Vals im Bashir (2008)

Paar stukken die gisteren bij cinema.nl waren, zagen er heel interessant uit.

Trailer

Sympathieke man ook die geinterviewd werd. .

De NRC vond dit de beste film in competitie. Het herzien van het eerder vertoonde stukje bij cinema.nl zag er weer prikkelend uit. Wolfmanrene, kun je nog iets duiden over jouw ervaring of de relatie tussen vorm, thematiek en uitwerking?

Ik heb deze film vorige week op het Sarajevo Film Festival gezien in een gigantische open air cinema van 1000 man. Indrukwekkend! Ari Folman was ook aanwezig en vertelde dat hij al maanden had uitgekeken naar deze 'premiere'. Temeer omdat Bosnie ook een oorlog heeft meegemaakt. Hij vertelde met tranen dat 'all wars useless zijn en bedankte het publiek voor een onvergetelijke avond.'


Ari gaat tijdens de film op zoek naar zijn vergeten herinneringen uit de eerste Libanon oorlog van begin jaren 80. Hij was een soldaat. Zoals hij vertelde... "als ik een standaard documentaire had gemaakt met talking heads hadden misschien een paar 1000 man deze film gezien. Dus moest ik een speciaal element toevoegen. De animatie. Tevens gaf deze vorm mij heel veel artistieke en narratieve vrijheid. "
Daarnaast vertelde hij nog dat hij met een team van 6 man gedurende vijf jaar de animaties heeft gemaakt. Eigenlijk is het een gewoon een soort van spoorloos aflevering waarin Ari allerlei personen afgaat, hen interviewd en zodoende de gebeurtenis reconstrueerd. Door middel van animatie kan hij deze herinneringen ook in beeld weergeven. De muziek is gecomponeerd door een britse artiest (naam vergeten) en vond ik qua sfeer heel goed in het geheel passen. Aan het einde van de film zet Ari zijn essentie nog even kracht bij door over te schakelen naar archiefbeeld van de jaren 80.

Enige minpuntje... toen Nederland aan bod kwam moest ik toch wel even fronzen. Ik heb in mijn leven hier nog nooit zoveel sneeuw en heuvels gezien. Maar goed, dat had eigenlijk totaal niets met de film te maken en ik schaar het maar onder artistieke vrijheid.
Een duitser, met wie ik daar was, moest wel lachen om de typische Duitse inbreng



Nog wat foto's:

Rode loper:

http://img329.imageshack.us/img329/8238/img2849tb9.jpg

Open Air Cinema:
http://img440.imageshack.us/img440/8493/img2852dm7.jpg

Packed:
http://img255.imageshack.us/img255/4348/img2854dl4.jpg

Mijn tickets :

http://img253.imageshack.us/img253/6130/img2871gd4.jpg

Ari Folman bij 'Coffee with':

http://img211.imageshack.us/img211/7074/img2903xo9.jpg

Humoristisch en tegelijkertijd echt aangrijpend. We zaten met 6 mensen in de zaal en op het einde was iedereen muisstil gekluisterd aan hun stoel. Ik schaamde me voor heel eventjes mens te zijn. Dit is een must see, echt waar.

Krijgt van mij al z'n sterren

Smerig filmpke!

Vorm primeert boven inhoud. Dit was zeker toch in het eerste half uur à drie kwartier. Doordat de film narratief is opgebouwd als één grote flashback, wordt er vaak terug gecut naar het heden. Deze onderbrekingen en de hiermee gepaard gaande voice-overs ervaarde ik aanvankelijk als zeer storend. Wat dan wel weer heel sterk was, is dat de grote climax van de film volledig steunt op deze hulpmiddelen en dat het ook echt werkte. De laatste beelden (eigenlijk wel een goedkope truc; de gruwel tonen adhv "real live" archiefbeelden) bliezen alle 5 medecinemabezoekers weg... Ik had het nog nooit meegemaakt dat iedereen stil bleef zitten en echt niet wist wat zeggen.

