Tôkyô Sonata (2008)

Tokyo.Sonata is de eerste film die ik zie van Kiyoshi Kurosawa. Al met al is het een behoorlijk stevig, maar goed drama, maar hier en daar wringt het toch net even wat te veel om ook echt heel goed te zijn.

Het begint met Ryuhei die eigenlijk in de eerste scene al ontslagen wordt. Waar dat in het begin nogal wat grappige situaties oplevert, worden de situaties (waarin hij zijn familie probeert te houden dat alles gewoon goed gaat) steeds wranger. De opbouw is ook erg sterk. Helaas valt de film enigszins tegen wanneer de eruptie zich inzet. Alle personages volgen hun eigen lijdensweg, maar het voelt nogal theatraal aan (Teruyuki Kagawa acteert hier sowieso veel te theatraal voor mijn smaak). Hierdoor voelt vooral dit stuk enigszins gekunsteld aan. De eindscene is dan wel weer erg mooi en zorgt er voor dat de cirkel toch rond is.

Tôkyô Sonata houdt 3,5* over. Effectief drama, maar soms net even te veel van het goede.

Behoorlijk anders dan ik verwacht had. Verwacht hier niet een volbloed Japans drama. Maar qua toon zit het dichterbij films als Aoyama's Sad Vacation of Toyoda's The Hanging Garden of zelfs (met een beetje fantasie) een theatralere variant op Happiness.

Tôkyô Sonata is vaak erg komisch, soms zelfs (te) dik aangezet komisch, maar slaat even gemakkelijk om naar wrange dramatische scenes en weer terug. En blijft ook nogal eens precies in het midden hangen, met wrange en pijnlijke humor en/of drama tegelijk. Van die momenten dat de een zal lachen en de ander helemaal niet. Een film die ik ook nog eens alleen wil zien, want daar is hij eigenlijk meer geschikt voor dan in een zaal. De film werkt denk ik beter alleen omdat je dan je eigen weg kunt zoeken en niet met een zaal zit die massaal lacht als jij stil bent of andersom.

Ongeveer op tweederde vliegt de film uit de bocht als er een rover uit de hoge hoed wordt getoverd. De scenes tussen hem en de moeder zijn zondermeer de zwakste uit de film en houden me vooralnog van een een 4.0* af. Al moet ik 'm dus nog alleen gaan zien.

3.5*

Ronduit schitterend. Niet dat ik nou zoveel heb gezien op dit IFFR, maar dit was toch zeker wel de mooiste. Erg lang is de film toch vooral humoristisch, maar zo in de loop van het verhaal wordt het toch allemaal muisstil wat zwaarder, overigens zonder de komische noot uit het oog te verliezen. De omslag lijkt toch vooral te liggen bij de zoonsdie allebei aanvoelen dat het allemaal niet zo lekker meer loopt en beiden hun eigen weg willen kiezen. Een soort vlucht uit de omgeving lijkt het wel. Nadat dit ook nog eens overslaat op de ouders wordt de film erg zwaar en krijgt het iets onomkeerbaars. Kan het maar slecht formuleren, maar ik was vooral het laatste stuk zwaar geboeid aan het scherm gekluisterd. Dat de gebeurtenissen in het slot kennelijk nodig zijn om alles weer een beetje op de rails te krijgen is best wel heavy om te zien eigenlijk.

Met de eindscene kwam ook het klapstuk, een van de vele schitterende scenes in Tokyo Sonata, maar het was toch echt met afstand de mooiste. Het publiek dat stukje bij beetje dichterbij komt om Kenji maar zo goed mogelijk te kunnen zien en horen, fenomenaal pianospel wat evengoed nog 5 minuten had kunnen duren zonder dat het zou gaan vervelen, en toch met name vader en moeder die naar hun zoon lopen. In dat laatste shot zit echt álles, het gaat allemaal een stuk beter, maar niemand is vergeten wat er is gebeurd. De oudste zoon zit immers nog steeds in Irak, en zelfs nog verder weg dan ooit, en de jongste zoon is de uitspattingen van vader duidelijk nog niet vergeten, zoals hij daar wat ongemakkelijk bijstond. De tranen ook nog even daarvoor van vader, geweldig hoor..

En met het feit dat A-film deze kennelijk heeft aangekocht een dikke kans dat ik hem binnenkort nog maar eens op het witte doek (en/of eventueel DVD) ga zien.

