspraak nog frappanter!

Het is meer een arbitraire uitspraak en minder een stelregel dan de bewoording doet vermoeden. Ik bedoel dat ik deze film (alsook bepaalde andere Franse horrors) in zijn eerste uur goed kon waarderen als simpel, pretentieloos, generisch vermaak (zoals ik ook pakweg Friday the 13th Part III wel kan appreciëren), maar de gewichtigheid van het vervagen droom / werkelijkheid geforceerd, leeg of 'vals' vond aanvoelen. Heb ik bv ook wel eens bij een Fulci die de kunstzinnige tour opgaat. Doe maar effe normaal, denk ik dan, met een Rutte-iaanse boutade. Ik zou overigens niet zo snel on the record gaan en een onderscheid "waarom Chabrol een auteur is en Ducournau niet" proberen hard te maken, maar ongefundeerd buikgevoelens ventileren maakt Moviemeter net zo leuk.

Nog een geluk, eerst wou ik het 'lui schrijfwerk' noemen, maar dat klinkt al helemaal iets uit een dogmatisch screenwriting 101 handboek.

Gratis tickets gewonnen voor deze film. Anders zou ik deze wellicht nooit gezien hebben. Vreemde film die vooral wil choqueren met wat dode beesten en wat bloed. Echte horror is dit niet echt. Doordat men veelvuldig wil choqueren mist het ook wat zijn 'geloofwaardigheid'.

De film kent echter een vrij goeie opbouw. Leuke muziek ook en er wordt toch een zekere sfeer en spanning gecreëerd met de grijze grauwe locatie van de universiteit in Luik. Je weet dat het zal escaleren en er wordt duidelijk naar dit hoogtepunt toegewerkt. Het hoe en waarom blijft lang duister en de kijker moet helemaal tot het einde wachten voor een verklaring. Dat maakt voor mij ook de film sterk. Het einde zorgt gelukkig voor een enige boodschap, een verhaal van samenhang. De film is opgebouwd in lagen en verklaard ook de titel van de film Het wordt steeds erger en erger met Justine. Begonnen als vegetariër en geeïndigd als... als wat eigenlijk? Gaat ze dezelfde toer op als haar zus? Het concept dat de gehele familie eigenlijk kannibalen zijn van nature maar deze drang en honger naar menselijk vlees wegduwen door vegetariër te worden is interessant. Dit verklaart bijvoorbeeld ook de heftige reactie van de moeder in het wegrestaurant of de apatische houding van haar zus toen ze haar vinger opgegeten zag worden door de zus. Het is net die mooie gestage opbouw die ik wel weet te appreciëren, hoe Justine langzaam in een kannibaal verandert (of eigenlijk is wie ze werkelijk is) gaande van de niertjes tot de kippenfilet naar de hamburger tot haar zus toe. Die autoscenes waren trouwens een leuke zijsprong naar de honger naar menselijk bloed De film bevat enkele expliciete scenes dode beesten, opgepeuzelde vinger, .... Niet voor iedereen weggelegd dus, maar dat weet je op voorhand natuurlijk. Ook de eindscene met Adrien was best ok.

Het enige dat me écht stoorde aan de film is het feit dat er werkelijk niemand réageert op haar vreemde gedrag. Neen, het wat filmen en online zetten. Ook toen de film eindigde, wat vrij open was voor Justine waardoor ze waarschijnlijk door zal gaan. Voor de rest vrij onderhoudend en redelijk goed voor een horrorprent.

Tot slot misschien ook dit. Toen Justine zich bij de dokter liet behandelen voor haar eczeem zei ze dat ze een gemiddeld meisje wou zijn. Waarschijnlijk had ze toen bewust/onbewust al door wie ze in werkelijkheid was en dat het vegetariër zijn een grote leugen is.

Ik zie de reactie van John Milton in het bioscoopergernissentopic graag tegemoet.

A Guide To Horror Movie Puking Etiquette: How To Vomit In A Theater

Ja, daar zou ik een vlammend stuk over kunnen schrijven. Eens temeer ik zelf een overmatig ontwikkelde gevoeligheid voor mijn antiperistaltische medemens bezit. Het geluid is nog iffy, maar de geur alleen al is zwaar Uncle Benz: Succes Verzekerd.

Maar ik wil deze wel zien!

Sterke thriller met een bloedmooie meid in de hoofdrol. Wat wil je nog meer?