De animatie zelf vond ik persoonlijk niet altijd even mooi, het is een zeer groffe tekenstijl (dik aangezette lijnen), maar het kleurgebruik is geweldig en bij momenten oogstrelend.

4.5*

Ik kan me heel goed vinden in de recensie van s0062423. Vooral het kleurgebruik en de mooie muziek spraken me aan. De animaties zelf deden me soms denken aan van die goedkope tekenfilms die ik vroeger op de Vlaamse televisiezenders zag, met van die erg stroeve bewegingen.

Stiekem had ik ook gehoopt wat meer inzicht te krijgen in het drama rond Sabra en Chatilla: ik kende de grote lijnen en ik hoopte dat deze ex-soldaat van Israël misschien extra informatie binnen de film zou verwerkt hebben, maar helaas was dit voor mij niet het geval. Niet dat ik geloof dat dit het opzet van de film was, dus het valt niet als minpunt te beschouwen. De laatste beelden vond ik zeker en vast aangrijpend, maar anderzijds een soort van 'makkelijke' afsluiter van de film: het is de pure materialisering van de herinneringen die de soldaat trachtte op te roepen, dus het klopt wel binnen het geheel. Maar ergens mocht het voor mij toch gewoon puur bij animatie gebleven zijn.

Een goede film, maar wat mij betreft nu ook weer niet de parel die de filmpers er van maakt.

3,5*

Ik vind het spijtig om te zeggen, maar ik vond dit een verschrikkelijke ontgoocheling. Ik vond de animatie tenenkrullend slecht ( een stijl?) en het verhaal, de zoektocht, niet interessant. Zoek het op op wikkpedia ffs. Dat ik dezelfde scene keer op keer moest zien was ook geen hulp.

Mocht deze film nu niet geanimeerd zijn, en op eenneooie vrijdagavond tijdensneen reportageprogramma te zien zijn, zou hij meer gekregen hebben.

Oh, en ik vind het helemaal geen anti-oorlogsfilm. Of waren jullie echt allemaal zo geshockt bij het zien van een foto met lijk?

Heftig oorlogstrauma. Ik kijk vrijwel nooit animaties, maar dit overtreft alles wat ik ooit zag. Hoogtepunten: de regenbui, het oog van het paard en de helikopter.

Het verhaal natuurlijk ook. 4*

Eens met Redlop. Indrukwekkend - zeker gezien de animatie stijl, waardoor de film aan de ene kant een surreëel tintje krijgt, maar aan de andere kant ook volkomen écht aan voelt.

Het gegeven van de film is ook enorm mooi. Herinneringen, verloren herinneringen en de perceptie van anderen op jouw herinnering. Een zeer interessant thema, die op een mooie - en vooral persoonlijke manier naar voren komt. Qua vorm (semi-docu in combinatie met Animatie) weinig eerder gezien eigenlijk. Een aanrader!

4*

Bizarre mengvorm tussen documentaire en animatie die leidt tot een hallucinant aandoende aaneenschakeling van oorlogsbeelden. Werkelijkheid, fantasie en dromen lopen door elkaar heen. De beelden hebben allen te maken met de val van Bashir en de opkomst van de gewelddadige Falangisten. Met deze film tracht de filmmaker een beeld te scheppen van zijn eigen herinneringen als soldaat in de betreffende oorlog. Juist door de animatie wordt de absurditeit en de wreedheid van de bloederige gebeurtenissen benadrukt. Heftige shit, zeker als de geanimeerde sequenties opeens plaats maken voor beelden uit de werkelijkheid. Alsof iemand je met een natte handdoek in het gezicht slaat...

Tsja, het ziet er in vergelijking tot groots studiowerk wat houterig uit, maar dat nam ik persoonlijk op de koop toe. Sommige scenes steken er wel degelijk bovenuit, zoals de afslachting van de paarden of de tank die door een straat rijdt. Zelden zie je animatie zo dicht bij de horror komen die werkelijkheid heet.

