Grave (2016)

Eindelijk de tijd voor kunnen vinden, en er echt van genoten. Zeer mooie film, en lag ergens wel in de lijn zoals ik verwacht had. En dat was goed, want de verwachtingen lagen erg hoog. En als een film dat kan inlossen, is dat altijd leuk. Het is ergens ook wel een sfeerfilmpje, al gebeurt er ook wel best veel. En deze film bevatte heel wat mooie scènes, scènes die zowel qua inhoud interessant waren maar ook qua stijl een lust voor het oog waren. En combineer dat met een heerlijke score, en dan heb je een geweldige film. Verder beschikt de film over een intelligent script en over sterke acteerprestaties. Natuurlijk is de wil om hier al aan te acteren ook een punt van discussie natuurlijk. Het camerawerk wordt ook mooi verzorgd door vakman Ruben Impens, die mij eerder al positief opviel in de films van regisseur Felix Van Groeningen. Dikke 4,5*, zal misschien wel een 5,0* worden. Dit soort films liggen me echt, en ik zal er wel een zwak voor hebben.

Ik denk dat ik gewoon wat Franse films met Franse ondertiteling ga proberen kijken in het vervolg... Want Frans en Engels door elkaar is verwarring. Engels kan ik wel goed, maar beheers ik niet voor de volle 100%. Frans is echt een taal dat ik half en half versta. En dat door elkaar is zo een cocktail van ... Dan kan ik me echt totaal niet meer op de film concentreren.

Engelse ondertitels bij een Engelse film gaat. Engelse ondertitels bij een anderstalige film gaat ook, maar het hangt ook af van film tot film en van thematiek tot thematiek. Bij een film als It Follows zal ik quasi elk woord verstaan (daar heb ik een blu-ray zonder nederlandse ondertitels), maar een film dat in detail gaat over een bepaald onderwerp of moeilijke dialogen heeft zoals een Tarantino film zal best lastig zijn. Nu, dat vind ik zelfs met Nederlandse ondertitels al lastig om te volgen. En bij een film als It Follows zal ik de film zelfs goed verstaan zonder ondertitels.

Maar het probleem is in ieder geval opgelost, heb een maand of twee, drie (of was het zelfs al vier?) geleden denk ik de DVD in huis gehaald, en nu dus gekeken. En geen spijt van gehad. Volgende keer dat ik deze film zie kan ik zelfs de Franse ondertitels opleggen als ik wil.

John Milton schreef:

(quote)

Gelukkig werd ik het uit eigen beweging toen ik 8 was... Althans, als er geen Duivelse krachten aan het werk waren.

Wat de thematiek betreft (uitgaand van de trailer) ik heb zelfs bijna 25 jaar later nog wel eens plotselinge cravings naar vlees, net zoals ik heel soms nog wel eens opeens een sigaret wil. Ik lach er dan maar om, en benoem het, wetend dat vlug daarna doorgaans alweer weg is. Het verlangen bij mij is meestal sneller verdwenen, dan de schok bij diegenen aan wie ik het verlangen mededeel.

Ik hoop hem eindelijk ook te zien in de komende weken, maar vind het ook zonde dat ik hem in de bios gemist heb. We waren simpelweg te druk die maanden om alles wat we wilden zien mee te krijgen.

Goede keuze, ik maak de stap ook nog. Jammer dat je de cravings wel hebt, maar ik eet nu bijvoorbeeld al nooit rundsvlees en daar heb ik geen cravings voor. Maar ik ben daar ook niet echt zo een fan van. Ik denk dat afleiding een zeer goed wapen is. Ik dronk vroeger echt super veel cola, ben dan een tijdje gestopt maar omdat ik de cola verving door red bull, heb ik terug frisdrank beginnen drinken om te stoppen met red bull, en vijf maanden geleden ben ik weer gestopt met cola te drinken, omdat het echt niet gezond was, en ik er hartkloppingen van kreeg. En ik heb dan ook gezegd dat ik ermee stop. Het grappigste was dat het afkicken ervan, eigenlijk veel makkelijker ging dan dat ik gedacht had. Ik had juist veel meer honger dan voorheen (maar dat kan ook komen door mijn abnormale gewicht dat ik toen en nu ook in mindere mate nog steeds heb), waardoor ik meer aan eten dan aan cola dacht. Maar anderzijds denk ik wel dat cola je hongergevoel stilt.

Och, zolang het een paar keer jaar is (hoogstens) en zo vluchtig van aard, dan heeft het voor mij geen invloed op de besluitvorming

Ik herken dat gevoel van afkicken en cravings (gelukkig) niet. Ben een jaar of tien geleden cold turkey gestopt (van dagelijks naar nooit) en heb er sindsdien nooit meer naar verlangd.

Boeiend coming-of-age drama met een lichte, doch bijzonder intense, horrortoets. In Grave opent het eten van een rauw schapenmaagje bij een vegetarische studente alle deuren naar de diepste krochten en vuilste verlangens van de mens.

