Vals im Bashir (2008)

Die tweede was een reactie op al die mensen die zon ongeloofelijk onder de indruk waren van hetgene waar het journaal snel over gaat.

Ik blijf het goedkoop vinden om die beelden te gebruiken om je film kracht bij te zetten.

Als ik een film voorgeschoteld krijg over de Libanon oorlog, dan denk ik aan schreiende vrouwen en bloedende babies. Stripfiguren die niet goed meer weten wat er juist gebeurd is, en dan maar dromen van reuzinnen en honden, worden daar bijzonder triviaal bij.

Ik blijf graag op de hoogte van de schijt in de wereld. Dan hoef ik niet overloos te huilen elke keer iemand het hapklaar en cultureel verantwoord voorschotelt.

Als je een respectvol gewetensonderzoek van Israëlische veteranen goedkoop vindt.....waarom dan zelf van zulke overgevoelige dooddoeners in de uitverkoop? Gun mensen ("de verantwoorde culturelen") hun eigen manier van verwerken......

Deze film laat zien hoe oppervlakkig het journaal is.

Het journaal geeft ten minste nog info bij hun tearjerkers. Heb jij iets bijgeleerd met die film? want ik vind het maar vreemd om eht te vergelijken met het journaal.

En het deeltje van het gewetensonderzoek vind ik niet goedkoop. Ik vind de 'en we steken er droevig archiefmateriaal in' goedkoop. Daar komt bij dat ik dat deel maar moeilijk terugvond, eens het initieel doel gegeven was.

mij part mag Ari Folman verwerken wat ie wil en hoe ie wil, mijn ethousiasme zal ie hebben, maar daar hoef ik de film toch niet beter door te vinden? of bedoel je de kijkers?' Wat hoeven zij te verwerken?

Maar hoofdzakelijk he, heb ik mij gestoord aan de animaties. Ik keek naar de tussenfilmpjes van GTA of een ander videospel. misschien is het een stijl, maar dan is eht eentje die me niet aanstaat.

Je kan dat archiefmateriaal als de clou van deze film zien. Het zet alles (de film zelf o.a) in een ontnuchterend perspectief. Het is niet bedoeltd als 'tearjerker'. (rare cynische benaming trouwens voor serieuze archiefbeelden....tearjerker is een term die ik met speelfilms associeer).

De hele film, en niet een deeltje, is eigenlijk één lange gewetensonderzoek. Daarom wordt de animatievorm op zichzelf geproblematiseerd...zeker in het verlengde van wat de psychologen in deze film vertellen, waarbij 'beeld' een belangrijke rol speelt, en natuurljk door het eind helemaal. Het fascinerende voor mij is dat deze film door zijn 'animerende vorm' de indruk wekt een speelfilm te zijn maar door zijn serieuze inhoud een documentaire wordt.

Goede serieuze filmmakers zoeken naar een passende vorm en meestal verwerken ze daar hun eigen (maatschappelijk- levens) probleem mee. Het is vanzelfsprekend dat Israeliërs, de makers van deze film, problemen hebben met hun geschiedenis, zij leven dagelijks in en met die brandhaard....

We worden overstelpt met dramatische journaalbeelden. We worden er soms door platgewalst en meestal weten we niet eens hoe eenzijdig die berichtgeving is... er is zoveel. Vals im Bashir geeft door haar vorm een speciaal zelf-kritisch licht (perspectief ) aan een belangrijke episode uit de geschiedenis van het Midden-Oosten . Veel scéne's in deze film bevat wel iets wat je aan het denken zet....

Voor de rest lees mijn vorige bijdragen.

Zeer gedurfde keuze om er een animatiefilm van te maken. Maar het is zelden gelukt zoveel emotie, sentiment diepgang en geweten aan een tekenfilm mee te geven.

Ik ben overdonderd. De sfeer, de muziek, de plaatjes. Zeer tragisch.

Het absolute voorbeeld dat je met animatie veel meer kan doen dan entertainment voor kinderen maar er ook een informatieve, imponerende film mee kan maken. De animatie op zich is zeer goed en een unieke kijkervaring. Je krijgt ook nog echte beelden te zien en dat is zeer schokerend. Aanrader.

Beter dan verwacht.