In welke Nederlandse bioscopen zou deze vanaf donderdag moeten draaien dan? Ik zie hem in geen enkele geprogrammeerd staan.

Grave in de bioscoop | Bioscoopagenda Nederland - biosagenda.nl

Thanks, ik keek op belbios.nl. Had niet verwacht dat dit een filmhuisrelease zou zijn. Zitten helaas geen opties voor me bij.

Ook bij mij in de buurt geen enkel filmhuis dat hem vertoond. Dat wordt lang wachten op deze film... en de positieve recensies stapelen zich op

Spijtig nieuws.

Grave: Amazon.fr: Garance Marillier, Ella Rumpf, Rabah Naït Oufella, Joana Preiss, Laurent Lucas, Bouli Lanners, Julia Ducournau: DVD & Blu-ray

26 juli release. Blu-ray eveneens.

Het valt me ook een beetje RAUW op mijn dak.

Hij gaat ook draaien in LUX Nijmegen, wat (nog) niet staat op biosagenda. In de eerste week wel erg karig op een laat tijdstip in de kleinste zaal, en nog niet eens iedere dag.

Ik ga hem zondag bewonderen. Zin in!

Hij draait in Utrecht gelukkig wel gewoon. Benieuwd wat Miss John Milton gaat roepen die ik nietsvermoedend mee ga nemen...

Ik ben wel gefascineerd door die blik van de dame op de poster, moet ik zeggen!

Ok, mijn interesse is gewekt.

Helaas wat tegenvallend. Het idee van de film – meisje ontwikkelt lust tot kannibalisme bij wijze van seksuele ontwaking – vond ik intrigerend en beloofde een nieuw soort Dracula-verhaal, maar dergelijke diepzinnigheid moet je er vooral zelf bij denken want het verhaal op het doek is zo plat als een dubbeltje. Het verhaal behelst niet veel meer dan dat een meisje ontdekt dat ze uit een kannibalenfamilie komt – of eigenlijk alleen qua de vrouwen in de familie wat de film een hedendaags feministisch maar verder nietszeggend of zelfs extra ongeloofwaardig aspect geeft (vrouwen zijn nu eenmaal geen seksuele roofdieren, al wil deze film gelijk verwarde feministen anders suggereren) – waarbij haar eigen kannibalistische ontwaking begint bij het gaan studeren en op eigen benen leren staan omdat ze dan los komt van haar ouders die trachtten haar te beschermen tegen haar kannibalisme door middel van een streng vegetarisme (maar bij de ontgroening op de universiteit wordt ze onder druk gezet toch eens vlees te eten).

De verbinding met de rituele ontgroening op de universiteit is nog wel aardig gevonden, omdat zo’n ontgroening zowel een initiatieritueel (in seksueel opzicht de ontmaagding) als het overschrijden van grenzen behelst (zoals hier kannibalisme), waardoor het een jongvolwassene kan helpen zichzelf te ontdekken (ik moet alsmaar aan het interview met Koning Willem Alexander denken die ook zoiets zei qua jezelf ontdekken door grenzen te overschrijden, inclusief dat het ontbreken van TV in de jeugd later een TV-verslaving kan geven zodat ik aanvankelijk dacht dat het meisje zo verslingerd raakte aan vlees doordat ze voorheen altijd vegetariër was geweest), maar het verhaal vond ik verder weinig boeiend, temeer omdat het vooral vragen oproept en aldus de kijker weinig serieus neemt: waarom doet haar zus, die reeds geheel kannibalistisch is geworden als studielosbol, zo laconiek over haar kannibalisme en dat van haar jongere zus waardoor het snel helemaal mis gaat (in een intelligent horrorverhaal kunnen we ons inleven in de hoofdpersonen omdat zij dezelfde beslissingen nemen als wij zouden doen (of op z’n minst dezelfde emoties hebben) in zo’n vreselijke situatie maar dat gebeurt hier helemaal niet), waarom treft dit kannibalisme-gen alleen vrouwen en hoe is het ontstaan (het verhaal geeft echter nog geen begin van een verklaring)?

Al met al is de film ontstaan uit een briljant idee maar was de inspiratie daarmee helaas grotendeeels alweer op want de uitwerking van het idee vond ik tamelijk zwak.

