Tôkyô Sonata (2008)

Oké, maar ik ben nogal een moeilijk mannetje en ga meestal achter al het werk aan. Bright Future, Retribution en Pulse heb ik hier nog liggen om gekeken te worden de rest volgt uiteraard later.

Ik zie de vergelijking met Bright Future niet erg eigenlijk, Rokuro. Voor mij drijft die vooral op mysterie. Wellicht zijn catharsis en ontwrichting overeenkomende thema's, maar qua uitwerking verschillen ze mijns inzien als dag en nacht.

Persbericht

Tokyo Sonata WINNAAR ASIAN FILM AWARDS 2009

Nederlandse co-productie wint Beste Film en Beste Scenario

De Nederlandse co-productie Tokyo Sonata van Kiyoshi Kurosawa is 23 Maart tijdens de Asian Film Awards uitreiking in Hong Kong in de prijzen gevallen. De film werd bekroond met de prijs voor de Beste Film en het Beste Scenario. De Asian Film Awards zijn te vergelijken met de Oscars in de Verenigde Staten.

De prijs werd uitgereikt aan regisseur Kiyoshi Kurosawa en de Nederlandse producent Wouter Barendrecht (Fortissimo Films) door wereldster Michelle Yeoh (Crouching Tiger, Hidden Dragon, Tomorrow Never Dies). Ook de uitvoerend producent Michael J Werner van Fortissimo Films was hierbij aanwezig. Fortissimo Films verhandelt de wereldwijde rechten voor Tokyo Sonata buiten Japan.

Wouter Barendrecht: “Wij zijn zeer verheugd dat de film op deze manier bekroond wordt. De Asian Film Awards zijn de belangrijkste filmprijzen in Azië. Dat Tokyo Sonata vorig jaar ook al in de prijzen viel op het Internationale Filmfestival van Cannes bevestigt de kwaliteit van deze bijzondere film. Tokyo Sonata geeft een interessant beeld van het huidige Japan en het omgaan met de, ons allen nu ook zo bekende crisis en het verliezen van je werk in een samenleving die zeer gehecht is aan traditie en status.”

De Asian Film Awards trekken ieder jaar veel Aziatische en Internationale sterren. Bij de festiviteiten waren dit jaar onder andere aanwezig regisseurs John Woo (Red Cliff, Face/off, Mission Impossible 2), Oliver Stone (W., JFK), Tsui Hark (Seven Swords, Knock off), Hou Hsiao Hsien (City of Sadness, Flowers of Shanghai), producent Arthun Cohn (One Day In September, Central Do Brasil), acteurs William Hurt (Into the Wild, The Good Shepherd), Tony Leung Chiu Wai (Lust, Caution, Red Cliff, 2046, In The Mood For Love), Joan Chen (The Last Emperor, Lust, Caution, The Home Song Stories), Brigitte Lin (Ashes of Time, Eagle Shooting Heroes) en cameraman Christopher Doyle (Paranoid Park, In the Mood For Love, Last Life In The Universe, 2046).

Tokyo Sonata wordt in de Benelux gedistribueerd door A-film en draait op dit moment in de Nederlandse bioscopen.

vlnr: Michelle Yeoh, Yukie Kito, Wouter Barendrecht, Esther Yeung, Michael J Werner,

Raymond Phatanavirangoon, Kiyoshi Kurosawa

Dat wordt vast een run op de zalen zaterdag

Kurosawa? Familie van dé Kurosawa die Shichin No Samurai heeft gemaakt? Vroeg ik me na afloop af. Wat mij betreft heeft deze Kurosawa in elk geval teveel naar Akira Kurosawa gekeken, want ook dit was best langdradig en best een tikje saai naar het einde toe, vond ik.

Maar over het geheel genomen wel een mooie film (direct na de film had ik een 4* in gedachten), maar nu ik de film wat heb laten zakken, vind ik een 3,5* toch wel een mooier cijfer. Weliswaar erg genoten (vooral het pianospelen vond ik mooi) en enkele mooie plaatjes, maar toch net niet goed genoeg voor een 4.

En tevens mijn 3e Meeting-film, na Zwartboek en In Bruges, en ik moet zeggen dat deze film meteen ook het minste cijfer van de 3 meetingfilms krijgt, die ik inmiddels bezocht heb.