Tekenstijl is krachtig, sterk en sfeervol. De animatie is allesbehalve dat alles. Dat is een beetje jammer, want het maakt de bewegingen vaak een nogal goedkoop. De starre gezichten helpen daar ook niet echt bij. Had graag iets minder vis noch vlees gezien.

Muziek van Richter werkt erg goed (veel beter te pruimen dan z'n studioalbums), de andere "hitjes" vond ik iets minder werken. Audiovisueel daarom vooral erg dubbel. Vervelend vond ik ook dat tijdens de massacre scene er steeds meer gebruik werd gemaakt van echte (bijna onbewerkte) voorwerpen en beelden. Kan enkel een indruk zijn, maar in het begin van de film leek het mij allemaal wat abstracter.

Als docu erg vreemd, want aan het einde van de film voelt het toch echt alsof je een "film" gezien hebt. Eentje die verzonnen is en niet gegrond in werkelijkheid. De laatste beelden (live action) versterken dat gevoel eigenlijk alleen maar. Vond ze trouwens ook onnodig en nogal goedkoop effectbejag. Zeker gezien de keuze om de hele docu in animatie te doen.

Een indrukwekkend relaas is het wel. De zaken rond het niet herinneren krijgen iets teveel te bovenhand soms. Kon er mij ook niet meteen in verplaatsen, volgens mij werd het allemaal wel érg zwart/wit geschetst.

Op momenten is de film echt geniaal. Maar die momenten zijn schaars. De rest bevat heel wat fijne en mooie scenes, afgewisseld met rare kwaliteitshikjes. Het 3 maar herhalen van de keyscene had bijvoorbeeld ook wel wat origineler gekund.

Al bij al zeker de moeite een keer te zien. Vooral als alles stilstaat is het prachtig. Animatie zelf is een beetje ondermaats en een aantal vreemde keuzes zorgen dat er toch wel meer ingezeten had. Vond de hele reconstructie van het gebeuren zelf ook veel minder indrukwekkend dan al het voorgaande.

3.5*

Ari Folman maakt hier een soort Israelische Heart of darkness en het einde sluit daar voor mij persoonlijk mooi op aan. Mischien minder suggestief als bvb Apocalypse now maar zeker even krachtig. Kan wel begrijpen dat je de ''echte" beelden als goedkoop bestempeld vanwege de plotselinge stijlbreuk, maar ik denk dat de man de beelden erin moest hebben. Om zichzelf en het publiek duidelijk te maken dat men niet mag vergeten. Therapie door middel van film, fantastisch toch

Zeer indrukwekkende film.

Een queeste van de regisseur naar zijn oorlogsverleden in Libanon en de rol die hijzelf gespeeld heeft bij de massamoorden in de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila.

De animatie is wat minder vloeiend dan wat er tegenwoordig zoal in Japan wordt gemaakt, maar dat is zeker niet storend, het heeft een beetje het effect van de betere (Casterman)stijl strips voor volwassenen.

Het tekenwerk is trouwens bijzonder mooi.

Mooi ook dat blijkt (na Grave Of The Fireflies en Persepolis) dat animatie ook zeer geschikt is voor het volwassen drama-genre.

Op de soundtrack oa: Max Richter, O.M.D. en P.I.L.

Ik zou geen argument op kunnen noemen die deze film negatief in beeld zou zetten. het is gewoon perfecte script. je kijkt via de oog van de soldaten maar toch is die film niet provocerend. ik dacht gewoon telkens "dit is zo als zij het hebben ervaren". het is een film die je iets wilt laten zien en dat hebben ze zo goed gemaakt dat het niet ten koste is gegaan van het vermaak (vermaakt jah vermaak het trok mijn aandacht). wow jammer dat zulke films niet zo goed doen als het gaat om bekendheid. vind dat velen hem moeten zien niet omdat je er wat van leert maar omdat die gewoon zo goed is.

dat minder commerciele films zoals "schindlers list" wel bekend worden

en zulke gelijkwaardige films niet vind ik heel jammer.

geen plaats in mijn top 10, wel voor mijn lievelings-films.

Tip: Hadashi no Gen (1983)

Het einde gaf me kippe(n)vel.....brrrrrr......

Op een vreemde manier dromerig.....

