Vals im Bashir (2008)

Prachtige animatie met mooie lichteffecten en de goede muziekkeuzes. Alleen de film op zich wist mij weinig te boeien en kon mijn aandacht er maar moeilijk bij houden. Toch een voldoende voor de mooie beelden

De eerste scène is erg goed en achter af moet ik helaas concluderen dat het ook meteen de beste scène is.

Hoewel ik Folman hypocriet vind als het gaat om zijn commentaar op Schlinder's List, zit ik er verder niet mee dat Vals im Bashir mooi gestileerd is. De tekenstijl is fijn, echter wel jammer dat het er soms wat houterig uit zag. Mooi kleurgebruik en bij vlagen erg goede camerahoeken. Met de Waltz scène, samen met de beginscène, toch wel als hoogtepunt. Voor mij persoonlijk in ieder geval hierdoor een aantrekkelijke documentaire.

De psyche is nog wel redelijk interessant, alles eromheen wat minder. De real footage op het eind had van mij niet zo gehoeven, maar het kost de film verder geen sterren ofzo.

3*

Ik heb zelde zo'n nare film gezien,

maar tegelijkertijd ook heel mooi, en goed bedacht.

Ik ben blij dat ze het nog geanimeerd hebben, anders had ik er echt niet naar kunnen kijken.

Het einde deed mij er nog lang overnadenken en ik kreeg er steeds rillingen van.

Wil je een mooie interessante maar ook er verdrietige film zien, dan is dit een aanrader.

Wees voorbereid, het wordt geen LEUKE avond.

Het lijkt wel alsof iedereen over deze film spreekt als een documentaire. Realistisch is deze film zeker wel, zijn die interviews van mensen dan expres geanimeerd, en bestaan die mensen ook echt? Het is in ieder geval een diepe film met meerdere lagen, eentje die me echt aan het denken zet

Wat een drama zeg. Behoorlijk fragmentarisch, mede daardoor plus de volstrekt oninteressante vertellingen die zich opstapelen werd ik er nauwelijks koud of warm van. Wel aantrekkelijke kleuren maar de animatie kon mij maar weinig bekoren.

Tenminste weer eens een goede animatie (net zoals Persepolis) i.p.v. de gebruikelijke zooi als Shrek en etc. wat niet om aan te zien is. Deze animatie bevat een goed verhaal en is tevens redelijk boeiend. De film is soms zelfs aangrijpend en laat aardig de gruwelijkheden (vaak zinloos) zien van de strijd in Libanon.

doordat het animatie is, is het toch minder heftig. wel mooi gebruik van kleur. goed verhaal.

Erg sterke film. Ook omdat de personages zo realistisch zijn getekend, vooral de houding. Prachtig gefilmd, en de kleuren zijn heel mooi. Verder is de muziek goed gekozen en ik vind dat herhaalde stukje muziek echt prachtig. (de muziek dat de drie mannen uit het water komen lopen.)

Shocking einde.

4,5*

Ook zo'n film die ik helaas heb gemist toen hij in de bioscopen draaide, maar toch nog graag wilde zien.

Uiteindelijk is het ook weer niet zo'n geweldige film gebleken. Eigenlijk zit je naar een documentaire en reconstructie in één te kijken, waar de animatie eigenlijk fungeert als een koepel zodat er niet al te veel verschil zit tussen de twee elementen. Het wordt wel een stuk vloeiender zo. De tekenstijl zelf vond ik best aardig, levert een paar mooie plaatjes op, vooral van de achtergronden enzo. Van dichterbij zag het er al een heel stuk minder uit, en qua animatie was het ook niet altijd even goed. Vrij hoekig en schortend zelfs.

Verder inhoudelijk zeker interessant, maar een probleem blijft toch wel dat echte beelden zo veel meer impact hebben. Het zegt eigenlijk ook wel genoeg dat die nog aan het einde komen. Indrukwekkende beelden, maar het voelt wat aan als effectbejag. Al moet ik ook wel toegeven dat het nog wel werkte ook.

Al met al zitten er een paar erg knappe scenes in (de Waltz zelf ), maar over het algemeen is het niet meer dan aardig.