Hoe kan het eigenlijk dat hier een foto staat?

Ik dacht dat het onmogelijk was om in het filmgedeelte van de site een foto te plaatsen.

Voor jou wel ja. Voor kapp niet

Dat de normale gebruikers het niet kunnen wist ik wel. Dat moderators wel die mogelijkheid hebben wist ik echt niet. Is volgens mij zelfs de eerste keer dat ik het zie, vandaar mijn verbazing.

Dit is dus de film waar de bezoekers van de meeting waarschijnlijk naar zijn gaan kijken. Hopelijk was het een leuke film. Al stemt Kappeuter redelijk laag zie ik.

Laat ik hier dan maar vast aansluiten, bij de reactiestroo die hier tijdelijk gaat komen.

Om me heen werd door meerderen geroepen, dat dit iets typisch Japans was, voor sommigen blijkbaar toch een reden om zich minder met Japanse cinema bezig te houden. Er zit wel iets in, aan de ene kant. Een duidelijke stijl van trage/slepende registratie, voor westerse begrippen niet heel veel dialoog, gortdroge en ietwat aparte humor en een drama element, wat soms moeilijk te plaatsen valt.

Elementen voor een bepaald type drama in Japan, die je wel vaker ziet, zeker waar. Als dit DE typische japanse film was echter, dan had het land voor mij ook weinig te bieden, qua film.

Even een korte inleiding, gewoon omdat ik het even kwijt wilde en zo lijkt mijn verhaal straks een stuk langer.

De film zelf dan.

Zoals ik hierboven al vermeldde, een paar typische elementen. Vooral het eerste gedeelte van de film is vaak vrij droog te noemen. Ik kon er de humor wel van inzien. Later krijgt de film een drama element, die de toon van de humor doet veranderen. Misschien was voor sommigen helemaal geen humor meer te herkennen hier, dat kan best zijn.

Kritiekpunt vond ik het tempo, in combinatie met het verhaal. Het eerste gedeelte was zeker beter en vooral droger. Later wordt het nog wat slepender en dat valt me best zwaar. Het is niet een film die het moet hebben van grootse ontwikkelingen. Als het tempo dan laag ligt en het verhaal ontwikkelt zich langzaam, moet je me (visueel) mooie beelden geven, of het qua humor interessant houden, in dit geval.

Visueel was de film zwak. Vale/kale beelden, zonder warmte of diepgang. Het was ook nooit het doel van de film om visueel uit de hoek te komen, maar zoals hierboven al aangegeven, dan moet je me wat anders bieden.

Niet echt films voor mij dit. Al kun je op basis van 1 film natuurlijk nog geen subgenre afkraken.

Zoals in veel Japanse films zijn de scènes kort danwel inhoudelijk erg sober en wordt er weinig in gesproken. Nu gaat de film ook over non communicatie.

Het verhaal kent wat mankementen. Vooral naar het einde toe zitten er wat overdreven scenès in die van de hak op de tak springen. Ik kon de motivaties van de hoofdrolspelers ook niet altijd volgen.

De mannelijke hoofdrolspeler is een rare vent. Het komt regelmatig absurdistisch over, maar ik vraag me af of het ook zo bedoeld is. De man is denk ik meer geschikt voor komedie dan voor drama.

Voor de inbreker geldt dat in nog grotere mate...

Het is uiteindelijk een film die niet erg blijft hangen. Ik vond het wel een interessante film, maar op een aantal scènes na, weinig enerverend.

Een bijzondere film. Tokyo Sonata is een film die langzaam tot je doordringt, waarbij hij toch wel blijft hangen. Bij mij kwam dat opzich wel positief over.

Het idee om te laten zien dat iedereen op zijn eigen manier zijn geluk vindt was erg mooi in beeld gebracht en het gedrag van het gezin was ook wel enigzins herkenbaar, maar toch moest ik wel wennen aan de film. Tokyo Sonata is namelijk erg traag, maar ook tegelijkertijd wel weer erg vermakelijk. Door de ironische manier van doen en laten van de familieleden was wel leuk bedacht. Ik weet ook niet of dat ook als grappig bedoelt was, dat vraag ik me eigenlijk wel af...

