Vals im Bashir (2008)

Mooie film. Ik vond de cel-shaded animatie wel sfeervol door het gebruik van kleuren en schaduw, maar eerlijk gezegd niet baanbrekend. Jammer dat het ook een beetje ontbrak aan een duidelijke lijn in de film. Nu was het een lijst van ondervraagde mensen die werd afgewerkt, waarvan net zo goed een docu gemaakt had kunnen worden.

Toch indrukwekkend, dus ik geef 3,5*

Het is een docu!

Het is geen docu, want er zitten flashbacks (verfilmde herinneringen) in. Die zijn gereconstrueerd, dus dat is sowieso al geen documentair materiaal.

Dus vanwege de animaties in Moore's films, zijn zijn films dus ook geen docu's?

Omdat Folman's ontmoetingen zijn geanimeerd is het geen documentair materiaal meer?

Misschien beter lezen? Het gaat er niet om dat het geanimeerd is.

Verdere toelichting in mijn filmbespreking (te vinden bij het gele sterretje).

adembenemend goed.

Vanaf begin tot eind lust voor het oog + interessant verhaal.

Spannend en onverwacht op bepaalde momenten.

Ok, mijn fout, ik snap je punt. Maar mijn inziens blijft dit een documentaire, weliswaar gereconstrueerd vanuit een subjectief oogpunt.

prachtig mooi verhaal dat prachtig mooi in beeld is gebracht! het verhaal was wat moeilijk tevolgen af en toe voor mij. maar ik denk dat dat aan mij ligt. ben ook niet zo bekend met dit verhaal.

4

Indrukwekkende animatie over invasie in Libanon

De 45-jarige Israeliër Ari Folman ontdekt dat hij amper herinneringen heeft aan de invasie in Libanon. Hij was er als jonge soldaat bij in 1983 toen het Israelische leger op Palestijnen in Libanon ging jagen. De PLO was zo zwaar aanwezig in Libanon, dat het land volkomen instabiel geworden was en in een burgeroorlog was terechtgekomen.

Folman was erbij, ruim twintig jaar geleden, en gaat zoeken naar andere soldaten om de gebeurtenissen te reconstrueren. Hij spreekt vele mannen die destijds als soldaat ook bij de invasie betrokken waren en raadpleegt ook wetenschappers die uitleggen waarom het geheugen zo selectief werkt. Want alleen de verschillende verhalen tezamen bieden Folman een complete blik op de gruwelijke werkelijkheid waarbij hij betrokken was.

En dan doet Folman iets bijzonders. Hij zet deze serie pratende hoofden niet om in een documentaire, maar laat tekenaars er een animatie van maken, inclusief de pratende hoofden. Alleen de animatie biedt hem de ruimte om soepel te schakelen tussen de geïnterviewden en het uitbeelden van het verhaal dat deze geïnterviewden vertellen. Hierdoor verhoogt hij de atentiewaarde en balanceert hij op de rand van informatieve docu en kunst.

Want kunstig is de film Waltz with Bashir zeker. Niet de Walt Disney-stijl, maar die van hardrealistische stripboeken is gekozen. Veelal worden warme kleuren (donkergeel, donkerblauw) gebruikt, die net zo makkelijk sfeervol als luguber zijn. Nergens is de film glad. De personen zijn zelfs een beetje houterig gehouden, zodat ze ook iets aandoenlijks hebben. Maar de tekeningen zijn realistisch genoeg om flinke indruk te maken.

Folman maakt inzichtelijk dat al die soldatenjongens nu nog een last met zich meedragen, zonder dat ze altijd precies weten waar die last vandaan komt. Zo gaat de hoofdpersoon op zoek naar het dramatische verhaal rond de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Ergens ver weg kan hij zich herinneren dat daar een slachting onder Palestijnen door Libanese falangisten plaatsvond, maar zijn rol erin weet hij niet meer. Langzamerhand, gedurende de film ontrafelt hij de geschiedenis van deze slachting, en daarmee van zijn eigen geschiedenis. De film koerst dan aan op een verpletterend einde, die werkelijk iedereen in de zaal met verbijstering achterlaat.

- 'What to do? What to do? why don't you tell us what to do?'
* 'Shoot!'
- 'On who?'
* 'How should I know on who? Just shoot!'
- 'Isn't it better to pray?'
* 'Pray and shoot!'