4.5*

Ook deze film gisteren in "Best of the Fest" gezien in filmhuis Lux in Nijmegen. Film kende een zeer sterke eerste helft, die goed liet zien wat het belang is van status in de Japanse maatschappij. Werkloosheid wordt er als een schande ervaren. Vandaar dat de hoofdpersoon zijn vrouw niet durfde te vertellen dat hij werkloos was geworden en voor zijn familie de schijn ophield dat hij elke dag nog naar zijn werk ging. De beste scene; Hoofdpersoon slaat op de vlucht toen hij door zijn vrouw betrapt werd als schoonmaker.
In de tweede helft van de film maakt de regisseur een grote fout door de vrouw van de hoofdrolspeler te laten ontvoeren, wat bij mij als volslagen ongeloofwaardig overkwam. Wij hebben in deze film wel te doen met een heel serieus onderwerp. Dit soort slapstickachtige gedoe past hier daarom ook gewoon niet in. Het einde was daarentegen weer ijzersterk. De jongste zoon die een geweldig mooi stukje optreden liet zien als pianist.

Waardering; 3,5*

Laat ik hier dan maar vast aansluiten, bij de reactiestroo die hier tijdelijk gaat komen.

Om me heen werd door meerderen geroepen, dat dit iets typisch Japans was, voor sommigen blijkbaar toch een reden om zich minder met Japanse cinema bezig te houden. Er zit wel iets in, aan de ene kant. Een duidelijke stijl van trage/slepende registratie, voor westerse begrippen niet heel veel dialoog, gortdroge en ietwat aparte humor en een drama element, wat soms moeilijk te plaatsen valt.

Elementen voor een bepaald type drama in Japan, die je wel vaker ziet, zeker waar. Als dit DE typische japanse film was echter, dan had het land voor mij ook weinig te bieden, qua film.

Even een korte inleiding, gewoon omdat ik het even kwijt wilde en zo lijkt mijn verhaal straks een stuk langer.

De film zelf dan.

Zoals ik hierboven al vermeldde, een paar typische elementen. Vooral het eerste gedeelte van de film is vaak vrij droog te noemen. Ik kon er de humor wel van inzien. Later krijgt de film een drama element, die de toon van de humor doet veranderen. Misschien was voor sommigen helemaal geen humor meer te herkennen hier, dat kan best zijn.

Kritiekpunt vond ik het tempo, in combinatie met het verhaal. Het eerste gedeelte was zeker beter en vooral droger. Later wordt het nog wat slepender en dat valt me best zwaar. Het is niet een film die het moet hebben van grootse ontwikkelingen. Als het tempo dan laag ligt en het verhaal ontwikkelt zich langzaam, moet je me (visueel) mooie beelden geven, of het qua humor interessant houden, in dit geval.

Visueel was de film zwak. Vale/kale beelden, zonder warmte of diepgang. Het was ook nooit het doel van de film om visueel uit de hoek te komen, maar zoals hierboven al aangegeven, dan moet je me wat anders bieden.

Niet echt films voor mij dit. Al kun je op basis van 1 film natuurlijk nog geen subgenre afkraken.

Zoals in veel Japanse films zijn de scènes kort danwel inhoudelijk erg sober en wordt er weinig in gesproken. Nu gaat de film ook over non communicatie.

Het verhaal kent wat mankementen. Vooral naar het einde toe zitten er wat overdreven scenès in die van de hak op de tak springen. Ik kon de motivaties van de hoofdrolspelers ook niet altijd volgen.

De mannelijke hoofdrolspeler is een rare vent. Het komt regelmatig absurdistisch over, maar ik vraag me af of het ook zo bedoeld is. De man is denk ik meer geschikt voor komedie dan voor drama.

Voor de inbreker geldt dat in nog grotere mate...

Het is uiteindelijk een film die niet erg blijft hangen. Ik vond het wel een interessante film, maar op een aantal scènes na, weinig enerverend.

De financiële crisis en het effect op een toch al niet lekker onderling communiceerende Japanse familie. Als je reeds een aantal Japanse drama's hebt gezien dan lijkt dat beeld van zwijgende familieleden en moeilijke omgangsvormen bijna net zo'n cliché te worden als molens en klompen. Vraag me toch af of er ook Japanse dramafilms zijn die een ander beeld geven...?

Nou ja, op zich heb ik niet zo veel met dit soort sobere, tergend trage, weinig dialoog bevattende films vooral als daarbij het verhaal ook nogal ongrijpbaar is en de drama elementen warrig zijn en niet echt (bij mij althans) aanslaan.

Het begin van de film vind ik eigenlijk het sterkst, droge typische humor fleurt de boel nog wat op en op zich is het kijkje in het dagelijks leven van het gezin best interessant (deed me hier en daar nog wel eens denken aan Eat, Drink, Man, Woman alhoewel die wel veel vlotter is). Wanneer echter allerlei verhaallijntjes worden uitgegooid over de diverse familieleden ontspoort de film toch wat imo en verliest de film aan een duidelijke focus. Ook vind ik net zoals Kappeuter al zei de mannelijke rollen in de film niet echt overtuigend, de moeder en de jongste zoon daarentegen deden het wel prima.