3*

Waarom voelt het einde aan als effectbejag, dat wil ik wel eens graag weten? Hij maakt een animatiefilm over herinneringen uit zijn oorlogstijd. En wat is een herinnering, totaal subjectief, gekleurd door de jaren heen ( mooie parallel met de animatie-stijl) waarin hij zoekt naar de gebeurtenissen die zijn dromen en verdere leven tekenen. Als hij dan ontdekt dat hij aanwezig was tijdens de slachting van de Libanese falangisten, zelfs een kleine rol speelde, lijkt hij met de laatste 5 minuten zichzelf en de wereld duidelijk te maken dat men niet mag vergeten, hoe erg die herinnering ook is. En hoe kun je dat duidelijker maken door dezelfde beelden te monteren die in jaren 80' de hele wereld rond gingen?

Je zegt het zelf al 'de wereld mag het niet vergeten', dus Folman vindt dat zelf ook, die echte beelden hebben veel meer impact dan dat ik het in animatiestijl had getoond. Niet zo gek, maar wel inherent aan het effect dat je wilt bereiken.

Ik vind dat die beelden er perfect in passen, effectbejag klinkt zo goedkoop. Het doet me ook denken aan een scene uit Altiplano waarin een inboorling verklaart; zonder beeld geen verhaal.

Ik zie het ook meer als een documentaire, wel een hele fraaie gelukkig. De animaties waren echt schitterend en dan vooral het kleurgebruik. De scene uit het water bijvoorbeeld, erg mooi. Vond de stukjes in Nederland dan weer minder. Het verhaal zelf blijf ook negentig minuten boeiend. Zit dicht tegen de vier sterren aan, maar houd het eerst nog even op een halve minder.

3.5*

Heb er zin in! ^^

Da's mooi mienjong

Kan iemand mij uitleggen wat de meerwaarde is van dat hele tekenfilm gedoe?

Ik zie het niet namelijk. Sterker nog, het werkt totaal averechts en zorgt ervoor dat de gruwelheden totaal niet als dusdanig overkomen. Het zorgt er ook voor dat ik zo'n gevoel krijg dat dit een informatieve film is voor groep 8, zodat ze op een veilige manier de gruwelen van een oorlog kunnen aanschouwen.

Ook is de film qua inhoud niet veel meer dan een reportage waarin voormalige militairen hun zegje doen over hun belevenissen in een oorlog, met animatiefilmpjes als ondersteuning.

Op zich is daar niks mis mee, maar waarom dan de hele film als animatie en niet gewoon een echte documentaire maken?

Op het einde komen dan eindelijk een paar echte indrukwekkende beelden, maar dat is natuurlijk veel te weinig om de film nog enigzins te kunnen redden.

Leuk geprobeerd, maar uiteindelijk een geheel geworden dat zwabbert tussen een documentaire en een informatieve tekenfilm. Er zijn betere en serieuzere docu's te vinden die wel impact maken.

2,0*

Hele interessante film. Ik ben niet erg bekend met animatie( op de pixar, disnet etc. films na dan). Het was voor mij dan ook even wennen in het begin, evenals het taalgebruik. Normaal heb ik daar geen problemen mee, maar ik vond het geen fijne taal om te horen. De film is geschoten als een docu, waar de voice-overs af en toe wat irritant waren. Hij kijkt wel lekker weg, mede door een paar hele mooie, indrukwekkende scene(neem nou de scene van de hoes, die vaker terugkeurt). De film oogt bij sommige scenes een beetje als Apocalypse Now. Het einde geeft nog een naar sfeertje mee aan de film, maar de impact wordt daardoor alleen maar groter. Muziek was af en toe wat vaag, met stukjes die totaal niet bij de film pasten. De klassiekers waren gelukkig een verbetering Zat eigenlijk te twijfelen tussen 3,5 en 4... Hmm, kies toch maar voor 3,5*

Om je het gevoel te geven hoe de betrokken soldaten de oorlog, maar vooral het bloedbad zagen. Onrealistisch, een vertekend beeld... en het zich zo al die jaren hebben blijven herinneren (of dus helemaal wegstoppen).

En als het eenmaal weer helemaal opgerakeld word, ze gecontfronteerd worden met de harde realiteit (daarom de werkelijke beelden op het eind) en het besef dat ze ook een radartje geweest zijn in dat bloedbad.

Tenminste, zo heb ik het ervaren en het idee dat de maker het zo bedoeld heeft.