Vals im Bashir is een geweldig sterk staaltje cinema. Een prachtige animatiefilm met een aangrijpend en intrigerend verhaal. De film is een groot sfeervol spektakelstuk; een echt stukje cinematografische kunst. Een film in een gedurfde vorm die echter perfect werkt en de juiste snaar weet te raken. De gruwelen van de oorlog in Libanon worden middels een soort van persoonlijke 'verhaaldocu' weergegeven. De goed uitgekozen muziek, weet het plaatje helemaal compleet te maken. Dit wordt een film die ik absoluut op dvd wil hebben, zodat ik 'm nog eens rustig kan herkijken.

Dit is geen documentaire, zoals wel eens wordt beweerd, maar een film, en naar mijn gevoel een schitterend stuk cinema. Het procédé van de documentaire wordt enkel gebruikt als geraamte, een structuur om de zoektocht naar de verdrongen waarheid aan op te hangen. Het doel is niet objectieve duiding, maar een subjectieve zoektocht naar het verleden, en dat maakt er een fictie van. Mooi is de manier waarop deze niet zo fraaie episode uit de Israëlische geschiedenis op verschillende manieren belicht wordt... Alles past hier perfect in elkaar: de grimmige tekenstijl van de tekeningen, de hypnotiserende muziek, de stemmen, het ijzersterke scenario, met als slot de schokkende openbaring van het verleden door middel van oude nieuwsfragmenten. Een meesterwerk!

Opnieuw bekeken en dit keer bij ons in het filmhuis. En alweer was ik ondersteboven van de vorm en inhoud. Neem alleen de muziek? Of de kleuren? Of de animatietechniek? Of de documentairestijl? Of het gegeven?

Kan film een medicijn zijn? Kan film je helpen inzichten te geven over pijnlijke situatie in de wereld? Kan film een hallucinerende trip zijn? Ja, dit alles kan alleen in Waltz With Bashir. De dag dat Pixar, Dreamworks of Disney dit doen spring ik van het dak af.

Voor mij was dit de beste film van 2008. Heb een gevoel dat hij dit jaar zeker in me top 10 zal eindigen.

Ik ben benieuwd, staat al een tijdje op m'n HD, ben niet zo'n animatie fan maar ik hoor hier alleen maar goede verhalen over..

Totaal niet mijn soort film, al moet ik zeggen dat de animatie echt prachtig was!

Indrukwekkende animatiefilm over slachting tijdens oorlog Israel/Libanon 1982

Documentaire, reconstructie, fictiefilm en animatiefilm ineen. Heb me lang afgevraagd waarom voor deze vorm gekozen is maar de laatste scene gaf daar een heel eind antwoord op.

De gekozen vorm werkt in ieder geval uitstekend want de animatie ziet er bij vlagen adembenemend mooi uit. Eigenlijk is het enige minpuntje dat gezichtsuitdrukkingen zo slecht worden weergegeven waardoor emoties niet helemaal overkomen. Dat wordt echter grotendeels gecompenseerd door de soundtrack en dat lukt heel behoorlijk.

Ander sterk punt is hij slot. De eindscene bezorgde me kippenvel en dat was alweer een hele poos geleden.

4 sterren

Terwijl ik wou bezuinigen kon ik deze dvd niet laten liggen. Ik was te nieuwsgierig. Mijn hoge verwachtingen werden niet gefrustreerd, integendeel zelfs: het bevatte meer dan ik had kunnen denken. Wat een prachtige film! Zowel wat inhoud als vorm betreft. Beiden zijn door het opvalllende einde duidelijk aan elkaar gekoppeld. En eigenlijk gebeurde dat al in hele film: hoe herinneren we gebeurtenissen en hoe gaan we daar mee om.