Enerzijds lijkt de jonge filmmaakster Julia Ducournau te vertellen dat we onze grenzen scherp moeten bewaken voor we volledig ontsporen, anderzijds doet ze het omgekeerde: Justine is dusdanig strikt opgevoed dat wanneer ze voor het eerst in aanmerking komt met verleiding en verlangen er geen houden meer aan is. Hoe dan ook is 'jezelf zijn' een onvermijdelijk gegeven in de film. Het eten van steeds meer menselijk vlees loopt parallel met het beestachtig zuipen en vogelen. Alle remmen los tijdens het ontgroeningsjaar aan de universiteit.

Ducournau heeft een eerder cynisch mensbeeld. Zelfexploratie haalt niet het beste in de mens naar boven, en zichzelf te fel onderdrukken is onhaalbaar. De mensheid is in essentie niet beter dan prooidieren in het bos die hun naasten oppeuzelen wanneer nodig. 'Dit is niet menselijk', grauwt een student wanneer Justine als een schoothond hijgt naar het stoffelijk overzicht van een overledene. Zelfs zusterliefde moet eraan geloven wanneer de nood het hoogst is. Voor Justine is een verkrachte mens trouwens niet erger dan een verkracht paard.

Het bijzonder sterke acteerwerk van Marillier en Rumpf en de stilistische klasse van Ruben Impens tilt Grave naar een hoger niveau. De graad van intensiteit wordt bereikt doordat Ducournau haar ietwat bevreemdende plot - met nu en dan zelfs een lichtkomisch randje - situeert in een realistisch kader aan de universiteit. Die geloofwaardigheid zorgt voor walging, maar ook voor aangrijpende momenten en mededogen.

Wat een debuut...

Goed gespeeld en behoorlijk smerig af en toe, maar ik vond het verhaal vrij saai en de personages waren stuk voor stuk een verschrikking. Komt nog bij dat ik sommige plotwendingen nogal dik aangezet vond en het op een gegeven moment niks meer met enige realiteit te maken had. Overrated dus in mijn ogen, maar gezien de score hier en op IMDB hoor ik bij de minderheid.

2*

whoa op tv!!! vanavond

Godverdomme, en dan zit ik in een bungalow in Limburg...grrr

oh nee

heb je daar geen tv?

digitenne?

Haha, vakantiehuisje met 20 man. Maar ik zie mogelijkheden.

Ze hebben toch ook al wat jaren gewoon tv in het zuiden.

Daar kan ik niet naast in slaap vallen.

Het horror genre boezemt mij bij voorbaat angst in. Ik kijk het niet graag, maar soms kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Gelukkig blijven de echte gore scenes uit. Het is eerder een psychische horror. En dat kan ik wel waarderen.

De film is op een paar momenten na overtuigend. De emotie die gebracht moet worden komt door goed filmwerk en degelijke acteerprestaties over. Een paar scenes zou ik memorabel durven noemen. De soundtrack mag er ook zijn.

Een dag later denk ik nog eens aan de film terug en zoek ik naar een paar nummers. Dan heeft de film het bij mij goed gedaan.

4

een behoorlijke lange zit ( ondanks de 99 min) zitten er teveel "saaie / langdurige scenes tussen de drama /actie scenes.

elke keer ebde bij mij de aandacht elke keer weg weg.

als de film korter was door een aantal scenes te verwijderen was de film veel aangenamer om naar te kijken en een hogere score te geven.

Misschien komt die nog wel eens op Canvas of tonen ze hem een tweede keer op NPO.

Erg gewaagd, geen concessies aan het grote publiek. Aan de andere kant dwaalde mijn aandacht soms wat af. De film leunt iets te sterk op het shockerende.

Erg dubbel.. Enerzijds smakeloos, smerig en alles wat daar mee te maken heeft (komt misschien doordat ik er zelf niet tegen kàn, en niet had verwacht dat het zo erg zou zijn doordat ik me te weinig heb ingelezen), maar anderzijds vond ik hem ook wel sterk. Cinema moet een bepaald gevoel bij je opwekken, en dat deed het wel.

Lastig te beoordelen dus, waardoor ik het voorlopig op 3* houd, wat nog kan veranderen in de komende week als ik er een beetje van bekomen ben, want elke keer als ik er aan denk word ik er weer onpasselijk van.

Wat worden er toch mooie dingen gemaakt.

Een wat bizarre film vind ik, die me niet helemaal kon bekoren.

Goede vertolkingen evenwel, vooral van de hoofdrolspeelster.

Er zitten wel enkele echt wansmakelijke scènes is, zodat de film niet echt geschikt is voor gevoelige zielen.

Toffe film!

Sterke,originele en ook wat bizarre film die met gemengde gevoelens achterliet.Maar uiteindelijk overheerste,mede door het doortastende einde toch het positieve gevoel.