De muziek van de film was eigenlijk niet om naar huis te schrijven, telkens kwam datzelfde deuntje naar boven en kwam je weer in die sleur terecht waarbij je het gevoel krijgt dat je er ook niet meer uit komt.

Voor de rest vond ik het een mooie, bijzondere film die toch een mooie indruk achter liet.

3,0*

Ik denk dat dit de eerste in een reeks van financiële crisis films is. De film laat zien wat er met een gezin kan gebeuren als werkeloosheid toeslaat en dat daarna de schaamte eigenlijk je verdere handelen bepaalt. Deze film doet er nog een schepje bovenop waardoor er een cumulatie van events plaatsvindt waardoor aan het einde het drama een tikkeltje overdreven wordt. Dit wordt echter nooit echt vervelend, eerder komisch.

Gisteren dus herzien. Een halfje erbij.

Wat ik zelf de eerste keer had, hak-op-de-tak, mengeling aan stijlen en tempo (dramatiek, humor), merkwaardige casting of op zijn minst acteerwerk, viel deze tweede keer veel meer op zijn plek. De film blijkt veel consistenter dan op het eerste gezicht, ook dat stuk met de inbreker/ontvoering paste nu veel beter in de verhaallijn en gebeurtenissen, al is de stijl Van Yakusho Koji (die de betreffende persoon speelt) een échte misser (voor wat betreft de opmerking van kappeuter: Koji is juist bekend van drama's als Euruka, Unagi etc en dus juist niet van komedie's. Wellicht dat het daarom verkeerd uitpakte).

De film kent ongelofelijk veel subtiele mooie momenten die als je je concentreert op het verhaal niet zo opvallen. Van gebeurtenissen in huis (vooral aan de eettafel) tot een opkomende zon en in de slotscene met het aangroeiende publiek en hun mimiek.

En voor wat betreft danuz' opmerking. In die scene zitten dus ook wel degelijk parallellen met Kurosawa's meest recente dramatische werk: Bright Future (die overigens toch écht vele malen beter is).

Wat aan het publiek in positieve mate opviel deze keer is dat hier niet -zoals in uitverkocht Luxor tijdens het IFFR- de zaal continu bulderend van het lachen een nogal storend element vormde. Die users weten zich tenminste goed te gedragen bij de film

De financiële crisis en het effect op een toch al niet lekker onderling communiceerende Japanse familie. Als je reeds een aantal Japanse drama's hebt gezien dan lijkt dat beeld van zwijgende familieleden en moeilijke omgangsvormen bijna net zo'n cliché te worden als molens en klompen. Vraag me toch af of er ook Japanse dramafilms zijn die een ander beeld geven...?

Nou ja, op zich heb ik niet zo veel met dit soort sobere, tergend trage, weinig dialoog bevattende films vooral als daarbij het verhaal ook nogal ongrijpbaar is en de drama elementen warrig zijn en niet echt (bij mij althans) aanslaan.

Het begin van de film vind ik eigenlijk het sterkst, droge typische humor fleurt de boel nog wat op en op zich is het kijkje in het dagelijks leven van het gezin best interessant (deed me hier en daar nog wel eens denken aan Eat, Drink, Man, Woman alhoewel die wel veel vlotter is). Wanneer echter allerlei verhaallijntjes worden uitgegooid over de diverse familieleden ontspoort de film toch wat imo en verliest de film aan een duidelijke focus. Ook vind ik net zoals Kappeuter al zei de mannelijke rollen in de film niet echt overtuigend, de moeder en de jongste zoon daarentegen deden het wel prima.

Visueel vond ik het geheel nogal flets trouwens.

Ik hou het denk op een bescheiden 2.5*

Dit vond ik eigenlijk wel een pluspunt, want hierdoor ging ik mij extra veel met de familie identificeren. Is niet onbelangrijk, want ik heb een dergelijke situatie nooit meegemaakt.

Daarom vind ik ook dat deze uitermate mooi is beschreven. Ik vraag me af hoe vaak dit voorkomt in Japan, een land waar het eergevoel zo vele malen sterker en zoveel drastischer vormen aanneemt dan hier in Nederland.