Bij mij werkte het in ieder geval wel zo.

Uit de reacties merk ik dat dat bij velen niet zo is. Ik denk dat deze mensen misschien vooral een animatiefilm verwachtten te kijken. Terwijl deze film denk ik niet alszodanig bedoeld is maar meer als een instrument om bovenstaand gevoel weer te geven.

Erg mooie film. Die stijl bevalt me ook wel. Er mogen meer films in deze animatiefilms komen. Het kan hele mooie beelden geven.

Wat een aangename verrassing dit, gisteren zo laat op de avond op Canvas (Belgische televisie). Ik had in feite niets te doen en de aflevering van South Park had ik al gezien, dus na wat zappen kwam ik uit bij deze film, die net begonnen was.

En ik moet zeggen, Vals im Bashir heeft een diepe indruk weten achter te laten. Niet alleen is het een aparte film, enkel en alleen al omdat al de ellende, oorlog en wandaad in animatie wordt weergegeven, ook is gewoon heel het verhaal interessant en gaat het om een oorlog waar slachtingen zijn plaatsgevonden en die zo snel en zo vaak vergeten worden.

Sommigen vragen zich af waarom de film in animatie is gebracht. Volgens mij wou de regisseur de kijkers zo het gevoel geven hoe al de soldaten op hun eigen manier de oorlog zagen. Sommigen door een vertekend beeld, anderen maakten hun eigen iets wijs en sommigen vergaten hele delen met de jaren en wisten uiteindelijk nog maar hier en daar iets (en dat ondanks zo'n gebeurtenissen). Dat wordt gewoon perfect neergezet in deze film. Het hoofdpersonage dat alles terug wilt te weten komen en zelfs dan, meer dan 20 jaar later, nog steeds geshockeerd wordt (ik kreeg er zelfs een soort van band mee, een soort van medelijden). Zoals de scene bij die journalist het goed "vertelt", voor ons lijkt het allemaal maar op oorlogsfilms of oorlogsspelletjes, maar eenmaal je erin zit, zie je pas wat een chaos het is. Nooit gedacht dat een toch wel docu-achtige film die bloedserieus bedoeld is, op een animatie-achtige manier zo hard zou aankomen!

Het is ook een zeer interessant iets, want zoals ik al eerder zei, is het een oorlog die nog al snel vergeten wordt. Een oorlog waar diverse malen mensenrechten zijn geschonden. Een oorlog waar ook kinderen geen uitzondering op de regel waren en gewoon vermoord werden. Het is ook goed dat de film bij alle partijen de miserie laat zien en niet enkel één standpunt inneemt (gelijk de Amerikaanse films zo vaak doen). Zowel bij de Christelijke aanhangers, de Palestijnen en de jonge, Joodse soldaten die door enkele pipo's aan de macht de oorlog werden ingegooid. Nog een pluspunt is dat er verschillende mensen aan het woord komen tijdens de docu. Ieder met zijn eigen visie en mening, maar het komt uiteindelijk op hetzelfde neer, dat er teveel wandaden zijn gebeurd die niet goed te praten zijn.

Voor de rest bevat de film een uitstekende muziekkeuze die perfect en tijdig gebruikt wordt. Van deze track krijg ik bijvoorbeeld de rillingen ( YouTube - Waltz With Bashir OST - The Haunted Ocean 1 ), zeker bij de sterke scenes die er telkens bij hoorden (gelijk bij die paarden of het einde).

Besluit: Vals im Bashir is een topfilm. Ik had er nog nooit van gehoord en kwam er toevallig op uit, maar het is één van de beste film die ik de laatste maanden gezien heb en dat zijn er best wat. 4,5 sterren.

Aardige film waar ik meer van verwachtte en waar ook zeker meer in gezeten had. De film heeft alleen het probleem dat het te veel wil zijn. Het wil afschrikken, trippen(d) (doen ogen), liefdevol zijn, documenteren, sentiment opwekken, afgrijzen.. Ga zo maar door. Dat vind ik ook heel duidelijk terugkomen in de audiovisuele stijl die erg wisselvallig overkwam en ook in het (live action) einde dat niet nodig was en ook een beetje afdeed aan de rest van de film. Althans zo voelde dat voor mij.