Visueel vond ik het geheel nogal flets trouwens.

Ik hou het denk op een bescheiden 2.5*

Dit vond ik eigenlijk wel een pluspunt, want hierdoor ging ik mij extra veel met de familie identificeren. Is niet onbelangrijk, want ik heb een dergelijke situatie nooit meegemaakt.

Daarom vind ik ook dat deze uitermate mooi is beschreven. Ik vraag me af hoe vaak dit voorkomt in Japan, een land waar het eergevoel zo vele malen sterker en zoveel drastischer vormen aanneemt dan hier in Nederland.

De film bewijst ook dat soms een crisis nodig is om de boel bij elkaar te houden. Als dat nog kan lukken, tenminste. Wat me bovendien zo wist te raken was hoe simpel de voorgelegde problemen opgelost zouden kunnen worden als er maar over gecommuniceerd werd. Er was geen enkel karakter dat me ongeroerd liet. Zelfs Takashi, vanwege zijn onbegrensde naïviteit.

Een zeer bijzondere film, waarvan ik eigenlijk niet goed weet hoe ik deze moet becijferen. Voorlopig vier punten, maar dat kan zowel hoger als lager worden in de loop der tijd.

Heerlijk absurde film met ontiegelijk relatiegestoorde hoofdpersonen. Ik vraag me af hoe een Japanner naar deze film kijkt, en wat hij van het gedrag van deze mensen vindt.

Bij het sollicitatiegesprek van de vader had ik pas door dat ik het allemaal met een korreltje zout moest nemen. Ik kreeg een spontane lach op mijn gezicht toen hem bij zijn sollicitatie werd gevraagd waar hij goed in was, en hij antwoordde: "U bedoelt bijvoorbeeld Karaoke-zingen?"

Het einde was echt heel "weird", de familie komt één voor één weer thuis, na allerlei verschrikkingen, (de vrouw gegijzeld, de man in de goot) en op het zoontje na, die een opmerking maakt over het gehavende gezicht van de vader, is er niemand die een woord zegt!

Ik vond het allemaal te bizar om serieus te nemen, en beschouw Tokyo Sonata dan ook meer als komedie dan als drama... tijdens het traantje van vader aan het einde dachten deze hoofdpersonage en ik waarschijnlijk hetzelfde... "wat en sukkel"

Goed.

Echt hard gelachen heb ik niet. Wel een paar komische scenes (de sollicitatie inderdaad), maar verder niet veel gezien dat echt hilarisch moest zijn. Kan me voorstellen dat dit in een filmzaal érg vervelend moet zijn.

Kon me verder ook niet storen aan elementen als de ontvoering. Redelijk typisch Japans en een aardige tempowisseling zo halverwege de film.

Minder geslaagd is het nogal geforceerd samenkomen van drama tijdens "die ene nacht". Vond ik iets te direct en slordig. Ook visueel mist Kurosawa weer wat kracht, toch altijd erg wisselend in z'n films.

Zeker een aantal mooie scenes, waaronder de allerlaatste, maar iets teveel sleur tussen deze scenes heen om het tot een echt mooi drama te maken. De film wordt nooit echt goed, blijft redelijk braaf en wat te gewoontjes op de momenten dat hij echt zou moeten pieken.

Kan me dan wel weer inbeelden dat ze bij MidnightEye hier lovend over zijn. Genoeg thematisch gebral om weer een half boek te vullen voor Mes.

3.5*

Absurdistisch melodrama dat aanvankelijk prima begint, met hier en daar droogkomische momenten en een goede balans tussen humor en drama. In het laatste half uur raakt de film helaas flink uit balans, eerst door verder door te slaan richting absurditeit, om vervolgens onherroepelijk af te zakken richting melodrama. Jammer; nu is de film een geval van vlees noch vis.

"Ieder huisje heeft zijn kruisje", maar hoe men het ook draait of keert, of hoe men ook de schuld in de schoenen van één persoon schuift, de echte problemen ontstaan pas bij een sociale ingreep van buitenuit.

Goede film, maar vond dit toch geen meesterwerkje wat ik wel enigszins van een Oosterse film, een sociaal, familiaal probleem behandelend, had verwacht.

Geweldig, een film die enkel om de aftiteling al 4 sterren verdient. Een prachtig drama, met kwetsbare stiltes en gepaste muziek, een slingerbeweging tussen cynische komedie en verstild drama. Echt grip op de film krijg je eigenlijk nergens, omdat die daarvoor te eigenzinnig pendelt van het triestige (doch soms schitterende) eerste uur naar het theatralere tweede deel. Toch is de balans, zeker achteraf, degelijk te noemen, en mag het einde onder de memorabele geschaard.