Dit horrorfilmpje stelde mij niet teleur. Ik had ook niet anders verwacht moet ik zeggen. Grave is ook een van de betere films die het onderwerp kannibalisme als onderwerp heeft. Ligt ook aan het feit dat de mensenvlees etende hoofdpersonen best wel aantrekkelijke dames waren. Tja, ik houd wel van dit soort vrouwen, zo lang het maar in een film is natuurlijk. In het echt zou ik ze niet graag tegenkomen. Film begon trouwens ook met een schitterende opening en ook het einde mocht er zijn, waarbij ik bij de aftiteling onmiddellijk aan de films van Noé moest denken. De perverse handelingen, waaronder de keiharde ontgroening rituelen werden mooi in beeld gebracht. Ook de soundtrack mocht er zijn trouwens. Paste erg goed in deze zeer aangename Franse horrorfilm, die het voor mij niet direct van het verhaal maar vooral van de sfeer moest hebben. Ja, het moet gezegd worden, goede horrorfilms maken, dat kunnen die Fransen nog steeds. Het verbaasde mij trouwens wel dat deze film in Arthouse Lux draaide, een filmhuis dat het toch vooral moet hebben van serieuze drama's. Wel van mij mogen ze dit soort filmpjes wel vaker vertonen.

3.5*

Een sleutelmoment in Raw is een ogenschijnlijk onschuldige greep in de koelkast. De smaak van rauw vlees maakt iets los bij de eerst zo ingetogen Justine. Vanuit een evident evolutionair perspectief schetst debuterend regisseuse Julia Ducournau een vervreemdend coming-of-age-verhaal: seksuele ontluiking en de weg naar volwassenheid gaan bij Justine gepaard met het verlangen naar mensenvlees.

Op een intrigerende manier beweegt Raw zich van realisme naar surrealisme. De setting oogt in eerste instantie hyperrealistisch, om dan in het licht van Justines transformatie steeds meer absurdistisch te worden. Eenzelfde ontwikkeling wordt zichtbaar in de zusterrelatie met Alexis (Ella Rumpf), die op het moment van Justines inwijding al een tijdje diergeneeskunde studeerde. Het is jammer dat de film soms wat vluchtig voorbij gaat aan de verschillende locaties die Raw een doorgaans naargeestige sfeer meegeven. In het laatste kwartier werkt Ducournau zich ietwat gehaast naar de ontknoping toe; het idee is angstaanjagend briljant, de uitwerking wat minder.

Garance Marillier schittert als een meisje dat in de context van een ontwakend dierlijk instinct onderzoekt wat haar nog menselijk maakt. Het levert een memorabele arthouse-horrorfilm op, al liet een scala aan gemiste kansen en ongelukkige keuzes zich bij ondergetekende flink voelen.

Volledige recensie (Fv)

Misschien mag het niet (ook goed, dan haal ik het bericht weg), maar naar aanleiding van de film Grave heb ik een stukje op mijn blog geschreven over zaken als seksuele roofdieren en het feminisme waartoe men deze link kan volgen:

Geband van Joop: Casanova, Don Juan en de femme fatale (een decadent relaas over seksuele roofdieren) - gebandvanjoop.blogspot.nl

En weer ***** in de NRC. Net als voor Get Out en Ghost in the shell. De krasse knarren in de filmhuizen krijgen het wel voor de kiezen dit jaar. Haneke to the rescue! Happy End (2017) - IMDb

***** voor GitS in het Nrc? dat is een grap hoop ik.

Nope, ik begin echt medelijden te krijgen met de wat oudere Arthouse bezoeker (ik ben met 40+ meestal de jongste in de zaal in Grunn) die braaf de 5 ballen NRC recensies afloopt. Ik denk dat het prudent is om te zeggen dat ze het niet meer geestig vinden.

Prima overigens om zulke films zo hoog te waarderen. Daar niet van.

Ik heb überhaupt medelijden met bezoekers die echt alleen op sterren afgaan (was misschien niet geheel je punt, maar ik hoor steeds vaker dat dit voorvalt). Neem de tijd om te lezen en hak dan je eigen knopen door. Het is helaas voor steeds minder mensen weggelegd.

Ja, voor de hele doelgroep "kostelijk genoten, zeer geestige film" is het woord horror meestal voldoende om van een bezoek af te zien. Ik geloof trouwens dat NRC's ***** in haar eigen woorden voor een mustsee film staat. Maar lees die krant al jaren niet meer, dus kan dat niet even snel opzoeken. Was het meestal met Beerekamp eens, zelden met Linsen.