Het bombardement op het vliegveld, dat in een klap van zijn taxvrije winkels en vliegtuigen ontdaan is, voelt zowaar poëtisch aan, dankzij de rustige vertelstem van de voice - over en de focus van de regisseur op de onwerkelijkheid en onwezenlijkheid, die zich na zo `n aangrijpende aanslag meester van je maakt.

Waltz with Bashir is een oorlogsfilm met een missie, men komt in deze film tot de conclusie dat oorlog schrijnende situaties oplevert en per definitie zinloos is. Gelukkig heeft deze film veel meer te bieden dan deze platgetreden paadjes. De keuze om de film te animeren pakt verdienstelijk uit. Het accent in deze film ligt niet zozeer op het in beeld brengen van oorlogsverschrikkingen, maar op het vervagen van afschuwelijke herinneringen. De film schetst met veel aandacht voor detail de belevingswereld van enkele soldaten die aan het front stonden en blaast oude herinneringen nieuw leven in.

Enkele opmerkelijke scenes passeren de revue, waarbij opvalt dat de soldaten niet als onderdeel van de oorlog gezien worden, maar terugkijken op de oorlogstijd, vanuit eigen perspectief, waaruit blijkt dat ze zich veel meer dingen herinneren die los van de oorlog zelf stonden. Deze scenes bestaan vaak uit wat losse gedachten of wensdromen, die schetsen hoe zij op dat moment tegen het leven aankeken, nimmer gevuld met haat.

De verhalen van verschillende personen worden uitstekend gevisualiseerd, waardoor Waltz with Bashir geen langdradige geschiedenisles wordt. De openingsscene, de scene op het vliegveld, de scene in de zee en de vrouw die zich als schip opwerpt zijn gaaf geanimeerd. De achtergronden zijn prachtig om te aanschouwen, net zoals de personages.

Het slotakkoord waarin animatie plaatsmaakt, voor echte beelden die we dagelijks in het journaal tegenkomen is nogal misplaatst, omdat het wat wegheeft van goedkoop effectbejag. 3,5*

Het einde zie ik meer als o.a. historische verificatie. Folman heeft lef om de animatie zo af te sluiten.

Inherent aan een commerciële herbeleving is het verwijt van effectbejag daar zat Folman zelf ook mee. De vraag is wat het zo goedkoop maakt, of waarom Folman toch deze keuzes heeft gemaakt. Het verwijt van effectbejag mag je denk ik op de hele animatie los laten.

Inderdaad Zobor, je hebt helemaal gelijk. Dat Folman die beelden erin stopt heeft toch echt niets te maken met effectbejag. Hij is een joodse soldaat die er aanwezig was, en nu laat hij het aan de wereld zien.

Deze film is uitgekomen in de loop van 2008. Op het einde van dat jaar is het israelische leger binnen gevallen in de Gaza-strook. Met 1300 doden als gevolg. een kwart daarvan kinderen. Het einde is erin gestoken omdat het nog steeds actueel was(is).

Echt saaie film.....

Moet je 41jaar zijn om infantiele berichten te schrijven?

probeer je mening wel te onderbouwen, en geen nutteloze berichten te posten. Het is nl. de bedoeling dat mensen die de film nog niet gezien hebben, een onderbouwde mening kunnen lezen.

Best oké. Op de één of andere manier bleef bij mij het gevoel hangen dat ze er niet alles uit hebben gehaald wat er in zat. Op zich was het een interessante keuze om echte interviews te gebruiken en er dan een verhaal omheen te animeren maar daar blijft het ook wel bij.

Indrukwekkende animatiefilm. Documentaires zijn niet bepaald expressionistisch van aard, maar Folman deed er eens iets anders mee. De manier waarop hij de verschillende verhaallijnen, dromen en gedachten visualiseert is zo prachtig dat de inhoud er bijna door overschaduwt wordt. Bijna, want de inhoud is ook niet mis. Maar het geheugen behoort dan ook tot een thema dat ik erg boeiend vond. Van de burgeroorlog van Libanon bleek ik echter schokkend weinig te weten en op dat gebied zal ik dan ook wel het een en ander gemist hebben.