Als de (oorlogs)werkelijkheid hallucinerende vormen aanneemt dan is animatie een zeer geschikt medium. Je kunt op een zeer specifieke manier de sfeer inkleuren en dat gebeurt hier dan ook met verve.
En niet alleen kleuren ook de geluiden zijn hier zeer doordacht gebruikt:

Direct al aan het begin wordt als ritme bij die honden helicoptergeluid gebruikt, dat als achtervolgingsmotief steeds weer terugkeert. De heli's zijn immers voor de Israëlieten (maar misschien nog meer voor Palestijnen) een symbool van oorllogsdreiging die hen voortdurend boven het hoofd hangt. En daarbij heeft het gevoel van achtervolging voor Joden een historische diepgang dat maar weinig volken kunnen navoelen. Maar de honden in deze film zijn geen Duitse Herders

En de vorm van animatie geeft voor mij, naast het begrip hallucinatie ook het begrip dissociatie een speciale lading. Animatie schept in eerste instantie een afstand tussen de 'werkelijkheid' en de kijker. Wat we zien is immers niet echt....We nemen het niet al te serieus. Het raakt ons niet direct. Maar ik had bij de tweede kijkbeurt een omgekeerde ervaring: ik ging zo op het vertelde in dat ik vergat dat het animatie was. En: de starre gezichtsuitdrukkingen van de personages passen bij de oorlogservaringen: veel gebeurtenissen daar doen het gelaat als een muur verstenen.

Dat ik de animatie vergat kwam ook omdat ik me, tijdens het kijken, realiseerde dat 'het soldaat zijn' voor velen, die in dienst moeten, het bijvoorbaat al een dissociatieve situatie is. Je wordt gedwongen ergens aan deel te nemen waar je eigenlijk in de kern een aversie voor hebt. Je wilt immers zelfs niet worden doodgeschoten. b.v.: De soldaat van die achtervolgende honden wilde geen mensen neerschieten. . Je moet handelen als een ander...je vevreemd van wat je wil zijn. En je (schuld)gevoel uiten is tijdens de strijd een vorm van verraad. Of... je handelt in een illusie van onkwetsbaarheid. 'Het Vergeten' is dan ook in oorlogssituaties een bittere noodzaak. In Israël is herdenken heel belangrijk....maar er worden ook zaken bewust in de vergetelheid gedrukt. (niet iets typsich voor Israël trouwens...)

Maar gelukkig niet door Vals im Bashir, hoewel de animatievorm afstand schept is het vertelde zeer waarachtig. Animatie esthetiseert de werkelijkheid. Net als de meeste oorlogsfilms. (En wij hebben bijna allemaal de neiging onze werkelijkheid op te poetsen). Ari Folman is daar door z'n Joodse achtergrond extra gevoelig voor. Zijn commentaar op Schindler's List zegt genoeg. Hij staat te dicht bij de Joodse herinnering van WO2....een speelfilm over holocaust is voor hem onmogelijk. Daarom is de afstandelijke vorm over de kwalijke kanten van de eigen Staat Israël begrijpelijk....Sterker nog: de (autobiografische) film lijkt dan ook een soort bekentenis van Ari Folman.

Daarom is de alles relativerende einde zeer passend bij wat hij wilde zeggen.

Een absoluut meesterwerk! 5*

ps: Verbazend weinig reacties bij deze bijzondere film....

Vond het een hele bijzondere tekenfilm. Prachtige stijl van tekenen. Einde is ook knap gedaan waardoor hij ondanks dat het een tekenfilm is keihard aankomt. Wat bedoelen mensen met cel-shaded animatie? Zie dit woord steeds staan, maar weet niet wat er mee bedoelt word.

Volgens mij is cel-shaded animatie het extra aanzetten van schaduwpartijen en kleurvlakken, zodat je een echt comic-gehalte krijgt en niet iets realistsch. Zoals op de poster is te zien.

Ow oke dacht al zoiets. Vind het erg mooi, persoonlijk, net zoals de achtergronden.

Deze film gaat over de herinneringen van oorlogsveteranen. Waarom keren bepaalde beelden steeds weer terug en waarom zijn andere beelden schijnbaar vergeten. Onderhuids ligt het schuldgevoel op de loer.

Bv: Een prachtige indringende scéne is waarbij de soldaten, achtervolgt door angst voor de onzichtbare tegenstander, in het wilde weg blijven schieten. Een verdachte personenauto wordt aan flarden geschoten.....er blijkt een geizn in te zitten. Angst lijdt tot waanzinnige toestanden.......het woord schuld schiet hier tekort....Je bent buiten jezelf van angst...je handelt alsof je een vreemde bent....je handelt immers ook op bevel van een hogere ander.