De film bewijst ook dat soms een crisis nodig is om de boel bij elkaar te houden. Als dat nog kan lukken, tenminste. Wat me bovendien zo wist te raken was hoe simpel de voorgelegde problemen opgelost zouden kunnen worden als er maar over gecommuniceerd werd. Er was geen enkel karakter dat me ongeroerd liet. Zelfs Takashi, vanwege zijn onbegrensde naïviteit.

Een zeer bijzondere film, waarvan ik eigenlijk niet goed weet hoe ik deze moet becijferen. Voorlopig vier punten, maar dat kan zowel hoger als lager worden in de loop der tijd.

Vraag me dat inderdaad ook af, blijft toch in meerdere opzichten een vrij bizar land Japan.

Heb ook maar met weinig Japanners ooit gesproken, communicatief komen ze vaak wat onbeholpen over (in het buitenland dan iig). Enige Japanse meisje waar ik ooit iets meer contact mee heb gehad, was een uitwisselingsstudente die toentertijd bij mijn vriendin in de studentenflat verbleef. Rare is dat die juist wel heel grappig, en makkelijk in de omgang was. Zelfs ooit nog eens samen in het volleybalteam gespeeld met een carnavals-toernooi (verkleed en al en ben al helemaal geen volleybal talent ). Eigenlijk voldeed ze helemaal niet aan dat beeld wat je uit dit soort films krijgt... Maar goed ze kwam uit Osaka en dat schijnt dan ook weer anders dan anders in Japan te zijn (heb ik van horen zeggen).

Ja, ik ken ook wel een aantal Japanners en die verschillen zo'n beetje in alles van wat ik uit Japanse films ken, praten je de oren van het hoofd enzo. Was wel een shock voor mij. .

Zo zie je maar weer hoe verraderlijk Hollywood is, Kos . En de Japanse equivalent daaraan, natuurlijk .

Phoe, dat deze film zo hoog krijgt. Ja ik houd wel van een goede drama, maar dit was toch wel ernstig.

Het begint erg goed en sterk, maar naarmate de film verloopt begon hij me erg te vervelen. Toen ik ging kijken hoelang hij nog duurde zag ik dat we pas op de helft waren, damn.

De gebeurtenissen daarna werden zo gruwelijk langdradig over gebracht, ik heb me het laatste uur echt verveeld.

Jammer, 1,5*.

Heerlijk absurde film met ontiegelijk relatiegestoorde hoofdpersonen. Ik vraag me af hoe een Japanner naar deze film kijkt, en wat hij van het gedrag van deze mensen vindt.

Bij het sollicitatiegesprek van de vader had ik pas door dat ik het allemaal met een korreltje zout moest nemen. Ik kreeg een spontane lach op mijn gezicht toen hem bij zijn sollicitatie werd gevraagd waar hij goed in was, en hij antwoordde: "U bedoelt bijvoorbeeld Karaoke-zingen?"

Het einde was echt heel "weird", de familie komt één voor één weer thuis, na allerlei verschrikkingen, (de vrouw gegijzeld, de man in de goot) en op het zoontje na, die een opmerking maakt over het gehavende gezicht van de vader, is er niemand die een woord zegt!

Ik vond het allemaal te bizar om serieus te nemen, en beschouw Tokyo Sonata dan ook meer als komedie dan als drama... tijdens het traantje van vader aan het einde dachten deze hoofdpersonage en ik waarschijnlijk hetzelfde... "wat en sukkel"

Goed.

Echt hard gelachen heb ik niet. Wel een paar komische scenes (de sollicitatie inderdaad), maar verder niet veel gezien dat echt hilarisch moest zijn. Kan me voorstellen dat dit in een filmzaal érg vervelend moet zijn.

Kon me verder ook niet storen aan elementen als de ontvoering. Redelijk typisch Japans en een aardige tempowisseling zo halverwege de film.

Minder geslaagd is het nogal geforceerd samenkomen van drama tijdens "die ene nacht". Vond ik iets te direct en slordig. Ook visueel mist Kurosawa weer wat kracht, toch altijd erg wisselend in z'n films.

Zeker een aantal mooie scenes, waaronder de allerlaatste, maar iets teveel sleur tussen deze scenes heen om het tot een echt mooi drama te maken. De film wordt nooit echt goed, blijft redelijk braaf en wat te gewoontjes op de momenten dat hij echt zou moeten pieken.