Folman creërt hier echter zeker een aantal gedenkwaardige scènes, die enerzijds de werking van het geheugen mooi visualiseren (de uitleg met die kermis; de droomscène met die naakte vrouw) als wel de oorlog een speciale kleur geven, zoals de titelscène en het moment waarop de oorlog ritmisch op een rocknummer gemonteerd wordt. De muziek vond ik ook erg sterk. Audiovisueel is het haast een dromerige ervaring. De keuze voor animatie beviel me erg goed. Hopelijk is dit een lesje voor latere animatoren om ook een zoiets unieks te maken. Oorlogsfilms hebben de neiging om op elkaar te lijken en het bijna fantasievolle uiterlijk van deze animatie geeft er iets nieuws aan. Al had Folman dat niet eens nodig gehad, want zijn verhaal is op zichzelf al een originele mix van autobiografie, gedachtestromen, interviews, reportage, reconstructie, mysterie en poëzie. Kortom: een parel.

4*

Brrr dat einde.. Ik ben wakker geworden s'nachts daardoor. Deze film doet wel iets met je.

Wat heeft mijn leeftijd mee te maken?

Ik mag toch even schrijven, dat ik vond niet zo spannend film...

Sorry maar een kleine verbetering is nodig. Dit is wat je moest schrijven.

Wat heeft mijn leeftijd ermee te maken?

Ik mag toch even schrijven dat ik de film niet zo spannend vond?

Ja van mijn mag je zoiets wel schrijven maar dan moet je wel eerst leren schrijven in het nederlands.

Goede film. alleen snap ik nog steeds niet wat die scene van die 3 mannen die opstaan uit het water met het verhaal te maken had.

Een documentaire in animatievorm gegoten. Het lijkt raar, maar het werkt wel. Vooral in dit geval omdat de oorlog in Libanon eerlijk gezegd een ver-van-men-bed show is in vergelijking met andere zwarte bladzijden in de menselijke geschiedenis. De animatie werkt in elk geval en sleept je mee in een dromerig maar soms toch harde wereld. Zeer mooi gedaan, dit lijkt wel een geanimeerd stripverhaal met momenten met een sterke tekenaar. De muziek kwam evengoed uit en qua geluid zat dit zeker niet slecht. Af en toe iets te weinig emoties, maar dat zijn details. Ik heb hier in elk geval van genoten. Mooie film!

Zeer goede film. Of eigenlijk gezegt: soort van documontaire dat immers ook schitterend getekend is. Eerst zat ik te denken dat dit een oorlog'sfilm in tekenstijl is, maar het zijn enkel bijzondere flashbacks die ook erg mooi en secuur verteld worden. En de flashbacks zijn ook vooral erg schokkend weergeven en het is een visuele lust voor het oog.

En alle vertellingen worden ook netjes op een rij verteld en de waargebeurde feiten worden ook mooi weergeven waardoor het ook echt moet lijken op wat er vroeger in het echt gebeurd is: bv met die tanks door die bospad rijden, die aanslag aan het einde waarbij we ineens nieuwsbeelden te zien krijgen ipv tekenfilm Erg netjes. Ook de interviews en de vertellingen van die hoofdpersonages met een oorlogstrauma hakten er wel eens in. De beruchte strandscene is ook adembenemend.

Wat ook opmerkelijk is is dat die 2 personages ook nog een bezoek brengen aan Nederland. Ook wel bijzonder om dat als Nederlander tegen te komen in zo'n film uit een ver land. Alleen ligt NL er wel een beetje heuvelachtig bij.

Ook die Duitse pornofilm vond ik grappig.

Maar verder een erg aangrijpende en hele ander soort film. Het heeft mij aan het denken gezet.

4,0*

Ik heb een aangeboren taalhandicap. Ik vind moviemeter erg leuk en heb meer dan 200 films toegevoegd, maar wat jij schrijft mag ik daarom niet meedoen van jou. Ik kan helaas niets aan doen dat ik niet zo perfect ben als Nand en Asaharo.

Ik bedoelde het helemaal niet zo hoor, Decec. Ik ben soms even kinderachtig. Leuk dat je zo productief bezig blijft op Moviemeter en dat is zeker je volste recht.

Bizare en originele film die ik zeker nog eens ga herzien. De combinatie animatie/documantaire/oorlog is bij mijn weten nog nooit eerder voorgekomen (wie verzint nou ook zoiets), maar het werkt erg goed. Het onderwerp is zwaar maar wordt met voldoende humor, relativering en hart en ziel gebracht om het geloofwaardig te houden.