Dat einde was juist een afknapper voor mij. Veel interessanter was hoe hij het zelf ervaarden en waarom hij het vergeten was. Het shot dat de menigte op hem afkomt was naar mijn mening een veel betere afsluiting geweest.

Ik voelde mijn hart ''breken'' bij de laatste shots, dus effectief is het zeker. Daarbij was het ook gewoon nodig voor de mensen die de achtergrond van de kwestie niet kenden, zoals ik...:P

Deze film vanavond bekeken en ik was er niet weg van. De animaties waren best mooi, dat wel, maar als documentaire werkt een animatiefilm bij mij nu eenmaal niet. Animatiefilms kan ik alleen maar waarderen als het verfilmingen zijn van stripverhalen of sprookjes, zoals men het in Japan pleegt te doen.

Waarom Ari Folman de film moest afsluiten met het tonen van echte beelden is mij een raadsel. Het is net alsof hij wil zeggen; "Mochten jullie door de animatiebeelden van de doden nog niet geraakt zijn, dan tracteer ik jullie even op echte beelden". Alsof wij ons niet zouden kunnen inbeelden hoe de doden er werkelijk uit zouden hebben gezien. Ari Folman onderschat hier dus duidelijk het kijkerspubliek. Het einde was daarom ook voor mij een afknapper.

2,0*

Ik interpreteer het meer zo: jullie hebben de hele tijd naar een animatie gekeken, nou, dit is de echte pijn en het lijden waar het om draait. Bij mij draaide het mijn hart om.

Zo kun je het natuurlijk ook zien. Het ligt er maar aan waar jouw prioriteiten liggen bij het kijken naar een animatiefilm zoals deze. Gaat het in de eerste plaats om de animaties of om het verhaal. Bij mij om de animaties en dan pas het verhaal. De animaties in deze film vond ik best goed, maar ik vond de interviews zeer vervelend. De hele film werd hierdoor meer een soort geschiedenisles en daarvoor hoefde ik deze film niet te zien. Bij mij ging het puur om de animaties. Het verhaal was voor mij van ondergeschikt belang. Wat er destijds is gebeurd in Libanon daar was ik al lang van op de hoogte en de echte beelden waar deze film mee eindigden had ik destijds in het journaal al gezien.

De overgang van animatie- naar filmbeelden markeert het moment waarop de protagonist zijn onderdrukte herinneringen completeerd.

Zijn herinneringen aan de slachting waren het sterkst onderdukt en maakten emotioneel het meeste impact.

Het verleden wordt herinnert en maakt daarom weer deel uit van de realiteit.

De overgang wordt dus gerechtvaardigd door de overlap van vorm en inhoud.

Ik was in tijden niet zo van de kaart gebracht als bij deze animatie film. Waltz With Bashir had me meteen bij de kladden en liet me ver naar de aftiteling eens rustig beseffen wat ik zonet gezien had. Ik heb de film een aantal weken geleden gezien maar kon toen nog niet in woorden uitbrengen wat voor diepe indruk de film op me gemaakt had.

Iedereen heeft last van zijn geweten. Dat geweten laat ons vooral in de nachtelijke uurtjes spreken door nachtmerries en of dromen die je niet altijd kunt uitleggen. Zo ook de hoofdpersoon van deze film. Ari Forlan heeft last van een nachtmerrie dat te maken heeft met bloeddorstige honden die door de stad heen razen. Waarom komt deze nachtmerrie toch steeds terug? Wat wil het zeggen? Met deze vragen gaat hij wat oude vrienden af die vertellen dat het te maken heeft met een oorlog waar hij de honden afschoot die de komst van het leger niet zou verraden in Zuid-Libanon.

En zo zien we beetje bij beetje wat er toentertijd heeft plaatsgevonden. Dit alles wordt bijgestaan in prachtige animatie. De kleur geel komt er het meeste in voor waarschijnlijk omdat de film afspeelt in dromen en nachtmerries. En dat zegt dan weer iets over de toestand van de hoofdpersoon. Het is dan ook een (sur)realistische prent en dat (sur)realistische had bij mij een uitstekende werking. Want ik kwam letterlijk in extase bij sommige beelden. Hypnotiseren wil ik het zelfs noemen!