Kan me dan wel weer inbeelden dat ze bij MidnightEye hier lovend over zijn. Genoeg thematisch gebral om weer een half boek te vullen voor Mes.

3.5*

Hier kan ik je niet helemaal volgen. 'thematisch gebral' is een kwalificatie die ik niet op de film, noch op Midnight Eye of Tom Mes zou willen plakken.

Niet? Mes' werk rond Tsukamoto en Miike staat er anders vol van. Overanalyseren is hem zeker niet vreemd, sowieso een kwaaltje bij MidnightEye. Daar is deze film dan ook geweldig geschikt voor, zeker gezien de sociaal gerichte themas.

Laatste reactie (wat mij betreft), omdat het anders off-topic gaat - met dank voor je reactie.

Nu kan ik je wel volgen, hoewel de overanalyse van Mes mij in het algemeen niet stoort. Ik zou dit dan ook niet willen kwalificeren als 'thematisch gebral', omdat dat bij mij een nogal negatieve connotatie heeft (ik vermoed bij jou ook gezien het woord 'kwaaltje' - of wellicht is dat een Nederlands-Vlaams taalding). Dan zijn we het daar over oneens.

Ik vind de analyses van Midnight Eye, waaronder Mes, vaker nuttig, boeiend en verhelderend dan dan het tegen ze werkt (dat zie ik soms ook wel). Zeker in het boek van Miike bijvoorbeeld (die van Tsukamoto ken ik niet) en in hun stukken over Aoyama in wiens nogal unieke filmisch universum je je recent ook weer hebt verdiept zie ik, vind ik ze erg waardevol.

Voor zover ik weet schrijft Mes ook niet over Kurosawa of is-ie daar ook niet mee bezig (er is wel een boek van Jerry White over Kurosawa), dus kan ik je opmerking niet plaatsen bij deze film (behalve dat zij wél lyrisch waren - in te genstelling tot de meeste users hier - ook de zelfverklaard Japanologen), maar blijkbaar wilde jij even je ongenoegen over Midnight Eye even kwijt. Die deel ik dus niet en zou ik het dus niet zo dik aangezet hebben.

Hmm, het was gewoon een reactie op een eerder bericht van jou (9 februari 2009) waarin jij je verbaasde over de hoge notering van deze film op de jaarlijsten van ME.

Anders zou de opmerking inderdaad wel erg random geweest zijn. Maar dat is ze dus niet.

(toch nog even)

Ik weet natuurlijk niet meer wat ik een jaar geleden schreef. Maar dat verklaart inderdaad waarom jij het aanhaalt. Zover is het je (en mij) vergeven.

Blijft over dat ik de algemene kwalitficatie 'thematisch gebral' over ME (en dat dat geen verbazing wekt, omdat ze zich daar nogal vaak aan bezondigen) toch wat misplaatst vond. Niet? En daar ging het mij meer om.

Als je dat nu direct had geschreven....

Absurdistisch melodrama dat aanvankelijk prima begint, met hier en daar droogkomische momenten en een goede balans tussen humor en drama. In het laatste half uur raakt de film helaas flink uit balans, eerst door verder door te slaan richting absurditeit, om vervolgens onherroepelijk af te zakken richting melodrama. Jammer; nu is de film een geval van vlees noch vis.

Kono eiga wa omoshiroiikatta to tanoshikatta desu ne..

"Ieder huisje heeft zijn kruisje", maar hoe men het ook draait of keert, of hoe men ook de schuld in de schoenen van één persoon schuift, de echte problemen ontstaan pas bij een sociale ingreep van buitenuit.

Goede film, maar vond dit toch geen meesterwerkje wat ik wel enigszins van een Oosterse film, een sociaal, familiaal probleem behandelend, had verwacht.

De film begint nog vrij sterk met die man die zijn werk verliest en die oud-schoolgenoot.. maar halverwege kantelt dit opeens richting het belachelijke. Weer een bewijs dat veel aziatische cinema niet zo goed toegerust is voor dramatische actie, het is volstrekt ongeloofwaardig allemaal en werkt eerder op je lachspieren die ontvoering door die malloot, en die vent die alleen maar door de vuilnis langs de kant van de straat kan rennen, terwijl de rest v/d straat gewoon schoon is.. en dan ook nog wordt aangereden.. ja hoor