In het begin vond ik deze film interessant om te bekijken om het dagelijkse leven van een japans gezin te zien. Eerlijk gezegd had ik wat moeite om met de emotie mee te komen die wel in de film heerste maar naar mijn idee niet echt naar buiten kwam. In Japanse films zijn de emoties vaak wel heel subtiel maar komen ze juist heel sterk over door bijvoorbeeld een close up op het gezicht, een bepaalde sfeer eromheen of iets dergelijks. Echt goed uitleggen kan ik het niet maar dat miste ik een beetje in deze film. De moeder die thuis aan het wegkwijnen was vond ik wel overtuigend overkomen maar voor de rest had ik toch wat meer moeite om me in te leven.

Ingetogen kun je dit Japanse drama alvast niet noemen. Weer eens wat anders, en blijkbaar werkt het want naast de lovende recencies kreeg Tokyo Sonata in Cannes de Juryprijs. Onbegrijpelijk, als je het mij vraagt.
Cinematografisch is de film dik en orde en het verhaal begint ook goed. Interessante thematiek rond het ontslag van de vader, hoewel het direct al jammer is dat de regisseur teveel lijntjes uitgooit met betrekking tot de rest van de familie. Dat is ook precies de reden dat de film halverwege ontspoort. In één nacht wordt moeder ontvoerd door een man met een mes, vindt vader een hoop geld, wordt aangereden door een busje en slaapt op straat en brengt zoon de nacht door in een politiecel omdat hij probeerde zwart te rijden. Ondertussen wordt moeder ook nog voor God aangezien en zit zoon 2 lekker in Irak in te burgeren met de plaatselijke bevolking. Waarna de familie de volgende ochtend weer gezamelijk zit te ontbijten. Nee, voor mij werkt het niet, de personages verliezen hun geloofwaardigheid en ook de humor, die in het serieus te nemen gedeelte van de film nog aanwezig was, is hier verdwenen.
Tegen het slot herstelt de film zich licht, maar na de andere gezichten die Tokyo Sonata dan al heeft getoond blijft dat een beetje een losstaand gebeuren.
Het lijkt alsof Kurosawa zijn film dezelfde structuur mee heeft gegeven als het pianostuk waarmee de zoon auditie doet: een rustig begin, dan een wild middenstuk om weer kalm af te sluiten. Bij Debussy werkt het echter een heel stuk beter.

Helaas krijgt de film een diepe inzinking vanaf het moment dat de moeder gegijzeld wordt, de vader een envelop met geld vindt en de jongste zoon in de cel belandt. En dat allemaal tegelijkertijd. Die al te gekunstelde kanteling van het verhaal haalt het niveau van de film naar beneden. Tot aan dat moment is het een boeiend sociaal-psychologisch drama over een gezin, dat als los zand aan elkaar hangt. Jammer van die wendingen.

Ik kan alleen maar bovenstaande berichten onderschrijven. Sterk familiaal drama waarbij de hechte structuur toch meer uiteen ligt door de diverse gedragingen van een aantal familieleden. Daarom niet steeds erg dramatisch, alleen de normale gang van zaken tussen bijvoorbeeld de kinderen van het gezin en diens ouders. Nu, de vader was wel een buitenbeentje. Niet voor het eerst behandeld, maar ik kan me niet direct een soortgelijke film voor de geest halen waarbij een ontslagen vader rondzwierf op straat op zoek naar een job, maar dit niet kon vertellen aan zijn vrouw. Moet vroeg of laat uitkomen natuurlijk. "Het is niet wat je denk!", Haha, hoe moet je het anders interpreteren?

Niet dat dit in het Westen niet zou kunnen voorkomen, maar ik denk dat dit euvel in de sterk arbeidsbewuste Japanse cultuur aanzien wordt als een soort falen en gevoel van schaamte. Liever had ik gehad dat de film daar dieper op in ging gaan. Zat prima in elkaar totdat men voorbij halfweg de regisseur een ander pad bewandelt en voor mij de film gewoon om zeep helpt met diverse onrealistische plotwendingen die niets meer met de film te maken hadden. Gelukkig sloot de film nog sereen af.

Beetje ontgoocheld dus, maar in zijn geheel me zeker vermaakt en geboeid gekeken naar de familie Sasaki en hun besognes.

Matig. In de basis kan dit een goed drama opleveren maar ik vind wel dat er steeds erg overdreven keuzes worden gemaakt en dat er te veel drama wordt gecreëerd. Ik geloofde het allemaal niet echt en daarmee boeide en raakte de film me niet. In een drama vrij dodelijk. Vrij goed geacteerd verder, visueel fijn en soms erg sfeervol en met een sterke beeldende kracht (zo'n shot van kleine rommelige huizen onderin, halverwege het beeld een snelweg en boven in beeld moderne wolkenkrabbers was schitterend) en in het begin nog enkele mooie scènes. Maar daarna al snel was de film mij kwijt. 2,5*.