Hooggeplaatste Israeliërs (o.a Sharon) hebben moedwillig meegewerkt aan de slachting. De gewone soldaat zorgde door vuurpijlen voor een baken van licht, waardoor de falangisten hun gang konden gaan. Veel soldaten hebben zich dat pas achteraf gerealiseerd. Zoals in de meeste oorlogen worden de soldaten door hoger hand gemanipuleerd.

Deze animatie is gemaakt door een filmer die schaamte (en schuld ) voelt
voor wat er toen is gebeurd. Wie zich schaamt heeft de neiging gevoeldens te onderdrukken en te willen vergeten. Maar dromen laten zich niet onderdrukken.....
Ari folman heeft voor zijn nachtmerrie, en die van anderen, een perfecte vorm gevonden. Vorm als beeld speelt een belangrijke rol in deze fascinerende film.

Wel benieuwd naar eigenlijk..

wat weinig reacties nog zeg. Deze psychologische animatie mag je niet missen. Ergens vind ik het jammer dat ie niet in "film" is gemaakt. Voor een deel is wel gebruik gemaakt van al bestaande filmbeelden maar die hebben een overduidelijke functie m.b.t. tot fantasie en werkelijkheid. Verder een film over de neiging tot dissociatief gedrag van soldaten onder zware stress, waar vast veel van onze jongens in afghanistan mee kampen of gaan kampen.

beul/slachtoffer-rol m.b.t. ww2, Goa, india, en het toenmalige beleid van israel zijn dingen die je hier in herkent.

De film zegt wel dit: De Falangisten waren hier hitler, en de israelische soldaten waren de kampbewakers die de andere kant op keken.

Volgens mij is het na Libanon ook wel eens anders geweest.

Een meesterlijke film over oorlog en wat het met mensen doet. Het onderwerp wordt op een eerlijke manier behandelt, geen effectbejag hier. De animatie is mooi in beeld gebracht en heeft daadwerkelijk ook een functie. Voordeel is ook dat bepaalde scenes erg mooi, sfeervol en dromerig in beeld kunnen worden gebracht. Maar op het einde is de boodschap duidelijk en kan hard aankomen.

Een aanrader

*****

Prachtige en zeer indrukwekkende kruising tussen animatie en documentaire, hallucinatie en werkelijkheid!!

Een aantal scenes bezorgden me kippenvel. Het moment waarop Frenkel op het kruispunt schietend gaat dansen. De steeds terugkerende scene van de drie jonge soldaten die uit de zee komen, hun kleren aantrekken en de stad inlopen, de achtergrond verlicht door lichtkogels. En dan het einde wanneer er opeens overgegaan wordt op echte beelden. Heftig! Laat duidelijk zien hoe smerig een oorlog kan zijn...

Geen anti-oorlogs film? Hoe anti wil je het dan hebben...

Eigenlijk heel triest dat je 2 keer moet benadrukken dat je niet geschokt bent door die beelden. Ik vind het eigenlijk wel schokkend dat dit soort beelden je niets meer doen. Raak je dan zo gevoelloos en afgestompt omdat je dagelijks die beelden ziet?

Hoe vaak en waar ter wereld ik het ook zie, ik ben altijd weer geschokt.

Het is ongelofelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen...

Ben het helemaal eens met je recensie maar je kunt een film als deze natuurlijk niet gaan vergelijken met Pixar, Dreamworks of Disney.

Die hebben een heel ander genre en doelgroep.

Je zal waarschijnlijk zelf kunnen stellen dat ongeveer 80% van alle animatiefilms 'slechts 'als kindervertier beschouwd kan worden. Dit maakt van Waltz with Bashir enkel een des te uniekere film. Vergelijking kan imo gerust gemaakt worden, het behoort immers tot die grote noemer van animatiefilms.

Ik denk dat animatie, zeker vroeger en waarschijnlijk nu ook nog, een bewerkelijk en kostbaar proces is. Ik heb niets tegen goedgemaakte commerciële familiefilms. Maar je moet er niet teveel achter elkaar zien....

Daarom is deze (zelf)kritische film zo opmerkelijk. Het feit dat de film überhaupt al gemaakt is....voor mensen die bereidt zijn na te denken en te voelen. Totaal niet commercieel. Het is daarbij ook nog een persoonlijk verhaal. En dan ook nog in het Hebreeuws.