Over het algemeen vond ik de tekenstijl wel wat hebben, vooral ook in deze setting. Ook de 'locaties' waren vaak erg mooi opgezet en dus goed uitgekozen. De animatie was daarentegen wel echt brak (volgens mij al eerder gezegd), voelde aan als een computerspel uit de jaren 90, dat maakte ook de personages soms wat 'ééndimensionaal'.

De soundtrack vond ik wel goed in orde, maar soms net iets te sentimenteel aandoen. Toch zaten er ook erg mooie stukken ambient tussen, waar erg veel 'spanning' vanuit kwam.

Tot slot boeide mij het verhaal niet heel erg. Ik zat nog te denken als de film een documentaire zou zijn zonder animatie, maar in 'real life' of het me dan ook zou aantrekken. En dat weet ik zo net nog niet, omdat ik dan denk dat het vooral een clichématige oorlogsdocu zou worden die nergens echt heel interessant zou worden.

Dus uiteindelijk haalt de film zijn kracht toch uit de tekenstijl, de kleuren, (de soms leuke) camerastandpunten en regelmatig de muziek. Deze elementen vond ik erg mooi samen komen in de korte 'tripscène', een bepaalde 'verlofscène' en het stukje dat ook op de poster staat afgebeeld. Dat zijn dan ook wel echt stukken die me bijblijven en die de film iets speciaals meegeven.

Uiteindelijk dus een aardige film die erg wisselvallig overkwam en waar ik meer van had verwacht.

3,0*

Mooie en passende tekenstijl. Eén scene, afspelend in Nederland, waarbij het beeld overgaat naar vogelvluchtperspectief en het landschap laat zien vond ik er erg goedkoop uit zien (een slechte versie van the Sims).

Helaas miste ik door de simpele, soms wat slome tekeningen en de monotone stemmen erg veel emotie, en werd het verhaal op een gegeven moment wat vaag, zelfs slaapverwekkend, en leek het soms wat van hak naar tak te gaan.

Doe mij maar een soortgelijke documentaire op National Geographic of Discovery met de echte beelden. Daar hou ik toch altijd goed de aandacht bij. Een magere 3,0.

O.M.D. Enola Gay

Interessante animatie / drama / documentaire / oorlog over een altijd wat vergeten oorlog begin jaren '80! Bleef geboeid kijken!

Leuke soundtrack ook wel, met die jaren '80 "klassiekers".

Snap niet wat sommige mensen mis vonden aan de tekeningen, zelf vond ik er niks storend aan. Het zat allemaal prima in elkaar.

Zonder dampend hoge verwachtingen, overdondert Vals im Bashir toch behoorlijk. Sommige stukjes waren wat over the top, maar een beangstigende sfeer kroop mij onder de huid. Eentje waaruit ik toch niet weg wilde en waardoor de kleine 90 minuten die deze prent duurt voorbij vlogen. De thematiek is krachtig en wordt gedoseerd gebracht wat dit een hedendaagse topfilm maakt. En die zie je niet zo vaak meer.

Erg aangrijpende film over hoe dienstplichtige broekies een oorlog worden ingestuurd, waarbij de kanttekening wordt gemaakt: oud genoeg om te doden, te jong om te scheren.

Iemand merkte al op dat het een animatiefilm is met een reden: het betreft hier de herinneringen van verschillende personen. In het begin van de film wordt al duidelijk gemaakt dat een herinnering niet per sé een actuele gebeurtenis hoeft te zijn. In de film zien we dan ook geen verschil tussen de "echte" en "aangeleerde" herinneringen. Vandaar dat men dit heeft neergezet als een animatiefilm. Pas wanneer de hoofdpersoon beseft hoe werkelijk de vork in de steel zat, krijg je het non-animatie gedeelte. Zoals eerder opgemerkt: animatie als middel en niet als doel.

Niet een prettige film om te kijken, wel een goede.

Folman doet hier gedurfde vreemde zaken. Wat ik hier schrijven zal heeft misschien niets te zien met wat Folman bij het maken van deze film voor ogen had, het zijn gewoon mijn gedachtespinsels.