Er zijn verschillende beelden die bij mij op het netvlies zijn gebrand denk aan de zwemmende reuzenvrouw die een soldaat red of de terugkerende jongens die naakt de zee uit lopen met hun wapens in de handen en zo verbaasd Beiroet intrekken.

Wonderschoon, magistraal maar tevens ook aangrijpend. Want de animatie wordt op het einde van de film overgezet tot echte beelden. En dan kun je niet meer dan je tranen laten lopen. Je kunt niet anders concluderen dan dat Ari Folman behoorlijk wat meegemaakt heeft en dat wij toch wel blij mogen zijn met dit leven.

Vandaag een artikel over in De Socialist (December - Januari) gelezen. Gauw maar eens zien, want werk als dit waardeer ik erg.

'Waltz with Bashir' favoriet bij filmrecensenten

De geanimeerde documentaire 'Waltz with Bashir' is tot beste film uitgeroepen tijdens de National Society of Film Critics Awards. De filmprijzen werden toegekend door 63 filmrecensenten van belangrijke Amerikaanse kranten en bladen

Bron

Even teruglezend wat hier allemaal staat om mijn geheugen weer op te frissen. Ik ben er twee weken na het zien van de film nog niet helemaal uit. De film heeft een aantal zeer sterke troeven, maar doet zichzelf toch ook wel de das om met een paar zwakke momenten.

Dubbelzinnig! Want dat vond ik het sterke punt van de film. Niet zo zeer de keuze voor animatie of de oorlogsthematiek, maar de meer algemene laag in de film: hoe werkt je geheugen en hoe verwerk je herinneringen en in hoeverre kleur je die in met dingen die je later hoort of ziet of leest. Heel sterk zoals dat gaat. En nu heb ik er zelf dus ook misschien last van, nu ik over film schrijft terwijl ik heb nagelezen wat anderen sterk en/of zwak vonden. De ontdekking dat je geheugen niet zo zuiver is als je jezelf vaak wil doen geloven vond ik een belangrijker thema dan het tonen van de gruwelen van een oorlog in de film eerlijk gezegd.

Wat voor mij ook wel werkte was de keuze voor animatie. Het geheel wordt hierdoor geanonimiseerd (ik begrijp dat de Nederlandse vriend (die dus echt bestaat - al weet ik niet of hij rijk geworden is van de Falafel) onherkenbaar geanimeerd in beeld wilde. De andere lijken sterk op hun ware uiterlijk). En door het te anonimiseren krijgt het meer iets universeels dan iets persoonlijks. De scherpe kantjes gaan eraf, het wordt toegankelijker en daardoor toch meeslepender. Ook wordt de aandacht niet zo afgeleid van grote oorlogstaferelen a la The Pianist of SP Ryan of zo.

De animatie in de flashbacks vond ik adembenemend fraai met dat geel. Vooral de scènes dat ze uit zee komen. Het lijken wel grote zwarte lijnen op een geel gevlekt canvas. Die zwarte lijnen bewegen en vormen (schijnbaar toevallig) contouren van gebouwen met ramen en luxaflex en ook mensfiguren. Heel fraai. De animatie in het heden met de interviews en gesprekssituaties vond ik daarentegen weer uitgesproken lelijk. Zoiets dus (treffend omschreven):

Wat ik ook niet zo sterk vond was het einde. Dat live action deel voegde mijns inziens niets toe aan wat we al zagen. Hoewel ik me kan vinden in de analyse van Donkerwoud. Maar daarvoor kun je ook alleen maar het journaal aanzetten. Het is nu net of Folman zelf nog niet overtuigd was dat het was overgekomen.