Grave is goed van opbouw,bevat erg fraai camera werk en ook de acteerprestaties van de vaak jonge cast mochten er wezen.Tja en het scenario (toch wel het sterkste punt van de film) is gewoon erg vindingrijk.

Geweldige regie ook van Julia Ducournau en gedurfd om met zoiets op de proppen te komen in één van je eerste (of de eerste) films.Ben nu al erg benieuwd naar haar volgende rolprent.

Zeker niet ieders smaak dit,maar ik ben diep onder de indruk van Grave.

Vreemd en bizarre film!

Onder welk genre ik het moet plaatsten weet ik eigenlijk niet. Echt drama vond ik het en ook niet echt horror. Ondanks dat er zeker een aantal behoorlijk vieze en ongemakkelijk scenes in zaten.

Het acteerwerk was behoorlijk sterk en visueel/camerawerk zagen er niet verkeerd uit.

Aan de ene kant stelde het verhaal niet veel voor maar aan de andere kant best apart en ook hier wist ik achteraf eigenlijk niet echt wat ik ervan moest denken.

Al met al wist het me geen moment te vervelen.

3,0*

Eens een horrorfilm die niet in het Pathé rijtje van bezeten kinderen en dergelijke valt. Op zijn tijd redelijk goor en vooral bizar verhaal.

Wat een bizar horrorfilmpje ! Merkwaardig verhaal rond twee zussen die een opleiding volgen voor dierenarts en in een nare wereld terecht komen van ordinaire ontgroeningsrituelen waarbij sommige rituelen nog wel leuk en grappig overkomen, maar sommigen ervan zijn gewoon erover. Ik vond het wel een film vol dramatiek en een paar heftige scènes op gebied van gore. Dus horror is er zeker aanwezig, maar in een andere vorm zoals de meeste horrorfilms. Hier komt het realistischer en gruwelijker over.

Het verhaal zelf is heel bizar om te volgen en ik weet niet goed wat ik er nu eigenlijk van moet vinden.

Wel goed acteerwerk van beide zussen en de gore scènes komen sterk over. Het slot heeft enigszins een verrassing in petto en is goed gekozen want als geheel blijft het verhaal daardoor wel overeind. Speciaal filmpje dat niet iedereen zal bekoren. Vrij heftig op momenten en schokkend. 7/10

Ik lees de recensie van Noodless en moet beamen bizar is wel het juiste woord om deze film te omschrijven. Wat is nu de moraal van dit verhaal? Dwing je kinderen niet om vegetariërs te zijn en stuur ze zeker niet naar een opleiding voor dierenarts waar ze veel met vlees in contact komen, want dan worden ze sowieso kannibalen. Of is het kannibalisme erfelijk zoals het einde van de film laat uitschijnen. De film zat op zich wel goed in elkaar, best wel origineel. De film speelt eerder op de verrassing, psychologische en minder op het grafische. Aan de andere kant laten de ontgroeningsrituelen maar weinig aan de verbeelding over. Het is een goede film alleen heb ik maar weinig (meer) met die studentenpraktijken. Een aantal van die scènes gaan ook gewoon te lang door waardoor het tempo er uit ging en mijn aandacht toch verzwakte.

Deze befaamde film ook maar eens bekeken en vond hem eigenlijk niet mis. Niet echt een zuivere horrorfilm, want er is toch ook heel wat ruimte voor drama.

De cast deed het prima en verder zag de film er prima uit.

Het was niet slecht.

Geweldig.

Tot nu toe gewoon de beste nominatie uit de horror-draft die ik heb gezien. Deze film gaat waarschijnlijk ook gelijk in mijn favorieten lijst, want wat was dit een briljante ervaring zeg. Zelden zo onder de indruk geweest van een horrorfilm.

Of ik er van flauw moest vallen, nee dat niet, maar de film kent inderdaad een hoop ongemakkelijke en vieze momenten die op zijn beurt ook zeker opvallen. De film neemt je eigenlijk al vrij snel mee in de ervaring, en is vanaf minuut 1 al boeiend.

Er had geen betere keuze kunnen zijn dan Marillier, de onschuldige uitstraling die ze geeft is eigenlijk gewoon perfect. Maar ook iedereen om haar heen acteert bovengemiddeld, en kent de film een intrigerende toon.

De horror is vrij hard, maar niet in een manier zoals je hem zou verwachten. Ik heb mijn eten ook maar even laten staan, want het wordt eigenlijk niet geschuwd. Sterker nog, ze gaan er behoorlijk op in. Ook visueel is de film dik in orde. Mooie shots en beelden van het Belgische landschap.

Dit is gewoon een toppertje, die absoluut nergens verveelt en nergens te lang aanvoelt. Misschien niet geschikt voor iedereen, maar dit is gewoon een van de allerbeste horrorfilms voor mij. Geen onzin, niet onnodig veel drama en telkens weer iets bijzonders. Ik hou hiervan.