Het eerste waar ik aan dacht was aan het werk van Bertolt Brecht. De gruwelijke animatie-beelden zijn zeer gestileerd, de voice-over van de interviews geven werkelijke en eerlijke verslagen van wat we zien, maar wat we zien is slechts een constructie, tekeningen die het ware verhaal slechts suggereren (het thema van de droom zit dus ook al verwerkt in het feit dat het hier om animatie gaat) - dat gevoel is zeer prominent aanwezig. Net als bij Brecht staat de rede centraal, niet de emotie. Constant zijn we er ons van bewust dat alles wat we horen en zien werkelijk heeft plaats gevonden. Constant worden we wakker geschud. Er zijn geen helden, geen vervelende pompeuze dialogen, geen oorlogsclichés, enz. Er zijn zelfs geen 'goeden' en 'slechten', de gruwelijke waarheid heeft maar één groot gezicht: de menselijke zwakte, of de mens tout court. Het gevoel van objectiviteit vond ik zeer frappant. Ik wil het niet zomaar documentaire noemen (zoals de meesten), maar ik heb zelden een film gezien die je als kijker zo onbewogen laat (je wordt niet in het verhaal "gezogen") en toch zo krachtig is.

Het tweede waar ik aan dacht was aan Nietzsche's ideeën over kunst. Kunst moet tragisch zijn volgens Nietzsche; via de esthetiek moet ze het lijden dragelijk maken (later zal hij nog verder gaan en spreken van "het lijden rechtvaardigen door de kunst", en via het lijden dus ook het leven). Het lijden aan bot laten komen zonder dat de kijker erdoor verscheurd wordt, dat is wat het tragische doet. En is dat niet wat deze film doet? Via mooie gestileerde, ietwat marionet-achtige figuren en beelden een gruwelijk verhaal brengen zonder dat je verscheurd wordt, ja zelfs koel en afstandelijk. Maar dan heb je op het einde de grote stijlbreuk... en het komt extra hard aan. De beelden van kinderlijkjes zijn nogmaals het (ultieme) bewijs dat dit niet zomaar een verzonnen verhaal is. Wanneer de esthetiek weggelaten wordt verscheurt de waarheid je. Ik ben verscheurd. Zo ongelooflijk knap en slim gevonden van Folman, maar o zo hard.

In het begin heeft de homo sapiens zijn 'broer', de neanderthaler volledig uitgeroeid, vele genocides zijn nadien gevolgd - is de mens werkelijk gedoemd om eeuwig dergelijke acties te herhalen? Kunnen en mogen we eigenlijk wel fier zijn op onze zogezegde duizenden jaren van ('humane') ontwikkeling, lijkt het niet meer alsof we ter plaatse blijven trappelen? Het doet me denken aan "Apocalyps Now" waar ook een dergelijke gruwelijke cyclus wordt gesuggereerd. Bah, wat wordt een mens misantroop van zo'n films!

Prachtige, bij vlagen ontroerende film.

Uiteindelijk vond ik het een beetje jammer dat het meer een docu was dan een echte speelfilm. Hierdoor, en door het gebrek aan een sterk naratief miste ik enige resolutie op het eind. Shockering door de beelden natuurlijk, maar als verhaal iets minder sterk.

Ik heb deze film opgenomen omdat hij zulke goede recensies kreeg. Eigenlijk houd ik helemaal niet van tekenfilms. En deze is nog slecht getekend ook. En verder is het een oorlogsfilm. Over twee mannen die herinneringen ophalen aan de oorlog tussen Israel en Libanon. Oersaai en nauwelijks door te komen. Het is mij echt een volslagen raadsel, hoe mensen positief kunnen zijn om deze film.

Zeker niet slecht, deze animatiedocumentaire. Best origineel ook om eens een verhaal op deze manier te vertellen, maar echt geraakt werd ik er niet door.

De tekenstijl is best goed. Dat wil zeggen dat ik de personages er goed uit vond zien en mooi getekend evenals het soms opvallend gele kleurgebruik is de flashbacks. De achtergronden en de bewegingen van de personages ed, zijn dan weer een stuk minder sterk. Inhoudelijk is het best interessant om te volgen. Een soort van reconstructie over hoe het aan toeging aan de hand van herinneringen van de hoofdrolspelers.

De echte beelden aan het einde van de film waren wel indrukwekkend. En dan merk ik gelijk dat live-action toch veel indrukwekkender is dan animatie, ondanks dat het verder best goed gemaakt is. Het is een stukje geschiedenis, dat op originele wijze verteld is, maar uiteindelijk minder indruk maakte dan gehoopt.

3,0*