Grootste minpunt vormde echter toch de muziek. Te overheersend, hoewel er een stuk tussen zat wat ik wel heel fraai vond. Zou alleen niet meer weten welk deel. En omdat ik in de krant had gelezen dat de recensent zich had gestoord aan het continue joints roken in het NL-se deel (zo cliché) ging ik me daar ook aan zitten ergeren (terwijl het wellicht geheel realistisch was).

ik vond het gebruik van die echte beelden gewoon nodig. Voor mezelf dan. Ik had de hele film eigenlijk naar een animatie zitten kijken en ik wist maar half over wat het precies ging, maar toen die echte beelden kwamen zag je pas echt de gruwel en ik ben meteen meer gaan lezen over Sabra en Shatila.

Zonder deze beelden had ik dit niet gedaan dus hij is in zijn opzet geslaagd !

oh ja 3.5 *

Indrukwekkende geanimeerde documentaire over het verwerken van oorlogstrauma's. Prachtige, redelijk eenvoudige, maar zeer sfeervolle animatie, ondersteund door een eersteklas soundtrack. De film zit zeer intelligent in elkaar en heeft zinnige dingen te melden. Je kunt je vraagtekens zetten bij het gebruik van echte beelden in de laatste minuten, maar dan heeft de film zijn kracht al bewezen.

Mee eens, ik vroeg me ook meteen af of het nou nodig was.

Verschrikkelijk indrukwekkende film. Ik ben ook erg gecharmeerd van de kleuren, sfeer en shots.

Toffe animatiestijl, waarbij ik de stroeve langzame bewegingen opvallend vond en mooi uitgevoerd worden. Een Israëliër gaat langs bij verschillende mensen die hij van vroeger kent en probeert beetje bij beetje de gebeurtenissen tijdens de Libanese oorlog te plaatsen. De film krijgt doordat verschillende vrienden van de hoofdpersoon aan het woord gelaten worden een docu-gehalte en is soms helaas ook ietwat onevenwichtig. Sommige verhalen zijn desalniettemin behoorlijk indrukwekkend, al dan niet pijnlijk. Het geheel scoort een ruime voldoende en de gevarieerde geweldige soundtrack mag ook niet onvermeld blijven.

Moeilijk om dit te beoordelen: je weet dat Waltz With Bashir grootse cinema is, maar toch werd ik niet helemaal meegesleurd in Folmans trip. De omstandigheden waarin ik deze prent heb gezien waren niet ideaal, en misschien heeft dat er wel iets te maken.

Visueel is Waltz namelijk van het allermooiste dat ik ooit heb gezien: akkoord, de personages stappen wel héél traag , maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door bijvoorbeeld de hier reeds aangehaalde scène waarin enkele soldaten naakt ontwaken in het water en dan maar besluiten aan land te gaan: de melancholie die hierbij schuilgaat in de ogen van de jonge Ari is adembenemend. Ook die andere welbekende scène waarbij gevlucht wordt op een naakte reuzin, is hartverschroeiend mooi.

Die beeldenpracht wordt vergezeld van een al even formidabele soundtrack, waarbij mooie instrumentale stukjes afgewisseld worden met pop-hits (Enola Gay van OMD!). Audiovisueel is Vals Im Bashir dan ook 'n magnifieke film.

En toch werd ik niet helemaal ondergedompeld in de trip. Misschien dat dit bij een tweede visie wel het geval is, maar narratief is deze prent gewoon wat minder. De hele zoektocht is nogal fragmentarisch, waardoor de kijker er nooit echt door opgeslorpt wordt.

Sowieso is dit zéér originele cinema en worden er enkele bakens verzet. Toch blijf ik voorlopig hangen bij 3,5*.

ik was ook helemaal niet geshokeerd dor die laatste beelden. Ik weet wel meer over die oorlogen en het conflict en ik zie dagelijks zo'n beelden.

ik vond het zelfs wat... goedkoop.

Na een redelijk interessante opening ging het snel bergafwaards. Kon me niet bekoren, zeker esthetisch niet. Ben op een gegeven moment gaan fastforwarden, maar stopte daar ook maar mee.